Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 13:55

Διότι, όσο μεν καιρό, βλέποντας τα ανθρώπινα, χώλαιναν στη διάνοιά τους λέγοντας: «Δεν είναι αυτός ο γιος του ξυλουργού;» και, «Πώς αυτός γνωρίζει γράμματα, χωρίς να έχει μαθητεύσει;» και, «Τι σημείο κάνεις εσύ για τον εαυτό σου;» και, «Ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό, και θα τον πιστέψουμε»· τους ανεχόταν και, καθώς αμάρταναν εις βάρος του Υιού του ανθρώπου, λυπούμενος για την πώρωσή τους, έλεγε: «Είθε να γνωρίζατε και εσείς όσα οδηγούν στην ειρήνη». Διότι και τον μεγάλο Πέτρο, όταν η θυρωρός του μίλησε σαν για κοινό άνθρωπο και εκείνος αποκρίθηκε ανάλογα, μόλις έκλαψε, ο Κύριος τον συγχώρησε. Όταν όμως έπεσαν σε έσχατη πτώση και κυριεύθηκαν από μεγαλύτερη μανία, φτάνοντας στο σημείο να λένε ότι τα έργα του Θεού είναι του Βεελζεβούλ, δεν τους ανέχθηκε πλέον· διότι βλασφημούσαν το Πνεύμα του, λέγοντας ότι αυτός που τα πράττει αυτά δεν είναι ο Θεός, αλλά ο Βεελζεβούλ. Και γι' αυτό, επειδή τόλμησαν πράγματα αφόρητα, τους τιμώρησε αιώνια.

Τι το θαυμαστό, λοιπόν, ή τι το απίστευτο υπάρχει, εάν ο Κύριος, ο οποίος χορηγεί το Πνεύμα, λέγεται τώρα ότι ο ίδιος χρίεται από το Πνεύμα, εφόσον βεβαίως, όταν πάλι το απαιτούσε η ανάγκη, δεν απέφυγε, εξαιτίας της ανθρώπινης φύσης του, να παρουσιάσει τον εαυτό του ακόμη και κατώτερο από το Πνεύμα; Διότι, όταν οι Ιουδαίοι έλεγαν ότι αυτός εκβάλλει τα δαιμόνια με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, αποκρίθηκε και τους είπε, προκειμένου να τους ελέγξει για τη βλασφημία τους: «Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το Πνεύμα του Θεού». Ιδού, λοιπόν, ο χορηγός του Πνεύματος λέγει τώρα ότι εκβάλλει τα δαιμόνια εν Πνεύματι· και τούτο δεν έχει λεχθεί για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο εξαιτίας της σάρκας. Επειδή, δηλαδή, η ανθρώπινη φύση δεν είναι ικανή από μόνη της να εκβάλλει τους δαίμονες, ει μη μόνον με τη δύναμη του Πνεύματος, για τον λόγο αυτόν έλεγε ως άνθρωπος: «Αν όμως εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια με το Πνεύμα του Θεού». Μάλιστα, υποδεικνύοντας ότι η βλασφημία εναντίον του Αγίου Πνεύματος είναι βαρύτερη από εκείνη κατά της ανθρώπινης φύσης, έλεγε: «Όποιος πει λόγο εναντίον του Υιού του ανθρώπου, θα λάβει άφεση»· τέτοιοι ήταν αυτοί που έλεγαν: «Δεν είναι αυτός ο γιος του ξυλουργού;».

