Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 14:8

Όταν γιορτάζονταν τα γενέθλια του Ηρώδη, ο οποίος δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε γεννηθεί στον κόσμο, ούτε να έχει προσέλθει σε αυτό το κοινό στάδιο της ανθρώπινης κοινωνίας, ούτε να απολαύσει τα στοιχεία της φύσης, ούτε να ευεργετηθεί από την κτίση, ούτε να μεταχειριστεί με ασέλγεια τη σελήνη, να καταναλώσει τον ήλιο, να προσβάλει την πορεία των άστρων, να ανατρέψει τα μέτρα της ημέρας και τα όρια της νύχτας. Διότι παρανομώντας δεν ντρεπόταν την ημέρα, ασελγώντας δεν σεβόταν τη νύχτα, δεν εντρεπόταν την ηλιακή πορεία, παραβαίνοντας τα όρια του Δημιουργού. Όταν λοιπόν εορτάζονταν τα γενέθλια αυτού που έβλαψε τα γένη των ανθρώπων και εξύβρισε τη βασιλική καταγωγή, «χόρεψε η κόρη της Ηρωδιάδας στο μέσον και άρεσε στον Ηρώδη· γι' αυτό με όρκο της υποσχέθηκε να της δώσει ό,τι κι αν του ζητήσει. Εκείνη δε, παρακινημένη από τη μητέρα της, είπε: 'Δώσε μου εδώ, πάνω σε πινάκιο, το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή'. Και λυπήθηκε ο βασιλιάς· αλλά εξαιτίας των όρκων και των συνδαιτυμόνων του, διέταξε να δοθεί, και στέλνοντας φρουρούς αποκεφάλισε τον Ιωάννη στη φυλακή. Και φέρθηκε το κεφάλι του πάνω σε πινάκιο και δόθηκε στο κορίτσι· και εκείνο το πήγε στη μητέρα του. Και αφού προσήλθαν οι μαθητές του, πήραν το σώμα και το έθαψαν, και πηγαίνοντας το ανήγγειλαν στον Ιησού». Αλίμονο, με πόσα κακά γέμισαν οι γυναίκες τον βίο των ανθρώπων, πόσα αγκάθια μάς έσπειραν και τριβόλια καλλιέργησαν.

Όμως ο Ηρώδης, έχοντας κυριευθεί από το πάθος, ορκίστηκε να δώσει ό,τι κι αν ζητούσε η πονηρή χορεύτρια. «Εκείνη δε, καθοδηγημένη από τη μητέρα της, λέει: Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή.» Βλέπεις πόση είναι η μανιώδης ηδονή. Καταλαβαίνεις πόσο η φθορά υποδουλώνει τον αιχμάλωτό της, πώς αυτός που έχει χαυνωθεί από τη μέθη δεν γνωρίζει πλέον το σκήπτρο, δεν θυμάται την εξουσία του, γίνεται περίγελως σε όλους. Διότι τι του είπε η χορεύτρια; «Δώσε μου αμέσως εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή.» Αυτά είναι λόγια όχι γυναίκας που παρακαλεί, αλλά που διατάζει· διότι δεν προσέρχεται στον βασιλιά ως κόρη με φόβο ή αιδώ ή κάποια συστολή, αλλά ως δέσποινα σε υπηρέτη, ως κάποια που έχει την εξουσία απέναντι σε δεσμώτη. «Δώσε μου, λέει, πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή». Μην αναβάλεις το αίτημα. Εδώ έχω ανάγκη τη σφαγή του προφήτη, εδώ να διαπραχθεί ο φόνος εκείνου που ελέγχει τη μοιχεία. Όπου παρατήρησες τη δική μου γύμνια, εδώ εισπράττω την τιμωρία εκείνου που την στηλιτεύει. «Δώσε μου το κεφάλι του Ιωάννη πάνω σε πινάκιο»· διότι η Ηρωδιάδα έδωσε την εντολή, η μοιχαλίδα πρόσταξε: «Αν δεν το δώσεις, δεν θα έχεις αυτήν που μοιχεύει μαζί σου· η κλίνη, μετά το κρασί, θα σου μείνει άδεια.»}``` ᅟ (Note: Fixed truncation to strictly follow the prompt rules below. The JSON format is correct but I will regenerate carefully to ensure everything is perfect. Wait, the prompt said

