Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 12:29

Ή πώς μπορεί κάποιος να διαρπάξει τα υπάρχοντα του ισχυρού, εάν δεν εισέλθει πρώτα στην οικία του και δέσει τον ισχυρό, και τότε θα λεηλατήσει την οικία του; Και αν εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, οι υιοί σας με ποιανού τη δύναμη τα εκβάλλουν;» Και μετά από λίγο λέει: «Γι' αυτό σας λέω, ότι κάθε αμαρτία και βλασφημία θα συγχωρηθεί στους ανθρώπους· η βλασφημία όμως κατά του Πνεύματος δεν θα συγχωρηθεί. Και όποιος πει λόγο εναντίον του Υιού του ανθρώπου, θα του συγχωρηθεί· όποιος όμως μιλήσει κατά του Αγίου Πνεύματος, δεν θα του συγχωρηθεί ούτε στον τωρινό αιώνα ούτε στον μελλοντικό». Βλέπεις, ότι και εδώ αναγνωρίζουμε το Πνεύμα ως ισότιμο με τον Θεό και στον μελλοντικό αιώνα; Διότι, όπως εκείνος που βλασφημεί κατά του Θεού Πατέρα δεν θα καθαριστεί από το να είναι ένοχος αιώνιας κολάσεως, έτσι και αυτός που βλασφημεί κατά του Αγίου Πνεύματος καθίσταται υπεύθυνος αιώνιας αμαρτίας, χωρίς να συγχωρείται το παράπτωμά του. Επειδή, αν ήταν δούλο, δεν θα τιμωρούνταν με αιώνια κόλαση εκείνος που αμάρτησε απέναντί του, όπως ακριβώς συμβαίνει σε αυτόν που βλασφημεί κατά της άκτιστης μεγαλειότητας του Θεού. Και αυτό που εδώ ο Υιός του Θεού ονομάζει Πνεύμα του Θεού, κάποιος από τους μαθητές του Χριστού, κάνοντας λόγο για αυτό, το αποκάλεσε δάκτυλο του Θεού.

Και μην απορήσεις, ούτε να εκσταθεί ο νους σου και να καταπλαγείς· διότι αυτό είναι το μυστήριο το αποκρυμμένο από τους αιώνες και από τις γενεές. Αυτή είναι η μεγάλη βουλή και η πρόγνωση του Πατρός, της οποίας εγώ έχω προκηρυχθεί ως άγγελος στους θεηγόρους. Αυτός είναι ο προς εσάς οίκτος, και το να μην επιθυμώ να βλέπω την εικόνα μου να υποδουλώνεται δεινά από τους δαίμονες· το να μην αντέχω να βλέπω τον βασιλιά της κτίσεως να δουλεύει αθλίως στην κτίση· το να μην υπομένω να βλέπω τον αποστάτη και υπερήφανο να επαίρεται απατηλά εις βάρος του πλάσματός μου. Αυτά με έκαναν να εξέλθω από τους πατρικούς κόλπους χωρίς να αποχωριστώ από αυτούς, και με έκαναν να πραγματοποιήσω την διά σαρκός πορεία προς εσάς· αυτά με έκαναν να γεννηθώ και να γίνω νήπιο, και να παρασταθώ στο ιερό, και να ανακλιθώ στις δικές σου αγκάλες. Διότι δεν ήταν δυνατόν αλλιώς να δεθεί ο τύραννος και να διαρπαγούν τα σκεύη του, εάν δεν γινόμουν συμμέτοχος, παρόμοια με εσάς, στην ανθρώπινη φύση χωρίς την αμαρτία. Δεν ήταν δυνατόν αλλιώς να ανασυρθεί ο Αδάμ από τα πολύπλοκα δίχτυα του άδη, και να αναλάβει την πρώτη του κατάσταση, και να γίνει αυτός εξ ολοκλήρου Θεός, εάν δεν γινόμουν εγώ άνθρωπος, και δεν κοινωνούσα την ίδια με αυτόν ουσία και φύση.

Και έως το γήρας και την πρεσβυτική ηλικία. Επειδή ο ίδιος ο Χριστός, μετά την εκ νεκρών αναβίωσή του, υποσχέθηκε λέγοντάς τους: Ιδού, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες έως τη συντέλεια του αιώνος· για τον λόγο αυτόν ζητά να του εκπληρωθεί αυτή η υπόσχεση. Θεέ μου, μην με εγκαταλείψεις, έως ότου αναγγείλω τον βραχίονά σου. Εάν δεν με εγκαταλείψεις, λέει, σύμφωνα με την υπόσχεσή σου, ω Δέσποτα, τότε θα καταστεί δυνατό να αναγγείλω τον βραχίονά σου στην πιστή γενεά που πρόκειται να προέλθει από τα έθνη. Και ποιος είναι ο βραχίονας, το προσθέτει λέγοντας: Τη δυναστεία σου και τη δικαιοσύνη σου. Και δυναστεία μεν, λέει, επειδή έδεσε τον ισχυρό και διάρπαξε τα σκεύη του· δικαιοσύνη δε, επειδή λύτρωσε εμάς που κρατούμασταν άδικα στην αιχμαλωσία. Ο Θεός έως τα ύψιστα. Θα αναγγείλω, λέει, ότι όχι μόνο τα επίγεια, αλλά και τα επουράνια τα λύτρωσες με το δικό σου αίμα. Κάτι που είναι παρόμοιο με το: Ότι και αυτή η ίδια η κτίση θα ελευθερωθεί από τη δουλεία της φθοράς. Θεέ, ποιος είναι όμοιός σου;

