Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 14:32

Είναι δε αυτά τα κεφάλαια: από την Α' προς Θεσσαλονικείς επιστολή, από το «Σας παρακαλούμε δε, αδελφοί, να αναγνωρίζετε αυτούς που κοπιάζουν ανάμεσά σας και σας καθοδηγούν εν Κυρίω», έως το τέλος της επιστολής. Επίσης, από την Α' προς Κορινθίους επιστολή, από το «Σχετικά δε με τα πνευματικά χαρίσματα, αδελφοί, δεν θέλω να έχετε άγνοια, γνωρίζετε ότι όταν ήσασταν εθνικοί», έως το «Αλλά στην εκκλησία προτιμώ να πω πέντε λόγια με τον νου μου, για να κατηχήσω και άλλους, παρά μύρια λόγια με γλωσσολαλία.» Από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο από το «Και όταν βγήκε ο Ιησούς, είδε πολύ πλήθος και τους σπλαχνίστηκε, και θεράπευσε τους αρρώστους τους», έως το «Αυτοί δε που βρίσκονταν στο πλοίο τον προσκύνησαν λέγοντας: Αληθινά, είσαι Υιός του Θεού.» Απόκριση του ίδιου μεγάλου Γέροντα προς τον ίδιο και τον αββά, οι οποίοι επιθυμούσαν να καταστήσουν μονομιάς αυστηρότερο τον κανόνα για τους αδελφούς:

Εάν τηρήσουμε αυτήν την πίστη, θα είμαστε ακατάκριτοι και θα στολιστούμε με κάθε είδους αρετές. Διότι τόση δύναμη έχει η πίστη, ώστε να καθιστά ελαφρούς τους ανθρώπους που περπατούν πάνω στη θάλασσα. Άνθρωπος όμοιος με εμάς ήταν ο Πέτρος, αποτελούμενος από αίμα και σάρκα, και συντηρούμενος από παρόμοιες τροφές. Αλλά, όταν ο Ιησούς του είπε: «Έλα», επειδή πίστεψε, περπάτησε πάνω στα ύδατα, έχοντας την πίστη στα νερά πιο ασφαλή από κάθε στέρεο θεμέλιο, και ανυψώνοντας το βαρύ σώμα με την ελαφρότητα της πίστεως. Και όσο μεν πίστευε, είχε το πάτημά του ασφαλές πάνω στο νερό· όταν όμως δίστασε, τότε άρχισε να καταποντίζεται. Διότι, καθώς η πίστη του αδυνάτιζε εν μέρει, συμπαρασυρόταν προς τα κάτω και το σώμα του. Και βλέποντας το πάθημά του ο Ιησούς, ο οποίος θεραπεύει τα πάθη των ψυχών, του έλεγε: «Ολιγόπιστε, γιατί δίστασας;». Και πάλι, αφού ενδυναμώθηκε από Εκείνον που κράτησε το δεξί του χέρι, αφότου πίστεψε ξανά, χειραγωγούμενος από τον Δεσπότη, επανέλαβε τον ίδιο περίπατο πάνω στα ύδατα. Διότι αυτό το αναφέρει εμμέσως το ευαγγέλιο λέγοντας: «Και όταν ανέβηκαν στο πλοίο». Επειδή δεν είπε ότι ο Πέτρος ανέβηκε κολυμπώντας, αλλά μας δίνει να κατανοήσουμε ότι, όση απόσταση διήνυσε προς τον Ιησού, τόση απόσταση διέσχισε επιστρέφοντας, και ανέβηκε πάλι στο πλοίο.

«Κύριε, σώσε με.» Υπέστρωσε στον Πέτρο τη θάλασσα ο Κύριος, δείχνοντας τη δική του δύναμη. Παρατήρησε δε πώς ο Πέτρος, αφού υπερίσχυσε του μεγαλύτερου στοιχείου, δηλαδή της θάλασσας, φοβήθηκε τον άνεμο· τόσο ασθενής είναι η ανθρώπινη φύση. Και αμέσως όταν φοβήθηκε, τότε άρχισε να καταποντίζεται· διότι, όταν ασθένησε η πίστη, τότε βυθίζεται ο Πέτρος. Αυτό το γεγονός έκανε και τον ίδιο να μην υψηλοφρονεί, αλλά παρηγόρησε και τους άλλους μαθητές. Διότι ίσως τον φθόνησαν· έδειξε όμως και πόσο υπερέχει ο Χριστός από αυτόν. «Αμέσως δε ο Ιησούς, αφού άπλωσε το χέρι του, τον έπιασε και του λέει: Ολιγόπιστε, γιατί δίστασες; Και όταν αυτοί ανέβηκαν στο πλοίο, κόπασε ο άνεμος· και όσοι ήταν στο πλοίο ήρθαν και τον προσκύνησαν, λέγοντας: Αληθινά, είσαι Υιός του Θεού.» Δείχνοντας ο Χριστός ότι δεν είναι ο άνεμος η αιτία του καταποντισμού του, αλλά η μικροψυχία, δεν επιπλήττει τον άνεμο, αλλά τον Πέτρο που δείλιασε. Γι' αυτό και, αφού τον κράτησε από πάνω, τον έστησε πάνω στο νερό, αφήνοντας τον άνεμο να πνέει. Δεν δίστασε όμως ο Πέτρος εξ ολοκλήρου, αλλά εν μέρει, δηλαδή μερικώς· διότι ως προς το ότι φοβήθηκε, ως προς αυτό απίστησε, ενώ ως προς το ότι φώναξε «Κύριε, σώσε με», ως προς αυτό θεράπευσε την απιστία.