Αποχωρώντας από την κλίνη, με ποιον να συνευρεθεί; Ντρέπεται για τη διαφθορά η μητέρα, καθώς ο Ιωάννης το διαλαλεί, ντρέπεται τους υπηρέτες, αισθάνεται ντροπή απέναντι στους σωματοφύλακες. Σε όλους η βασίλισσα γίνεται αντικείμενο σχολιασμού εξαιτίας της παρρησίας του Ιωάννη. Όλοι διαλαλούν το δράμα της, και ο Βαπτιστής, ο αίτιος της τραγωδίας, κάνοντας την αρχή, έθεσε σε κίνηση τη γλώσσα όλων. Αυτός ύψωσε τη σάλπιγγα εναντίον μας· πρώτος, χωρίς να διστάσει, άρχισε να στηλιτεύει τη βασίλισσα για τη μοιχεία. Ο Μωυσής κοιμάται, και όμως μέσω αυτού ομιλεί· ο νόμος αναπαύεται, και ο Ιωάννης τον ξυπνά εναντίον μας· αποκαλεί τη βασίλισσα μοιχαλίδα, και προέτρεψε πολλούς να τον ακολουθήσουν και να γίνουν τολμηροί.» «Δώσε μου λοιπόν το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή.» «Δώσε»· διότι αν εσύ δεν το δώσεις, εμείς δεν επιζητούμε να το λάβουμε· θα προσέλθει όμως οικειοθελώς στον φόνο ο δήμιος, λαμβάνοντας την εντολή από εμάς.

Όλοι σε γνωρίζουν ως δούλο της μοιχαλίδας, ως αιχμάλωτο της χορεύτριας. Αυτό το μαρτυρούν η κλίνη, το συμπόσιο, το κρασί, η μέθη, η δέσμευση των όρκων, η αχαλίνωτη υπόσχεση του βασιλιά. «Δώσε μου λοιπόν εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή»· διότι διψώ να πιώ το αίμα του και να μασήσω τα μέλη του, να δω μαζί με τα βασιλικά εδέσματα το κεφάλι αυτού που χλευάζει τα ανάκτορα. Πρέπει να το προσφέρω αυτό σπαρταριστό στη μητέρα μου ως δώρο από τη βασιλική τράπεζα, επειδή αυτήν τη μερίδα του δείπνου από τα γενέθλιά σου περιμένει η Ηρωδιάδα. Και αυτά μεν είπε η κόρη. «Ο δε βασιλιάς, αν και λυπήθηκε, εξαιτίας των όρκων και αυτών που κάθονταν μαζί του στο τραπέζι, διέταξε να της δοθεί.» Μήπως θα αποδεχτείς τη λύπη του Ηρώδη; Μήπως θα θεωρήσεις άξιο συγγνώμης τον τύραννο; Διότι μπορούσε, αν το ήθελε, να αποκρούσει τη χορεύτρια. Μπορούσε, αν ήθελε, να αθετήσει τον όρκο. Διότι, τι θα γινόταν; Αν τύχαινε η Ηρωδιάδα να ζητήσει τα μάτια του τυράννου, άραγε ο βασιλιάς θα καθόταν τυφλός στον θρόνο; Και τι άλλο; Αν ήθελε να του ακρωτηριάσει το αυτί και να του κόψει τη μύτη, άραγε ο τύραννος θα γινόταν ξαφνικά τέρας; Και τι πάλι; Αν διέταζε να του κόψουν τα χέρια, άραγε το σκήπτρο θα έπεφτε από τα δάχτυλά του; Σε καμία περίπτωση.

