Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 12:24

Ήθελα, λοιπόν, να σιωπήσω εντελώς για το θέμα αυτό, και να αρκεστώ μόνο σε εκείνα τα προηγούμενα γράμματα. Επειδή, όμως, σκέφτηκα μήπως επιμένοντας μου γράψεις και δεύτερη φορά γι' αυτό, πίεσα τον εαυτό μου να σου γράψω τη μέτρια κατανόηση που έχω διδαχθεί για αυτό· έχοντας το θάρρος ότι, αν μεν πετύχουμε τον σκοπό, θα την αποδεχθείς προς τιμήν εκείνου που με δίδαξε· αν πάλι δεν τον πετύχουμε, δεν θα με κατακρίνεις, γνωρίζοντας την προθυμία αλλά και την αδυναμία μας. Το χωρίο, λοιπόν, είναι το εξής: όταν, ενώ γίνονταν τόσα σημεία στο Ευαγγέλιο, οι μεν Φαρισαίοι έλεγαν: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων»· ο δε Κύριος, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, τους είπε: «Κάθε βασιλεία που διαιρείται εσωτερικά ερημώνεται». Και αφού είπε: «Εάν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το Πνεύμα του Θεού, τότε έφτασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού»· στη συνέχεια προσθέτει: «Γι' αυτό σας λέω, κάθε αμαρτία και βλασφημία θα συγχωρεθεί σε εσάς τους ανθρώπους· αλλά η βλασφημία κατά του Πνεύματος δεν θα συγχωρεθεί· και όποιος πει λόγο εναντίον του Υιού του ανθρώπου, θα του συγχωρεθεί· όποιος όμως πει εναντίον του Αγίου Πνεύματος, δεν θα του συγχωρεθεί ούτε σε τούτον τον αιώνα ούτε στον μέλλοντα». Εσύ, λοιπόν, αναζητούσες γιατί άραγε η μεν βλασφημία κατά του Υιού συγχωρείται, ενώ η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος δεν έχει άφεση ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στον μέλλοντα;

Διότι ο Κύριος δεν έλεγε αυτά τα λόγια απλώς διδάσκοντας, ούτε απειλούσε με τιμωρία για μελλοντικά παραπτώματα· αλλά ο Κύριος είπε αυτό το ρητό κατηγορώντας ευθέως και αληθινά τους Φαρισαίους, επειδή είχαν ήδη καταστεί ένοχοι για μια τόσο μεγάλη βλασφημία. Εφόσον δε οι Φαρισαίοι κατηγορούνταν κατ' αυτόν τον τρόπο, και μάλιστα πριν λάβουν το βάπτισμα, το ρητό αυτό δεν θα μπορούσε να αναφέρεται σε όσους παραβαίνουν τον νόμο μετά το λουτρό του βαπτίσματος· και τούτο κυρίως διότι δεν τους κατηγορούσε απλώς για αμαρτίες, αλλά για βλασφημία. Υπάρχει δε διαφορά, διότι αυτός που αμαρτάνει παραβαίνει τον νόμο· ενώ αυτός που βλασφημεί ασεβεί προς την ίδια τη θεότητα. Μολονότι, λοιπόν, προηγουμένως ο Σωτήρας τους κατηγορούσε για πολλά παραπτώματα, επειδή παρέβαιναν την εντολή του Θεού σχετικά με τους γονείς για χάρη του χρήματος, και απέρριπταν τους προφήτες, και μετέτρεπαν τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου, παρόλα αυτά τους προέτρεπε να μετανοήσουν. Όταν όμως έλεγαν: «Με τη δύναμη του Βεελζεβούλ εκβάλλει τα δαιμόνια», δεν χαρακτήρισε πλέον την πράξη αυτή ως απλή αμαρτία, αλλά δήλωσε ότι είναι τόσο μεγάλη βλασφημία, ώστε να είναι αναπόφευκτη και ασυγχώρητη η τιμωρία για όσους τολμούν τέτοια πράγματα.

Σε τέτοια λοιπόν ασέβεια είχαν πέσει οι Ιουδαίοι της εποχής εκείνης, και μεταξύ των Ιουδαίων οι Φαρισαίοι. Διότι, ενώ ο Σωτήρας φανέρωνε τα έργα του Πατρός (επειδή ανέστηνε νεκρούς, χάριζε την όραση στους τυφλούς, έκανε τους χωλούς να περπατούν, άνοιγε την ακοή των κωφών, έκανε τους άλαλους να μιλούν, και αποδείκνυε την κτίση υποταγμένη, προστάζοντας τους ανέμους και περπατώντας πάνω στην ίδια τη θάλασσα), τα μεν πλήθη εκπλήσσονταν και δόξαζαν τον Θεό· οι δε θαυμαστοί Φαρισαίοι έλεγαν ότι τέτοια έργα είναι του Βεελζεβούλ. Και δεν ντρέπονταν οι άφρονες να αποδίδουν τη δύναμη του Θεού στον διάβολο. Γι' αυτό, ακολούθως, ο Σωτήρας αποφάνθηκε ότι βλασφημούν κατά τρόπο ασύγγνωστο και αναπόδραστο.

Ας στραφούν προς τα πίσω και ας καταισχυνθούν εκείνοι που επιθυμούν το κακό μου. Είτε καταβοούν εναντίον των νοητών εχθρών, είτε εναντίον των Γραμματέων και των Φαρισαίων, οι οποίοι επιβουλεύθηκαν τη σωτηρία της ψυχής του, λέγοντας για τον Χριστό άλλοτε μεν: «Δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ»· άλλοτε δε: «Έχεις δαιμόνιο, ποιος ζητά να σε σκοτώσει;».

