Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 12:19

Όταν λοιπόν έρχονται σε εσάς τη νύχτα και θέλουν να μιλήσουν για τα μέλλοντα, ή λένε: «Εμείς είμαστε οι άγγελοι», μην τους δίνετε προσοχή, διότι ψεύδονται. Και αν ακόμη επαινούν την άσκησή σας και σας μακαρίζουν, ούτε να τους υπακούτε ούτε να τους δίνετε την παραμικρή σημασία. Αντιθέτως, να σφραγίζετε με το σημείο του σταυρού τον εαυτό σας και τον οίκο σας και να προσεύχεστε· και τότε θα τους δείτε να γίνονται άφαντοι. Διότι είναι δειλοί και φοβούνται πάρα πολύ το σημείο του Κυριακού σταυρού, επειδή ακριβώς πάνω σε αυτόν ο Σωτήρας τούς απογύμνωσε και τους παραδειγμάτισε. Εάν όμως σταθούν με μεγαλύτερη αναίδεια, χοροπηδώντας και παίρνοντας διάφορες μορφές μέσω φαντασιώσεων, μην τρομάξετε, ούτε να πτοηθείτε, ούτε να τους δώσετε προσοχή σαν να ήταν αγαθοί. Διότι είναι εύκολο και δυνατό να διακρίνει κανείς την παρουσία των αγαθών και των φαύλων, όταν ο Θεός δίνει αυτή τη χάρη. Η εμφάνιση των αγίων δεν προκαλεί ταραχή. Διότι ούτε θα φιλονικήσει κανείς, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακουστεί η φωνή τους. Αλλά γίνεται με τόση ησυχία και πραότητα, ώστε αμέσως να γεννιέται στην ψυχή χαρά, αγαλλίαση και θάρρος. Διότι μαζί τους βρίσκεται ο Κύριος, ο οποίος είναι η δική μας χαρά και η δύναμη του Θεού Πατρός. Και οι λογισμοί της ψυχής παραμένουν ατάραχοι και ακύμαντοι, ώστε αυτή, καταυγαζόμενη από την παρουσία τους, να μπορεί να θεωρεί αυτούς που εμφανίζονται. Διότι εισέρχεται στην ψυχή ο πόθος των θείων και των μελλόντων, και θα θελήσει οπωσδήποτε να ενωθεί μαζί τους, σαν να επρόκειτο να αναχωρήσει από τον κόσμο μαζί τους.

«Διότι δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή τους.» Και αυτό γίνεται τόσο ήσυχα και πράα, ώστε αμέσως να γεννάται χαρά και αγαλλίαση και θάρρος στην ψυχή. 5. Διότι μαζί τους είναι ο Κύριος, ο οποίος αποτελεί για εμάς μεν χαρά, για δε τον Θεό Πατέρα δύναμη. Και οι λογισμοί της παραμένουν ατάραχοι και ακύμαντοι, ώστε, καθώς καταυγάζεται, να θεωρεί η ίδια όσους εμφανίζονται. Διότι εισέρχεται σε αυτήν ο πόθος των θείων και των μελλόντων, και θα επιθυμήσει οπωσδήποτε να ενωθεί με αυτά, εάν αναχωρούσε μαζί τους. 6. Εάν, πάλι, ως άνθρωποι, κάποιοι φοβηθούν την οπτασία των αγαθών, εκείνοι που εμφανίζονται αφαιρούν πάραυτα τον φόβο με την αγάπη· όπως ακριβώς έπραξε ο Γαβριήλ στον Ζαχαρία, και ο άγγελος που εμφανίστηκε στο θείο μνημείο στις γυναίκες, και εκείνος που έλεγε στους ποιμένες στο Ευαγγέλιο: «Μη φοβάστε». 7. Διότι ο φόβος εκείνων δεν οφείλεται σε δειλία της ψυχής, αλλά προέρχεται από την επίγνωση της παρουσίας των ανωτέρων.