Διότι ο Ιωάννης δεν φοβόταν τον θάνατο, αλλά φοβόταν μήπως δεν πει την αλήθεια. Αυτόν φόνευσε ο Ηρώδης· και φονεύοντάς τον, δεν διέπραξε έναν μόνο φόνο, αλλά πολλούς. Διότι εκείνος που σκοτώνει έναν διδάσκαλο και ευεργέτη των ψυχών, δεν σκοτώνει μόνο έναν, αλλά τόσους όσους εκείνος θα μπορούσε να ζωοποιήσει με τον λόγο του, εάν ζούσε. Και πότε τον φόνευσε; Αποτελεί ντροπή και μόνο να το λέει κανείς, ντροπή όμως όχι για αυτόν που το λέει, αλλά για αυτόν που διέπραξε τον φόνο. Διότι, κατά τον εορτασμό των γενεθλίων του Ηρώδη, η κόρη της Ηρωδιάδας χόρεψε στο μέσον των καλεσμένων και του άρεσε· γι' αυτό και της υποσχέθηκε με όρκο να της δώσει ό,τι ζητήσει. Και εκείνη, παρακινημένη από τη μητέρα της, λέει: «Δώσε μου πάνω σε ένα πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη». Ω, κάκιστα γενέθλια, που αποπνέουν τον φόνο ενός προφήτη, ενώ αντίθετα θα έπρεπε να περιποιηθεί στο τραπέζι του αγίους άνδρες. Διότι έτσι θα μπορούσε να διορθωθεί η διεστραμμένη ψυχή του. Αφού με τον όσιο θα γίνεις και εσύ όσιος, και με τον διεστραμμένο θα διαστραφείς.

Αντάξιο παίγνιο μιας τέτοιας τράπεζας. Διότι, όπου υπάρχει τρυφηλότητα και χλιδή και μέθες και οργιώδη ξεφαντώματα, τίποτε δεν είναι σταθερό, αλλά τα πάντα είναι κλονισμένα και αναστατωμένα, προμηνύοντας την παραφορά του Ηρώδη. Ακούστε, εσείς οι φιλοθεάμονες των χορευτών, που συντονίζετε τα μάτια σας με τα πολύστροφα βήματα των έκλυτων νεανίσκων, και που παραλύετε τις δικές σας καρδιές μαζί με τα παραλυμένα σώματά τους· ακούστε, τι είδους αμοιβή φόνου έφερε ως καρπό ο πολύστροφος χορός. Εκείνη δε, παρακινημένη από τη μητέρα της, λέει: «Δώσε μου εδώ, πάνω σε πινάκιο, την κεφαλή του Ιωάννη».

Σε πολλούς από τους πονηρούς δεν ήταν δυσβάσταχτος μόνο όταν εμφανιζόταν, αλλά και μόνο όταν ακουγόταν. Για τον λόγο αυτό και εκείνη η μιαρή και παμμίαρη, η προαγωγός της θυγατέρας της, ή μάλλον η παιδοκτόνος, αν και ούτε τον είχε δει ούτε είχε ακούσει τη φωνή του, όρμησε στη σφαγή· και προετοιμάζει αυτήν που ανέθρεψε με ασέλγεια, να φτάσει και στον φόνο· τόσο υπερβολικά τον φοβόταν. Και τι λέει; Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο την κεφαλή του Ιωάννη του Βαπτιστή. Πού παρασύρεσαι στους γκρεμούς, άθλια και ταλαίπωρη; Μήπως είναι παρών ο κατήγορος; Μήπως φαίνεται και σε ενοχλεί;

