Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 10:1

Α. Γι' αυτό λοιπόν, καθιστούσε τη θεοπρεπή ενέργειά του σαφή απόδειξη της δικής του φύσης και δόξας, λέγοντας: «Αν δεν κάνω τα έργα του Πατέρα μου, να μην με πιστεύετε· αλλά αν τα κάνω, έστω κι αν δεν πιστεύετε σε μένα, να πιστεύετε στα έργα». Μήπως δεν απαιτούσε μέσα από αυτά να αναγνωρίζεται ότι είναι Θεός κατά φύση; Διότι, αν φαινόταν σε κάποιον ότι κατέχει την ικανότητα να ενεργεί εξίσου με τον Θεό, θα ήταν οπωσδήποτε ισόδοξος και τίποτε άλλο παρά Θεός. Διότι νομίζω ότι σε αυτό το συμπέρασμα μας οδηγεί η λογική. Β. Φαίνεται. Διότι δεν θα θεωρούσε ότι έπρεπε να καυχιέται για απολύτως ίσα κατορθώματα, αν δεν διεκδικούσε ίση δόξα. Α. Και αφού η Ιερή Γραφή μας διακηρύττει: «Κάθε καλή δόση και κάθε τέλειο δώρημα είναι άνωθεν, και κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει παραλλαγή ή σκιά μεταβολής», από πού νομίζεις εσύ ότι πραγματοποιείται η διανομή των θείων χαρισμάτων σε εμάς; Β. Προφανώς από τον Θεό Πατέρα. Α. Και όμως, ο Χριστός έδινε με εξουσία στους αγίους αποστόλους την ισχύ κατά των ακάθαρτων πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουν και να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε αδυναμία στον λαό. Και, το ακόμη ανώτερο από αυτά, τους παρήγγειλε να μπορούν να νικήσουν και τον ίδιο τον θάνατο, λέγοντας με τρόπο θεοπρεπέστατο: «Να θεραπεύετε τους ασθενείς και να ανασταίνετε τους νεκρούς, να καθαρίζετε τους λεπρούς, να εκβάλλετε τα δαιμόνια».

Διότι παρατήρησε πώς αρχίζει μεν από το Πνεύμα, ως υπάρχον μέσα μας και ενεργούν τη διανομή των θείων χαρισμάτων· και αφού αναβίβασε τον λόγο στον Υιό, ο οποίος είναι Υιός κατά φύση, ανεβαίνει έτσι λοιπόν στον Πατέρα, αποδίδοντας σε Αυτόν την ενέργεια του Πνεύματος διαμέσου του Υιού. «Σε άλλον δε δίνεται πίστη στο ίδιο Πνεύμα». Πίστη σε αυτές τις περιπτώσεις θα ήταν, όπως νομίζω εγώ, η σταθερότητα προς οτιδήποτε από τα αγαθά και σε όσα θα ήθελε ο Θεός· διότι λέμε ότι έτσι έγινε πιστός «σε όλο τον οίκο του» ο ιεροφάντης Μωυσής· διότι δεν θα μπορούσε να νοηθεί και να ονομαστεί πίστη μόνο το να πρέπει κανείς να πιστέψει ότι από τη φύση του και αληθινά είναι ένας ο Θεός των όλων, αλλά το να είναι σταθερός κατά την ψυχή και «να είναι έτοιμος να πορεύεται μαζί με τον Κύριο τον Θεό», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη. Γι' αυτό, άλλωστε, και οι θεσπέσιοι μαθητές πλησίασαν κάποτε τον Χριστό λέγοντας ξεκάθαρα: «Πρόσθεσέ μας πίστη». Δίνονται δε, εκτός από αυτό, και χαρίσματα ιαμάτων εν τω ενί Πνεύματι. Και πάλι παρατήρησέ μου με προσοχή: διότι, ενώ λέγεται ότι το Πνεύμα διανέμει τα χαρίσματα των ιαμάτων, ο Χριστός είναι αυτός που τα δίνει· διότι έδωσε στους αγίους αποστόλους «εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουν»· και μάλιστα έλεγε: «Ασθενείς να θεραπεύετε, νεκρούς να ανασταίνετε, λεπρούς να καθαρίζετε, δαιμόνια να εκβάλλετε· δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώστε».