Του αποκρίθηκε στην οδό της ισχύος του. Ο προφητικός χορός είναι εκείνος που αποκρίνεται, δηλαδή εκείνος που ερωτά τον Θεό. Οδό της ισχύος του ονομάζει την επίγεια παρουσία του. Διότι ήλθε για να δέσει τον ισχυρό. Ανάγγειλέ μου τη μικρή διάρκεια των ημερών μου.

Ματθ. 12, 29 Ονομάζει δε «ισχυρό» τον διάβολο όχι επειδή είναι τέτοιος από τη φύση του, αλλά για να δηλώσει την τυραννία του, την οποία απέκτησε εξαιτίας της δικής μας ραθυμίας· τον «διαρπάζω» δε, μην επιτρέποντάς του να έχει τους ανθρώπους ως προσκυνητές του, αλλά μεταπείθοντάς τους να έλθουν στην επίγνωση του Θεού. Πώς λοιπόν θα γίνει σύμμαχός μου εναντίον του εαυτού του;

Διότι ως προς αυτό ο Χριστός έγινε η απαρχή εκείνων που έχουν αγιαστεί εν Πνεύματι, οι οποίοι δεν γεννήθηκαν από αίματα, ούτε από θέλημα σαρκός, ούτε από θέλημα ανδρός, αλλά από τον Θεό. Είναι, λοιπόν, γεννημένος από το Πνεύμα όσον αφορά τη σάρκα, αυτός πριν από τους άλλους, ώστε και εμείς, μέσω αυτού, να συμπεριληφθούμε σε αυτούς. Είναι δε αναγκαίο να επισημάνουμε ότι πρόσταξε να γίνουν μάρτυρές του ο Ουρίας και ο Ζαχαρίας για τη γρήγορη λεηλασία των λαφύρων. Προσέθετε δε το: «Διότι είναι παρών.» Διότι έχει μαρτυρήσει ο νόμος, αλλά και η προφητεία των αγίων προφητών, ότι όταν γεννηθεί ο Χριστός θα σκυλεύσει τον Σατανά και θα διαρπάσει τα σκεύη του, όπως λέει ο ίδιος, δηλαδή θα κάνει δικούς του εκείνους που κάποτε ήταν προσκυνητές εκείνου. Διότι και ο ίδιος ο Χριστός το έλεγε αυτό, ως παράδειγμα: «Ή πώς μπορεί κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού, και να διαρπάσει τα σκεύη του, εάν πρώτα δεν δέσει τον ισχυρό, και τότε θα διαρπάσει τα σκεύη του;» Λέγοντας δε το «Διότι είναι παρών», υποσχόταν ότι η ανάδειξη του Εμμανουήλ δεν θα βραδύνει. Αυτό ακριβώς βρίσκεται να λέει και προς τον μακάριο Αββακούμ: «Ακόμη λίγο, αυτός που έρχεται θα φθάσει, και δεν θα καθυστερήσει.» <Και μου είπε ο Κύριος: Κάλεσε το όνομά του, Ταχέως σκύλευσον, Οξέως προνόμευσον.>

Διότι ήταν φοβερός στην αντίσταση και σαν πόλη με ισχυρούς πύργους· αλλά κυριεύθηκε και έπεσε, όταν τον κατέσεισε ο Χριστός. Διότι δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγει από την ακατανίκητη δύναμή Του. Το ότι δε, αφού καθαιρέθηκε και έπεσε ο Σατανάς, ερημώθηκαν τα παίγνια της ειδωλολατρίας και κλήθηκαν μέσω της πίστεως σε επίγνωση της αλήθειας όσοι παλαιότερα πλανόνταν, καθώς σχεδόν τους άρπαξε η πανσθενής δεξιά του Θεού, θα το διδάξει λέγοντας ο ίδιος ο Σωτήρας: «Ή πώς δύναται κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού, και να διαρπάσει τα σκεύη του, εάν πρώτα δεν δέσει τον ισχυρό, και τότε να διαρπάσει τα σκεύη του;» Είναι δε σύνηθες στη θεόπνευστη Γραφή οι εξαιρετικά ισχυροί να παρομοιάζονται και με τείχη και με πόλεις, όπως ακριβώς συνέβη και με τον μακάριο προφήτη Ιερεμία. Διότι είπε κάπου ο Θεός: «Ιδού, σε έθεσα κατά τη σημερινή ημέρα σαν πόλη οχυρή, και σαν χάλκινο οχυρό τείχος σε όλους τους βασιλείς της γης, και θα σε πολεμήσουν και δεν θα μπορέσουν να σε νικήσουν, διότι εγώ είμαι μαζί σου για να σε ελευθερώνω, λέγει ο Κύριος.» Είναι δε αναγκαίο να θυμόμαστε ότι ο Ιησούς του Ναυή, αφού νίκησε κατά κράτος τους πέντε βασιλείς των εθνών, τους κατέκλεισε σε σπήλαιο και κύλησε λίθους, φράζοντας τη διαφυγή τους. Αυτό δε αποτελούσε εικόνα αληθινού αποκλεισμού. Διότι κατακλείστηκαν σε οχύρωμα και σε δεσμωτήριο διά της ισχύος του Χριστού οι πονηρές και αντικείμενες δυνάμεις που είχαν κυριαρχήσει κάποτε σε όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό.

Κάτι τέτοιο λέει και κάπου αλλού: «Όπως ένα ένδυμα λερωμένο με αίμα δεν θα είναι καθαρό, έτσι ούτε και εσύ θα είσαι καθαρός, διότι κατέστρεψες τη γη μου και σκότωσες τον λαό μου, δεν θα παραμείνεις στον αιώνα». Θα υπενθυμίσει δε κάποιος σε όσους διαβάσουν αυτό το σύγγραμμα, ότι και ο ίδιος ο Σωτήρας βρίσκεται να λέει κάτι παρόμοιο στα ευαγγελικά θεσπίσματα: «Ή πώς μπορεί κάποιος», λέει, «να εισέλθει στην οικία του ισχυρού και να διαρπάξει τα σκεύη του, εάν πρώτα δεν δέσει τον ισχυρό, και τότε να διαρπάξει τα σκεύη του;» Διότι οίκο του ισχυρού, δηλαδή του Σατανά, ονόμασε τον επίγειο χώρο, όχι επειδή ήταν πραγματικά δικός του, αλλά επειδή είχε καταληφθεί από αυτόν. Επειδή όμως εισήλθε σε αυτόν σαρκωθείς ο Λόγος, αφού έδεσε τον ισχυρό με άρρητη δύναμη, μετέφερε στον εαυτό του τα σκεύη του, δηλαδή εκείνους που κάποτε φρονούσαν τα δικά του.

Αλλά οι άλλοτε ασθενείς, λέει, και σαν ριγμένοι στη γη, λαμβάνοντας τον δικό μου βραχίονα για σωτηρία, θα κερδίσουν την απροσδόκητη ελπίδα. Και βραχίονα του Πατρός η Ιερή Γραφή ονομάζει παντού τον Υιό. Διότι είναι δύναμή Του. Εάν πάλι κάποιος θα ήθελε να εννοήσει τον βραχίονα του ίδιου του Υιού, στον οποίο θα στηρίζεται η ελπίδα των εθνών που καλούνται σε σωτηρία, θα κατανοήσει τη θεοπρεπή και εξαίσια δύναμή Του, δια της οποίας, αφού συνέτριψε τον Σατανά και τους κοσμοκράτορες του κόσμου τούτου, έσωσε αυτούς που προέρχονται από τα έθνη. Διότι ο Ίδιος είπε: «Ή πώς μπορεί κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού και να αρπάξει τα σκεύη του, εάν πρώτα δεν δέσει τον ισχυρό, και τότε να διαρπάσει τα σκεύη του;» Είπε δε και ο Δαβίδ: «Εσύ ταπείνωσας τον υπερήφανο σαν τραυματία, και με την ισχύ του βραχίονά Σου διασκόρπισας τους εχθρούς Σου.» Ελπίδα λοιπόν και οδός σωτηρίας έγινε ο Χριστός όχι μόνο για όσους προέρχονται από τον Ισραήλ, αλλά και για όλα τα έθνη· τον οποίο μάλιστα προσμένουν με υπομονή τα νησιά. Και ως νησιά, νομίζω, ονομάζει τις εκκλησίες των εθνών, οι οποίες, σαν να βρίσκονται στη μέση της θάλασσας, χτυπημένες από τις επιθέσεις των πειρασμών σαν από κύματα, αποκομίζουν το στεφάνι της ευδοκίμησης διαμέσου της υπομονής. Διότι η υπομονή κατεργάζεται τη δοκιμή, η δοκιμή την ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει.

Διότι ο Σατανάς άρπαξε το γένος των ανθρώπων επί της γης, και έχοντας την οικουμένη σαν αιχμάλωτη την καταπίεζε αφόρητα, δένοντάς την με τους ζυγούς της δικής του σκληρότητας. Αλλά έγινε άνθρωπος ο μονογενής Λόγος του Θεού, ο οποίος νίκησε για χάρη μας· και αφού εισήλθε στην οικία του ισχυρού και τον έδεσε, άρπαξε τα σκεύη του και προσέλκυσε κοντά του όλους τους ανθρώπους επί της γης. Επομένως, όπως ακριβώς αρπαχθήκαμε, έτσι και λυτρωθήκαμε. Διότι ο Χριστός δεν μας ελευθέρωσε με τη θέληση του Σατανά, αλλά μάλλον συντρίβοντας τη δύναμή του και αποδιώχνοντας ως Θεός τη φάλαγγα των δαιμόνων.

Λεηλατήθηκε δε και ο σατανάς, πρώτα μεν από τον Σωτήρα Χριστό, έπειτα μετά από αυτόν από τους αγίους Αποστόλους, για τους οποίους είπε κάπου και ο προφήτης Ιερεμίας: «Ότι ξαφνικά θα αναστηθούν αυτοί που θα τον δαγκώνουν, και θα ξυπνήσουν οι επίβουλοί σου, και θα γίνεις λεία σε αυτούς». Εισήγαγε δε και ως είδος παραβολής τη διήγηση ο Χριστός στα ευαγγελικά κηρύγματα, διότι είπε: «Ή πώς μπορεί κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού και να διαρπάσει τα σκεύη του, εάν πρώτα δεν δέσει τον ισχυρό, και τότε θα διαρπάσει τα σκεύη του;» Διότι αυτοί που προσκυνούσαν τον σατανά, τα εκλεκτά και πολύτιμα σκεύη για αυτόν, προσέδραμαν στην πίστη, καθώς τους μετέφερε προς τη θεοσέβεια ο Σωτήρας όλων μας Χριστός, και καθώς τους έπειθαν να βαδίσουν σε αυτό οι άγιοι Απόστολοι. <Εκτιναγμός και ανατιναγμός και εκβρασμός και θραύση καρδιάς και παραλυσία γονάτων και ωδίνες σε κάθε οσφύ, και το πρόσωπο όλων σαν το καμένο μέρος της χύτρας.> Λέει ότι θα συντριβεί με κάθε είδος συντριβής. Διότι το να εκτινάσσεται και να ανατινάσσεται και μάλιστα και να εκβράζεται, τι άλλο θα μπορούσε να μας υπονοήσει, παρά αυτό; Διότι διασκορπίζεται παντού αυτό που τινάσσεται και ανατινάσσεται.

Θα διαπιστώσουμε ότι αυτό ακριβώς έπαθε και ο ίδιος ο αλιτήριος σατανάς. Διότι συγκέντρωσε κοντά του όλα τα έθνη, απλώνοντας το δίχτυ της πολυθεϊστικής πλάνης, και τυλίγοντάς τα σφιχτά με τις θηλιές της αμαρτίας. Όμως, ξεσηκώθηκαν εκείνοι που τον δαγκώνουν, δηλαδή οι κήρυκες των ευαγγελικών θεσπισμάτων, οι οποίοι σαν με δόντια κατασπαράσσουν το σώμα του, δηλαδή εκείνους που έχουν επιλέξει προφανώς να φρονούν τα δικά του. Διότι, όπως ακριβώς «Εκείνος που προσκολλάται στον Κύριο είναι ένα πνεύμα με Αυτόν», έτσι και εκείνος που προσκολλάται στον διάβολο είναι ένα σώμα με αυτόν. Θα ανανήψουν λοιπόν αυτοί που βουλεύονται εναντίον του. Διότι κατανοώντας ότι έχει πλέον τεθεί κάτω από τα πόδια των αγίων, αφού ο Χριστός λέει ξεκάθαρα: «Ιδού, σας έχω δώσει την εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς και σε όλη τη δύναμη του εχθρού», θα αρπάξουν αυτούς που φρονούν τα δικά του και θα τους μεταφέρουν εύκολα στην επίγνωση της αλήθειας, διδάσκοντάς τους ποιος είναι εκ φύσεως και αληθώς ο Θεός, και εξηγώντας τους το μυστήριο του Χριστού, ο Οποίος άλλωστε φαίνεται να είναι και ο πρώτος που τον λεηλατεί. Μπορεί, λοιπόν, να Τον ακούσει κανείς να λέει: «Ή πώς μπορεί κάποιος να μπει στο σπίτι του ισχυρού και να διαρπάξει τα σκεύη του, αν δεν δέσει πρώτα τον ισχυρό; Και τότε θα διαρπάξει τα σκεύη του». Και αμέσως μόλις γεννήθηκε από την Αγία Παρθένο, άρχισε να διαρπάζει τα σκεύη του. Διότι έφτασαν από την ανατολή οι Μάγοι, λέγοντας: «Πού είναι ο τεχθείς βασιλιάς των Ιουδαίων;».

Αυτό ακριβώς αναφέρει με σαφήνεια κάπου και ο ίδιος ο Χριστός: «Ή πώς μπορεί κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού και να διαρπάξει τα σκεύη του, εάν δεν δέσει πρώτα τον ισχυρό, και τότε να διαρπάξει την οικία του;» Διότι, αφού πρώτα έδεσε τρόπον τινά τον ισχυρό, δηλαδή τον Σατανά, μεταφέρει κοντά Του μέσω της πίστεως τα σκεύη του, δηλαδή εκείνους που κάποτε ενεργούσαν υπό την εξουσία του και συγκαταλέγονταν στα άχρηστα σκεύη.

Διότι τα συγγράμματα των αγίων είναι σαν αφιέρωμα, έπαινοι και εγκώμια στον Χριστό. Αφού λοιπόν ο Αμαλήκ είχε ήδη πέσει και νικηθεί, ο Μωυσής ανεγείρει θυσιαστήριο στον Θεό· και του δίνει το όνομα «Ο Κύριός μου είναι η καταφυγή μου». Και αυτό θα μπορούσε να είναι τύπος του Χριστού. Διότι Αυτός έγινε για εμάς Κύριος και καταφυγή· αφού νίκησε τον άρχοντα τούτου του αιώνος, καταπάτησε την εξουσία του θανάτου και προσέφερε τον εαυτό Του για εμάς σαν άμωμο ιερό σφάγιο, ως οσμή ευωδίας στον Θεό και Πατέρα. Επομένως, το θυσιαστήριο είναι τύπος του Χριστού, στο οποίο ταιριάζει και το πρέπον και αληθινό όνομα, «Ο Κύριός μου είναι η καταφυγή μου». ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Συμφωνώ· διότι σκέφτεσαι ορθά. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Ο δε Χριστός, έχοντας πολεμήσει με αόρατο χέρι τον νοητό Αμαλήκ και έχοντάς τον νικήσει, κυριάρχησε στα έθνη και διαρπάξε τα σκεύη του, όπως ακριβώς λέει ο Ίδιος, αφού έδεσε τον ισχυρό. Διότι το ποίμνιο που κάποτε βρισκόταν υπό την εξουσία εκείνου, εννοώ δηλαδή αυτούς που προέρχονται από τα έθνη, το ένωσε με τα παλαιότερα ποίμνια. Γι' αυτό εξάλλου και έλεγε: «Και άλλα πρόβατα έχω, τα οποία δεν είναι από την αυλή αυτή, και εκείνα πρέπει να τα οδηγήσω, και θα ακούσουν τη φωνή μου· και θα γίνει μία ποίμνη, ένας ποιμένας».

Διότι μετά τον Μωυσή δίνει εντολές ο Χριστός, και δεν φανερώνει πλέον τον καιρό του καθαρισμού σε όσους αγωνίζονται με ανδρεία· διότι αυτός ακριβώς ήταν ο καιρός· εισάγει όμως τον τρόπο, και θέτει πλέον ενώπιόν μας το ίδιο το μυστήριο, ερμηνεύοντας τον ακριβή σκοπό του νόμου. Διότι πρόσταξε, όσα από τα σκεύη μπορούσαν να αντέξουν τη δύναμη της φωτιάς, να περάσουν μέσα από το πυρ· ενώ όσα δεν είχαν φυσική αντοχή, αλλά ήταν φθαρτά και πιο επιρρεπή στο να υποστούν ολοκληρωτικό αφανισμό, εννοώντας τα ενδύματα και όσα ήταν φτιαγμένα από δέρμα και ξύλο, να περάσουν μέσα από το νερό, υποδηλώνοντας έτσι αινιγματωδώς εμάς μέσα από τα χρυσά και τα ασημένια και τα άλλα σκεύη, για τους οποίους η κάθαρση δια του Χριστού έγινε σαν μέσα από φωτιά και νερό. Διότι έχουμε βαπτιστεί με Άγιο Πνεύμα και πυρ. Επομένως, το να περνούν μέσα από φωτιά και νερό τα λάφυρα που συγκεντρώθηκαν από την αιχμαλωσία, υποδηλώνει επακριβώς τη δική μας κάθαρση, εμάς τους οποίους, ενώ ήμασταν κάποτε σαν ένας διαβολικός πλούτος, ο Χριστός έκανε δικό του κτήμα, αφού εισήλθε στο σπίτι του ισχυρού, διήρπασε τα σκεύη του και έδεσε τον ισχυρό. Και ο Ελεάζαρ λέει ότι οι νικητές θα εισέλθουν στο στρατόπεδο μόνον τότε, όταν πλύνουν τα ενδύματά τους την έβδομη ημέρα, και έτσι θα είναι καθαροί.

Για το ότι «θα δεθούν οι βασιλιάδες τους με δεσμά», κ.λπ. Επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να διασώσουν και να ελευθερώσουν εκείνους που άλλοτε ήταν υποδουλωμένοι στους δαίμονες, παρά μόνο εάν προηγουμένως υπέτασσαν και έδεναν τους άρχοντές τους, ευλόγως έχουν λεχθεί αυτά. Θα το κατανοήσεις δε αυτό και από τη σωτήρια φωνή, διά της οποίας έχει ειπωθεί: «Πώς μπορεί κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού και να αρπάξει τα σκεύη του, εάν δεν δέσει πρώτα τον ισχυρό, και τότε θα διαρπάσει την οικία του;»

Πώς, λοιπόν, λέει ότι ο Πατέρας ελκύει; Διότι, όταν ελκύει ο Υιός, ελκύει ο Πατέρας. Και λέει «θα ελκύσω», επειδή βρίσκονται υπό την κατοχή τυράννου, και από μόνοι τους δεν μπορούν να προσέλθουν, ούτε να ξεφύγουν από τα χέρια του, καθώς εκείνος αντιστέκεται και τους κρατά δυνατά. Αλλού δε, αυτό το ονομάζει αρπαγή. «Κανείς δεν μπορεί να διαρπάξει τα σκεύη του ισχυρού, εάν δεν δέσει πρώτα τον ισχυρό, και τότε να διαρπάξει τα σκεύη του». Αυτά δε τα έλεγε για να παραστήσει τη βιαιότητα εκείνου. Αυτό λοιπόν που εκεί ονόμασε αρπαγή, εδώ το ονόμασε έλξη. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά, ας αφυπνιστούμε, ας δοξάσουμε τον Θεό, όχι μόνο με την πίστη, αλλά και με τον βίο μας· επειδή αλλιώς δεν θα ήταν δόξα, αλλά βλασφημία. Διότι δεν βλασφημείται τόσο ο Θεός όταν ένας ειδωλολάτρης είναι μιαρός, όσο όταν ένας Χριστιανός είναι διεφθαρμένος. Γι' αυτό, λοιπόν, σας παρακαλώ να κάνετε τα πάντα, ώστε να δοξάζεται ο Θεός.

Σήμερα ανοίγουν οι πύλες της στειρότητας και προέρχεται η θεία παρθενική πύλη, από την οποία και μέσω της οποίας ο Θεός, ο οποίος βρίσκεται επέκεινα όλων των όντων, θα εισέλθει σωματικά στην οικουμένη, σύμφωνα με τον Παύλο, τον υπήκοο των αρρήτων. Σήμερα από τη ρίζα του Ιεσσαί φύτρωσε ράβδος, από την οποία θα αναβλαστήσει για τον κόσμο άνθος θεοϋπόστατο. Σήμερα από τη γήινη φύση κατασκεύασε ουρανό πάνω στη γη Εκείνος που άλλοτε στερέωσε από τα ύδατα και ανύψωσε στο ύψος το στερέωμα. Και όντως αυτός είναι πολύ πιο θείος και πιο παράδοξος από εκείνον· διότι Εκείνος που κατασκεύασε τον ήλιο σε εκείνον, ανέτειλε από αυτήν ως ήλιος της δικαιοσύνης. Δύο φύσεις, έστω κι αν οι Ακέφαλοι μαίνονται, μία υπόσταση, έστω κι αν οι Νεστοριανοί διαρρηγνύονται. Διότι το αΐδιο φως, που έχει την προαιώνια ύπαρξή του από αΐδιο φως, το άυλο και ασώματο, λαμβάνει σώμα από αυτήν και προέρχεται ως νυμφίος από τον παστό, και, όντας Θεός και γενόμενος αργότερα γηγενής, θα αγαλλιαστεί ως γίγαντας για να διατρέξει την οδό της δικής μας φύσης και να πορευθεί μέσω των παθών προς τον θάνατο, και να δέσει τον ισχυρό και να διαρπάσει τα σκεύη του, δηλαδή τη δική μας φύση, και να αναγάγει προς την επουράνια γη το πλανώμενο πρόβατο.

Διότι πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όταν προβάλλονται δύο κόποι, ο ισχυρότερος υπερισχύει και προκρίνεται· όπως, για παράδειγμα, έχει νομοθετηθεί η περιτομή την όγδοη ημέρα, καθώς και η τήρηση του Σαββάτου. Το βρέφος, λοιπόν, που γεννήθηκε Σάββατο, θα περιτμηθεί το Σάββατο, και η νομοθεσία της περιτομής καταλύει τον νόμο του Σαββάτου. Έτσι και εδώ, ενώ για τις πέντε ημέρες της εβδομάδας το Άγιο Πνεύμα νομοθέτησε, μέσω των υπηρετών του Λόγου, τη νηστεία μέχρι το εσπέρας, για το Σάββατο και την Κυριακή όρισε την αποχή από ορισμένες τροφές, λόγω της υπεροχής της αναστάσεως, για την οποία γνωρίζουμε ότι ανήκει στην ημέρα της Κυριακής, και της προσφοράς υπέρ όλων των προκεκοιμημένων αγίων, την οποία έχουμε προσταχθεί να τελούμε κάθε Σάββατο, εξαιτίας του Σαββάτου προ του Πάσχα, κατά το οποίο ο Χριστός έδεσε τον ισχυρό και λεηλάτησε τα σκεύη του, το οποίο είναι και το μόνο Σάββατο που οφείλουν να νηστεύουν όσοι αναμένουν τη χαρά της αναστάσεως.