Δεν είναι αυτός ο υιός του τέκτονος; Δεν λέγεται η μητέρα του Μαριάμ; Και οι αδελφοί του Ιάκωβος, και Ιωσήφ, και Σίμων, και Ιούδας; Και οι αδελφές του δεν είναι όλες μαζί μας; Από πού, λοιπόν, τα έχει αυτός όλα αυτά;

Και στο Ευαγγέλιο, όταν εμφανίστηκε στη Μαρία μετά την ανάσταση από τους νεκρούς, έλεγε: «Πήγαινε προς τους αδελφούς μου και πες τους: Ανεβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας.» Σε αυτούς, λοιπόν, τους αδελφούς του έγινε αποξενωμένος κατά τον καιρό του προαναφερθέντος πάθους, όταν όλοι οι μαθητές του, αφού τον εγκατέλειψαν, έφυγαν, και ο ίδιος ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος τον αρνήθηκε τρεις φορές. Σε αυτούς έγινε ξένος και αποξενωμένος· στους γιους δε της μητέρας του, οι οποίοι βεβαίως δεν ήταν και αδελφοί του, έγινε ξένος. Το Ευαγγέλιο, εξάλλου, κάνει μνεία για αδελφούς του και για τη μητέρα του, όταν, αφού ήλθε στην πατρίδα του, δίδασκε στη συναγωγή, με αποτέλεσμα αυτοί να εκπλήσσονται και να λένε: «Από πού έχει αυτός αυτή τη σοφία; Δεν είναι αυτός ο γιος του ξυλουργού; Η μητέρα του και οι αδελφοί του και όλες οι αδελφές του δεν είναι ανάμεσά μας; Από πού του ήλθαν όλα αυτά;» Εάν, λοιπόν, εκλάβουμε ότι αυτοί είναι οι αναφερόμενοι στο προκείμενο χωρίο ως γιοι της μητέρας του, κατ' ανάγκην θα πρέπει να πούμε ότι η αγία Παρθένος έγινε μητέρα και των υπόλοιπων αδελφών του.

Διότι δικαιοσύνη του Πατρός ήταν το να αξιωθούν όλοι οι άνθρωποι, Έλληνες μαζί και βάρβαροι, τη δική του γνώση, και το να επιτρέψει να τον λατρεύουν σε κάθε τόπο, και όχι πλέον σε έναν μόνο· ώστε από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη δύση να δοξάζεται το όνομά του ανάμεσα στα έθνη. «Θεέ μου, με δίδαξες από τη νεότητά μου, και μέχρι τώρα θα αναγγέλλω τα θαυμάσιά σου.» Μόνο ο Σωτήρας αναγνωρίζει τον Πατέρα ως δάσκαλο· γι' αυτό και οι συμπατριώτες του έλεγαν: «Από πού προέρχεται σε αυτόν όλη αυτή η σοφία και οι δυνάμεις; Δεν είναι αυτός ο γιος του ξυλουργού;» Διότι γνώριζαν με ακρίβεια ότι δεν είχε μαθητεύσει σε ανθρώπους δασκάλους. Επειδή, λοιπόν, αφού έλαβε μορφή δούλου και βρέθηκε κατά το σχήμα ως άνθρωπος, πέρασε την παιδική ηλικία και υποβλήθηκε στην περίοδο της νεότητας όμοια με εμάς· και ούτε σε σχολές φοίτησε ούτε σε δασκάλους μαθήτευσε κατά τον χρόνο αυτόν, αλλά με θεϊκή δύναμη προόδευε στην ηλικία και στη σοφία, και στη χάρη ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων· εύλογα αναφέρει εδώ: «Θεέ μου, με δίδαξες από τη νεότητά μου, και μέχρι τώρα θα αναγγέλλω τα θαυμάσιά σου·» και είθε αυτά να διαφυλαχθούν στους μαθητές μου μέχρι τη συντέλεια του αιώνος· και όπως θα έλεγε κάποιος, μέχρι τα γηρατειά και την άκρα τελείωση, εσένα πάλι, τον Θεό, ικετεύω να μη με εγκαταλείψεις, αλλά να είσαι μαζί μου και να ενεργείς τα θαυμάσιά σου μέσω εμού, «έως ότου αναγγείλω τον βραχίονά σου σε κάθε επερχόμενη γενεά.»