Στο Λουκ. 9, 49 κ.ε. Άραγε το κεντρί του φθόνου χτύπησε τους αγίους μαθητές; Άραγε φθονούν εκείνους που προκόβουν; «Εμποδίζεις», πες μου, «αυτόν που στο όνομα του Χριστού συντρίβει τα πονηρά δαιμόνια;» Και όμως, πώς δεν έπρεπε μάλλον να κατανοήσουν ότι δεν ήταν ο ίδιος ο εργάτης αυτών των παραδόξων έργων, αλλά η χάρη που βρισκόταν μέσα του η οποία επιτελούσε το παράδοξο, προφανώς με τη δύναμη του Χριστού; Πώς λοιπόν εμποδίζεις αυτόν που διαπρέπει εν Χριστώ; «Ναι», λέει, «διότι δεν μας ακολουθεί». Και τι πειράζει, εάν δεν έχει συγκαταλεχθεί μεταξύ των αγίων αποστόλων εκείνος που στεφανώνεται από τη χάρη του Χριστού; Πάρα πολλές είναι οι διαφορές των χαρισμάτων που προέρχονται από τον Χριστό. Και αυτό το διδάσκει ο μακάριος Παύλος λέγοντας ότι σε άλλον μεν δίνεται λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσης, σε άλλον πίστη, και σε έτερον χαρίσματα ιαμάτων. Τι σημαίνει λοιπόν το «Δεν συμπορεύεται μαζί μας»; Ο Σωτήρας έδωσε στους αγίους αποστόλους εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουν και να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε αδυναμία μέσα στον λαό· και πράγματι ενήργησαν. Επέστρεψαν λοιπόν χαίροντες και λέγοντας: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε εμάς στο όνομά σου». Νόμισαν, επομένως, ότι σε κανέναν άλλον, παρά μόνο σε αυτούς επιτρεπόταν να φέρουν το αξίωμα που τους δόθηκε. Γι' αυτό προσέρχονται ζητώντας να μάθουν, εάν επιτρέπεται και σε άλλον να πράττει κάτι τέτοιο. Έχουμε κάτι παρόμοιο και στα αρχαιότερα κείμενα των Γραφών.

ΑΛΛΟ. «Και αφού προσκάλεσε τους δώδεκα μαθητές του, τους έδωσε εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουν και να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε ασθένεια.» Δες πάλι εδώ τη θεϊκή εξουσία του Υιού, η οποία δεν αρμόζει σε γενητή φύση. Διότι, το να μπορούν να πράττουν κάτι από όσα δικαίως προκαλούν θαυμασμό, υπήρχε και στους αγίους, όχι από τη φύση τους, αλλά εκ μετοχής του Αγίου Πνεύματος και από τον Θεό. Το να μεταδίδουν όμως και σε άλλους τη χάρη γι' αυτά, είναι εντελώς ξένο προς τη δική τους δύναμη και εξουσία. Πώς, άλλωστε, θα μπορούσε μια γενητή φύση να εξουσιάζει τα χαρίσματα του Πνεύματος; Ο δε Κύριός μας Ιησούς Χριστός, επειδή ακριβώς υπάρχει κατά φύση Θεός και Υιός, θεραπεύει ως έχων την εξουσία, χωρίς να επιδεικνύει έργο προσευχής, όπως εκείνοι, αλλά αποτελέσματα της δικής του και ουσιώδους ενέργειας.

Β— Ότι, εφόσον πέθανε η σάρκα του, λέγεται ότι ο ίδιος το έπαθε αυτό. Α— Ορθότατα και χωρίς καμία πλάνη. Επομένως, όχι χωρίς τη σάρκα, αλλά μάλλον μαζί με αυτήν και μέσω αυτής περιβλήθηκε τη δόξα της κυριότητας αυτός που, σύμφωνα με τον νόμο της σάρκας και της δικής μας φύσης, πέθανε και αναστήθηκε. Δείχνοντας δε τον θάνατο ως ανθρώπινο πάθος, αλλά την ανάσταση ως θεϊκό ενέργημα, ώστε και μέσα από τα δύο να γνωρίζεται, ότι είναι όμοιος με εμάς, αλλά ταυτόχρονα και υπεράνω ημών ως Θεός και Κύριος των όλων, και να φαίνεται ότι έχει γίνει ένα με εμάς ενώ βρίσκεται μαζί με τον Πατέρα. Έτσι τον αναγνώρισε ο Ναθαναήλ και έλεγε: «Ραββί, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Και ο ίδιος έλεγε στους μαθητές του: «Εσείς με αποκαλείτε, λέει, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, και καλά λέτε, διότι είμαι». Επιβεβαιώνοντας δε αυτό με τα έργα του, συγχωρεί μεν αμαρτίες, έδωσε δε εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων ώστε να τα εκβάλλουν, και να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε αδυναμία μέσα στον λαό. Ή μήπως δεν θεραπεύτηκε «στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου» εκείνος που ήταν παράλυτος στα πόδια και καθόταν στην Ωραία Πύλη; Και απέσεισε μια τόσο μακροχρόνια αρρώστια και διέφυγε από μια εντελώς ανίατη νόσο ο Αινέας, προς τον οποίο ο θεσπέσιος [Παύλος] είπε: «Αινέα, σε ιατρεύει ο Ιησούς ο Χριστός». Β— Αληθές.

Κατά δε τον Σύμμαχο: 〈Και θα πουν: Θα προσδοκήσω τον Κύριο, ο οποίος κρύβει το πρόσωπό του από τον οίκο του Ιακώβ, και θα τον αναμείνω〉. Το ποιοι θα τα πουν αυτά, το διδάσκει προσθέτοντας: 〈Ιδού, εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός〉. ⌜Τα μεν λοιπόν ιουδαϊκά 〈παιδιά〉 ήταν σωματικά, από άνδρα και γυναίκα, ενώ τα παιδιά του ίδιου του Κυρίου, ο οποίος αποκαλύπτει αυτά τα λόγια, «δεν γεννήθηκαν από αίματα ούτε από θέλημα σαρκός, αλλά από τον Θεό», καθώς ο Πατέρας του δώρισε τέτοια τέκνα, τα οποία, μη προσέχοντας πλέον τον νόμο που δόθηκε μέσω του Μωυσή, 〈περιμένουν τον Κύριο και σε αυτόν έχουν πεποίθηση〉. Και δεν λέει μόνο ότι αυτά 〈τα παιδιά〉 του 〈έχουν δοθεί παραδόξως από τον Θεό〉, αλλά και πάρα πολλά άλλα 〈σημεία και τέρατα〉, τα οποία θα γίνουν 〈στον οίκο του Ισραήλ〉 κατά τους χρόνους που έχουν προφητευθεί.⌝ Κατά δε τους υπόλοιπους ερμηνευτές έχει ειπωθεί: 〈Ιδού, εγώ και τα παιδιά μου που μου έδωσε ο Κύριος για σημεία και για τέρατα στον Ισραήλ〉· διότι λέει ότι αυτά 〈τα παιδιά, που μου έδωσε ο Θεός〉 δόθηκαν με σκοπό να κάνει μέσω αυτών 〈σημεία και τέρατα στον Ισραήλ〉. Αυτά δε εκπληρώνονταν και όταν ο Σωτήρας έδινε στα δικά του 〈παιδιά〉, δηλαδή στους μαθητές και αποστόλους, «εξουσία να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε αδυναμία», και τους προέτρεπε ‹να πορεύονται› «προς τα χαμένα πρόβατα του οίκου Ιακώβ» κάνοντας 〈σημεία και τέρατα〉. Γι' αυτό πρόσθεσε: «Ασθενείς να θεραπεύετε, λεπρούς να καθαρίζετε».

