Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 12:14

Και μετά τον θάνατο του Ηρώδη, φαίνεται πως αναχωρεί στη Ναζαρέτ εξαιτίας του Αρχελάου, του υιού του. Όταν, λοιπόν, φανέρωνε πλέον τον εαυτό του ως Θεό και κατέστησε το ξηρό χέρι υγιές, «οι μεν Φαρισαίοι, αφού εξήλθαν, πήραν απόφαση εναντίον του για το πώς θα τον εξοντώσουν, ο δε Ιησούς, επειδή το γνώριζε, αναχώρησε από εκεί». Διότι και όταν ανέστησε τον Λάζαρο εκ νεκρών, «από εκείνη», λέγει, «την ημέρα αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Ο Ιησούς, επομένως, δεν κυκλοφορούσε πλέον φανερά ανάμεσα στους Ιουδαίους, αλλά ανεχώρησε από εκεί για την περιοχή κοντά στην έρημο». Έπειτα, όταν ο Σωτήρας έλεγε: «πριν να υπάρξει ο Αβραάμ, εγώ είμαι», οι μεν Ιουδαίοι πήραν λίθους για να τους ρίξουν επάνω του, ο δε Ιησούς κρύφτηκε και εξήλθε από το ιερό, και, αφού πέρασε ανάμεσά τους, έφυγε και απομακρύνθηκε με αυτόν τον τρόπο.

Κεφάλαιο γ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όταν σας καταδιώκουν σε αυτήν την πόλη, να φεύγετε στην άλλη. Οι δε Φαρισαίοι, αφού βγήκαν έξω, έκαναν συμβούλιο εναντίον του, για να τον εξοντώσουν. Ο δε Ιησούς, γνωρίζοντάς το, αναχώρησε από εκεί. ΙΩΑΝΝΗΣ. Από εκείνη, λοιπόν, την ημέρα αποφάσισαν να τον θανατώσουν.

Ματθ. 12, 9-14. Αν και ήταν ασεβείς οι Φαρισαίοι, υποκρίνονταν την ευσέβεια, για να εξολοθρεύσουν τους ευσεβείς. Γι' αυτό και επιχειρούσαν να διαβάλουν τον Χριστό και τους μαθητές του, βλέποντάς τους να λαμπρύνονται από τα θαύματα.

Αλλά αυτά ας τεθούν ως προβληματισμός από εμάς προς εκείνους της περιτομής· ωστόσο, το Ευαγγέλιο μας διδάσκει με σαφήνεια για τον Σωτήρα μας Ιησού ότι έχει εκπληρωθεί και αυτή η προφητεία, όταν οι Φαρισαίοι βγήκαν έξω και έκαναν συμβούλιο εναντίον του, για να τον εξοντώσουν.

«Έτσι λέγει ο Κύριος ο Θεός, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τον στερέωσε, που εδραίωσε τη γη και τα όσα υπάρχουν σε αυτήν, και ο οποίος δίνει πνοή στον λαό που κατοικεί πάνω της και πνεύμα σε αυτούς που την περπατούν. Εγώ, ο Κύριος ο Θεός σου, σε κάλεσα με δικαιοσύνη, και θα κρατήσω το χέρι σου και θα σε ενισχύσω, και σε έθεσα ως διαθήκη του γένους, ως φως των εθνών, για να ανοίξεις τα μάτια των τυφλών, και να βγάλεις τους δεμένους από τα δεσμά και από τον οίκο της φυλακής αυτούς που κάθονται στο σκοτάδι». Και αυτήν τη ρήση μνημονεύει ο ευαγγελιστής, όταν «βγήκαν έξω οι Φαρισαίοι και έκαναν συμβούλιο» εναντίον του Σωτήρα μας, «για το πώς να τον εξοντώσουν», επειδή κατά τα σάββατα θεράπευε τους ασθενείς. Διότι τότε, όπως λέει, ο Ιησούς «αντιλαμβανόμενος» τη σκευωρία εναντίον του, «αναχώρησε από εκεί, και τον ακολούθησαν πολλά πλήθη, και τους θεράπευσε όλους, και τους επιτίμησε, ώστε να μην τον κάνουν φανερό». Και σε αυτά προσθέτει λέγοντας: και όλα αυτά έγιναν (δηλαδή το να αναχωρήσει και να αποφύγει αυτούς που τον επιβουλεύονταν και το να επιδιώκει να μένουν κρυφά τα θαυμαστά που έπραττε και το να παραγγέλλει σε όσους θεραπεύονταν να μην τον φανερώνουν), «για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε μέσω του προφήτη, ο οποίος λέει: ιδού ο δούλος μου, στον οποίο ευδόκησα, ο αγαπητός μου, τον οποίο διάλεξε η ψυχή μου· θα θέσω το πνεύμα μου επάνω του, και θα αναγγείλει κρίση στα έθνη».