Ο Ηλίας και ο Ελισσαίος, και ο καθένας από τους προφήτες; Επομένως, η επίδειξη των θαυμαστών έργων δεν συνέβαλε καθόλου στο να μη θεωρείται ο Ιησούς ότι προέρχεται από άνδρα· αμέσως οι σύγχρονοί του, μη φανταζόμενοι τίποτα διαφορετικό για τη γέννησή του, αν και έβλεπαν τα όσα έπραττε, έλεγαν μεταξύ τους: «Από πού προέρχεται σε αυτόν όλη αυτή η σοφία και οι δυνάμεις; Δεν είναι αυτός ο γιος του ξυλουργού; Δεν λέγεται η μητέρα του Μαρία; Και οι αδελφοί του Ιάκωβος και Ιωσήφ και Σίμων και Ιούδας; Και οι αδελφές του δεν είναι όλες ανάμεσά μας;» Και άλλη φορά πάλι, ενώ η μητέρα και οι αδελφοί του στέκονταν έξω και ζητούσαν να του μιλήσουν, του είπε κάποιος: «Ιδού η μητέρα σου και οι αδελφοί σου στέκονται έξω, θέλοντας να σε δουν.» Και τι το θαυμαστό, όταν και οι ίδιοι οι μαθητές και απόστολοί του, αφού ρωτήθηκαν: «Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι;», αποκρίθηκαν ότι άλλοι μεν νομίζουν πως είναι ο Ιωάννης, άλλοι ο Ηλίας, άλλοι ο Ιερεμίας, και άλλοι κάποιος άλλος από τους προφήτες· όταν όμως ρωτήθηκαν ποια γνώμη έχουν και οι ίδιοι για αυτόν, όλοι σιώπησαν, καθώς δεν είχαν τι να πουν· και επειδή μόνο ο Πέτρος αποκρίθηκε ότι αυτός είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, και εφόσον μόνο σε αυτόν έγινε αυτό γνωστό, του λέει: «Μακάριος είσαι, Σίμων βαρ Ιωνά, διότι σάρκα και αίμα δεν σου το απεκάλυψε αυτό, αλλά ο Πατέρας μου ο εν τοις ουρανοίς.»

Πώς βρέθηκε Θεός που να ανασταίνεται από μόνος του; Έπαθε πολλά από πολλούς και δεν αμύνθηκε απέναντι σε κανέναν τους, ατιμάστηκε από τους δούλους και δεν έβλαψε κανέναν τους. Οι Ιουδαίοι κραύγαζαν και έλεγαν: «Δεν είναι αυτός ο γιος του τέκτονος;», και πάλι: «Έχει δαιμόνιο και είναι παράφρων, γιατί τον ακούτε;», και πάλι: «Εσύ είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο»· και σε κανέναν δεν ανταπέδωσε κακό αντί κακού. Αυτά εξαπάτησαν την αφροσύνη μου, αυτά χλεύασαν εμένα τον άθλιο, μέσω αυτών αγκιστρώθηκα, μέσω αυτών δελεάστηκα. Καταδέχθηκε να τα υπομείνει όλα μέσω του σώματός του· εάν ποτέ φανέρωνε το μέγεθος της θεότητάς του, πετώντας με ταχύτατα βήματα οπισθοχωρούσα αόρατα. Πολλές φορές συγκάλυπτε τη θεότητά του με τα πάθη και δεν μπορούσα να υποφέρω την αχώρητη δύναμή του· γι' αυτό πολλές φορές, όταν αντίκριζα τα τεκμήρια της θεότητάς του, φώναζα και έλεγα μέσω των πονηρών δαιμόνων που με ακολουθούν: «Σε παρακαλώ, μην με βασανίσεις», και πάλι: «Τι σχέση υπάρχει μεταξύ μας και σε σένα, Υιέ του Θεού; Ήρθες πριν από την ώρα σου να μας βασανίσεις». Αλλά όταν τον άκουγα να αναφωνεί: «Περίλυπη είναι η ψυχή μου έως θανάτου», και: «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί», όταν τον είδα να αγωνιά και να φωνάζει προς τον δικό του Πατέρα: «Πατέρα, εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριον», όρμησα πάλι, θεωρώντας ότι πρόκειται για έναν κοινό άνθρωπο.