Σε αυτές δε τις επιστολές επισυνάπτονταν και τα εξής στη συριακή γλώσσα: «Μετά δε την Ανάληψη του Ιησού, ο Ιούδας, ο οποίος ονομάζεται και Θωμάς, του απέστειλε τον απόστολο Θαδδαίο, έναν από τους εβδομήκοντα. Αυτός, όταν ήλθε, διέμενε στο σπίτι του Τωβία, του γιου του Τωβία. Όταν δε άρχισε να γίνεται λόγος γι' αυτόν, αναγγέλθηκε στον Άβγαρο ότι "έχει έλθει εδώ απόστολος του Ιησού, όπως ακριβώς σου είχε γράψει". Άρχισε λοιπόν ο Θαδδαίος, με τη δύναμη του Θεού, να θεραπεύει κάθε νόσο και ασθένεια, ώστε όλοι να θαυμάζουν. Όταν δε άκουσε ο Άβγαρος τα μεγαλεία και τα θαυμάσια τα οποία έκανε, και πώς θεράπευε, υποψιάστηκε ότι αυτός είναι εκείνος για τον οποίο ο Ιησούς τού είχε στείλει επιστολή λέγοντας: "Όταν αναληφθώ, θα σου αποστείλω κάποιον από τους μαθητές μου, ο οποίος θα ιατρεύσει την πάθησή σου". Προσκάλεσε λοιπόν τον Τωβία, στο σπίτι του οποίου διέμενε, και είπε: "Άκουσα ότι κάποιος δυνατός άνδρας ήλθε και διαμένει στην οικία σου· φέρε τον σε εμένα". Και όταν ο Τωβίας πήγε στον Θαδδαίο, του είπε: "Ο τοπάρχης Άβγαρος με προσκάλεσε και μου είπε να σε οδηγήσω σε αυτόν, για να τον θεραπεύσεις". Και ο Θαδδαίος απάντησε: "Πηγαίνω, επειδή ακριβώς έχω αποσταλεί σε αυτόν με θεία δύναμη". Σηκώθηκε λοιπόν πολύ πρωί την επομένη ο Τωβίας και, παραλαμβάνοντας τον Θαδδαίο, πήγε στον Άβγαρο.

Και αφού προσκάλεσε, λέει, τους δώδεκα μαθητές του, τους έδωσε εξουσία επί των ακαθάρτων πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουν και να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε αδυναμία. Αν και δεν είχε δοθεί ακόμη το Πνεύμα· διότι δεν υπήρχε ακόμη, λέει, Πνεύμα, επειδή ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξαστεί. Πώς λοιπόν εξέβαλλαν τα πνεύματα;

Εκείνος που είναι απλώς πιστός σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, μετατοπίζει το όρος της κακίας του διά της πράξεως, αποθώντας από τον εαυτό του την προηγούμενη διάθεσή του απέναντι σε αυτά λόγω της ασταθούς περιφοράς των πραγμάτων που υποπίπτουν στις αισθήσεις. Εκείνος όμως που έχει τη δυνατότητα να είναι μαθητής, λαμβάνοντας από τον Λόγο στα χέρια του τα κλάσματα των γνωστικών άρτων, τρέφει χιλιάδες, αποδεικνύοντας έμπρακτα την πολλαπλασιαζόμενη δύναμη του λόγου. Εκείνος δε που κατόρθωσε να είναι και απόστολος θεραπεύει κάθε νόσο και αδυναμία εκβάλλοντας δαιμόνια, δηλαδή φυγαδεύοντας την ενέργεια των παθών, θεραπεύοντας τους νοσούντες, επαναφέροντας στην έξη της ευσέβειας μέσω της ελπίδος εκείνους που την έχουν στερηθεί, και ενισχύοντας με τον λόγο της κρίσεως όσους έχουν μαλθακωθεί από οκνηρία. Διότι, έχοντας λάβει την εντολή να πατά επάνω σε όφεις και σκορπιούς, εξαφανίζει την αρχή και το τέλος της αμαρτίας. λδ. Ο απόστολος είναι οπωσδήποτε και μαθητής και πιστός, ενώ ο μαθητής δεν είναι οπωσδήποτε και απόστολος, είναι όμως οπωσδήποτε πιστός. Εκείνος δε που είναι μόνον πιστός δεν είναι ούτε μαθητής ούτε απόστολος· ωστόσο, μέσω του βίου και της θεωρίας, δύναται και ο τρίτος να μεταταχθεί στην τάξη και την αξία του δεύτερου, και ο δεύτερος του πρώτου. λε. Όσα μεν δημιουργούνται μέσα στον χρόνο σύμφωνα με τον χρόνο, όταν ολοκληρωθούν σταματούν, τερματίζοντας τη φυσική τους αύξηση, όσα όμως κατεργάζεται η γνώση του Θεού σύμφωνα με την αρετή, όταν ολοκληρωθούν, κινούνται πάλι προς αύξηση. Διότι τα τέλη αυτών καθίστανται αρχές για άλλα.