Αλλά πρέπει να κατανοήσουμε τροπικά τον Σιλωάμ, ο οποίος, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, ερμηνεύεται ως απεσταλμένος. Διότι έτσι ερμηνεύεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «Πήγαινε, νίψου στον Σιλωάμ, που σημαίνει απεσταλμένος». Ποιος λοιπόν είναι ο απεσταλμένος, που ρέει αθόρυβα, παρά εκείνος για τον οποίο έχει ειπωθεί: «Ο Κύριος με απέστειλε και το Πνεύμα του»; Και πάλι: «Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακουστεί η φωνή του στις πλατείες». Όσοι, λοιπόν, δεν δέχονται τον Απεσταλμένο από τους ουρανούς, περιφρονώντας μεν την πραότητά του, επισύροντας δε στους εαυτούς τους τον υιό του Ρομελίου, δηλαδή λόγο που περιέχει ψευδοδοξία και ο οποίος επαγγέλλεται ότι αποδεικνύεται σύμφωνα με τις θείες Γραφές· καθώς και τον Ρασίν, του οποίου το όνομα ερμηνεύεται «μετέωρος», και ο οποίος μετεωρίζει τον ακροατή έξω από την πίστη των θείων Γραφών, προκαλώντας του οίηση και απομακρύνοντάς τον από τη θεμελίωση της πίστης. Διότι το Αράμ ερμηνεύεται «μετέωρος». Σε όσους λοιπόν διάκεινται περιφρονητικά προς τον ευσταθή λόγο, και δεν αποδέχονται το σταθερό, το γαλήνιο και το εύδιο, αλλά συμπλέκουν τα στοιχεία που βρίσκονται έξω από την πίστη με τις παρερμηνείες των Γραφών, σε αυτούς απειλεί ο λόγος ότι θα επιφέρει το πολύ και ισχυρό ύδωρ, τον βασιλιά των Ασσυρίων, δηλαδή τον άρχοντα αυτού του αιώνα.

Κεφάλαιο ΚΕʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Ιδού ο δούλος μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου. Θα θέσω το Πνεύμα μου επάνω του, και θα αναγγείλει κρίση στα έθνη. Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή του στις πλατείες. ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ. Μερικοί μεν κηρύττουν τον Χριστό από φθόνο και έριδα, μερικοί δε και από καλή πρόθεση· οι μεν από αγάπη, γνωρίζοντας ότι έχω ταχθεί για την υπεράσπιση του Ευαγγελίου· οι δε κηρύττουν τον Χριστό από ιδιοτέλεια, όχι με αγνά ελατήρια, νομίζοντας ότι επιφέρουν θλίψη στα δεσμά μου.

Κεφάλαιο λβʹ. Ματθαίος. Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς στις πλατείες τη φωνή του. Καλάμι τσακισμένο δεν θα σπάσει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, έως ότου αναδείξει νικηφόρα την κρίση. Προς Τιμόθεον Βʹ. Ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχεται, αλλά να είναι ήπιος προς όλους, διδακτικός, ανεξίκακος, να διαπαιδαγωγεί με πραότητα όσους αντιτίθενται· μήπως τυχόν τους δώσει ο Θεός μετάνοια για την επίγνωση της αλήθειας, και συνέλθουν από την παγίδα του διαβόλου.

Και, παρόλο που του είχε αφαιρεθεί η όραση από το κάλυμμα του προσώπου, έτρεχε ανεμπόδιστα προς εκείνον που τον κάλεσε, αναγνωρίζοντας τη δεσποτική φωνή. Διότι ο λόγος ήταν θεοπρεπής και το πρόσταγμα βασιλικό, καθώς περιείχε τη λύση του θανάτου και την ανατροπή της φθοράς, και αποτελούσε απόδειξη της υπερλόγου ενέργειας. Το να χρησιμοποιήσει όμως δυνατή κραυγή ήταν εντελώς ξένο και ασυνήθιστο για τον Σωτήρα Χριστό. Και βέβαια ο Θεός και Πατέρας λέει κάπου γι' αυτόν: «Δεν θα φιλονικήσει ούτε θα κραυγάσει», και τα λοιπά. Διότι τα έργα της αληθινής θεότητας επιτελούνται αθόρυβα και χωρίς καμία ταραχή· και αυτό ίσχυε για τον Χριστό, διότι είναι κατά φύσιν Θεός εκ Θεού και αληθινός. Τι λοιπόν μπορούμε να πούμε, όταν τον βλέπουμε να κραυγάζει ασυνήθιστα; Διότι βέβαια κανείς δεν θα φτάσει σε τέτοιο σημείο ανοησίας, ώστε να πει ποτέ ότι αυτός παρεκκλίνει από το πρέπον ή ότι αστοχεί ως προς το ορθό. Πώς λοιπόν εξηγείται; Επομένως, η κραυγή έχει κάποιον λόγο και αιτία, την οποία αναγκαίως θα αναφέρουμε, επειδή είναι χρήσιμη για τους ακροατές: το θαύμα στον Λάζαρο το επιτελεί ως έναν τύπο της γενικής αναστάσεως των νεκρών, και αυτό που εκπληρώνεται σε ένα πρόσωπο, το κατέστησε ωραία εικόνα του γενικότερου και καθολικού γεγονότος. Διότι έχουμε πιστέψει ότι θα έλθει ως Κριτής, και αναλογιζόμαστε ότι θα υπάρξει κάποια κραυγή μέσω σάλπιγγας, σύμφωνα με τη φωνή του Παύλου, η οποία θα προστάζει την ανάσταση σε όσους κείτονται στη γη, ενώ βεβαίως το γεγονός θα το ενεργεί η άρρητη δύναμη του παντοδύναμου Θεού.