«Ούτε σαράντα έτη δεν έχεις ακόμη και έχεις δει τον Αβραάμ;» Επομένως, ο Χριστός πλησίαζε τα σαράντα έτη. Τους λέει: «Πριν υπάρξει ο Αβραάμ, εγώ είμαι». Και πήραν λίθους, για να τους ρίξουν εναντίον του. Βλέπεις πώς απέδειξε ότι είναι ανώτερος από τον Αβραάμ; Διότι εκείνος που χάρηκε επειδή θα έβλεπε την ημέρα Του, και που το θεώρησε αυτό πολύ σπουδαίο, είναι ολοφάνερο ότι αναφερόταν στην ημέρα που έγινε για ευεργεσία, και μάλιστα από κάποιον ανώτερο. Επειδή δηλαδή έλεγαν: «Ο υιός του ξυλουργού», και δεν φαντάζονταν τίποτε περισσότερο, τους οδηγεί σιγά-σιγά προς πιο υψηλά νοήματα. Όταν, λοιπόν, άκουσαν ότι: «Δεν γνωρίζετε τον Θεό», δεν ενοχλήθηκαν· όταν όμως άκουσαν: «Πριν υπάρξει ο Αβραάμ, εγώ είμαι», νιώθοντας ότι ταπεινώνεται η ευγενής τους καταγωγή, εξαγριώθηκαν και άρχισαν να λιθοβολούν. «Είδε την ημέρα τη δική μου, και χάρηκε». Δείχνει ότι δεν προσέρχεται στο πάθος παρά τη θέλησή Του, εφόσον βέβαια επαινεί εκείνον που χάρηκε για τον σταυρό. Διότι αυτό αποτελούσε τη σωτηρία της οικουμένης. Εκείνοι όμως έριχναν λίθους· τόσο έτοιμοι ήταν για φόνους. Και τα έπρατταν αυτά από μόνοι τους, χωρίς να εξετάσουν τίποτα απολύτως.

Διότι, όπως ακριβώς από τα πράγματα με τα οποία οικοδομούνταν οι μαθητές βλάπτονταν τα πλήθη, επειδή θεωρούσαν ότι αυτός ήταν ευμετάβολος· έτσι και από εκείνα με τα οποία θεραπεύονταν τα πλήθη θα προέκυπτε μεγαλύτερη βλάβη, εάν από τα λεγόμενα σχημάτιζαν για εκείνον υψηλότερη ιδέα από ό,τι για τον Χριστό. Γι' αυτό και το διορθώνει αυτό χωρίς να κινήσει υποψίες, λέγοντας: «Ο δε μικρότερος στη βασιλεία των ουρανών είναι μεγαλύτερός του». Μικρότερος ως προς την ηλικία, αλλά και ως προς τη γνώμη των πολλών· διότι τον αποκαλούσαν φαγά και οινοπότη, και έλεγαν: «Δεν είναι αυτός ο υιός του τέκτονα;» και παντού τον εξευτέλιζαν. Τι λοιπόν; λέει· συγκριτικά με τον Ιωάννη ήταν μεγαλύτερος; Μη γένοιτο! Διότι ούτε ο Ιωάννης όταν λέει «Είναι ισχυρότερός μου», το λέει συγκρίνοντας· ούτε ο Παύλος, όταν μνημονεύοντας τον Μωυσή γράφει «Διότι αυτός έχει αξιωθεί περισσότερης δόξας από τον Μωυσή», το γράφει κάνοντας σύγκριση. Αλλά και ο Ίδιος, όταν λέει «Ιδού, εδώ υπάρχει κάτι περισσότερο από τον Σολομώντα», δεν το λέει συγκρίνοντας. Εάν όμως υποθέσουμε ότι το είπε αυτό και κατά σύγκριση, αυτό έγινε κατ' οικονομίαν, εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας των ακροατών. Διότι οι άνθρωποι έτρεφαν υπέρμετρο θαυμασμό γι' αυτόν· και τότε το δεσμωτήριο, καθώς και η παρρησία του απέναντι στον βασιλιά, τον είχαν καταστήσει ακόμη πιο λαμπρό, και ήταν αρκετό προς το παρόν να γίνει αυτό αποδεκτό από τους πολλούς.

Επισκέπτεται δε συνεχώς τις συναγωγές, ώστε να μην τον κατηγορήσουν περισσότερο, εάν διέμενε διαρκώς στην έρημο, ότι προκαλεί σχίσμα και πολεμά την πολιτεία. Εκπληττόμενοι λοιπόν και ευρισκόμενοι σε απορία έλεγαν: «Από πού προέρχεται σε αυτόν αυτή η σοφία και οι δυνάμεις;», ονομάζοντας «δυνάμεις» είτε τα θαύματα είτε ακόμη και την ίδια τη σοφία. «Δεν είναι αυτός ο υιός του τέκτονα;» Επομένως, το θαύμα είναι μεγαλύτερο και η έκπληξη περισσότερη. «Δεν ονομάζεται η μητέρα του Μαρία; Και οι αδελφοί του Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; Και οι αδελφές του δεν βρίσκονται όλες ανάμεσά μας;»

Μήπως παραβλέπεις και αυτήν τη φωνή; Και πάλι λέει: «Κατέβηκα από τον ουρανό, όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά του Πατέρα που με έστειλε». Σε ποιους τα έλεγε αυτά; Ασφαλώς στους Ιουδαίους. Επειδή έλεγαν γι' αυτόν: «Αυτός είναι ο γιος του ξυλουργού», και τον αντιμετώπιζαν ως αντίθεο, γι' αυτό είπε: «Κατέβηκα από τον ουρανό». Και επειδή τον αποκαλούσαν αντίθεο, γι' αυτό τους έλεγε: «Δεν ήρθα για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά του Πατέρα που με έστειλε». Επειδή νόμιζαν ότι τιμούν τον Πατέρα, ενώ τον Ίδιο τον αρνούνταν, γι' αυτό συγκατέβαινε στην αδυναμία τους· διότι πώς είναι δυνατόν να στάλθηκε εκείνος που είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληροί; Βλέπεις, λοιπόν, ότι εξαιτίας των Ιουδαίων είπε το: «Κατέβηκα από τον ουρανό». Μήπως τάχα το είπε για τον εαυτό του;

Ε'. ΟΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΑΣΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ. Μας κατηγορούν μερικοί, γιατί γράψαμε μέσα στο βιβλίο των «Πνευματικών Γυμνασμάτων», ότι ο Κύριός μας ασκούσε την τέχνη της τεκτονικής, δηλαδή της λεπτουργικής ή ξυλουργικής. Για το θέμα αυτό απολογούμαστε, ότι εμείς δεν το είπαμε αυτό από μόνοι μας, αλλά ακολουθώντας τον Ευαγγελιστή Μάρκο, ο οποίος λέει φανερά: «Αυτός δεν είναι ο τέκτονας, ο Υιός της Μαρίας;». Διότι ο Κύριος δεν ήταν μόνο Υιός του τέκτονα Ιωσήφ, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ματθαίο που λέει: «Αυτός δεν είναι ο Υιός του τέκτονα;», αλλά ήταν και ο ίδιος τέκτονας. Οι ίδιοι δε Ιουδαίοι, που έλεγαν στον Ματθαίο ότι είναι Υιός του τέκτονα, οι ίδιοι έλεγαν και στον Μάρκο ότι είναι τέκτονας. Και δες τα παραπάνω χωρία των δύο Ευαγγελιστών, για να βεβαιωθείς ότι αυτό που σου λέμε είναι αληθινό. Επομένως, όπως έλεγαν την αλήθεια όταν έλεγαν ότι είναι Υιός τέκτονα (διότι όλοι οι θείοι Πατέρες συμφωνούν κοινώς σε αυτό, ότι δηλαδή ο Ιωσήφ, ο νομιζόμενος πατέρας του Κυρίου, ήταν τέκτονας, και ότι ο Κύριος ήταν Υιός του τέκτονα), έτσι έλεγαν την αλήθεια και όταν έλεγαν ότι είναι τέκτονας.

