Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 12:7

Ή γιατί μόνο οι Λευίτες στερούνται τον αγιασμό, ενώ προσφέρουν, σφάζουν και παραθέτουν τις θυσίες κατά την ημέρα του Σαββάτου; Διότι τόσο πολύ απέχουν από το να αμαρτάνουν, ώστε μάλιστα εξιλεώνουν τον Θεό υπέρ εκείνων που προσφέρουν τις θυσίες. Επομένως, το Σάββατο δεν σημαίνει αργία, αλλά από τη μια πλευρά σημαίνει τη γνώση του Δημιουργού, και από την άλλη την παύση του σχήματος της παρούσας κτίσης, όπως ακριβώς διακηρύσσει ο Θεός στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ λέγοντας: «Και τα Σάββατά μου έδωσα σε αυτούς για να είναι σημείο ανάμεσα σε εμένα και σε αυτούς, ώστε να γνωρίσουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος που τους αγιάζω». Άρα το Σάββατο δόθηκε για χάρη της γνώσης και όχι της αργίας· καθώς η γνώση είναι περισσότερο αναγκαία από την αργία. Γι' αυτό ο Κύριος έλεγε σε εκείνους που κατηγορούσαν τους μαθητές επειδή έκοβαν στάχυα: «Εάν γνωρίζατε τι σημαίνει, Έλεος θέλω και όχι θυσία». Διότι, ενώ εκείνοι τηρούσαν την αργία του Σαββάτου, τους κατηγορούσε λέγοντας ότι «δεν έχετε το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Σαββάτου, το οποίο είναι η γνώση της αλήθειας». Γι' αυτό και γύρω από την Ιεριχώ, αυτοί που έλαβαν τον νόμο του Σαββάτου, λαμβάνουν την εντολή να σαλπίζουν επί επτά ημέρες, μέσα στις οποίες επτά εμπίπτει και το Σάββατο. Εάν λοιπόν το Σάββατο δόθηκε χάριν της αργίας, γιατί προστάζονται να εργάζονται σαλπίζοντας;

Ακόμη δε, μέσω του ελέους στηλιτεύει την έπαρσή τους· διότι αν από τη μία η θυσία είναι ανώτερη από την τήρηση του Σαββάτου, και επιπλέον της θυσίας ο νόμος σας προτάσσει το έλεος (διότι λέει: «έλεος θέλω και όχι θυσία»), αυτοί που, ενώ βλέπουν τους μαθητές να καταπιέζονται από την πείνα και την ασιτία, έπειτα, αντί να στραφούν προς το έλεος, απαιτούν τιμωρία για παρανομία, αυτοί καταδικάζονται ότι υπερασπίζονται τη σκιά του νόμου διαπράττοντας πολύ χειρότερη παράβαση. Επιπροσθέτως, τους αποστομώνει και με ένα τέταρτο επιχείρημα, λέγοντας ότι ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για το Σάββατο, αλλά αντίστροφα, το Σάββατο θεσπίστηκε για την ανάγκη του ανθρώπου. Και βέβαια, επιφέρει και πέμπτο χτύπημα στην ανοησία τους με το μαστίγιο των λόγων του, επιπλήττοντάς τους πλέον πιο δεσποτικά και με εξουσία: «διότι ο Υιός του ανθρώπου», λέει, «είναι κύριος και του Σαββάτου». Αν όμως ο Υιός είναι κύριος, και υιοί και κληρονόμοι είναι κατεξοχήν οι μαθητές (διότι αυτοί πρώτοι «γεννήθηκαν όχι από αίματα, ούτε από θέλημα σαρκός, ούτε από θέλημα ανδρός, αλλά από τον Θεό» και αξιώθηκαν την άνωθεν υιοθεσία), δεν θα είναι πλέον υπόδουλοι, αλλά θα είναι κύριοι του Σαββάτου. Εξαιτίας λοιπόν αυτής της δεσποτικής πράξης, και κάθε άλλης παρόμοιας, έχοντας ενδυναμωθεί και θεμελιωθεί, όπως ακριβώς ζήτησες, ενοποιήσαμε με διάφορα επιχειρήματα τη φαινομενική διαφωνία των σεπτών λογίων σε μια αδιατάρακτη συμφωνία.

Λέω, λοιπόν, ότι κάτι μεγαλύτερο από το ιερό υπάρχει εδώ, δηλαδή, επειδή εγώ, ο Δεσπότης που είμαι ανώτερος του ναού, είμαι μαζί με τους μαθητές, έχουν αυτοί μεγαλύτερη εξουσία να καταλύουν το Σάββατο παρά οι ιερείς. «Εάν δε γνωρίζατε τι σημαίνει: Έλεος θέλω και όχι θυσία, δεν θα καταδικάζατε τους αναίτιους, διότι ο Υιός του ανθρώπου είναι Κύριος και του Σαββάτου». Τους αποδεικνύει επίσης και αμαθείς, καθώς δεν γνωρίζουν τα προφητικά κείμενα· διότι, δεν έπρεπε, λέει, να δείξουν έλεος στους ανθρώπους που πεινούσαν; Άλλωστε, Εγώ, ο Υιός του ανθρώπου, είμαι Κύριος του Σαββάτου, ως Δημιουργός των πάντων και των ημερών, ώστε εγώ καταλύω το Σάββατο ως Δεσπότης. Νόησέ το όμως και αναγωγικά: επειδή οι απόστολοι ήταν εργάτες, και οι πιστεύοντες ήταν ο θερισμός και τα στάχυα, οι απόστολοι τους έκοβαν και τους έτρωγαν, δηλαδή, είχαν ως τροφή τους τη σωτηρία των ανθρώπων. Αυτό δε το έκαναν κατά τα Σάββατα, κατά την ανάπαυση (αργία) από τα κακά, ενώ οι Φαρισαίοι αγανακτούσαν. Έτσι και στην Εκκλησία, ενώ οι διδάσκαλοι πολλές φορές διδάσκουν και ωφελούν, όσοι συμπεριφέρονται ως Φαρισαίοι και οι φθονεροί δυσαρεστούνται. «Και αφού αναχώρησε από εκεί, ήλθε στη συναγωγή τους, και ιδού, βρισκόταν εκεί ένας άνθρωπος που είχε ξηρό το χέρι του, και τον ρώτησαν, λέγοντας: Επιτρέπεται να θεραπεύει κανείς τα Σάββατα; Για να μπορέσουν να τον κατηγορήσουν». Οι άλλοι ευαγγελιστές λένε ότι ο Ιησούς ήταν αυτός που ρώτησε τους Φαρισαίους.