Και είσοδο μεν ονομάζει την έλευση του Μονογενούς με σάρκα σε τούτον τον κόσμο· οπτασία δε την εμφάνισή του. Διότι, ενώ κατά φύση υπάρχει ως αόρατος Θεός, έγινε εμφανής, αναλαμβάνοντας την ομοιότητα με εμάς. Αυτό άλλωστε το είχε προαναφωνήσει με σαφήνεια και ο υμνωδός λέγοντας εν Πνεύματι: «Ο Θεός εμφανώς θα έλθει, ο Θεός μας, και δεν θα σιωπήσει». «Διότι ο Λόγος έγινε σάρκα», όπως λέγει ο θεσπέσιος Ιωάννης, «και εσκήνωσε ανάμεσά μας», και πήρε μορφή δούλου. Και για εκείνους μεν που αγάπησαν την επιφάνειά του δεν στάθηκε καθόλου φορτικός· αλλά μάλλον υπήρξε ήπιος και πράος, και χορηγός της αιώνιας ζωής. Είπε δε κάπου για αυτόν και ο Θεός και Πατέρας: «Ιδού, θα ενεργήσει με σύνεση ο δούλος μου ο αγαπητός, στον οποίο ευδόκησα. Δεν θα φιλονικήσει ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακουστεί έξω η φωνή του. Κάλαμο συντετριμμένο δεν θα τσακίσει και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, αλλά θα φέρει στο φως την κρίση προς την αλήθεια». Όμως, σε όσους ατιμάζουν τη σωτηρία που προσφέρεται μέσω αυτού, και δεν αποδέχονται την κάθαρση μέσω της πίστεως, συνέβη να πάθουν τα χείριστα όλων των κακών· διότι χάθηκαν οι άθλιοι. Γι' αυτόν τον λόγο έλεγε στα πλήθη των Ιουδαίων: «Αλήθεια σας λέγω, ότι εάν δεν πιστέψετε ότι εγώ είμαι, θα πεθάνετε μέσα στις αμαρτίες σας». Είπε δε κάπου και ο Ιωάννης: «Εκείνος που πιστεύει σε αυτόν, δεν κρίνεται· εκείνος όμως που δεν πιστεύει έχει ήδη κριθεί, διότι δεν έχει πιστέψει στο όνομα του Υιού του Θεού».

Πες μου, λοιπόν, ποιος είναι αυτός που είπε: «Ιδού, θα ενεργήσει συνετά ο δούλος μου ο αγαπητός, στον οποίο ευδόκησα, τον οποίο εξέλεξε η ψυχή μου· θα θέσω το πνεύμα μου επάνω του και θα αναγγείλει κρίση στα έθνη· δεν θα φιλονικήσει ούτε θα κραυγάσει ούτε θα ακουστεί στις πλατείες η φωνή του· καλάμι συντριμμένο δεν θα τσακίσει και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, έως ότου οδηγήσει την κρίση σε νίκη» και τα εξής; Μήπως αυτά μπορούν να φανερώσουν την Τριάδα, ώ φιλόνικε; Άραγε για τον εαυτό του ανέφερε τόσα πολλά ο Πατέρας μέσω του προφήτη; Και ποιος είναι εκείνος για τον οποίο έχει γραφεί: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε εκ δεξιών μου»; Και δεν είπε: «Είσελθε μέσα μου». Ή πάλι, πώς λέει το Ευαγγέλιο: «Και ανήλθε στον ουρανό και κάθισε εκ δεξιών του Πατρός και έρχεται να κρίνει ζώντες και νεκρούς»; Ή πάλι, πώς δεν σε έπεισαν οι δύο άνδρες που εμφανίστηκαν με λευκά ενδύματα και είπαν προς τους μαθητές: «Άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί στέκεστε ατενίζοντας τον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, ο οποίος αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι θα έλθει, με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε να αναλαμβάνεται»; Και ποιον έβλεπε ο μακάριος Στέφανος, όταν έλεγε: «Ιδού, βλέπω τον ουρανό ανοιγμένο και τον Υιό του ανθρώπου να στέκεται εκ δεξιών του Θεού;» Εσύ όμως, ώ κατά πάντα αδαή, μη έχοντας κατανοήσει τη φωνή των αγίων Γραφών, έβλαψες μάλλον τον εαυτό σου και όσους σε υπάκουσαν, έχοντας εκπέσει από την αγία πίστη της αλήθειας του Θεού. 7.