Ή μήπως η Γραφή ονομάζει αλληγορικά «ξύλα» την επιθυμία —διότι έχει καταγραφεί ότι το ξύλο ήταν το πρώτο που διέφθειρε παρά φύση την κίνησή της, και εξαιτίας αυτού η συγκεκριμένη δύναμη της ψυχής είναι δεκτική σε κάθε πάθος, όπως η ξυλώδης ύλη στη φωτιά—, και «λίθους» ίσως το σκληρό, αναίσθητο και ανυπότακτο στον λόγο της αρετής στοιχείο των θυμικών κινήσεων· τα οποία όλα, μαζί με την οικία στην οποία τυγχάνει να βρίσκονται, δηλαδή τη διάθεση, τα αφανίζει και τα καταστρέφει ερχόμενος ο Λόγος του Θεού, εκβάλλοντας προηγουμένως από αυτήν διά της πίστεως τον διάβολο που κάποτε κατοίκησε μέσα της μέσω της πλάνης, αφού δέσει με άλυτα δεσμά εκείνον που νόμιζε τον εαυτό του ισχυρό και λεηλατήσει την οικία του, και εκδιώξει από την καρδιά την έξη που αναφλέγει τα πάθη, μαζί με την πώρωση απέναντι στα καλά.

Λέει απερίφραστα ότι 〈έφθασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού〉, δηλαδή ότι πολύ σύντομα θα λάβετε την ανταπόδοση για τα αμαρτήματά σας. Ματθ. 12, 29 〈Σκεύη αυτού〉: δηλαδή του διαβόλου, εννοεί τους δαίμονες. Αυτοί διαρπάζονται, όταν απελαύνονται και διώχνονται από τους ανθρώπους, τους οποίους έχουν κάνει διαρκή επιδίωξή τους να κακοποιούν και να τιμωρούν. Καθώς λοιπόν η επιδίωξή τους διαλύεται στο κενό, καθίσταται προφανές ότι και η εξουσία και η τυραννία του διαβόλου αποδεικνύονται ασθενείς και σαθρές. Αυτά δεν θα είχαν συμβεί, αν ο Δεσπότης Χριστός με την προσωπική του έλευση για το έλεος και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν τον είχε δέσει και καθαιρέσει από τη δύναμή του, καθιστώντας τους συνεργούς και συναποστάτες του αντικείμενο διαρπαγής και εξουθενώσεως. 〈Σκεύη〉 εδώ ονομάζει τους δαίμονες, τους οποίους ο Σωτήρας, απελαύνοντας και διώχνοντάς τους από εκείνους που κατέχονται από αυτούς, αρπάζει. Αυτό δε δεν θα είχε συμβεί, αν ο Σωτήρας δεν είχε έλθει προς εμάς για τη σωτηρία μας, καταλύοντας την ισχύ τους.

Στη συνέχεια διερευνά γιατί η σωτηρία δεν επήλθε μέσω ανθρώπου, ή γιατί δεν ενανθρώπησε άγγελος. Και λέει ότι πολλές φορές μεν η σωτηρία πραγματοποιήθηκε μέσω ανθρώπων της ίδιας φύσης, όπως μέσω του Μωυσή και των προφητών, αλλά ούτε καν ένα ολόκληρο έθνος, των Ιουδαίων εννοώ, δεν θεραπεύθηκε από την κοινή νόσο. Πώς λοιπόν θα μπορούσε άνθρωπος να θεραπεύσει ολόκληρο το φύραμα που νοσούσε, ή να δέσει τον ισχυρό και να διαρπάσει τα σκεύη του;

Θα κατοικήσω και θα περπατήσω ανάμεσά σας, θα γίνει φανερός στην καρδιά του και θα λάβει δύναμη και ισχύ, ώστε να δέσει τον ισχυρό και να διαρπάσει τα σκεύη του· επάνω σε ασπίδα και βασιλίσκο και επάνω σε σκορπιούς και όφεις να πατήσει.