Γι' αυτό και λέει ο Χριστός ότι όποιος πει λόγο εναντίον του Υιού του ανθρώπου, δηλαδή του σώματος, θα του συγχωρηθεί. Διότι τολμώ να πω ότι ούτε οι ίδιοι οι μακάριοι μαθητές του δεν είχαν τέλειο φρόνημα περί της θεότητάς του, μέχρις ότου το Άγιο Πνεύμα επιφοίτησε σε αυτούς κατά την Πεντηκοστή. Επειδή και μετά την ανάσταση, κάποιοι μεν που τον είδαν τον προσκύνησαν, κάποιοι δε δίστασαν, αλλά δεν κατακρίθηκαν εξαιτίας αυτού· εκείνοι όμως που βλασφημούν εις το Άγιο Πνεύμα, δηλαδή εις τη θεότητα του Χριστού, και λένε ότι «Μέσω του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμόνων, εκβάλλει τα δαιμόνια», σε αυτούς, λέει, «Δεν θα συγχωρηθεί ούτε στον τωρινό αιώνα ούτε στον μελλοντικό». Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ο Χριστός δεν είπε για εκείνον που βλασφήμησε και μετανόησε ότι δεν θα του συγχωρηθεί, αλλά για εκείνον που βλασφημεί, δηλαδή για εκείνον που επιμένει στη βλασφημία. Επειδή δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη από τον Θεό για εκείνους που μετανοούν οσίως και επαξίως.

Εάν, λοιπόν, προερχόταν «εκ του μη όντος», ούτε ο ίδιος θα ήταν ο Χριστός, όντας ένας από τους πάντες και μετέχοντας και ο ίδιος. Επειδή όμως είναι Θεός, όντας Υιός του Θεού, και είναι αιώνιος βασιλιάς, υπάρχοντας ως απαύγασμα και χαρακτήρας του Πατρός, «για τον λόγο αυτόν» ευλόγως αυτός είναι «ο προσδοκώμενος Χριστός», τον οποίο ο Πατέρας «εξαγγέλλει» στους ανθρώπους, αποκαλύπτοντάς τον στους αγίους προφήτες του, ώστε, όπως ακριβώς δημιουργηθήκαμε δι' αυτού, έτσι και εν αυτώ να γίνει η λύτρωση των πάντων από τις αμαρτίες και τα πάντα να κυβερνώνται από αυτόν. Και αυτή είναι η αιτία της χρίσεως που του έγινε και της ένσαρκης παρουσίας του Λόγου, την οποία βλέποντας και ο ψαλμωδός, όταν υμνεί τη θεότητα και την πατρική βασιλεία του, αναφωνεί: «Ο θρόνος σου, Θεέ, παραμένει εις τον αιώνα του αιώνος· ράβδος ευθύτητας είναι η ράβδος της βασιλείας σου», ενώ εξαγγέλλοντας την κάθοδό του προς εμάς λέει: «Για τον λόγο αυτόν σε έχρισε ο Θεός, ο Θεός σου, με έλαιο αγαλλιάσεως περισσότερο από τους μετόχους σου». Και τι το θαυμαστό ή τι το απίστευτο υπάρχει, αν ο Κύριος που χορηγεί το Πνεύμα λέγεται τώρα ότι και ο ίδιος χρίεται από το Πνεύμα, εφόσον, όταν και πάλι το απαίτησε η ανάγκη, δεν απέφυγε, εξαιτίας της ανθρώπινης φύσης του, να αποκαλέσει τον εαυτό του ακόμη και κατώτερο από το Πνεύμα; Διότι, όταν οι Ιουδαίοι έλεγαν ότι «με τη δύναμη του Βεελζεβούλ εκβάλλει τα δαιμόνια», τους απάντησε και είπε, αφού πρώτα τους έλεγξε για τη βλασφημία τους: «Εάν όμως εγώ εν Πνεύματι Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια».

Πάλι ο αιρετικός, θέλοντας να δείξει ότι το Πνεύμα αποκαλεί Κύριο τον Λόγο του Θεού, λέει: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου». Θέλοντας δε ο Σωτήρας να δείξει ότι όχι μόνο το Πνεύμα αποκαλεί Κύριο τον Χριστό, αλλά και ότι ο ίδιος ο Χριστός είναι Κύριος και Θεός, ερωτηθείς από έναν Ιουδαίο που έλεγε: «Επιστάτη, ποια είναι η πρώτη εντολή;», του λέει: «Θα αγαπήσεις τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου· διότι είναι γεγραμμένο: Ο Κύριος και Θεός είναι ένας. Η δεύτερη εντολή: Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Τότε αποκρίθηκε ο Ιουδαίος: Ορθά είπες, Επιστάτη, ότι ο Θεός είναι ένας». Αυτό δε το έλεγε, για να αρνηθεί τη θεότητα του Υιού. Ο δε Σωτήρας, θέλοντας να συνδέσει τη δική Του κυριότητα με εκείνη του Πατρός, τον ρωτά: «Για τον Χριστό τι λέτε; Τίνος υιός είναι;» Λένε: «Του Δαβίδ». Αποκρίνεται ο Σωτήρας: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, εν Αγίω Πνεύματι, Τον αποκαλεί Κύριο; Αν λοιπόν είναι υιός του, πώς Τον αποκαλεί Κύριο;» Πάλι Του έλεγαν, όταν εξέβαλλε τα δαιμόνια: «Αυτός μέσω του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Έπειτα λέει: «Αν εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια μέσω του Βεελζεβούλ, τα τέκνα σας μέσω τίνος τα εκβάλλουν;»

Περνά μέσα από τα σπαρτά. Θεραπεύει εκείνον που είχε ξηρό το χέρι. Και οι Ιουδαίοι αποφασίζουν να τον θανατώσουν. Όταν αναχώρησε από εκεί, τον ακολουθεί το πλήθος και θεραπεύεται. Ομοίως και ο δαιμονισμένος που ήταν τυφλός και κωφός. Τότε λένε οι Ιουδαίοι: «Με τη δύναμη του Βεελζεβούλ εκβάλλει τα δαιμόνια». Έπειτα ζητούν σημείο· εκείνος όμως τους έδωσε το σημείο του Ιωνά. Προείπε ότι οι Νινευίτες θα τους κατακρίνουν. Τότε λέει: «Όταν εξέλθει το ακάθαρτο πνεύμα, αναζητά ανάπαυση». Έπειτα η μητέρα του ζητά να του μιλήσει. Αφού μπήκε στο πλοίο, λέει την παραβολή του σπορέα και την αιτία για την οποία μιλάει με παραβολές. Ερμηνεύει την παραβολή αυτή και προσθέτει εκείνες του θησαυρού, του μαργαριταριού, του αγρού, του σιναπιού και της ζύμης. Ερμηνεύει την παραβολή του αγρού μέσα στο σπίτι, και προσθέτει αυτή της σαγήνης. Μακαρίζει τους μαθητές, παρομοιάζοντάς τους με άνθρωπο οικοδεσπότη. Έρχεται στην πατρίδα του, οπότε και σκανδαλίζονται οι Ιουδαίοι.

Κεφάλαιο Αʹ. Ματθαίος. Τότε έφεραν σε αυτόν έναν δαιμονιζόμενο, τυφλό και κωφό, και τον θεράπευσε, ώστε ο κωφός και τυφλός και να μιλάει και να βλέπει. Και εκπλήσσονταν όλα τα πλήθη και έλεγαν: Μήπως αυτός είναι ο υιός του Δαβίδ; Οι δε Φαρισαίοι, όταν το άκουσαν, είπαν: Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο διά του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων. Γνωρίζοντας δε ο Ιησούς τις σκέψεις τους, τους είπε: Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια διά του Πνεύματος του Θεού, άρα έφτασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού. Στα οποία στη συνέχεια προσθέτει: Γι' αυτό σας λέω, κάθε αμαρτία και βλασφημία θα συγχωρεθεί στους ανθρώπους· η βλασφημία όμως κατά του Πνεύματος δεν θα συγχωρεθεί στους ανθρώπους.

Διότι οι ταλαίπωροι Ιουδαίοι, ενώ έπρεπε να θαυμάζουν υπερβολικά τον Χριστό, ο οποίος διέπρεπε με διδασκαλίες ανώτερες από τον Νόμο και τη μωσαϊκή τυπολατρία, και επιπλέον με τα υπερφυσικά θαύματα, και να τον επευφημούν με επαίνους και να τον δοξολογούν ως Θεό, αυτό δεν το έκαναν, αλλά εξάπτονταν σε οργή· και από φθόνο, μεταχειριζόμενοι κάθε μέσο, κατρακύλησαν στο να επιλέξουν να τον συκοφαντούν με ασεβή τρόπο. Γι' αυτό λοιπόν και έλεγαν, πότε ότι: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων»· και πότε πάλι: «Από πού έχει αυτός αυτή τη σοφία και τις δυνάμεις;» Αλλά ήταν κάπως πολύ σκληρό και εντελώς ξένο προς την έντεχνη οικονομία να πει ανοιχτά σε αυτούς που είχαν τέτοια διάθεση, ότι είναι αληθινά Θεός εκ Θεού, αλλά εμφανίστηκε για εμάς όμοιος με εμάς και έγινε άνθρωπος: «Σε εμένα ανήκουν, ω άνθρωποι, η σοφία και η δύναμη, και εγώ είμαι ο δημιουργός των παραδόξων θαυμάτων, και δεν κατέχω την εξουσία ως επίκτητη, ούτε καυχώμαι για ξένα αξιώματα, αλλά για τα αποκλειστικά δικά μου». Διότι, αν έλεγε αυτά, δεν θα τον ανέχονταν εκείνοι που εξοργίζονταν ακόμη και με τόσο μετριοπαθή λόγια, και επιτιθέμενοι σαν σκυλιά, τολμούσαν να τον γαβγίζουν, αν κάπου έλεγε κάτι που ξεπερνούσε τα μέτρα της ανθρώπινης φύσης.

Θα παρουσιάσω λοιπόν, παρόλα αυτά, τον Χριστό να θαυματουργεί μέσω της ενέργειας του Πνεύματος· διότι είναι γραμμένο ότι «Οδηγούνταν ο Ιησούς με τη δύναμη του Πνεύματος στη Γαλιλαία»· και κάπου αλλού να επιπλήττει δικαιολογημένα τους Ιουδαίους, οι οποίοι φλυαρούσαν ανόσια και ακόνιζαν την άξεστη γλώσσα τους εναντίον του· διότι έλεγαν ότι: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων»· και λίγο πιο κάτω: «Και αν εγώ, λέει, εκβάλλω τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, οι γιοι σας με τίνος τη δύναμη τα εκβάλλουν; Γι' αυτό αυτοί θα είναι κριτές σας. Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το Πνεύμα του Θεού, άρα έφτασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού». Διότι πρέπει να ομολογούμε ότι η γέννηση του Μονογενούς από τον Θεό Πατέρα βρίσκεται υπεράνω κάθε νου και πέρα από τον δικό μας λόγο.

Εκείνος όμως που αδικούσε τον πλησίον του τον απώθησε λέγοντας: Ποιος σε κατέστησε άρχοντα και δικαστή πάνω μας; Μήπως θέλεις να με σκοτώσεις, όπως σκότωσες χθες τον Αιγύπτιο; Του Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Κατηγορούνταν μεν ο θεσπέσιος Μωυσής ότι σκότωσε τον Αιγύπτιο, αν και εκείνος ήταν καταπιεστής και επιθετικός. Ο δε Χριστός, καταχωνιάζοντας σαν σε άβυσσο τα πονηρά δαιμόνια, και απομακρύνοντάς τα χωρίς τη θέλησή τους από την τυραννία τους εναντίον μας, εκβάλλοντάς τα από εκείνους που τα είχαν, αν και έπρεπε για αυτό να θαυμάζεται, έλεγαν για αυτόν: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο με τον Βεελζεβούλ, τον άρχοντα των δαιμόνων». Εγώ είμαι ο Θεός των πατέρων σου, ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ.

Διότι αυτό συνηθίζουν να λένε όσοι ολιγωρούν. <Ο Ιησούς τους αποκρίθηκε: Σας το είπα και δεν πιστεύετε· τα έργα που εγώ κάνω στο όνομα του Πατέρα μου, αυτά μαρτυρούν για μένα.> Περιττό λοιπόν θεώρησε και ο Χριστός να πει πάλι τα ίδια σε αυτούς που τον είχαν ακούσει πολλές φορές και δεν είχαν πειστεί. Διότι πρέπει να δοκιμάζεται ο καθένας από την ποιότητα των πράξεών του, και να μην αποβλέπουμε πάντοτε στα λόγια. Το ότι λέει πως εκτελεί ο ίδιος τα έργα στο όνομα του Πατέρα, δεν το λέει επειδή λαμβάνει τη δύναμη άνωθεν όπως κάποιος άγιος, ούτε επειδή καταλογίζει αδυναμία στον εαυτό του, αυτός που είναι Θεός εκ Θεού, ο ομοούσιος με τον Πατέρα, η δύναμη του Πατέρα, αλλά αποδίδοντας στη θεία δόξα τη δύναμη των όσων επιτελούνται, λέει ότι κάνει τα έργα στο όνομα του Πατέρα. Επιπλέον, αναφέρει την τιμή στον Πατέρα, για να μη δώσει στους Ιουδαίους αφορμή να του επιτεθούν. Ωστόσο, θεώρησε ορθό να μην υπερβεί το μέτρο της μορφής του δούλου, παρόλο που είναι Θεός και Κύριος. Και λέγοντας ότι κάνει τα έργα στο όνομα του Πατέρα, καταδεικνύει ότι οι Ιουδαίοι βλασφημώντας έλεγαν πως εκβάλλει τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ.

Ναι, διότι ίσως πει κάποιος, αντιτασσόμενος στην αμάθεια των Ιουδαίων: σύμφωνα με εσάς, ω Ιουδαίοι, ο Χριστός δεν ήταν ίσως αληθινός, αλλά ούτε εισήγαγε τη διδασκαλία της ευαγγελικής πολιτείας με τη συναίνεση του Θεού και Πατέρα, αποδεικνύοντας πλέον ότι η νομική εντολή είναι ανενεργή και ανώφελη για την τελειότητα της ευσέβειας. Διότι τον κατηγορείτε πως τάχα κατέλυσε το Σάββατο, και αν έκανε κάποιο από τα θαύματα ανάμεσά σας, με ασέβεια είπατε ότι έχει τη συνήθεια να το κάνει αυτό «με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμόνων». Πώς λοιπόν ανέβηκε στον ίδιο τον ουρανό; Πώς τον δέχτηκε ο Πατέρας ως σύνθρονο, ενώ οι άγγελοι σήκωναν τις άνω πύλες για χάρη του, αυτόν που, κατά τη γνώμη σας, ενεργούσε αντίθετα προς τα προστάγματά Του και παρέδωσε διδασκαλία αντίθετη με το θέλημα του παμβασιλέα των όλων; Μήπως αναλήφθηκε κρυφά; Μήπως δεν υπήρχε μεγάλο πλήθος, στο οποίο είπε ο θεϊκός και ουράνιος άγγελος: «Άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί στέκεστε βλέποντας προς τον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι ακριβώς θα έρθει, με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε να πορεύεται προς τον ουρανό»; Έπειτα, τι λες πάλι, Ιουδαίε; Άραγε δεν θα τιμήσεις με υπακοή έστω τη φωνή του αγγέλου; Άραγε δεν θα αποδεχτείς τους μάρτυρες, αν και είναι πολλοί αυτοί που τον είδαν; Και όμως ο νόμος λέει σαφώς: «Από το στόμα δύο ή τριών μαρτύρων θα επιβεβαιωθεί κάθε λόγος».

Μτ 12, 23—28 Επειδή, λέγει, 〈όχι μέσω του άρχοντα των δαιμόνων〉 εκβάλλω 〈τα δαιμόνια〉, όπως έδειξε λέγοντας ότι 〈κάθε βασιλεία που διαιρείται εναντίον του εαυτού της〉 διαλύεται και φθείρεται, άρα με τη δύναμη του Πνεύματος τα 〈εκβάλλω〉 και γι' αυτό έχει πλησιάσει η 〈βασιλεία του Θεού〉.

«Ο οποίος θα είναι», λέει, «για σημεία και τέρατα στον Ισραήλ από τον Κύριο Σαβαώθ, ο οποίος κατοικεί στο όρος Σιών». Διότι, για να πιστέψουν οι άνθρωποι σε όλη τη γη ότι, ενώ ήταν Θεός κατά φύση, έγινε άνθρωπος, και ενώ υπήρχε ως Κύριος των πάντων, φόρεσε τη μορφή του δούλου από θεία οικονομία για εμάς· εργάστηκε πάρα πολλά σημεία στην Ιουδαία και παρείχε την πιο έμπρακτη απόδειξη της θείας υπεροχής του μέσω αυτών που πραγματοποιούσε με τρόπο παράδοξο και ανώτερο της λογικής· αφενός ανασταίνοντας νεκρούς, αφετέρου επιτιμώντας τα ακάθαρτα πνεύματα, και χαρίζοντας με εξουσία το φως στους τυφλούς. Και ο προφητικός λόγος θα αποτελέσει κατηγορία ενάντια στη διεστραμμένη σκληρότητα και την ασέβεια των Ιουδαίων. Διότι, λέει ότι τα σημεία και τα τέρατα έγιναν από τον Κύριο Σαβαώθ που κατοικεί στο όρος Σιών. Αυτοί όμως, μην αφήνοντας καμία άτοπη πράξη ή λόγο αδοκίμαστο, αποτολμούσαν να τον δυσφημούν λέγοντας: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων». <Και εάν σας πουν: Αναζητήστε αυτούς που μιλούν μέσα από τη γη, και τους εγγαστρίμυθους που κενολογούν, οι οποίοι μιλούν από την κοιλιά τους. Δεν οφείλει ένα έθνος να απευθύνεται στον Θεό του; Γιατί ρωτούν τους νεκρούς για τους ζωντανούς;>

Διότι θα επικρατήσω, ακόμη και παρά τη θέλησή σας, και θα γίνετε τροφή για τη φωτιά, σαν αγκάθι σε αγρό που έχει κατακαεί και απορριφθεί. Επειδή έχουν αναλωθεί, όπως είπα, σαν να έχουν πέσει σε παμφάγο φλόγα από τις εκφράσεις της θείας οργής. Διότι, όπως λέει ο μακάριος Μωυσής: «Ο Θεός μας είναι πυρ καταναλίσκον.» <Θα ακούσουν όσοι είναι μακριά αυτά που έκανα, θα γνωρίσουν όσοι πλησιάζουν τη δύναμή μου. Αποστάτησαν οι άνομοι στη Σιών, διότι τρόμος θα καταλάβει τους ασεβείς.> Απεστάλη βεβαίως από τον Θεό και Πατέρα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός στα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. Διότι δικές τους ήταν οι επαγγελίες, η νομοθεσία, η διαθήκη και οι πατέρες, και συνέχισε να καθιστά τον εαυτό του εμφανή σε όλους ανά την Ιουδαία· και αυτό, αφενός χρησιμοποιώντας διδασκαλίες ανώτερες από τον νόμο, αφετέρου καταπλήσσοντας με θεοσημείες που ξεπερνούν τη λογική. Αλλά το γεγονός κατέστη εντελώς ανώφελο για τους Ιουδαίους εξαιτίας της μεγάλης στρεβλότητας του νου τους. Επειδή δίδασκε ο Κύριος· οι Γραμματείς όμως και οι Φαρισαίοι, επιπλήττοντας τους ακροατές, έλεγαν: «Έχει δαιμόνιο και είναι παράφρων, γιατί τον ακούτε;» Επιτιμούσε τα πονηρά και ακάθαρτα πνεύματα, και μάλιστα με εξουσία, ως Θεός· εκείνοι όμως, συκοφαντώντας την τόσο υπερφυή και ανέκφραστη δύναμη, τολμούσαν να λένε: Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο μέσω του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων.

Ο δε Κύριός μας Ιησούς Χριστός έκανε λόγους που άρμοζαν απόλυτα στον Θεό· γι' αυτό και θαυμαζόταν ακόμη και από τους ίδιους τους Ιουδαίους, επειδή ο λόγος του είχε εξουσία, και επειδή τους δίδασκε ως έχων εξουσία, και όχι όπως οι Γραμματείς τους· διότι ο λόγος του δεν ανήκε στη σκιά του νόμου, αλλά επειδή ήταν ο ίδιος ο νομοθέτης, μετέθετε το γράμμα προς την αλήθεια και τους τύπους στην πνευματική τους φανέρωση· διότι ήταν άρχοντας και είχε αυτήν την εξουσία να προστάζει. <Και τον επιτίμησε ο Ιησούς, κ.λπ.> (A f. 80 b, H f. 247) Και με θεοπρεπή εξουσία επιτιμούσε τα ακάθαρτα πνεύματα. Για να μην απιστούμε, λοιπόν, συνόδευε τους λόγους με θεϊκά σημεία.—Είδαμε στην έρημο να έχει νικηθεί από αυτόν ο αλιτήριος Σατανάς και να έχει καταρριφθεί με τρεις πτώσεις· είδαμε πάλι τη δύναμή του να κλονίζεται και την εξουσία του εναντίον μας να καταπίπτει· είδαμε τους εαυτούς μας, σαν σε απαρχή μέσω του Χριστού, να επιπλήττουν τα πονηρά πνεύματα. Διότι, το ότι και αυτό αποβλέπει σε καύχημα της ανθρώπινης φύσης, θα το μάθεις από τα ίδια τα λόγια του Σωτήρα· διότι οι Ιουδαίοι συκοφαντούσαν τη δόξα του, και μάλιστα έλεγαν: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων.»

Αυτό δε το αξίωμα είναι μέγιστο και ξεπερνά την ανθρώπινη φύση και ταιριάζει μόνο στον Θεό, ο οποίος βρίσκεται πάνω από τα πάντα. Αρχή δε αυτού του γεγονότος για εμάς υπήρξε ο Λόγος, που φανερώθηκε με ανθρώπινη μορφή. Και πράγματι, επιτιμούσε τα ακάθαρτα πνεύματα. Έλεγαν όμως οι άθλιοι Ιουδαίοι ότι «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων». Απέναντι σε αυτές τις ανόσιες φωνές τους απαντούσε ο Κύριος λέγοντας: «Εάν εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, οι υιοί σας με τίνος τη δύναμη τα εκβάλλουν; Εάν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το Πνεύμα του Θεού, άρα έφθασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού». Διότι, εάν εγώ, λέγει, έχοντας γίνει άνθρωπος όμοιος με εσάς, έχω κατ' αυτόν τον τρόπο την ενέργεια της θεοπρεπούς εξουσίας, τότε κατήλθε σε εσάς αυτό το τόσο μεγάλο και εξαίρετο αγαθό. Διότι δοξάζεται, λέγει, η ανθρώπινη φύση στο πρόσωπό μου, καθώς καταπατά τον Σατανά. Επομένως, έφθασε σε εμάς η βασιλεία του Θεού, δηλαδή του Λόγου που έγινε όμοιος με εμάς και ενεργούσε τα θεοπρεπή έργα ενσαρκωμένος. Είδαμε τους εαυτούς μας να μετέχουν σε αυτά. Και έχουν γίνει μακάριοι οι οφθαλμοί μας. Ακούσαμε την άρρητη μυσταγωγία του. Μας δίδαξε τα περί του Θεού και Πατρός. Μας Τον έδειξε στη δική του φύση. Κατέστησε φανερή την αλήθεια των τύπων που δόθηκαν μέσω του Μωυσή.

Μερικοί δε από αυτούς, αναφέρει, οι οποίοι ήταν Γραμματείς και Φαρισαίοι, έχοντας την καρδιά τους μεθυσμένη από έπαρση και φθόνο, μετέτρεψαν το θαύμα σε προσθήκη της νόσου τους. Διότι, αποστερώντας από αυτόν τα θεοπρεπώς πεπραγμένα, απέδωσαν στον διάβολο την ικανότητα να κατορθώνει τα πάντα· διότι έλεγαν ότι μέσω αυτού εκβάλλει τα δαιμόνια. — (A f. 155 b) Καταχωνιάζοντας λοιπόν ο Χριστός τα πονηρά δαιμόνια σαν μέσα σε άβυσσο, και απομακρύνοντάς τα χωρίς τη θέλησή τους, εκδιώκοντάς τα από τους κατεχόμενους, αν και θα έπρεπε για τούτο να θαυμάζεται, δεν διέφυγε από τα λόγια όσων συνήθιζαν να κατακρίνουν. Διότι τόλμησαν να πουν, θεωρώντας τη θαυματουργία ως έγκλημα: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο μέσω του Βεελζεβούλ. — Άλλοι δε, πειράζοντάς τον», κ.λπ. Άλλοι πάλι, κεντριζόμενοι από τα ίδια κέντρα του φθόνου, ζητούσαν να δουν από αυτόν σημείο εξ ουρανού· σχεδόν κραυγάζοντας: Ακόμη και αν απελαύνεις από άνθρωπο ένα κακόηθες δαιμόνιο, τούτο δεν είναι ακόμη σπουδαίο κατόρθωμα, ούτε αποτελεί το τελούμενο απόδειξη θείας ενέργειας. Δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα όμοιο με τα αρχαία θαύματα. Δείξε μας κάτι από όσα αναμφίβολα ενεργούνται άνωθεν. Ο Μωυσής διαβίβασε τον λαό, καθιστώντας γι' αυτούς βατή τη θάλασσα που άνοιξε στη μέση· χτύπησε με τη ράβδο την πέτρα, και την ανέδειξε μητέρα ποταμών· ανέβλυσαν πηγές από τον απόκρημνο βράχο.

Αλλά αυτό δεν το έπραξαν οι λεγόμενοι νομικοί. Αντιθέτως, αφαίρεσαν το κλειδί της γνώσεως. Για να κατανοήσεις την καθοδήγηση μέσω του νόμου, δηλαδή την πίστη, και προφανώς την πίστη στον Χριστό. Διότι μέσω της πίστεως προσκτάται η γνώση της αληθείας. Και γι' αυτό ο προφήτης Ησαΐας κάπου λέει: «Και αν δεν πιστέψετε, δεν πρόκειται να κατανοήσετε». Διότι «χωρίς πίστη, είναι αδύνατον να ευαρεστήσει ποτέ κανείς τον Θεό». Αφαίρεσαν λοιπόν οι νομικοί το κλειδί της γνώσεως. Διότι δεν άφηναν κανέναν να πιστέψει στον Σωτήρα των όλων Χριστό. Αυτός θαυματούργησε με πολλούς τρόπους. Εκείνοι όμως, αν και έπρεπε να τον θαυμάζουν για αυτά, χλεύαζαν τα θεία σημεία και σκανδαλίζοντας τους υποταγμένους σε αυτούς λαούς, έλεγαν: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων». Βλέπεις με αυτά πώς αφαιρούν το κλειδί της γνώσεως; Εδίδασκε στις συναγωγές, καθιστούσε φανερό στους ακροατές το θέλημα του Πατρός, το αγαθό και τέλειο και ευάρεστο. Αυτοί όμως βρίσκονται να μην αφήνουν ούτε αυτές τις μυσταγωγίες του ακατηγόρητες. Διότι φώναζαν προς τα πλήθη: «Δαιμόνιο έχει και είναι παράφρων. Τι τον ακούτε;» Αφαίρεσαν επομένως, στ' αλήθεια, το κλειδί της γνώσεως. Αυτοί δεν εισήλθαν, αλλά εμπόδισαν και τους άλλους. <Άρχισαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι να τον εχθρεύονται φοβερά και να προσπαθούν να του αποσπάσουν λόγια για περισσότερα ζητήματα.> (A f. 165 b).

ΨΑΛΜΟΣ ΞΕ'. <Εις το τέλος, ωδή ψαλμού αναστάσεως.> (A f. 329) Προλέγει δε ταυτόχρονα και την κλήση και τη σωτηρία των εθνών, και ευαγγελίζεται την ανάσταση των ψυχών τους που έχει συντελεστεί· σύμφωνα με το ρητό: «Αυτός που ανυψώνει τον φτωχό από τη γη.» Ακόμη, εισάγεται και το πρόσωπο των αποστόλων, οι οποίοι διδάσκουν όσα υπέφεραν υπέρ του ευαγγελικού κηρύγματος, και πώς οι θλίψεις τους οδήγησαν στις αιώνιες ευφροσύνες. Επίσης, επισημαίνεται και η αποβολή του ιουδαϊκού λαού. <Πείτε στον Θεό: Πόσο φοβερά είναι τα έργα σου!> (A f. 329 b, C f. 135, D f. 162 b, E f. 120 b, F f. 96, G f. 37 b. Κυρίλλου και Αθανασίου.) Και έτσι μεν έχουν τα πράγματα ως προς την ιστορική ερμηνεία· ως προς την πνευματική εκδοχή, τα έργα του Χριστού, δηλαδή τα θεία σημεία, είναι εξαιρετικά φοβερά, καθώς και η εξάλειψη των πληθών των ακαθάρτων δαιμόνων· πλήθος δε και περίσσεια δύναμης αποτελεί η ανάστασή Του, η οποία καταστρέφει το κράτος του θανάτου και ανακαινίζει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση προς την αφθαρσία. Αλλά τα πλήθη των Ιουδαίων, αν και έγιναν θεατές των μεγάλων θαυμάτων του Χριστού, ενώ θα έπρεπε να θαυμάζουν τον θαυματουργό, αυτοί αντίθετα δυσφημώντας έλεγαν: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων.» Και λίγο παρακάτω. Τους επιπλήττει λοιπόν ο μακάριος Ψαλμωδός λέγοντας: «Πείτε στον Θεό: Φοβερά είναι τα έργα σου.»

Γι' αυτό λοιπόν είναι πρέπον να «καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος, επιτελώντας αγιοσύνη με φόβο Θεού». Διότι έτσι θα παραστούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού θαρραλέοι και ακλόνητοι, ντυμένοι με λαμπρά ιμάτια, και φωνάζοντας με μεγαλύτερη παρρησία: «Ιδού, εμείς θα είμαστε δικοί σου, διότι εσύ είσαι ο Κύριος ο Θεός μας». 3. Αυτό που δεν θέλησε να ομολογήσει το πλήθος των Ιουδαίων, το άκουσε πάλι από τον Θεό που έλεγε διαμέσου της φωνής του Ησαΐα: «Ουαί, έθνος αμαρτωλό, λαέ γεμάτε από αμαρτίες, σπέρμα πονηρό, γιοι άνομοι! Εγκαταλείψατε τον Κύριο και εξοργίσατε τον Άγιο του Ισραήλ. Γιατί θέλετε να χτυπηθείτε κι άλλο, προσθέτοντας ανομίες;» Διότι, ενώ ούτε εκπλήσσονταν από τα παράδοξα των έργων που επιτελούνταν από τον ίδιο τον Σωτήρα, ούτε θαύμαζαν τα θεϊκά σημεία που ενεργούσε με τη δική του δύναμη, αντίθετα θρασύνονταν εναντίον του, λέγοντας: «Με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Ω, θεομίσητη μανία και ανείπωτη ασέβεια! «Δεν γνώρισαν, ούτε κατανόησαν, πορεύονται μέσα στο σκοτάδι, και πλανώνται από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο από αυτούς». Αν δεν κατανοείς τα όσα έχουν γραφτεί γι' αυτόν, ούτε αντιλαμβάνεσαι το μήνυμα των αγίων μαθητών, γιατί κομπάζεις, φανταζόμενος ότι είσαι φύλακας των νομικών παραγγελμάτων;

Διότι τόλμησαν να πουν, καθιστώντας έγκλημα τη θαυματουργία: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, ει μη μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων.» Πρόσεξε όμως ότι ο Μωυσής, αφού κοίταξε γύρω του, εδώ και εκεί, και δεν είδε κανέναν, έκρυψε τον νεκρό Αιγύπτιο μέσα στην άμμο. Έπειτα, προχωρώντας, συμβουλεύει την ειρήνη στους εξ αίματος αδελφούς. Διότι ο Κύριος πολεμά ενάντια στον Αμαλήκ, αλλά με κρυφό χέρι, καθώς είναι γραμμένο, και χωρίς να βλέπει κανείς από τους επιγείους, οικονομούνταν μέσω του Χριστού τα πιο μυστικά των πραγμάτων.

Και δεν πίστεψαν ότι ήταν τυφλός και ανέβλεψε, μέχρι που φώναξαν τους γονείς του. Και παρατήρησε με πόσους τρόπους επιχειρούν να συσκοτίσουν και να αναιρέσουν το θαύμα. Αλλά αυτή είναι η φύση της αλήθειας: μέσα από εκείνα με τα οποία φαίνεται να δέχεται την επιβουλή των ανθρώπων, μέσα από αυτά γίνεται ισχυρότερη· μέσα από αυτά λάμπει, με τα οποία επιχειρείται να συσκοτιστεί. Διότι, εάν δεν γίνονταν αυτά, το θαύμα ενδεχομένως να θεωρούνταν ύποπτο από τους πολλούς. Τώρα όμως πράττουν τα πάντα με τέτοιον τρόπο, σαν να επιδιώκουν να αποκαλύψουν πλήρως την αλήθεια, και δεν θα ενεργούσαν διαφορετικά, ακόμη και αν έκαναν τα πάντα υπέρ του Χριστού. Διότι επιχείρησαν με αυτόν τον τρόπο να τον καταρρίψουν, λέγοντας: «Πώς σου άνοιξε τους οφθαλμούς;», δηλαδή, μήπως με κάποια μαγεία; Επειδή και αλλού, μη έχοντας τίποτε να προσάψουν, επιχειρούν να συκοφαντήσουν τον τρόπο της θεραπείας, λέγοντας: «Δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνον με τη δύναμη του Βεελζεβούλ».

Οι δε Φαρισαίοι είπαν: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων». Και όμως, τι σπουδαίο είπαν; Αλλά παρόλα αυτά ούτε αυτό δεν άντεξαν· έτσι, όπως ακριβώς ανέφερα προηγουμένως, διαρκώς κατατρύχονται από τις ευεργεσίες προς τον πλησίον, και τίποτε δεν τους λυπεί τόσο όσο η σωτηρία των ανθρώπων. Και παρόλο που εκείνος αποχώρησε και άφησε να καταλαγιάσει το πάθος τους, το κακό αναζωπυρώθηκε πάλι, επειδή πάλι έλαβε χώρα ευεργεσία· και αγανακτούσαν περισσότερο από τον δαίμονα. Διότι εκείνος μεν εγκατέλειπε το σώμα, και υποχωρούσε, και δραπέτευε, χωρίς να πει τίποτα, αυτοί όμως άλλοτε επιχειρούσαν να τον εξοντώσουν, και άλλοτε να τον συκοφαντήσουν. Επειδή δηλαδή το πρώτο δεν τους προχωρούσε, ήθελαν να βλάψουν τη δόξα του. Τέτοιο πράγμα είναι ο φθόνος, από τον οποίο δεν θα μπορούσε να υπάρξει χειρότερη κακία. Διότι ο μεν μοιχός απολαμβάνει έστω κάποια ηδονή, και σε σύντομο χρονικό διάστημα ολοκληρώνει την αμαρτία του· ο δε φθονερός πριν από εκείνον που φθονεί, κολάζει και τιμωρεί τον ίδιο του τον εαυτό, και ποτέ δεν παύει να αμαρτάνει, αλλά διαπράττει την αμαρτία του στο διηνεκές. Διότι, όπως ακριβώς ο χοίρος χαίρεται με τον βούρκο, και οι δαίμονες με τη δική μας βλάβη, έτσι και αυτός χαίρεται με τα κακά του πλησίον· και αν συμβεί κάτι δυσάρεστο, τότε αναπαύεται και ανασαίνει, θεωρώντας τις ξένες συμφορές δική του ευθυμία, και δικά του κακά τα αγαθά των άλλων· και δεν εξετάζει τι θα ήταν ευχάριστο για τον ίδιο, αλλά τι είναι λυπηρό για τον πλησίον.

