Δεῖ δὴ οὖν ἄρα, κἂν ὦμεν ἐν πόνοις, χρησίμως ἡμᾶς παιδεύοντος τοῦ Θεοῦ, μὴ λίαν ἀκηδιᾶν, μήτε μὴν οἴεσθαι τὸν οὕτω φιλάρετον ἀφειδῆσαι τῶν ἀγαθῶν· περιεργάζεσθαι δὲ μᾶλλον τὰ ἐφ᾽ οἷς προσκεκρούκαμεν, ἐκμειλίσσεσθαί τε οὕτω, καὶ τὸν ἔλεον αἰτεῖν. εἰ δὲ δὴ καί τινες τῶν φιλαμαρτημόνων ἐν εὐπαθείαις εἶεν κοσμικαῖς, τὴν τῶν προσκαίρων ἀπόλαυσιν ἔχοντες, ἀπονέμειν ἀκόλουθον ταῖς ἀποῤῥήτοις οἰκονομίαις τῆς ἐπ᾽ αὐτοῖς ἀνεξικακίας τοὺς λόγους. <Καὶ ἔγραψε βιβλίον μνημοσύνου ἐνώπιον αὐτοῦ τοῖς φοβουμένοις τὸν Κύριον καὶ εὐλαβουμένοις τὸ ὄνομα αὐτοῦ. καὶ ἔσονταί μοι, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ, εἰς ἡμέραν ἣν ἐγὼ ποιῶ εἰς περιποίησιν, καὶ αἱρετιῶ αὐτοὺς ὃν τρόπον αἱρετιεῖ ἄνθρωπος τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν εὖ δουλεύοντα αὐτῷ.> Κατακερτομούντων αὐτοῦ τῶν ἐξ Ἰσραὴλ, καὶ ἀνόσια πεφλυαρηκότων κατ᾽ αὐτοῦ, “προσέσχε μὲν καὶ εἰσήκουσεν.” εἶτα δέον τοῖς ἡμαρτηκόσι τὴν πρέπουσαν ἐπαρτῆσαι δίκην, καὶ τοὺς τῆς ἀθυροστομίας εἰσπράττεσθαι λόγους, παρίησι μὲν ὡς Θεὸς ἀμνησικάκως καὶ τοῦτο· ἐγγραφει δὲ βιβλίον μνημοσύνου τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν, περὶ ὧν οἶμαί που καὶ αὐτὸς ἔφασκεν ὁ Δαυεὶδ πρὸς τὸν γράφοντα τὸ βιβλίον “Καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται.”
Μετάφραση
Πρέπει, λοιπόν, ακόμη και αν βρισκόμαστε σε θλίψεις, εφόσον ο Θεός μας διαπαιδαγωγεί ωφέλιμα, να μην απελπιζόμαστε υπερβολικά, ούτε να νομίζουμε ότι Αυτός που είναι τόσο φιλάρετος έχει πάψει να φροντίζει για τους αγαθούς· αλλά μάλλον να εξετάζουμε προσεκτικά τα πταίσματά μας, και έτσι να Τον εξευμενίζουμε, και να ζητούμε το έλεός Του. Αν πάλι μερικοί από τους φιλαμαρτήμονες ζουν μέσα σε κοσμικές ανέσεις, απολαμβάνοντας τα πρόσκαιρα αγαθά, είναι φυσικό να αποδίδουμε τους λόγους της ανοχής προς αυτούς στις απόρρητες οικονομίες Του. «Και έγραψε βιβλίο μνημοσύνου ενώπιόν Του για εκείνους που φοβούνται τον Κύριο και ευλαβούνται το όνομά Του. Και θα είναι δικοί μου, λέει ο Κύριος Παντοκράτωρ, κατά την ημέρα την οποία εγώ ετοιμάζω για περιούσιο λαό, και θα τους εκλέξω όπως εκλέγει ο άνθρωπος τον υιό του που τον υπηρετεί πιστά.» Ενώ οι Ισραηλίτες Τον χλεύαζαν και φλυαρούσαν ανόσια εναντίον Του, «πρόσεξε βέβαια και εισάκουσε.» Έπειτα, ενώ έπρεπε να επιβάλει στους αμαρτωλούς την πρέπουσα τιμωρία, και να τους ζητήσει τον λόγο για την αυθάδειά τους, το παραβλέπει και αυτό ως Θεός αμνησίκακος· και γράφει βιβλίο μνημοσύνου για εκείνους που Τον φοβούνται, για τους οποίους νομίζω ότι και ο ίδιος ο Δαβίδ έλεγε προς Αυτόν που γράφει το βιβλίο: «Και στο βιβλίο Σου όλοι θα καταγραφούν.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες