ἀπαριθμεῖται δὲ καὶ τούτους ὁ θεσπέσιος Παῦλος ἐν τῇ πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῇ, πίστει λέγων δικαιοῦσθαι πολλούς. <Καὶ προσελεύσομαι πρὸς ὑμᾶς ἐν κρίσει, καὶ ἔσομαι μάρτυς ταχὺς ἐπὶ τὰς φαρμακοὺς καὶ ἐπὶ τὰς μοιχαλίδας καὶ ἐπὶ τοὺς ὀμνύοντας τῷ ὀνόματί μου ἐπὶ ψεύδει, καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστεροῦντας μισθὸν μισθωτοῦ καὶ τοὺς καταδυναστεύοντας χήραν καὶ τοὺς κονδυλίζοντας ὀρφανοὺς καὶ τοὺς ἐκκλίνοντας κρίσιν προσηλύτου καὶ τοὺς μὴ φοβουμένους με, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ.> Κατὰ σκοπὸν τῶν πραγμάτων πρόεισι δὴ πάλιν κἀν τούτοις ἡμῖν ὁ λόγος. ἔφασκον μὲν γὰρ ἀμαθαίνοντες οἱ ἐξ Ἰσραήλ “Πᾶς ποιῶν πονηρὸν, καλὸν ἐνώπιον αὐτοῦ, ”καὶ ἐν αὐτοῖς αὐτὸς ηὐδόκησε, καὶ ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς τῆς “δικαιοσύνης;” καὶ τίς ἡ πρόφασις τῆς οὕτω δεινῆς ἀθυροστομίας, εἴρηται μὲν ἤδη· πλὴν εἰρήσεται πάλιν. ἐπειδὴ γὰρ ἀφυλάκτως τινὲς τῶν ἱερουργῶν καὶ μέντοι τῶν ἄλλων οἳ διαφανέστεροί τε ἦσαν καὶ ταῖς ἀνωτάτω τιμαῖς ἐμπρέποντες, ἐπὶ πάντα τρόπον σκαιότητος καὶ ἐγχειρημάτων ᾔεσαν, ἐφαίνετο δὲ καὶ πέρα μέτρου ἀνεξικακήσας Θεὸς αὐτοῖς· ἔστι γὰρ ἀγαθὸς, χρηστὸς, ἐπιεικὴς, καὶ φιλάνθρωπος· ταύτῃτοί τινες τοὺς ἐξ ἀκράτου μικροψυχίας ἠρεύγοντο λόγους.
Μετάφραση
Αυτούς απαριθμεί επίσης ο θεσπέσιος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή, λέγοντας ότι πολλοί δικαιώνονται μέσω της πίστεως. <Και θα σας πλησιάσω για κρίση, και θα είμαι ταχύς μάρτυρας εναντίον των μάγων και εναντίον των μοιχαλίδων και εναντίον εκείνων που ορκίζονται στο όνομά μου ψευδώς, και εναντίον εκείνων που κατακρατούν τον μισθό του μισθωτού και εκείνων που καταδυναστεύουν τη χήρα και εκείνων που κακοποιούν τα ορφανά και εκείνων που διαστρέφουν την κρίση του προσήλυτου και εκείνων που δεν με φοβούνται, λέει ο Κύριος Παντοκράτωρ.> Ο λόγος μας, λοιπόν, σύμφωνα με τον σκοπό των πραγμάτων, προχωρά και πάλι σε αυτά. Διότι από άγνοια έλεγαν οι εκ του Ισραήλ: «Ο καθένας που πράττει το πονηρό είναι καλός ενώπιόν του, και σε αυτούς ευαρεστήθηκε, και πού είναι ο Θεός της δικαιοσύνης;» Και ποια είναι η αφορμή αυτής της τόσο δεινής αθυροστομίας, έχει ήδη αναφερθεί, πλην όμως θα ειπωθεί και πάλι. Διότι, επειδή ορισμένοι από τους ιερουργούς, αλλά και από τους άλλους που ήταν πιο επιφανείς και κατείχαν τις ανώτατες τιμές, προχωρούσαν απροκάλυπτα σε κάθε είδους φαυλότητα και πονηρά εγχειρήματα, και ο Θεός φαινόταν να δείχνει απέναντί τους υπέρμετρη ανεξικακία (επειδή είναι αγαθός, χρηστός, επιεικής και φιλάνθρωπος), γι' αυτόν τον λόγο ορισμένοι ξεστόμιζαν τα λόγια αυτά από άκρα μικροψυχία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες