Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 1:5

Ο δε Σημ γεννά τον Αρφαξάδ, ο Αρφαξάδ γεννά τον Καϊνάν, ο Καϊνάν τον Σάλα, ο Σάλα τον Έβερ, ο Έβερ τον Φαλέκ, ο Φαλέκ τον Ραγαύ, ο Ραγαύ τον Σερούχ, ο Σερούχ τον Ναχώρ, ο Ναχώρ τον Θάρρα, ο Θάρρα τον Αβραάμ, ο Αβραάμ τον Ισαάκ, ο Ισαάκ τον Ιακώβ, ο Ιακώβ τον Ιούδα, ο Ιούδας τον Φαρές, ο Φαρές τον Εσρώμ, ο Εσρώμ τον Αράμ, ο Αράμ τον Αμιναδάμ, ο Αμιναδάμ τον Ναασώμ, ο Ναασώμ τον Σαλμών, ο Σαλμών τον Βοόζ, ο Βοόζ τον Ιωβήδ από τη Ρουθ, ο Ιωβήδ τον Ιεσσαί, ο Ιεσσαί τον βασιλιά Δαυίδ, ο Δαυίδ τον Σολομώντα από τη σύζυγο του Ουρίου, ο Σολομών τον Ροβοάμ, ο Ροβοάμ τον Αβιά, ο Αβιά τον Ασάφ, ο Ασάφ τον Ιωσαφάτ, ο Ιωσαφάτ τον Ιωράμ, ο Ιωράμ τον Οχοζία, ο Οχοζίας τον Ιωάς, ο Ιωάς τον Αμεσία, ο Αμεσίας τον Οζία, τον ονομαζόμενο Αζαρία, ο Οζίας τον Ιωάθαμ, ο Ιωάθαμ τον Άχαζ, ο Άχαζ τον Εζεκία, ο Εζεκίας τον Μανασσή, ο Μανασσής τον Αμώς, ο Αμώς τον Ιωσία, ο Ιωσίας τον Ιεχονία, ο Ιεχονίας πάλι τον Σαλαθιήλ, ο Σαλαθιήλ τον Ζοροβάβελ, ο Ζοροβάβελ τον Αβιούδ, ο Αβιούδ τον Ελιακείμ, ο Ελιακείμ τον Ασώρ, ο Ασώρ τον Σαδώκ, ο Σαδώκ τον Αχείμ, ο Αχείμ τον Ελιούδ, ο Ελιούδ τον Ελεάζαρ, ο Ελεάζαρ τον Ματθία, ο Ματθίας τον Ιακώβ, ο Ιακώβ τον Ιωσήφ.

Βʹ. Για να ελέγξουμε, λοιπόν, την αμάθεια εκείνου που το είπε αυτό, και για να αποτρέψουμε το να σκανδαλιστεί κανείς από παρόμοια άγνοια, θα εκθέσω την αληθινή ιστορία των γεγονότων· προηγουμένως όμως είναι καιρός να εξετάσουμε το ζήτημα που μας έχει τεθεί. Ο μεν Ματθαίος κατέρχεται από τον Αβραάμ στον Δαβίδ, και έπειτα στον Σολομώντα και τους διαδόχους του μέχρι τον Ιακώβ, από τον οποίο προήλθε ο Ιωσήφ, που έφερε τον τίτλο του πατέρα του Χριστού. Ο δε Λουκάς αναφέρει ότι ο Ιωσήφ δεν κατάγεται από τον Ιακώβ, όπως λέει ο Ματθαίος, αλλά από τον Ηλί· έπειτα, ανεβαίνοντας από τον Ηλί, προχωρά σε άλλους, τους οποίους ο Ματθαίος δεν μνημόνευσε διόλου. Και ακολουθώντας κατ' αυτόν τον τρόπο μια πλάγια γραμμή, φτάνει όχι στον Σολομώντα, τον γιο του Δαβίδ, αλλά στον Νάθαν, που ήταν επίσης γιος του Δαβίδ. Θα όφειλε, αν πράγματι ο λόγος τους αφορούσε την ίδια γενεαλογία, είτε να ανεβεί μέσα από τα ίδια πρόσωπα με τον Ματθαίο, είτε ο Ματθαίος να ακολουθήσει τα ονόματα που αναφέρει ο Λουκάς. Εφόσον όμως δεν συμφώνησαν μεταξύ τους κατ' αυτόν τον τρόπο, ώστε ο ένας να λέει ότι ο Ιωσήφ είναι γιος του Ιακώβ και απόγονος του Σολομώντα του γιου του Δαβίδ, και ο άλλος ότι δεν είναι γιος του Ιακώβ, αλλά του Ηλί και απόγονος του Νάθαν του γιου του Δαβίδ, φαίνεται εξαιτίας αυτών να παρουσιάζουν μεγάλη διαφωνία μεταξύ τους. —Τι θα μπορούσε, λοιπόν, να πει κανείς για αυτό το πρόβλημα που τέθηκε; Εμπρός, αφού ανοίξουμε το μάτι της ψυχής, ας προσηλώσουμε με προσοχή τη διάνοιά μας στις ίδιες τις λέξεις και ας δούμε τι λέει ο Λουκάς: «

Έπειτα από αυτούς ακολουθεί ο Αβραάμ, ο γιος του Θάρα, του απογόνου του Ναχώρ. Ο γιος του Αβραάμ, ο Ισαάκ, εγέννησε τον Ιακώβ, ο οποίος με τη σειρά του εγέννησε τον Ιούδα. Αυτός δε εγέννησε τον Φαρές από τη Θάμαρ. Και αυτός, τον Εσρώμ. Ο Εσρώμ, τον Αράμ, ο οποίος εγέννησε τον Αμιναδάμ. Αυτός δε, τον Ναασσών. Ο Ναασσών πάλι, τον Σαλμών. Ο Σαλμών, τον Βοόζ. Και από τον Βοόζ, γεννήθηκε ο Ωβήδ.

Μετά από αυτά, αξίζει να εξετάσουμε και το εξής: για ποιο λόγο άραγε, ενώ προβάλλει τη γενεαλογία μέσω των ανδρών, μνημόνευσε και γυναίκες. Και εφόσον έκρινε σωστό να πράξει αυτό, δεν συμπεριέλαβε όλες τις γυναίκες, αλλά, αφού προσπέρασε τις ενάρετες, όπως τη Σάρρα, τη Ρεβέκκα και όσες άλλες ήταν τέτοιες, έφερε στο προσκήνιο μόνο εκείνες που ήταν διαβόητες για τα παραπτώματά τους· για παράδειγμα, αν κάποια ήταν πόρνη και μοιχαλίδα, αν κάποια προερχόταν από παράνομους γάμους, αν κάποια ήταν αλλόφυλη και βάρβαρη. Διότι μνημόνευσε τη γυναίκα του Ουρία, και τη Θάμαρ, και τη Ραάβ, και τη Ρουθ· από τις οποίες η μία ήταν αλλογενής, η άλλη πόρνη, και η άλλη έπεσε σε σαρκικό αμάρτημα με τον πεθερό της· και μάλιστα ούτε με αυτόν μέσω νόμιμου γάμου, αλλά υποκλέπτοντας τη σαρκική ένωση και φορώντας το προσωπείο της πόρνης. Όσο για τη γυναίκα του Ουρία, κανείς δεν την αγνοεί, εξαιτίας του περιβόητου αυτού τολμήματος.

«Ο δε Αμιναδάβ εγέννησε τον Ναασών· ο δε Ναασών εγέννησε τον Σαλμών· ο δε Σαλμών εγέννησε τον Βοόζ από τη Ραχάβ.» Τη Ραχάβ μερικοί θεωρούν ότι είναι εκείνη η Ραάβ η πόρνη, η οποία δέχθηκε τους κατασκόπους του Ιησού του Ναυή. Και τους διέσωσε, και διασώθηκε και η ίδια· και την αναφέρει, για να δηλώσει ότι, όπως αυτή ήταν πόρνη, έτσι ήταν και η συναγωγή των εθνών· διότι εκπόρνευσαν με τις πράξεις τους. Αλλά, αφού δέχθηκαν τους κατασκόπους του Ιησού, δηλαδή τους αποστόλους, και πείσθηκαν στα λόγια εκείνων, σώθηκαν όλοι όσοι προέρχονταν από τα έθνη. «Ο δε Βοόζ εγέννησε τον Ωβήδ από τη Ρουθ.» Αυτή η Ρουθ ήταν αλλόφυλη, αλλά παρ' όλα αυτά συζεύχθηκε τον Βοόζ· έτσι και η προερχόμενη από τα έθνη Εκκλησία, όντας αλλόφυλη και εκτός των διαθηκών, λησμόνησε τον λαό της, και τα ειδωλολατρικά σεβάσματα, και τον πατέρα της, τον διάβολο. Και νυμφεύθηκε τον Υιό του Θεού.

Ο Ωβήδ γέννησε τον Ιεσσαί· ο Ιεσσαί γέννησε τον Δαβίδ τον βασιλιά· ο Δαβίδ ο βασιλιάς γέννησε τον Σολομώντα από τη γυναίκα του Ουρία. Και πάλι μνημονεύει τη γυναίκα του Ουρία, για να υποδείξει ότι δεν πρέπει κανείς να ντρέπεται για τους προπάτορές του, αλλά μάλλον να φροντίζει με τη δική του αρετή να λαμπρύνει και εκείνους· και ότι όλοι είναι δεκτοί στον Θεό, έστω κι αν γεννηθούν από πόρνη, αρκεί μόνο να έχουν αρετή. «Ο Σολομών δε γέννησε τον Ροβοάμ· ο Ροβοάμ γέννησε τον Αβιά· ο Αβιά γέννησε τον Ασά·