Και φαίνεται κατά κάποιον τρόπο, με άλλες εκφράσεις, να μιμείται τον θεοφάντορα Διονύσιο. Διότι, για να φανεί ότι αυτός δεν είναι γυμνός Θεός, ούτε πάλι απλός άνθρωπος· ούτε χωριστά Θεός που ενεργεί ασώματα, ούτε χωριστά άνθρωπος που πράττει σύμφωνα με την ανθρώπινη γνώμη· αλλά Θεός σεσαρκωμένος που ενανθρώπησε τελείως για εμάς, ο οποίος ενεργεί ο ίδιος ταυτόχρονα θεϊκά και ανθρώπινα, είπε ότι ο Σωτήρας δεν βρίσκεται να ενεργεί μόνο με τον λόγο και με τα θεοπρεπή προστάγματα όταν ανασταίνει τους νεκρούς και θεραπεύει κάθε νόσο και κάθε ασθένεια· αλλά έσπευδε να παραλάβει την αγία Του σάρκα ως ένα είδος συνεργάτιδας ειδικά σε αυτό. Πράττοντας αυτό αφενός ως Θεός με το παντουργό Του πρόσταγμα, αφετέρου δε ζωοποιώντας πάλι και με την αφή της αγίας σάρκας που ενώθηκε μαζί Του καθ' υπόστασιν, για να δείξει ότι και αυτή δύναται να ζωοποιεί διά της ουσιώδους Του ενέργειας, της οποίας χαρακτηριστικά είναι κυρίως η αφή, η φωνή και όλα τα παρόμοια.

Διότι Εκείνος που έδωσε στους αποστόλους Του εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων και τη δύναμη να θεραπεύουν «κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία», ο Ίδιος στόλισε με τα ίδια χαρίσματα και τον πανευτυχή Αρκάδιο, ο οποίος είχε τον ίδιο τρόπο ζωής με αυτούς, και τον ανέδειξε άξιο διάδοχο του θρόνου. Αυτός, λοιπόν, έχοντας το νοητό σκάφος γεμάτο από αγαθές πράξεις και θεία χαρίσματα, και έχοντας νεκρώσει τα επίγεια μέλη και έχοντας καταστήσει υπάκουο το ανυπάκουο σώμα, και έχοντας υποτάξει «το κατώτερο στο ανώτερο», έχοντας αριστεύσει εναντίον των δαιμόνων και έχοντας κυριαρχήσει επί της τυραννίας των παθών, αφού έγινε πλήρης Πνεύματος και «άνδρας επιθυμιών», τέλειος, «άκακος» και επάξιος οίκος του Θεού, δεν έπρεπε πλέον, ως θησαύρισμα τόσων αγαθών, να κρύβεται «στα όρη, στα σπήλαια και στις οπές της γης», αλλά έπρεπε μάλλον να τοποθετηθεί σαν λύχνος πάνω στον λυχνοστάτη για να φωτίζει τον λαό· πράγμα το οποίο και έγινε.

Χαίρε, η ένδοξη δεκάδα των αναργύρων, καθώς πλούτισες υπερβολικά με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, μέσω του οποίου «κάθε νόσο» θεραπεύετε «και κάθε ασθένεια», όπως παρήγγειλε ο Κύριος στους αποστόλους. Χαίρε, η δεκαμελής φάλαγγα των θείων αναργύρων, η εξάδα των Δαμιανών μαζί με τους Κοσμάδες και η τετράδα του Ιωάννη μαζί με τον Κύρο, μαζί με τον Παντελεήμονα και τον σοφό Ερμόλαο, η δεκάχορδη λύρα της χάριτος, το δεκαμελές ιαματικό βότανο για όσους υποφέρουν, η δεκαπλή ίαση των ποικίλων παθών, η δεκάχορδη θεία κιθάρα, η παρηγοριά των θλιβομένων. Με τις ικεσίες των οποίων, Αρχίατρε των ψυχών και των σωμάτων Χριστέ Βασιλιά, θεράπευσε και τις δικές μας ψυχές μαζί με τα σώματα και αξίωσέ μας την αιώνια ζωή εξαιτίας του ελέους σου, διότι σε σένα ταιριάζει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Οι Προφήτες έβλεπαν τα μακρινά και προέλεγαν τα μελλοντικά· είχε και ο άγιος Σίμων το προορατικό και διορατικό χάρισμα, με το οποίο προέλεγε τα μέλλοντα και έβλεπε τα μακρινά ως παρόντα. Άφησαν οι Απόστολοι τα πάντα και ακολούθησαν τον Χριστό, και από αλιείς ιχθύων έγιναν αλιείς ανθρώπων· ομοίως και ο άγιος Σίμων, αμέσως μόλις άκουσε την ευαγγελική φωνή που έλεγε «όποιος θέλει να έρθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί», αμέσως, χωρίς καμία χρονική καθυστέρηση, άφησε γονείς, αδελφούς, συγγενείς, φίλους, τον κόσμο και τα του κόσμου, σήκωσε τον σταυρό του Χριστού και σαν να είχε φτερά έφτασε σε αυτό το αγιώνυμο όρος του Άθω, και αντί να κυβερνά κοσμικό σπίτι, αναδείχθηκε προστάτης πολλών μοναχών. Έδωσε ο Ιησούς Χριστός στους ιερούς του Αποστόλους χαρίσματα, δηλαδή εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων και τη δύναμη να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε ασθένεια· αλλά μήπως τάχα ήταν στερημένος από τέτοια χάρη και ο άγιος Σίμων; Δεν επιτίμησε εκείνον τον σκολιό δράκοντα, δηλαδή τον ίδιο τον διάβολο, που ήρθε στο σπήλαιο για να τον θανατώσει, και έφυγε σαν να καταδιωκόταν από φωτιά; Δεν εξαφανίστηκε παρευθύς;