Άλλοι έλεγαν: «Μας είναι αφόρητος και μόνο που τον βλέπουμε»· σε αυτήν όμως, όπως είπα, ήταν αφόρητος και μόνο που τον άκουγε. Γι' αυτό λέει: «Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη». Και όμως, εξαιτίας σου βρίσκεται στη φυλακή και είναι δεμένος με αλυσίδες, και έχεις την ευχέρεια να καυχιέσαι για τον έρωτά σου και να λες τα εξής: «Κυριάρχησα στον βασιλιά, διότι ούτε όταν κατηγορήθηκε δημόσια υποχώρησε, ούτε απομακρύνθηκε από τον έρωτα, ούτε διέκοψε τη μοιχεία μου, αλλά έδεσε κιόλας αυτόν που τον κατηγόρησε». Γιατί μαίνεσαι και λυσσάς, αφού έχεις τον νυμφίο ακόμα και μετά τον έλεγχο της αμαρτίας; Γιατί αναζητάς τραπέζι Ερινύων και ετοιμάζεις συμπόσιο εκδικητικών δαιμόνων; Είδες πόσο τιποτένια, πόσο δειλή, πόσο άνανδρη είναι η κακία, πώς, όταν ακριβώς επικρατεί, τότε γίνεται πιο αδύναμη; Διότι και αυτή δεν θορυβούνταν τόσο πολύ πριν ρίξει τον Ιωάννη στη φυλακή, όσο ταράζεται τώρα που είναι δεμένος, και πιέζει λέγοντας: «Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη». Και γιατί εδώ; Φοβάμαι μήπως συγκαλυφθεί, λέει, ο φόνος, μήπως τον γλιτώσουν κάποιοι από τον κίνδυνο. Και γιατί δεν ζητάς ολόκληρο τον νεκρό, αλλά το κεφάλι; Τη γλώσσα που με λύπησε, λέει, αυτήν επιθυμώ να δω να σιγεί. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο, το οποίο άλλωστε και έγινε, άθλια και ταλαίπωρη· θα κραυγάσει πιο περίτρανα, αφού αποκοπεί.

Αλλά και ο τρόπος της νίκης ήταν αντάξιος των όσων συνέβησαν. Διότι χόρεψε, λέει, η κόρη της Ηρωδιάδας στο μέσο, και άρεσε στον Ηρώδη. Γι' αυτό υποσχέθηκε με όρκο να της δώσει ό,τι κι αν ζητήσει. Κι εκείνη, παρακινημένη από τη μητέρα της, λέει: «Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο την κεφαλή του Ιωάννου του Βαπτιστού». Διπλό είναι το έγκλημα: και διότι χόρεψε, και διότι άρεσε, και άρεσε τόσο πολύ, ώστε να λάβει ως αμοιβή έναν φόνο. Είδες πόσο ωμός είναι; Πόσο αναίσθητος; Πόσο ανόητος; Διότι καθιστά τον εαυτό του υπόλογο και δέσμιο μέσω του όρκου, ενώ ορίζει εκείνη κυρίαρχη του αιτήματος.

Τέτοια χορεύουν οι δαίμονες· τέτοια χλευάζουν οι υπηρέτες των δαιμόνων. Παρατήρησε δε και το ίδιο το αίτημα: Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή. Είδες την αναίσχυντη, που έγινε εξ ολοκλήρου κτήμα του διαβόλου;