«Δεν θα φιλονικήσει ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή του στις πλατείες. Τσακισμένο καλάμι δεν θα σπάσει, και λυχνάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, έως ότου οδηγήσει την κρίση σε νίκη, και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη.» Παρατήρησε δε με προσοχή τον τρόπο με τον οποίο ο Ματθαίος, όταν είπε «Ιδού ο παίς μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευδόκησε η ψυχή μου», δεν μνημόνευσε ούτε τον Ιακώβ ούτε τον Ισραήλ. Διότι δεν είπε «ο Ιακώβ ο παίς μου», «ο Ισραήλ ο εκλεκτός μου», αλλά το διατύπωσε αόριστα, λέγοντας: «Ιδού ο παίς μου» και «ο αγαπητός μου». Επομένως, καθώς δεν υπάρχει ούτε στο εβραϊκό κείμενο της προφητείας, από μεν τους Εβδομήκοντα έχει οβελιστεί το όνομα του Ιακώβ και του Ισραήλ, ενώ από τους υπόλοιπους ερμηνευτές έχει αποσιωπηθεί, επειδή δεν περιλαμβάνεται ούτε στο εβραϊκό. Εξαιτίας αυτού, εύλογα δεν αναφέρεται ούτε από τον ευαγγελιστή, ο οποίος ήταν Εβραίος και εξέθεσε την προφητεία ακολουθώντας τη Γραφή των Εβραίων. Επομένως, αυτά που προφητεύονται δεν αρμόζουν ούτε κατά διάνοια στον λαό της περιτομής, παρά μόνο στον Χριστό του Θεού, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ενάργεια και την έκβαση των ίδιων των πραγμάτων.

Καλή είναι η μακροθυμία, και μάρτυρας για αυτό είναι ο Ίδιος, ο οποίος όχι μόνο αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει τις λεγεώνες των αγγέλων εναντίον εκείνων που εξεγέρθηκαν και τον καταδυνάστευαν, και ούτε μόνο επιτίμησε τον Πέτρο όταν σήκωσε το μαχαίρι, αλλά και αποκατέστησε το αυτί εκείνου που είχε πληγεί. Το ίδιο έπραξε αργότερα και ο Στέφανος, ο μαθητής του Χριστού, καθώς προσευχόταν υπέρ εκείνων που τον λιθοβολούσαν. Καλή είναι η πραότητα, και το μαρτυρούν ο Μωυσής και ο Δαβίδ, οι οποίοι επαινέθηκαν γι' αυτήν την αρετή περισσότερο από τους άλλους, καθώς και ο διδάσκαλός τους, ο οποίος ούτε φιλονικούσε, ούτε κραύγαζε, ούτε ύψωνε τη φωνή του στις πλατείες, ούτε ερχόταν σε αντιπαράθεση με εκείνους που τον οδηγούσαν στο πάθος.

Γιατί λοιπόν έρχεσαι τη νύχτα και στα κρυφά σε εκείνον που λέει τα λόγια του Θεού; Σε εκείνον που έχει έλθει από εκεί; Γιατί δεν συνομιλείς με παρρησία; Αλλά ούτε αυτό δεν είπε ο Ιησούς, ούτε τον ήλεγξε· διότι λέει: «Καλάμι συντετριμμένο δεν θα σπάσει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει». Και πάλι ο ίδιος λέει: «Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει»· και πάλι: «Δεν ήλθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλά για να σώσω τον κόσμο».

Τι λέει, λοιπόν, ο προφήτης; Πρόσθεσε, συνεπώς: «Για να εκπληρωθεί εκείνο που ειπώθηκε από τον προφήτη Ησαΐα, ο οποίος λέει: Ιδού ο Παίς μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου. Θα θέσω το Πνεύμα μου επάνω του, και θα αναγγείλει κρίση στα έθνη. Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή του στις πλατείες· τσακισμένο καλάμι δεν θα συντρίψει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, έως ότου αναδείξει νικηφόρα την κρίση του· και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη». Εξυμνεί την πραότητά του και την άρρητη δύναμή του, και ανοίγει στα έθνη πύλη μεγάλη και ενεργή, και προλέγει τα δεινά που πρόκειται να βρουν τους Ιουδαίους, και αποδεικνύει την ομόνοιά του προς τον Πατέρα. Διότι, λέει, «Ιδού ο Παίς μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου». Αν λοιπόν τον εξέλεξε, δεν καταλύει τον νόμο ως εναντιούμενος, ούτε επειδή είναι εχθρός του Νομοθέτη, αλλά ως ομογνώμων και επειδή πράττει τα ίδια.

Έπειτα, διακηρύσσοντας την πραότητά του, λέει: «Δεν θα φιλονικήσει ούτε θα κραυγάσει». Διότι αυτός μεν ήθελε να θεραπεύει ενώπιόν τους· επειδή όμως τον απέκρουαν, δεν αντιστάθηκε ούτε σε αυτό. Και δεικνύοντας και τη δική του δύναμη και τη δική τους αδυναμία, λέει: «Δεν θα τσακίσει συντριμμένο καλάμι». Διότι θα ήταν εύκολο να τους συντρίψει όλους σαν καλάμι· και όχι απλώς σαν καλάμι, αλλά σαν ήδη συντριμμένο. «Και λινάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει». Εδώ παρουσιάζει και τον δικό τους θυμό που αναπτόταν, και τη δική του δύναμη, η οποία ήταν ικανή να καταλύσει τον θυμό τους και να τον κατασβήσει με κάθε ευκολία· από όπου αποδεικνύεται η πολλή του επιείκεια. Τι λοιπόν; Πάντοτε έτσι θα γίνονται αυτά; Και θα τους ανέχεται μέχρι τέλους να μηχανεύονται τέτοια πράγματα και να μαίνονται; Κάθε άλλο· αλλά, όταν θα έχει επιδείξει τα δικά του, τότε θα πράξει και εκείνα. Διότι αυτό το φανέρωσε λέγοντας: «Έως ότου οδηγήσει την κρίση σε νίκη· και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη»· όπως ακριβώς λέει και ο Παύλος: «Είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε κάθε παρακοή, όταν ολοκληρωθεί η δική σας υπακοή». Και τι σημαίνει: «Όταν οδηγήσει την κρίση σε νίκη»; Όταν εκπληρώσει όλα όσα εξαρτώνται από τον ίδιο, λέει, τότε θα επιφέρει και την εκδίκηση, και μάλιστα εκδίκηση τέλεια. Τότε θα υποστούν τα δεινά, όταν στηθεί λαμπρό το τρόπαιο, και νικήσουν τα δικά του δικαιώματα, και δεν τους αφήσει καμία, ούτε καν αναιδή, πρόφαση για αντιλογία. Διότι συνηθίζει να ονομάζει «κρίση» τη δικαιοσύνη.

Θα έλθει και της δικής σου νίκης ο καιρός, όταν νικήσεις δείχνοντας ανεξικακία μαζί με τον Χριστό. Διότι και ο Κύριος δεν φιλονίκησε ούτε κραύγασε, ούτε άκουσε κανείς στις πλατείες τη φωνή του. Και ο Απόστολος λέει ότι είναι έτοιμος να τιμωρήσει κάθε παρακοή, όταν θα έχει ολοκληρωθεί η υπακοή εκείνων που υπάκουσαν. Εφόσον δε ο Θεός μακροθυμεί, να μακροθυμείς και εσύ· διότι, αφού σήμερα πάσχει ο Χριστός, όταν πάσχεις εσύ, πρέπει για χάρη του Χριστού να υπομένει και ο διάκονος του Χριστού. Βόησε προς αυτόν, και θα αποδώσει δικαιοσύνη γρήγορα· θα θέσει τέρμα στην πονηρία των αμαρτωλών, και θα κατευθύνει τον δίκαιο ο Θεός, που είναι κριτής δίκαιος, ισχυρός και μακρόθυμος· διότι δείχνει μακροθυμία με σκοπό να επιστρέψουμε σε αυτόν. Σε αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες.