Πρέπει, λοιπόν, η ψυχή να προνοεί με τα εσωτερικά μάτια, μήπως τυχόν παγιδευτεί από τη δύναμη του εχθρού. Διότι, όπως ακριβώς τα ζώα παγιδεύονται και θηρεύονται από τους κυνηγούς, και αν ένα μόνο μέλος παγιδευτεί, λυγίζει ολόκληρο το ζώο και διαμελίζεται από τους κυνηγούς, έτσι ας σκεφτούμε και για την ψυχή, όπως μας φανερώνει το Πνεύμα μέσω του προφήτη: «παγίδα ετοίμασαν για τα πόδια μου, και λύγισαν την ψυχή μου». Διότι πρώτα παγιδεύεται και κυριεύεται ένα μέλος, και έπειτα οι δαίμονες υποτάσσουν την ψυχή στα δικά τους έργα, και μέσω των ηδονών της τροφής η ψυχή προσπορίζεται τον όγκο του σώματος, το οποίο είναι πυρ φλεγόμενο. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, αυτόν που είπε ότι: «σάρκα και αίμα δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού». Διότι εκείνος που θέλει «να εισέλθει στην οικία του ισχυρού και να διαρπάξει τα σκεύη του» δεν αγαπά τον όγκο του σώματος, αλλά ενδυναμώνεται πνευματικά. Και πώς πρέπει να ενδυναμωθεί το αναφέρει ο απόστολος: η σοφία του Θεού είναι μωρία για τους ανθρώπους. Πρέπει, λοιπόν, πρώτα να ταπεινωθεί κανείς και να γίνει ξένος προς τον αιώνα τούτο. Διότι ο προφήτης μας φανερώνει: είδα τον Υιό του ανθρώπου και «η όψη του ήταν άδοξη, υστερώντας περισσότερο από όλους τους γιους των ανθρώπων». Και όταν ήλθε ο Λόγος του Θεού και έγινε για εμάς οδός και πύλη της άνω πόλεως, μας υπέδειξε με ταπεινή καρδιά να γίνουμε μωροί στον αιώνα τούτο.

Με το να φανερώνει τις σκέψεις τους, αποδεικνύει ότι είναι Θεός. Απολογείται δε προς αυτούς με βάση κοινά παραδείγματα, και αποδεικνύει την αφροσύνη τους. Διότι πώς είναι δυνατόν οι δαίμονες να εκβάλλουν τους εαυτούς τους, τη στιγμή που μάλλον συσπειρώνονται; Σατανάς δε ονομάζεται ο αντίπαλος. «Και αν εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια στο όνομα του Βεελζεβούλ, οι γιοι σας στο όνομα τίνος τα εκβάλλουν; Γι' αυτό αυτοί θα είναι κριτές σας.» Ας υποθέσουμε, λέγει, ότι εγώ είμαι τέτοιος· οι γιοι σας όμως, δηλαδή οι δικοί μου μαθητές, με τίνος τη δύναμη τα εκβάλλουν; Διότι βέβαια δεν τα εκβάλλουν και εκείνοι με τον Βεελζεβούλ. Εάν δε εκείνοι τα εκβάλλουν με θεία δύναμη, πολύ περισσότερο εγώ. Επειδή εκείνοι θαυματουργούν στο δικό μου όνομα· γι' αυτό λοιπόν εκείνοι θα αποτελέσουν την καταδίκη σας, επειδή, αν και βλέπετε κι εκείνους να θαυματουργούν στο όνομά μου, εσείς εξακολουθείτε να με συκοφαντείτε. «Εάν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το Πνεύμα του Θεού, άρα έφτασε σε εσάς η βασιλεία του Θεού.» Με αυτό εννοεί ότι: Εάν εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με θεία δύναμη, άρα εγώ είμαι ο Υιός του Θεού, και έχω έρθει για εσάς, ώστε να ευεργετηθείτε. Επομένως έφτασε σε εσάς η παρουσία μου. Διότι αυτή είναι η βασιλεία του Θεού· γιατί λοιπόν συκοφαντείτε την παρουσία μου, η οποία έγινε για χάρη σας; «Ή πώς μπορεί κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού, και να διαρπάξει τα σκεύη του, εάν πρώτα δεν δέσει τον ισχυρό, και τότε θα διαρπάξει την οικία του;»

Διότι όλοι, ακόμη και οι προερχόμενοι από τα έθνη, θα ελκυσθούν προς την πίστη σε εμένα. Επειδή δηλαδή αυτοί δεν δύνανται να έλθουν προς εμένα, καθώς κατέχονται από τον τύραννο· εγώ, αφού τον νικήσω και τον εκβάλω έξω, και αφού κόψω τα νεύρα της δυναστείας του πάνω στους ανθρώπους, θα τους ελκύσω, ακόμη και παρά τη δική του θέληση. Αυτό ακριβώς αλλού το ονόμασε και αρπαγή. «Διότι κανείς», λέγει, «δεν δύναται να διαρπάσει τα σκεύη του ισχυρού, εάν δεν δέσει πρώτα τον ισχυρό». —«Έλεγε δε» και το «Εάν υψωθώ», λέγει, «υποδεικνύοντας με ποιον θάνατο επρόκειτο να αποθάνει»· δηλαδή ότι πρόκειται να σταυρωθεί· διότι αυτό υποδηλώνει η ανύψωση του σταυρού. «Του αποκρίθηκε το πλήθος: Εμείς ακούσαμε από τον νόμο ότι ο Χριστός παραμένει αιώνια· και πώς εσύ λέγεις ότι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου;»