Νομίζω δε ότι αυτός το έπραξε αυτό, σαν να μηχανευόταν να χλευάσει τον κοινό σωτήρα του γένους με αφορμή την καταγωγή του (διότι διαφορετικά δεν θα είχε εκτοξεύσει με τόσο θράσος και εις επήκοον αυτών που διδάσκονταν τον ονειδισμό, ή για να πω ακριβέστερα την πρόκληση, κατά του Δεσπότη)· και αυτά τα μηχανευόταν και τα σκευωρούσε, κάνοντας το πλήθος, όσον αφορούσε τον ίδιο, πιο αδιάφορο ως προς την ακρόαση, και εξευτελίζοντας και υπονομεύοντας την αξιοπιστία του δασκάλου με βάση τη συγγένειά του, όπως τουλάχιστον νόμιζε. Διότι και αλλού φαίνεται το έθνος των Ιουδαίων, και μάλιστα κατά τον καιρό της διδασκαλίας και της θαυματουργίας, να καταφλέγεται από τον φθόνο και να αναφλέγεται υπερβολικά προς συκοφαντίες και ύβρεις κατά του Δεσπότη. «Δεν είναι αυτός», λένε, «ο γιος του ξυλουργού;» Και πάλι: «Εμείς γνωρίζουμε τον πατέρα του και τη μητέρα του», και «Αυτόν δεν ξέρουμε από πού είναι», και «Δεν βρίσκονται ανάμεσά μας οι αδελφοί του και οι αδελφές του;» Και πολλά άλλα τέτοια λόγια φθόνου. Γι' αυτό και ο Δεσπότης Χριστός, ελέγχοντας την παράνοιά του και μέσω αυτού το σύνολο των ομοφρόνων του, διαμορφώνοντας τον λόγο της απάντησής του με το ακόλουθο περίπου νόημα, λέει: «Ποια είναι η μητέρα μου και ποιοι οι αδελφοί μου;» Δηλαδή: «Γιατί σκέφτηκες να προβάλεις τη μητέρα και τους αδελφούς ως προσβολή; Μάταια μηχανεύτηκες αυτό το κακούργημα, η σκευωρία σου θα στραφεί στο αντίθετο».

Επομένως, ο λόγος του Ιησού προς τη μητέρα Του δεν ήταν επίπληξη ούτε κάποιος τρόπος για να διορθώσει με μομφή κάποιο ελάττωμα· διότι δεν υπήρχε πουθενά κανένα ελάττωμα· αλλά αποστόμωνε την ιουδαϊκή χλεύη που είχε εκφραστεί. Διότι, καθώς οι κακόσχολοι και αγνώμονες Ιουδαίοι έλεγαν πότε με σκοπό τη συκοφαντία και την ύβρη προς τον Σωτήρα: «Αυτός δεν είναι ο γιος του ξυλουργού;» και πότε: «Η μητέρα του και οι αδελφοί του δεν είναι ανάμεσά μας;» και πάλι: «Αυτόν όμως ξέρουμε από πού είναι», επειδή και τότε, ενώ Εκείνος δίδασκε και καθοδηγούσε το πλήθος προς την ψυχική σωτηρία, εκείνοι φθονούσαν και βάσκαιναν και φλέγονταν για συκοφαντίες, αλλά δεν υπήρχε απολύτως καμία αφορμή για συκοφαντία, καταφεύγουν στη συνήθη λοιδορία και προβάλλουν πάλι τη μητέρα και τους αδελφούς Του προς ψόγο και εξουθένωση, σχεδόν λέγοντας: «Ποιους διδάσκεις; Και ποιος νομίζεις ότι είσαι; Δεν είσαι γιος μιας φτωχής γυναίκας, και οι αδελφοί σου σε τίποτα δεν διαφέρουν, αφού κερδίζουν τα προς το ζην με τα χέρια τους;»