Αυτό, βεβαίως, είναι το πολυειπωμένο επιχείρημα της θρασείας επιστολής σου —διότι διαρκώς αυτό επαναλαμβάνεις— ότι, δηλαδή, δεν πήρες εκδίκηση για τον εαυτό σου, αλλά για τον Θεό· μέσω της κακίας, πες μου, πήρες εκδίκηση για τον Αγαθό; Άπαγε! Δεν «έχουμε αρχιερέα που να μην μπορεί να συμπαθήσει τις ασθένειές μας», αλλά είναι και «άκακος» και «ελεήμων». «Δεν θα ερίσει ούτε θα κραυγάσει», και ο ίδιος είναι «πράος» και «αυτός είναι ιλασμός για τις αμαρτίες μας». Επομένως, δεν πρόκειται να αποδεχθούμε τις μη αξιοζήλευτες ορμές σου, ούτε καν αν μυριάδες φορές επικαλεστείς τον Φινεές και τον Ηλία. Διότι δεν άρεσαν στον Ιησού, όταν τα άκουγε αυτά, οι μαθητές που ήταν τότε αμέτοχοι του πράου και αγαθού πνεύματος. Διότι και ο θειότατός μας ιεροθέτης διδάσκει «με πραότητα όσους αντιτίθενται» στη διδασκαλία του Θεού. Διότι εκείνοι που αγνοούν πρέπει να διδάσκονται και όχι να τιμωρούνται, όπως ακριβώς δεν κολάζουμε τους τυφλούς, αλλά τους καθοδηγούμε.

Διότι το να ριψοκινδυνεύει κανείς δεν είναι θεάρεστο. Πρόσεξε δε τη λέξη «Εξελθόντες». Διότι, όταν απομακρύνθηκαν από τον Θεό, τότε αποφάσισαν να εξοντώσουν τον Ιησού. Επειδή κανείς, όταν παραμένει ενωμένος με τον Θεό, δεν σχεδιάζει τέτοια πράγματα. «Και τον ακολούθησαν πολλά πλήθη, και τους θεράπευσε όλους. Και τους παρήγγειλε αυστηρά να μην τον κάνουν γνωστό». Προσπαθώντας να κατευνάσει τον φθόνο εκείνων, δεν ήθελε να γίνεται φανερός. Διότι φρόντιζε με κάθε τρόπο να τους θεραπεύει. «Για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε μέσω του προφήτη Ησαΐα, που λέει: Ιδού ο δούλος μου τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου. Θα θέσω το πνεύμα μου επάνω του και θα αναγγείλει κρίση στα έθνη. Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει». Εισάγει και τον προφήτη ως μάρτυρα της πραότητας του Ιησού.

Ή και θα αναγγείλει τη μέλλουσα κρίση στους εθνικούς, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν ακούσει για μέλλουσα κρίση. «Ούτε θα ακούσει κανείς στις πλατείες τη φωνή του». Διότι δεν δίδασκε στο μέσο της αγοράς όπως οι φιλόδοξοι, αλλά στο ιερό και στις συναγωγές, και στο όρος, και στις ακρογιαλιές. «Καλάμι τσακισμένο δεν θα συντρίψει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει». Μπορούσε, λέει, να τσακίσει τους Ιουδαίους σαν τσακισμένο καλάμι, και να σβήσει τον θυμό τους σαν λινάρι που καπνίζει, δηλαδή που καίγεται, αλλά δεν το θέλησε, μέχρις ότου εκπληρώσει τη θεία οικονομία, και τους νικήσει πλήρως. Διότι αυτό σημαίνει αυτό που ακολουθεί: «Έως ότου αναδείξει σε νίκη την κρίση· και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη». Διότι, για να μην έχουν καμία δικαιολογία, τα υπέμεινε όλα, ώστε αργότερα να τους καταδικάσει και να τους νικήσει χωρίς να μπορούν να φέρουν καμία αντίρρηση.