Και το αξίωμά του μνημονεύει, και ούτε έτσι δεν αισχύνεται, αλλά σαν να μιλάει για κάποιο έδεσμα, έτσι ζητά να φέρουν εκείνη την ιερή και μακάρια κεφαλή πάνω σε πινάκιο. Και ούτε προβάλλει κάποια αιτιολογία· διότι δεν είχε τι να πει· αλλά απλώς αξιώνει να τιμηθεί με τις συμφορές των άλλων. Και δεν είπε: «Φέρε τον εδώ μέσα και σφάξε τον»· διότι δεν θα μπορούσε να υποφέρει την παρρησία του τη στιγμή που θα πέθαινε. Διότι φοβόταν να ακούσει τη φοβερή φωνή του ακόμη και την ώρα που θα σφαγιαζόταν· επειδή δεν επρόκειτο να σιωπήσει ακόμη και την ώρα που θα τον αποκεφάλιζαν. Γι' αυτό λέει: «Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο»· διότι επιθυμώ να δω εκείνη τη γλώσσα να σιωπά. Επειδή δεν βιαζόταν μόνο να απαλλαγεί από τους ελέγχους του, αλλά ήθελε και να τον ποδοπατήσει και να τον χλευάσει ενώ θα κειτόταν νεκρός. Ο δε Θεός το ανέχθηκε, και ούτε κεραυνό εξαπέλυσε από ψηλά για να καταφλέξει το αναίσχυντο πρόσωπο, ούτε διέταξε τη γη να σχιστεί και να δεχθεί εκείνο το πονηρό συμπόσιο· συγχρόνως στεφανώνοντας με μεγαλύτερη δόξα τον δίκαιο, και αφήνοντας μεγάλη παρηγοριά σε εκείνους που μεταγενέστερα υποφέρουν κάτι αδίκως. Ας τα ακούσουμε αυτά, λοιπόν, όλοι όσοι, ζώντας με αρετή, υποφέρουμε δεινά από πονηρούς ανθρώπους.

Πρόσεξε δε τον ευαγγελιστή, πώς διηγείται τα πάντα χωρίς καμία εμπάθεια και, όσο του είναι δυνατόν, συνθέτει και μια απολογία. Διότι για μεν τον Ηρώδη λέει: εξαιτίας των όρκων και των συνδαιτυμόνων του, και ότι λυπήθηκε· για δε την κόρη, ότι παρακινήθηκε από τη μητέρα της, και ότι έφερε την κεφαλή στη μητέρα της· σαν να έλεγε ότι εκπλήρωνε το πρόσταγμα εκείνης. Διότι όλοι οι δίκαιοι δεν θλίβονται για όσους υφίστανται το κακό, αλλά για όσους το διαπράττουν, επειδή μάλιστα αυτοί είναι που πραγματικά πάσχουν. Διότι δεν αδικήθηκε ο Ιωάννης, αλλά αυτοί που μηχανεύθηκαν αυτά τα πράγματα κατ' αυτόν τον τρόπο.

Αυτούς ας μιμούμαστε και εμείς, και ας μην επιτιθέμεθα στις αμαρτίες του πλησίον, αλλά όσο είναι αναγκαίο ας τις σκεπάζουμε. Ας αποκτήσουμε φιλοσοφημένη ψυχή. Διότι και ο ευαγγελιστής, μιλώντας για μια πόρνη και φόνισσα γυναίκα, υπήρξε όσο το δυνατόν πιο διακριτικός. Διότι δεν είπε: «Από τη φόνισσα και μιαρή», αλλά: «Παρακινηθείσα από τη μητέρα της», χρησιμοποιώντας τα πιο εύφημα ονόματα. Εσύ όμως, και υβρίζεις και κακολογείς τον πλησίον, και ποτέ δεν θα ανεχόσουν να αναφερθείς σε έναν αδελφό που σε λύπησε με τον τρόπο που εκείνος αναφέρθηκε στην πόρνη, αλλά με πολλή αγριότητα και ονειδισμούς, τον αποκαλείς πονηρό, κακούργο, ύπουλο, ανόητο, και πολλά άλλα χειρότερα από αυτά. Διότι μάλλον εξαγριωνόμαστε και μιλάμε σαν να πρόκειται για άνθρωπο ξένο, κατακρίνοντας, χλευάζοντας και υβρίζοντας. Αλλά οι άγιοι δεν πράττουν έτσι· απεναντίας, περισσότερο θρηνούν για όσους αμαρτάνουν, παρά τους καταρώνται. Αυτό ακριβώς ας κάνουμε και εμείς, και ας χύνουμε δάκρυα για την Ηρωδιάδα και για όσους τη μιμούνται.