Στο χωρίο: «Αφού εξήλθαν οι Φαρισαίοι, έκαναν συμβούλιο». Όσοι τυγχάνετε μαθητές του Ηλία, ο οποίος δεν περιφρόνησε το φτωχικό τραπέζι της χήρας, καταλύστε κοντά μας. Διότι μια τέτοια ταπεινή τράπεζα λόγων έχει ετοιμαστεί και σε εμάς, η οποία φέρει πάνω της έναν άρτο· όχι αυτόν που άλεσε ο μύλος, ζύμωσαν τα χέρια και έψησε η φωτιά, αλλά εκείνον που βλάστησε παρθένα γη χωρίς άροτρο και σπόρο, και ο σταυρός ωρίμασε, και ο Πατέρας τελειοποίησε, και τα δώδεκα κοφίνια των αποστόλων τρύγησαν.

Τι ακούσαμε, λοιπόν, μόλις τώρα να αναγιγνώσκεται; «Και αφού εξήλθαν οι Φαρισαίοι», λέει, «έκαναν συμβούλιο εναντίον του Ιησού, για να τον εξοντώσουν». Και ποια είναι η αιτία για την οποία σχεδιάζουν να εξοντώσουν τον Κύριο; Το ότι κατά την ημέρα του Σαββάτου θεράπευσε έναν άνθρωπο, και την αδρανή και ξηρά χείρα, σε ημέρα αργίας, την εξέτεινε προς εργασία.

Και βγαίνοντας, λέει, οι Φαρισαίοι συνήλθαν σε συμβούλιο για να τον εξοντώσουν. Ω, τι αχάριστη σκέψη και απόφαση γεμάτη απερισκεψία! Η πηγή των αγαθών τούς ανέβλυζε τις ευεργεσίες σαν ποτάμι, ενώ αυτοί, αν και αντλούσαν τη χάρη, εξέμεαν μέσα στις καρδιές τους φονικές αποφάσεις. Όσοι από αυτούς είχαν τραύματα, θεραπεύονταν και απαλλάσσονταν από τους πόνους· εκείνοι όμως, ενώ δεν είχαν τραύματα στο σώμα, κεντούνταν από τον φθόνο και οδυνώνταν. Όσοι από αυτούς πεινούσαν στις ερημιές, τρέφονταν μέχρι χορτασμού· και εκείνοι, μέσα σε αφθονία πίστεως, καταστρέφονταν από την απιστία. Το νερό μεταβαλλόταν σε κρασί· και εκείνοι, χωρίς να έχουν γευτεί το κρασί, περιφέρονταν μεθυσμένοι από τον φθόνο.

Γι' αυτόν τον λόγο, μέχρι και σήμερα, οι Ιουδαίοι παραδέρνουν στον βυθό της άγνοιας. Όσοι βέβαια από αυτούς μπορέσουν να πιαστούν από τη χριστοφόρο ολκάδα, διασώζονται· οι υπόλοιποι όμως χάνονται από τον αλμυρό θάνατο της απιστίας. Και μακάρι, έστω και ευρισκόμενοι στον βυθό, να έτρεχαν προς τον Ιωνά μέσα στο κήτος· διότι ίσως, αν μάθαιναν από αυτόν την εν Χριστώ ευσέβεια, διατηρώντας τη ζωή τους μαζί του, να εκβάλλονταν από το κήτος στη Νινευή. Τώρα όμως, κλείνοντας τα μάτια της καρδιάς τους, ούτε καταφεύγουν προς τον λαμπροφόρο της ευσέβειας, παρότι τον βλέπουν να στέκεται στο μέσο της γης και να ακτινοβολεί την πίστη· ούτε βρίσκουν τη ζωή καταφεύγοντας προς τον κήρυκα της μετανοίας Ιωάννη. «Και βγαίνοντας έξω», λέει (το Ευαγγέλιο), «οι Φαρισαίοι, έκαναν συμβούλιο για να τον εξοντώσουν». «Και βγαίνοντας έξω», λέει, «οι Φαρισαίοι». Από πού; Όχι από τον φθόνο, αλλά από τον νόμο. Διότι, αν δεν έβγαιναν από τον νόμο, δεν θα εξύβριζαν τον Νομοθέτη του νόμου. «Και βγαίνοντας έξω οι Φαρισαίοι». Από πού; Από τον νόμο που λέει: «Αθώο και δίκαιο δεν θα θανατώσεις». «Και βγαίνοντας έξω οι Φαρισαίοι». Από πού; Από την εντολή του Θεού που φωτίζει τα μάτια της καρδιάς.