Διδάσκει δε στη συναγωγή, μιλώντας δημόσια και με παρρησία, για να μην μπορούν αργότερα να πουν ότι δίδασκε κάποια παράνομα πράγματα. «Ώστε αυτοί να εκπλήσσονται και να λέγουν: Από πού προέρχεται σε αυτόν αυτή η σοφία και οι θαυματουργικές δυνάμεις; Δεν είναι αυτός ο υιός του ξυλουργού; Δεν ονομάζεται η μητέρα του Μαριάμ, και οι αδελφοί του Ιάκωβος, και Ιωσής, και Σίμων, και Ιούδας; Και οι αδελφές του δεν είναι όλες ανάμεσά μας; Από πού, λοιπόν, τα έχει όλα αυτά; Και σκανδαλίζονταν με αυτόν». Οι Ναζαρηνοί, όντας ανόητοι, νόμιζαν ότι η ταπεινή καταγωγή και η ασήμαντη θέση των προγόνων εμποδίζουν κάποιον στο να γίνει ευάρεστος στον Θεό. Διότι, ας υποθέσουμε ότι ο Ιησούς ήταν ένας απλός άνθρωπος και όχι Θεός· τι τον εμπόδιζε να αναδειχθεί μέγας στα θαύματα; Αποδεικνύονται, λοιπόν, και ανόητοι και φθονεροί. Επειδή θα έπρεπε μάλλον να καυχώνται για το γεγονός ότι η πατρίδα τους ανέδειξε ένα τέτοιο αγαθό. Ο δε Κύριος είχε αδελφούς και αδελφές, τα παιδιά του Ιωσήφ, τα οποία απέκτησε από τη γυναίκα του αδελφού του, του Κλωπά. Διότι, όταν ο Κλωπάς πέθανε άτεκνος, ο Ιωσήφ έλαβε, σύμφωνα με τον νόμο, τη γυναίκα του και απέκτησε από αυτήν έξι παιδιά, τέσσερα άρρενα και δύο θήλεα, τη Μαρία, η οποία ονομαζόταν θυγατέρα του Κλωπά σύμφωνα με τον νόμο, και τη Σαλώμη. Το δε «είναι ανάμεσά μας» τίθεται αντί του «κατοικούν εδώ μαζί μας».

«Αλήθεια σας λέω ότι κανένας προφήτης δεν είναι δεκτός στην πατρίδα του. Και με αλήθεια σας λέω, πολλές χήρες υπήρχαν στις ημέρες του Ηλία στον Ισραήλ, όταν έκλεισε ο ουρανός για τρία χρόνια και έξι μήνες, με αποτέλεσμα να γίνει μεγάλος λιμός σε όλη τη γη, και σε καμία από αυτές δεν στάλθηκε ο Ηλίας, παρά μόνο στα Σάρεπτα της Σιδώνας σε μια γυναίκα χήρα. Επίσης, πολλοί λεπροί υπήρχαν επί του προφήτη Ελισσαίου στον Ισραήλ, και κανένας από αυτούς δεν καθαρίστηκε, παρά μόνο ο Νεεμάν ο Σύρος.» Και γέμισαν όλοι από θυμό μέσα στη Συναγωγή ακούγοντας αυτά. Και αφού σηκώθηκαν, τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον οδήγησαν μέχρι την άκρη του βουνού, πάνω στο οποίο είχε χτιστεί η πόλη τους, για να τον κατακρημνίσουν. Εκείνος όμως, περνώντας ανάμεσά τους, αναχώρησε.» Ακούγοντας τα λεγόμενα από τον Χριστό τα πλήθη, θαύμαζαν με τα λόγια της χάριτος. Ενώ δε θαύμαζαν, τον χλεύαζαν, λέγοντας: «Δεν είναι αυτός ο γιος του μαραγκού;» Αν και τι τον εμπόδιζε να είναι θαυμαστός και άξιος προσκυνήσεως;