Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 12:21

Κεφάλαιο Βʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Καλάμι συντετριμμένο δεν θα το τσακίσει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει, έως ότου οδηγήσει την κρίση σε νίκη· και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη. ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. Εκείνον δε που ασθενεί στην πίστη, να τον αποδέχεστε. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ.

«Δεν θα φιλονικήσει ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή του στις πλατείες. Τσακισμένο καλάμι δεν θα σπάσει, και λυχνάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, έως ότου οδηγήσει την κρίση σε νίκη, και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη.» Παρατήρησε δε με προσοχή τον τρόπο με τον οποίο ο Ματθαίος, όταν είπε «Ιδού ο παίς μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευδόκησε η ψυχή μου», δεν μνημόνευσε ούτε τον Ιακώβ ούτε τον Ισραήλ. Διότι δεν είπε «ο Ιακώβ ο παίς μου», «ο Ισραήλ ο εκλεκτός μου», αλλά το διατύπωσε αόριστα, λέγοντας: «Ιδού ο παίς μου» και «ο αγαπητός μου». Επομένως, καθώς δεν υπάρχει ούτε στο εβραϊκό κείμενο της προφητείας, από μεν τους Εβδομήκοντα έχει οβελιστεί το όνομα του Ιακώβ και του Ισραήλ, ενώ από τους υπόλοιπους ερμηνευτές έχει αποσιωπηθεί, επειδή δεν περιλαμβάνεται ούτε στο εβραϊκό. Εξαιτίας αυτού, εύλογα δεν αναφέρεται ούτε από τον ευαγγελιστή, ο οποίος ήταν Εβραίος και εξέθεσε την προφητεία ακολουθώντας τη Γραφή των Εβραίων. Επομένως, αυτά που προφητεύονται δεν αρμόζουν ούτε κατά διάνοια στον λαό της περιτομής, παρά μόνο στον Χριστό του Θεού, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ενάργεια και την έκβαση των ίδιων των πραγμάτων.

Τι λέει, λοιπόν, ο προφήτης; Πρόσθεσε, συνεπώς: «Για να εκπληρωθεί εκείνο που ειπώθηκε από τον προφήτη Ησαΐα, ο οποίος λέει: Ιδού ο Παίς μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου. Θα θέσω το Πνεύμα μου επάνω του, και θα αναγγείλει κρίση στα έθνη. Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή του στις πλατείες· τσακισμένο καλάμι δεν θα συντρίψει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, έως ότου αναδείξει νικηφόρα την κρίση του· και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη». Εξυμνεί την πραότητά του και την άρρητη δύναμή του, και ανοίγει στα έθνη πύλη μεγάλη και ενεργή, και προλέγει τα δεινά που πρόκειται να βρουν τους Ιουδαίους, και αποδεικνύει την ομόνοιά του προς τον Πατέρα. Διότι, λέει, «Ιδού ο Παίς μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου». Αν λοιπόν τον εξέλεξε, δεν καταλύει τον νόμο ως εναντιούμενος, ούτε επειδή είναι εχθρός του Νομοθέτη, αλλά ως ομογνώμων και επειδή πράττει τα ίδια.

Έπειτα, διακηρύσσοντας την πραότητά του, λέει: «Δεν θα φιλονικήσει ούτε θα κραυγάσει». Διότι αυτός μεν ήθελε να θεραπεύει ενώπιόν τους· επειδή όμως τον απέκρουαν, δεν αντιστάθηκε ούτε σε αυτό. Και δεικνύοντας και τη δική του δύναμη και τη δική τους αδυναμία, λέει: «Δεν θα τσακίσει συντριμμένο καλάμι». Διότι θα ήταν εύκολο να τους συντρίψει όλους σαν καλάμι· και όχι απλώς σαν καλάμι, αλλά σαν ήδη συντριμμένο. «Και λινάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει». Εδώ παρουσιάζει και τον δικό τους θυμό που αναπτόταν, και τη δική του δύναμη, η οποία ήταν ικανή να καταλύσει τον θυμό τους και να τον κατασβήσει με κάθε ευκολία· από όπου αποδεικνύεται η πολλή του επιείκεια. Τι λοιπόν; Πάντοτε έτσι θα γίνονται αυτά; Και θα τους ανέχεται μέχρι τέλους να μηχανεύονται τέτοια πράγματα και να μαίνονται; Κάθε άλλο· αλλά, όταν θα έχει επιδείξει τα δικά του, τότε θα πράξει και εκείνα. Διότι αυτό το φανέρωσε λέγοντας: «Έως ότου οδηγήσει την κρίση σε νίκη· και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη»· όπως ακριβώς λέει και ο Παύλος: «Είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε κάθε παρακοή, όταν ολοκληρωθεί η δική σας υπακοή». Και τι σημαίνει: «Όταν οδηγήσει την κρίση σε νίκη»; Όταν εκπληρώσει όλα όσα εξαρτώνται από τον ίδιο, λέει, τότε θα επιφέρει και την εκδίκηση, και μάλιστα εκδίκηση τέλεια. Τότε θα υποστούν τα δεινά, όταν στηθεί λαμπρό το τρόπαιο, και νικήσουν τα δικά του δικαιώματα, και δεν τους αφήσει καμία, ούτε καν αναιδή, πρόφαση για αντιλογία. Διότι συνηθίζει να ονομάζει «κρίση» τη δικαιοσύνη.

Αλλά το έργο της θείας οικονομίας δεν θα σταματήσει σε αυτό, στο να τιμωρηθούν δηλαδή μόνο όσοι απίστησαν· αλλά θα ελκύσει και ολόκληρη την οικουμένη. Γι' αυτό και πρόσθεσε: Και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη. Έπειτα, για να μάθεις ότι και αυτό γίνεται σύμφωνα με το θέλημα του Πατρός, στο προοίμιο ο προφήτης εγγυήθηκε και γι' αυτό, μαζί με τα προηγούμενα, λέγοντας: Ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου. Διότι είναι ολοφάνερο ότι ο αγαπητός έπραττε και αυτά σύμφωνα με το θέλημα Εκείνου που τον αγαπά. Τότε του έφεραν έναν δαιμονισμένο, τυφλό και κωφό, και τον θεράπευσε, ώστε ο τυφλός και κωφός και να μιλάει και να βλέπει.

Ή και θα αναγγείλει τη μέλλουσα κρίση στους εθνικούς, οι οποίοι ποτέ δεν είχαν ακούσει για μέλλουσα κρίση. «Ούτε θα ακούσει κανείς στις πλατείες τη φωνή του». Διότι δεν δίδασκε στο μέσο της αγοράς όπως οι φιλόδοξοι, αλλά στο ιερό και στις συναγωγές, και στο όρος, και στις ακρογιαλιές. «Καλάμι τσακισμένο δεν θα συντρίψει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει». Μπορούσε, λέει, να τσακίσει τους Ιουδαίους σαν τσακισμένο καλάμι, και να σβήσει τον θυμό τους σαν λινάρι που καπνίζει, δηλαδή που καίγεται, αλλά δεν το θέλησε, μέχρις ότου εκπληρώσει τη θεία οικονομία, και τους νικήσει πλήρως. Διότι αυτό σημαίνει αυτό που ακολουθεί: «Έως ότου αναδείξει σε νίκη την κρίση· και στο όνομά του θα ελπίσουν τα έθνη». Διότι, για να μην έχουν καμία δικαιολογία, τα υπέμεινε όλα, ώστε αργότερα να τους καταδικάσει και να τους νικήσει χωρίς να μπορούν να φέρουν καμία αντίρρηση.