Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 11:4

και «Ποιος σου έδωσε αυτήν την εξουσία;». Επίσης, πλησίασαν και μερικοί από τους γραμματείς, ύστερα από πάρα πολλή επίδειξη σημείων, λέγοντας με κακεντρέχεια: «Διδάσκαλε, θέλουμε να δούμε από σένα κάποιο σημείο». Θεωρώντας, λοιπόν, εντελώς ανάξιες λόγου τις φωνές των αγίων, μέσω των οποίων ήταν επόμενο να μπορούν να μάθουν ότι αυτός ήταν ο Χριστός, ζητούσαν θεϊκά σημεία. Γι' αυτό ο Σωτήρας έλεγε σε αυτούς που είχαν σταλεί από τον Ιωάννη: «Πηγαίνετε και αναφέρετε στον Ιωάννη αυτά που ακούτε και βλέπετε: τυφλοί αναβλέπουν, κουτσοί περπατούν» κ.λπ. Και οι Έλληνες, ζητώντας τη λαμπρότητα στη λέξη και στους λόγους, θεωρούν επίσης μωρία τον τρόπο της ένσαρκης οικονομίας, και λένε: «Γιατί άραγε ήταν απολύτως αναγκαίο, ο εκ Θεού Λόγος, ο οποίος είναι κατά φύση Θεός, και έχει τη δύναμη να κατορθώνει με μόνη τη θέληση και το νεύμα του όσα επιθυμεί, να γίνει άνθρωπος και να υπομείνει θάνατο; Πώς θα ήταν δυνατόν», λένε, «να γεννήσει μια παρθένος; Και πώς θα αναστηθεί αυτό που έχει καταφθαρεί από τον θάνατο;». Αλλά δεν είναι καθόλου παράλογο να λένε τέτοια, διότι «ο ψυχικός άνθρωπος δεν δέχεται τα του Πνεύματος, επειδή του φαίνονται μωρία», ενώ για εμάς είναι δύναμη και σοφία Θεού. Διότι μέσω Αυτού ο Θεός και Πατέρας έσωσε τα πάντα κάτω από τον ουρανό, ως διαμέσου της δύναμης που ενυπάρχει φυσικά σε Αυτόν, και της άρρητης σοφίας, δηλαδή της δικής Του. Διότι σοφία και δύναμη του Θεού και Πατέρα είναι ο Υιός, δια του οποίου τα πάντα έχουν έλθει στην ύπαρξη και, όντας δημιουργημένα, διασώζονται.

Αυτός όμως, αν και ήταν δυνατόν να πει «Εγώ είμαι και όχι άλλος», τους πείθει να ανατρέξουν στην αρχαία προφητεία λέγοντας: «Πηγαίνετε να αναγγείλετε στον Ιωάννη αυτά που ακούτε και βλέπετε: τυφλοί αναβλέπουν, κουτσοί περπατούν, λεπροί καθαρίζονται και κουφοί ακούν, νεκροί ανασταίνονται και στους φτωχούς κηρύττεται το Ευαγγέλιο, και μακάριος είναι όποιος δεν σκανδαλιστεί εξαιτίας μου». Είναι λοιπόν αληθές ότι, όπως λέει ο Προφήτης, «καθώς πλησιάζουν τα έτη θα γίνεις γνωστός», και ότι στους καιρούς που είχαν προκαθοριστεί από παλιά, σύμφωνα με το θέλημα και τη βουλή του Θεού και Πατρός, αναδείχθηκε ο Χριστός. Διότι κατά τους έσχατους καιρούς του αιώνα φανερώθηκε σε εμάς, αναγνωρίστηκε και ομολογήθηκε, όπως ακριβώς, φυσικά, και πριν από τους άλλους ο Ναθαναήλ είχε αναφωνήσει λέγοντας: «Ραββί, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Έγινε λοιπόν γνωστός καθώς πλησίαζαν τα έτη, δηλαδή, κατά τον καιρό της ένσαρκης οικονομίας. Και αναγνωρίστηκε τόσο από τους αγίους όσο και από ολόκληρη πλέον την οικουμένη. Διότι γνωρίσαμε αυτόν που βρισκόταν ανάμεσα στα δύο ζώα, προτυπωμένον ως ιλαστήριο μέσα από νομικά αινίγματα, δηλαδή, τον Χριστό. «Όταν ταραχθεί η ψυχή μου με οργή, θα θυμηθείς το έλεος». Η ανθρώπινη φύση προσέκρουσε στον Δημιουργό εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ, ο οποίος θεώρησε εντελώς ανάξια λόγου την εντολή που του δόθηκε.