Εάν, λοιπόν, είναι σε όλους ολοφάνερο και ομολογούμενο ότι πριν από το πάθος –όπως ακριβώς, έχοντας αποστείλει τους μαθητές, τους δίνει την εξουσία να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε αδυναμία, η οποία δωριζόταν μέσω της μετάνοιας και της ταπείνωσης εκείνων που προσέρχονταν– ποια είναι η θρασεία γλώσσα που ξεστομίζει ότι ο Χριστός δεν είχε την παρρησία, προτού καταβάλει ο ίδιος την οφειλόμενη, σύμφωνα με τα σταθμά και τις ζυγαριές της δικαιοσύνης, δίκαιη τιμωρία, και εξαιτίας αυτού να επιπλήττει αυτούς που αποδέχθηκαν την οικονομία της μετάνοιας ως θρασείς και υπερήφανους, επειδή δεν εξέτισαν προηγουμένως όλη την αυστηρότητα της δικαιοσύνης; Ή μήπως είναι φανερό ότι η επίπληξη προέρχεται από Φαρισαϊκή νοοτροπία και η απαγόρευση από Νοβατιανή μισανθρωπία;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι'. Περί της διαταγής των αποστόλων. «Και αφού προσκάλεσε τους δώδεκα μαθητές του, τους έδωσε εξουσία κατά των ακάθαρτων πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουν, και να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε ασθένεια.» Επιλέγει δώδεκα μαθητές, σύμφωνα με τον αριθμό των δώδεκα φυλών. Και αφού τους έδωσε δύναμη, αν και ήταν λίγοι, τους απέστειλε. διότι λίγοι είναι εκείνοι που πορεύονται διά της στενής οδού. Τους δίνει δε το χάρισμα της θαυματουργίας, ώστε προκαλώντας κατάπληξη με τα θαύματα να κάνουν τους ακροατές πειθήνιους στη διδασκαλία. «Τα ονόματα δε των δώδεκα αποστόλων είναι αυτά: Πρώτος ο Σίμων που λέγεται Πέτρος, και ο Ανδρέας ο αδελφός του.» Απαριθμεί τα ονόματα των αποστόλων, εξαιτίας των ψευδαποστόλων. Τοποθετεί πρώτους δε τον Πέτρο και τον Ανδρέα, επειδή είναι και πρωτόκλητοι. Έπειτα τους γιους του Ζεβεδαίου. τοποθετεί δε τον Ιάκωβο πριν από τον Ιωάννη. διότι δεν τους απαριθμεί σύμφωνα με την αξία τους, αλλά απλώς όπως έτυχε. Λέει λοιπόν: «Ιάκωβος ο γιος του Ζεβεδαίου, και Ιωάννης ο αδελφός του, Φίλιππος και Βαρθολομαίος, Θωμάς και Ματθαίος ο τελώνης, Ιάκωβος ο γιος του Αλφαίου, και Λεββαίος που επωνομάστηκε Θαδδαίος, Σίμων ο Κανανίτης, και Ιούδας ο Ισκαριώτης, αυτός που και τον παρέδωσε.» Δες την ταπείνωση του Ματθαίου, πώς έταξε τον εαυτό του μετά τον Θωμά. Όταν δε έφτασε στον Ιούδα, δεν είπε ο μιαρός, ο εχθρός του Θεού, αλλά τον ονόμασε Ισκαριώτη από την πατρίδα του.