Διότι η εντολή του Κυρίου είναι τηλαυγής και φωτίζει τους οφθαλμούς. —Και αφού βγήκαν έξω οι Φαρισαίοι, έλαβαν συμβουλή για να τον εξοντώσουν. Και αφού βγήκαν έξω οι Φαρισαίοι. Από πού; Από την εντολή, από τον νόμο, από τη ζωή. Διότι εκείνοι που σχεδιάζουν τον θάνατο κάποιου άλλου, αυτοί πρώτοι εγκαταλείπουν το φως της ζωής. Και αφού βγήκαν έξω οι Φαρισαίοι, έλαβαν συμβουλή. Και δεν ανέφερε ο συγγραφέας από ποιον, προκειμένου να παρακινήσει τον δικό μας νου προς την αναζήτηση. Και αφού βγήκαν έξω οι Φαρισαίοι, έλαβαν συμβουλή. Από ποιον; Είναι βέβαια προφανές ότι από τον διάβολο, ο οποίος είναι εξ αρχής ανθρωποκτόνος. Και αφού βγήκαν έξω οι Φαρισαίοι, έλαβαν συμβουλή, για να τον εξοντώσουν.

Το «όπως», με ποιον τρόπο δηλαδή; Άραγε με πέτρα; Άραγε με μαχαίρι; Άραγε με φωτιά ή με νερό; Ο σύμβουλός τους όμως, ο διάβολος, αναπολώντας το ξύλο της αρχής, μέσω του οποίου θανάτωσε τον Αδάμ, σε αυτό πάλι καταφεύγει, και τους συμβουλεύει να σταυρώσουν τον Ιησού σε ξύλο. Αγνοούσε όμως ότι εκείνο το ξύλο επρόκειτο να καταργήσει την αρχαία παράβαση του ξύλου, και να ανατείλει τη ζωή στους ανθρώπους. Και βγαίνοντας οι Φαρισαίοι έκαναν συμβούλιο για το πώς θα τον εξοντώσουν. Ω, χείριστη απόφαση που σπέρνεται από τον φθόνο και που ελέγχεται από τον φθόνο! Ω, μάταιη βουλή! Διότι αγνοούν ότι ο Θεός δεν εξοντώνεται. Διότι το μεν πήλινο λυχνάρι του σώματος θα το διαλύσουν, αλλά την άσβεστη λαμπάδα της θεότητάς Του δεν μπορούν να τη σβήσουν. Βγαίνοντας δε οι Φαρισαίοι έκαναν συμβούλιο για το πώς θα τον εξοντώσουν. Ω, τι θαυμαστό πράγμα και καινό μυστήριο! Ήλθε ο Ιησούς για να αναζητήσει και να σώσει το χαμένο, και αυτοί ζητούν να εξοντώσουν τον ευρέτη των χαμένων. Για ποια αιτία, πείτε μας, Ιουδαίοι, σχεδιάζετε τέτοια πράγματα εναντίον Του; Αλλά εκείνοι μεν ντρέπονται να το πουν· εμείς όμως ας στηλιτεύσουμε παντού την αισχύνη τους.