Διότι δεν νομίζω ότι πρέπει μόνο να επιπλήττουμε αυτούς που πιστεύουν ότι ο Χριστός θα είναι μεγαλύτερος από τον Ιωάννη σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, επειδή δεν σκέφτονται ορθά, αλλά και με την ίδια την παράθεση των πιο αληθινών εννοιών να τους αντικρούουμε, ώστε να μη φανεί ότι τους επικρίνουμε άδικα. Εμπρός λοιπόν, ας προχωρήσουμε στο ίδιο το ανάγνωσμα, και ανακεφαλαιώνοντας την αιτία όσων ειπώθηκαν από τον Σωτήρα μας Χριστό, ας διδάξουμε τους ακροατές ποιος είναι τελικά ο σκοπός των λόγων αυτών. Λοιπόν, από εδώ θα κάνουμε την αρχή: ο Ιωάννης, ακούγοντας στη φυλακή τα έργα του Χριστού, έστειλε δύο από τους μαθητές του και του είπε: «Εσύ είσαι εκείνος που πρόκειται να έλθει, ή να περιμένουμε κάποιον άλλον;» Σε αυτά ο Χριστός αποκρίθηκε: «Πηγαίνετε και πείτε στον Ιωάννη αυτά που ακούσατε και βλέπετε», και απαριθμεί τα μεγαλειώδη θαύματα. Όταν δε οι μαθητές επέστρεφαν και πάλι στον μακάριο Βαπτιστή, λέγει ο Σωτήρας προς το συγκεντρωμένο πλήθος των Ιουδαίων: «Τι βγήκατε στην έρημο να δείτε; Ένα καλάμι που σαλεύεται από τον άνεμο; Μήπως έναν άνθρωπο ντυμένο με μαλακά ρούχα; Ή μήπως έναν προφήτη;»

Και αποκρινόμενος ο Ιησούς τούς είπε: Πηγαίνετε και αναγγείλετε στον Ιωάννη αυτά που ακούτε και βλέπετε: τυφλοί αναβλέπουν, λεπροί καθαρίζονται, χωλοί περπατούν και κωφοί ακούν. [10] Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο Ιωάννης στον ύπνο του, αμέσως σηκώνεται, αποβάλλοντας μαζί με τον ύπνο και την τύφλωση· διότι, αναβλέποντας με τα μάτια του σώματος, βλέπει το φως του ήλιου που μόλις είχε ανατείλει (επειδή ήταν όρθρος)· και τότε, μετά την υποχώρηση της νύχτας, ο άνδρας φωτιζόταν από τις ηλιακές ακτίνες, όταν και ο Ιωάννης, ακούγοντας τη σωτήρια φωνή να λέει: Τυφλοί αναβλέπουν, ξαφνικά ανέβλεψε, έχοντας προηγουμένως φωτιστεί στην ψυχή του από την πίστη και έχοντας αποκτήσει φωτεινά τα μάτια της ψυχής του· δεν έλαβε όμως ακόμη την τέλεια θεραπεία όπως πρώτα, αλλά μόνο έφερε στα μάτια του τον ωφέλιμο έλεγχο μιας τέτοιας αγνωμοσύνης, ώστε, βλέποντάς τον οι άλλοι, να γίνονται πιο προσεκτικοί και ασφαλείς για τον εαυτό τους. Εμείς δε, αφού υμνήσαμε με ύμνους και για αυτή την πανωφελή παιδαγωγία, ας προχωρήσουμε σε άλλη διδακτική τους θαυματουργία.

ΛΟΓΟΣ ΛΔ'. Να έχουμε καθημερινή μέριμνα θανάτου. Πατέρες μου, αδελφοί και τέκνα, τι θέλετε να σας αναγγείλω; Προς εκείνους που στάλθηκαν από τον Ιωάννη και ρώτησαν: «Εσύ είσαι εκείνος που πρόκειται να έλθει ή να περιμένουμε άλλον;», όπως ανέφερε το ανάγνωσμα, τι τους λέει ο Χριστός; «Αναγγείλατε στον Ιωάννη: τυφλοί βλέπουν, κωφοί ακούν, λεπροί καθαρίζονται, νεκροί ανασταίνονται, και μακάριος είναι όποιος δεν σκανδαλιστεί εξαιτίας μου».

Και αποκρινόμενος ο Ιησούς τους είπε: «Πηγαίνετε και αναγγείλετε στον Ιωάννη αυτά που ακούτε και βλέπετε: τυφλοί αναβλέπουν και κουτσοί περπατούν, λεπροί καθαρίζονται και κουφοί ακούν, νεκροί ανασταίνονται και στους φτωχούς κηρύσσεται το Ευαγγέλιο. Και μακάριος είναι όποιος δεν σκανδαλιστεί εξαιτίας μου». Δεν είπε: «Αναγγείλετε στον Ιωάννη ότι εγώ είμαι ο ερχόμενος», αλλά επειδή γνώριζε ότι ο Ιωάννης γι' αυτό έστειλε τους μαθητές, για να δουν τα θαύματα, λέει: «Αυτά που βλέπετε αναγγείλετε στον Ιωάννη», και οπωσδήποτε εκείνος, παίρνοντας αφορμή, θα μαρτυρήσει σε εσάς ακόμη περισσότερα για μένα. Ως «φτωχούς που ευαγγελίζονται» να εννοήσεις είτε αυτούς που κηρύττουν το Ευαγγέλιο, δηλαδή τους αποστόλους, διότι ήταν φτωχοί ως ψαράδες και περιφρονημένοι λόγω της αγραμματοσύνης τους, είτε αυτούς που αφουγκράζονται το Ευαγγέλιο και ακούν για τα αιώνια αγαθά. Και δείχνοντας στους μαθητές του Ιωάννη ότι δεν του διαφεύγουν αυτά που σκέφτονται, λέει: «Μακάριος είναι όποιος δεν σκανδαλιστεί εξαιτίας μου», διότι αυτοί είχαν μεγάλη αμφιβολία γι' αυτόν. «Ενώ δε αυτοί αναχωρούσαν, άρχισε ο Ιησούς να λέει στα πλήθη για τον Ιωάννη: Τι βγήκατε στην έρημο να δείτε; Καλάμι που σαλεύεται από τον άνεμο;»