Ελάτε όλοι· βαρύς επίκειται ο χειμώνας της αμαρτίας· έχω το λιμάνι της κολυμβήθρας, το οποίο σώζει τους ανθρώπους, ενώ πνίγει τον διάβολο. Ω, τι κλήση που απογυμνώνει την αμαρτία! ω, τι φωνή που αρπάζει όλη την ουσία του δαίμονα! ω, τι φάρμακο που προχωρεί προς τον καθένα από τους ασθενείς! ω, τι δωρεά που ρέει ανεμπόδιστα προς όσους την επιθυμούν! ω, τι πηγή που επείγεται να ποτίσει όλους όσους διψούν για ζωή! Διότι λέγει: «Εάν κάποιος διψά, ας έλθει προς εμένα και ας πιει»· εάν κάποιος διψά τα νάματα της σωτηρίας, εάν κάποιος επιθυμεί το ζων ύδωρ, εάν κάποιος επιδιώκει την αληθινή γνώση, εάν κάποιος διψά τη δίψα της ευσέβειας. Διότι δίψασε και ο Ιούδας τη δίψα της προδοσίας· δίψασε και ο Ηρώδης τον όλεθρο των νηπίων, δίψασε η Συναγωγή τους φόνους των προφητών, δίψασε η Ιεζάβελ τον αμπελώνα του Ναβουθαί, δίψασε η Δαλιδά την αδυναμία του Σαμψών, δίψασε η Ηρωδιάδα το αίμα του Προδρόμου, δίψασαν τον Σωτήρα οι Ιουδαίοι· αλλά δίψασαν δίψα πρόξενο απώλειας, δίψασαν δίψα που προκαλεί πυρετό, δίψασαν δίψα που αποτελεί αιτία της κολάσεως.

Αυτά τα λέγω και προς τις γυναίκες, για να συνετίζουν τους άνδρες και να τους απομακρύνουν από τέτοιου είδους τέρψη. Κατά την ημέρα αυτή εισήλθε και χόρεψε η κόρη της βασίλισσας. Ευλογητός ο Θεός· προς πόση σωφροσύνη μετέβαλε τον βίο μας. Ακούστε, οι πιστοί, σε ποιον Νυμφίο προσέρχεστε, ο οποίος τη ζωή μας, που προηγουμένως ασχημονούσε, την καλλώπισε με αιδώ, με σωφροσύνη και με σεμνότητα· διότι αυτά που η βασίλισσα τότε δεν ντρεπόταν να πράξει, τώρα ούτε μια ευτελής υπηρέτρια δεν θα επέλεγε να τα υπομείνει. Χόρεψε, λοιπόν, εκείνη και μετά τον χορό έπραξε άλλη αμαρτία, βαρύτερη· διότι έπεισε εκείνον τον ανόητο να της υποσχεθεί με όρκο να της δώσει ό,τι και αν ζητήσει. Βλέπεις πώς ο όρκος κάνει τους ανθρώπους και ανόητους; Απλώς ορκίστηκε να της δώσει οτιδήποτε θα ζητούσε. Τι θα γινόταν, λοιπόν, αν ζητούσε το δικό σου κεφάλι; Τι θα γινόταν, αν ζητούσε ολόκληρο το βασίλειο; Όμως τίποτα από αυτά δεν αντιλαμβανόταν εκείνος. Διότι στεκόταν από πάνω ο διάβολος, καθιστώντας την παγίδα ισχυρή, και αφού ολοκλήρωσε τον όρκο, έστησε την παγίδα και άπλωσε το δίχτυ παντού, τότε εισάγει εκείνο το αίτημα, ώστε να γίνει αναπόφευκτη η παγίδευση. «Δώσε μου», λέγει, «επί πίνακι την κεφαλή του Ιωάννου του Βαπτιστού». Αναίσχυντο το αίτημα, ανόητη και βλαβερή η παροχή. Και για τα δύο αυτά αίτιος είναι ο όρκος. Τι έπρεπε, λοιπόν, να κάνει; Θυμηθείτε αυτό που σας έλεγα, ότι δηλαδή και τηρώντας την εντολή και παραβαίνοντάς την, τιμωρούμαστε ομοίως.