Γι' αυτό, λέει, τους μιλώ με παραβολές, διότι ενώ βλέπουν, δεν βλέπουν. Επομένως, θα μπορούσε να πει κανείς, έπρεπε να τους ανοίξει τα μάτια, εφόσον δεν βλέπουν. Αλλά, αν η τύφλωσή τους προερχόταν από τη φύση τους, έπρεπε να τους τα ανοίξει. Επειδή όμως η τύφλωση είναι εκούσια και ηθελημένη, γι' αυτό δεν είπε απλώς, «Δεν βλέπουν», αλλά, «Ενώ βλέπουν, δεν βλέπουν»· ώστε να καταδειχθεί ότι η τύφλωση οφείλεται στη δική τους πονηρία. Διότι είδαν και δαίμονες να εκδιώκονται, και έλεγαν: «Με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Άκουσαν ότι τους οδηγούσε προς τον Θεό, και ότι επιδείκνυε μεγάλη ομόνοια προς Αυτόν, και λένε ότι «Αυτός δεν προέρχεται από τον Θεό». Επειδή, λοιπόν, ισχυρίζονταν τα αντίθετα από εκείνα που έβλεπαν και από εκείνα που άκουγαν, «Γι' αυτό», λέει, «αφαιρώ από αυτούς και το να ακούν». Διότι δεν προκύπτει κανένα όφελος για αυτούς από αυτό, αλλά μάλλον μεγαλύτερη καταδίκη. Διότι όχι μόνο απιστούσαν, αλλά και τον επέκριναν, και τον κατηγορούσαν, και τον επιβουλεύονταν. Όμως δεν το λέει αυτό, διότι δεν θέλει να γίνεται φορτικός κατηγορώντας τους. Επομένως, εξαρχής δεν τους μίλησε κατ' αυτόν τον τρόπο, αλλά με πολλή σαφήνεια· επειδή όμως διέστρεψαν τον εαυτό τους, στο εξής ομιλεί με παραβολές. Έπειτα, για να μη νομίσει κανείς ότι τα λεγόμενα αποτελούν αβάσιμη κατηγορία, ούτε να πουν ότι «Επειδή είναι εχθρός μας μάς προσάπτει αυτές τις αιτιάσεις και μας διαβάλλει», παραθέτει και τον προφήτη να επιβεβαιώνει τα ίδια ακριβώς με Αυτόν.

Διότι αμέσως, υπέρ εκείνων που τον είχαν λυπήσει, έλαβε αίμα και σάρκα· και ήλθε ζητώντας να λυτρώσει αυτούς ακριβώς τους οποίους μπορούσε να κατηγορήσει για τα πιο φοβερά από όλα· και έπειτα, παρόλο που εξαιτίας των ευεργεσιών με τις οποίες ανόρθωνε τη φύση, του επιτέθηκαν οι φθονεροί, δεν έπαψε να τους ευεργετεί· αλλά, επειδή εξέβαλλε τους δαίμονες από τους ανθρώπους, ακούγοντας να τον αποκαλούν Βεελζεβούλ και άρχοντα των δαιμονίων και τα χειρότερα από όλα, εκείνος συνέχιζε αμείωτα να τους απελαύνει· και έναν από τους μαθητές, που διαφθάρηκε απέναντί του, τόσο πολύ απείχε από το να τον αποβάλει από τον κύκλο τους, ώστε τον συναναστρεφόταν με τον τρόπο που αρμόζει σε φίλους, και μοιραζόταν το τραπέζι με τον φονιά και τα μυστήρια με τον προδότη, καθώς και το ίδιο του το αίμα, και τέλος του επέτρεψε να τον περιβάλει και να τον φιλήσει.

Και τι δεν έπραξε άραγε για να τους κερδίσει; Αλλά δεν θέλησαν· γι' αυτό τα έθνη θα ελπίσουν σε αυτόν, επειδή οι Ιουδαίοι δεν θέλησαν. «Τότε του έφεραν έναν δαιμονισμένο, τυφλό και κωφό, και τον θεράπευσε, ώστε ο τυφλός και κωφός και να μιλάει και να βλέπει. Και εκπλήσσονταν όλα τα πλήθη και έλεγαν: Μήπως αυτός είναι ο υιός του Δαυίδ;» Ο δαίμονας είχε αποκλείσει τις οδούς προς την πίστη: τα μάτια, την ακοή και τη γλώσσα. Αλλά ο Ιησούς τον θεραπεύει, και ονομάζεται υιός του Δαυίδ από τα πλήθη. Διότι ο Χριστός αναμενόταν από το σπέρμα του Δαυίδ. Και τώρα, αν δεις κάποιον να μην κατανοεί ο ίδιος το αγαθό ούτε να δέχεται τα λόγια κάποιου άλλου, αυτόν να τον θεωρείς τυφλό και κωφό, τον οποίο είθε να θεραπεύσει ο Θεός αγγίζοντας την καρδιά του. «Οι δε Φαρισαίοι, όταν το άκουσαν, είπαν: Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων». Και παρόλο που ο Κύριος είχε αναχωρήσει εξαιτίας τους, εκείνοι, αν και άκουγαν από μακριά, τον συκοφαντούσαν, ακόμη και όταν οι άνθρωποι ευεργετούνταν· τόσο εχθροί της ανθρώπινης φύσεως ήταν, όπως ακριβώς ο διάβολος. «Γνωρίζοντας δε ο Ιησούς τις σκέψεις τους, τους είπε: Κάθε βασιλεία που θα διαιρεθεί εναντίον του εαυτού της ερημώνεται· και κάθε πόλη ή οικία που θα διαιρεθεί εναντίον του εαυτού της δεν θα σταθεί. Και αν ο Σατανάς εκβάλλει τον Σατανά, διαιρέθηκε εναντίον του εαυτού του· πώς λοιπόν θα σταθεί η βασιλεία του;»