Αρμόζει και σε εμάς αυτή η διδασκαλία, ώστε, όταν οι αιρετικοί μάς προτρέπουν να αποστατήσουμε από την ορθή πίστη, να τους λέμε: «Ό,τι γράψαμε, το γράψαμε». Και αφού βγήκαν έξω οι Φαρισαίοι, έκαναν συμβούλιο για να τον εξοντώσουν. Γνωρίζοντάς το όμως ο Ιησούς, αναχώρησε από εκεί. Το γνώριζε, όχι επειδή το έμαθε από κάποιον άλλον, αλλά έχοντας τη γνώση από τον εαυτό Του· διότι ήταν και είναι καρδιογνώστης, όπως ακριβώς λέει και ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Διότι δεν είχε ανάγκη», λέει, «να του μιλήσει κανείς για τον άνθρωπο». Γνωρίζοντάς το, λοιπόν, ο Ιησούς αναχώρησε από εκεί, όχι επειδή φοβόταν τον θάνατο, αλλά επειδή περίμενε τον καιρό του σταυρού. Διότι έπρεπε πρώτα να αναστήσει νεκρούς, να θεραπεύσει ασθενείς, να χορτάσει πολλούς πεινασμένους, να στηρίξει πολλούς στην πίστη, και τότε να προχωρήσει στον ένδοξο θάνατο, ή μάλλον στον νυμφώνα. Έπρεπε πρώτα να στήσει το ξύλο του μυστηρίου του σταυρού, και τότε με θερμό πνεύμα να κατέλθει ορμητικά προς εκείνους που βρίσκονταν στον άδη. Γνωρίζοντάς το ο Ιησούς, αναχώρησε από εκεί. Όπου φανερώνεται δόλος, φεύγει· όπου εξυφαίνεται φόνος, αναχωρεί· όπου πλέκεται η αγάπη, εκεί κατοικεί και ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Ας πλέξουμε λοιπόν, αγαπητοί, την τριπλή αγάπη, όχι με απατηλά λόγια, αλλά με εργατικά χέρια· ώστε να είναι μαζί μας ο Εμμανουήλ, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων.

Τότε λέγει στον άνθρωπο: Έκτεινε το χέρι σου. Και το εξέτεινε, και αποκαταστάθηκε υγιές, όπως το άλλο. Τι έκαναν λοιπόν εκείνοι; Εξέρχονται, λέγει, και συσκέπτονται, για να τον θανατώσουν. Διότι οι Φαρισαίοι, λέγει, αφού εξήλθαν συγκρότησαν συμβούλιο εναντίον του, για να τον εξοντώσουν. Χωρίς να έχουν αδικηθεί σε τίποτα, επιχειρούσαν να τον θανατώσουν.

«Επομένως, επιτρέπεται το Σάββατο να κάνει κανείς το καλό.» Τους αποδεικνύει ότι, αφενός λόγω φιλαργυρίας και για να μη στερηθούν ένα πρόβατο, καταλύουν το Σάββατο, ενώ αφετέρου, όταν πρόκειται να θεραπευθεί ένας άνθρωπος, δεν ανέχονται να γίνει αυτό. Ώστε, τους παρουσιάζει ταυτόχρονα και ως φιλάργυρους και ως σκληρούς, αλλά και ως καταφρονητές του Θεού. Διότι καταφρονούν το Σάββατο, για να μη ζημιωθούν ένα πρόβατο, και είναι ανελέητοι, επειδή δεν θέλουν τη θεραπεία του ανθρώπου. «Τότε λέγει στον άνθρωπο: Έκτεινε το χέρι σου. Και το εξέτεινε, και αποκαταστάθηκε υγιές όπως το άλλο.» Πολλοί και τώρα έχουν ξηρά τα χέρια τους, δηλαδή είναι ανελέητοι και δεν προσφέρουν. Αλλά όταν ο ευαγγελικός λόγος αντηχήσει μέσα τους, τα εκτείνουν για να προσφέρουν, έστω κι αν οι Φαρισαίοι, οι αλαζόνες δαίμονες, που είναι αποκομμένοι από εμάς λόγω της έχθρας τους προς εμάς, δεν θέλουν να εκταθούν τα χέρια μας για ελεημοσύνη. «Οι δε Φαρισαίοι, αφού βγήκαν, έκαναν συμβούλιο εναντίον του, για να τον εξοντώσουν. Ο δε Ιησούς, επειδή το κατάλαβε, αναχώρησε από εκεί.» Ω του φθόνου! Όταν ευεργετούνται, τότε εξοργίζονται παράφορα. Αναχωρεί δε ο Ιησούς, επειδή δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός του πάθους, και συγχρόνως επειδή τους λυπήθηκε, για να μην περιπέσουν στο έγκλημα του φόνου.