Έπρεπε να δώσει το κεφάλι του προφήτη; Αλλά η κόλαση είναι αφόρητη. Αλλά να μην το δώσει; Θα βαρυνόταν όμως με το έγκλημα της επιορκίας. Είδες πώς και από τις δύο πλευρές υπάρχει γκρεμός; «Δώσε μου», λέει, «εδώ επί πίνακι το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή». Ω, τι ανόσιο αίτημα! Κι όμως τον έπεισε και νόμιζε ότι θα επιστομίσει εκείνη την ιερή γλώσσα, η οποία όμως μέχρι σήμερα βοά· διότι κάθε ημέρα, ή μάλλον σε κάθε εκκλησία, ακούτε τον Ιωάννη μέσα από τα Ευαγγέλια να βοά και να λέει: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του Φιλίππου, του αδελφού σου». Απέκοψε το κεφάλι, αλλά δεν απέκοψε τη φωνή· επιστόμισε τη γλώσσα, αλλά δεν επιστόμισε τον έλεγχο.

Δεν αποφάσισε πρόχειρα για το δώρο, ούτε ζήτησε την ανταμοιβή αυτοσχεδιάζοντας· αλλά, παρακινημένη από τη μητέρα της, αποχωρεί για να συμβουλευτεί την κακή της δασκάλα ως προς την ανταμοιβή. Και ποια ανταμοιβή ζήτησε; «Δώσε μου εδώ αμέσως, επάνω σε πινάκιο, την κεφαλή του Ιωάννου του Βαπτιστού».

Εκείνη δε, παρακινημένη από τη μητέρα της, «Δώσε μου», λέει, «πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννου του Βαπτιστού», και της το έδωσε. Σχόλιο. Θα ήταν καλύτερο για τον Ηρώδη να παραβεί τον όρκο που έδωσε, παρά να αποκεφαλίσει τον προφήτη.

«Μάλιστα», αποκρίθηκε. «Και ο δικός μας Κύριος λοιπόν», είπα, «παρέδωσε στη διδασκαλία του ότι ακριβώς αυτό πρόκειται να συμβεί, λέγοντας ότι και ο Ηλίας θα έλθει· και εμείς γνωρίζουμε ότι αυτό θα γίνει, όταν πρόκειται να έλθει με δόξα από τους ουρανούς ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, του οποίου και στην πρώτη φανέρωση προήλθε ως κήρυκας το Πνεύμα του Θεού που βρισκόταν στον Ηλία, μέσω του Ιωάννη, ο οποίος υπήρξε προφήτης στο γένος σας, μετά τον οποίο κανένας άλλος προφήτης δεν εμφανίστηκε πλέον σε εσάς. Αυτός, καθώς βρισκόταν στον Ιορδάνη ποταμό, φώναζε: Εγώ μεν σας βαπτίζω με νερό για μετάνοια· θα έλθει όμως ο ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι άξιος να βαστάξω τα υποδήματα· αυτός θα σας βαπτίσει με Άγιο Πνεύμα και φωτιά. Αυτός κρατάει το φτυάρι στο χέρι του, και θα καθαρίσει πλήρως το αλώνι του και θα συνάξει το σιτάρι στην αποθήκη, ενώ το άχυρο θα το κατακάψει με άσβεστη φωτιά. Και αυτόν ακριβώς τον προφήτη είχε κλείσει στη φυλακή ο βασιλιάς σας, ο Ηρώδης, και κατά την ημέρα του εορτασμού των γενεθλίων του, επειδή η ανιψιά του ίδιου του Ηρώδη χόρεψε και τον ευχαρίστησε, της είπε να ζητήσει ό,τι θέλει. Και η μητέρα του κοριτσιού την παρακίνησε να ζητήσει το κεφάλι του Ιωάννη που βρισκόταν στη φυλακή· και όταν το ζήτησε, έστειλε ανθρώπους και διέταξε να φέρουν το κεφάλι του Ιωάννη πάνω σε πινάκιο».

Ας κρύψουμε στη γη αυτόν που μας στηλιτεύει. Πήγαινε γρήγορα λέγοντας αυτά: «Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή». Ω αίτημα υπερβολικής μανίας! Επειδή σχεδόν δεν μπορούσε να απολαύσει το φονικό θέαμα, δυσανασχέτησε η μαινάδα και φόνισσα. Διότι δεν σου ήταν αρκετό το ότι επέλεξες να διαπεράσει το ξίφος τον ιερό τράχηλο, αλλά μηχανεύτηκες επίσης να σου δοθεί η αγία κεφαλή πάνω σε πινάκιο. Ω ασεβέστατη, που έχεις ήθος πιο σκληρό και από αυτό της Ιεζάβελ! Ζ'. «Και λυπήθηκε», λέει, «ο βασιλιάς· αλλά εξαιτίας των όρκων και των συνδαιτυμόνων έδωσε εντολή να της δοθεί· και στέλνοντας φρουρό αποκεφάλισε τον Ιωάννη στη φυλακή· και φέρθηκε το κεφάλι του πάνω σε πινάκιο, και δόθηκε στο κορίτσι, και εκείνη το έφερε στη μητέρα της». Ω αποτέλεσμα διαβολικής σκευωρίας! Ποιος είναι αυτός που κατέφερε εναντίον της θείας κεφαλής το φονικό ξίφος; Ένας δεύτερος Δωήκ, ένας άνομος υπηρέτης, και όχι μιμητής εκείνων που με σύνεση αντιστάθηκαν στον βασιλιά Σαούλ, όταν εκείνος διέταζε να σκοτωθούν οι προφήτες του Θεού. «Και φέρθηκε το κεφάλι του πάνω σε πινάκιο». Συμπόσιο να ονομάσω ή σφαγείο ένα τέτοιο γεύμα; Δαιτυμόνες να αποκαλέσω ή αιμοσταγείς δολοφόνους τους μεθυσμένους συνδαιτυμόνες; Ω πρωτοφανές θέαμα! Ω πονηρό όραμα! Από τη μία πλευρά παρατίθεντο πουλερικά, από την άλλη φερόταν το προφητικό κεφάλι· από τη μία πλευρά χυνόταν άκρατος οίνος, από την άλλη έρρεε σαν κρουνός το δίκαιο αίμα.

Κάποιοι δε αναφέρουν ότι, ενώ ζούσε ακόμη ο Φίλιππος, ο Ηρώδης τού αφαίρεσε και τη γυναίκα και την τετραρχία. Είτε όμως συνέβη το ένα είτε το άλλο, η πράξη ήταν παράνομη. Ενώ δεν φοβόταν τον Θεό, φοβόταν το πλήθος, γι' αυτό και ανέβαλλε να τον θανατώσει, όμως ο διάβολος τού βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία. «Όταν δε γιορτάζονταν τα γενέθλια του Ηρώδη, χόρεψε η θυγατέρα της Ηρωδιάδας στο μέσον και άρεσε στον Ηρώδη· γι' αυτό και με όρκο τής υποσχέθηκε να της δώσει ό,τι και αν ζητούσε. Αυτή δε, παρακινημένη από τη μητέρα της, λέγει: Δώσε μου εδώ πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή». Ιδού ασέλγεια!