Ταῦτ’ ἄρα δικαίως ὁ Κύριος μὴ μόνον ἀντειπὼν αὐτοῖς, ἀλλὰ καὶ καταλιπὼν αὐτοὺς εἰς δεῖγμα τῆς ὕστερον ἐσομένης πρὸς τὸ πᾶν αὐτῶν γένος ἐγκαταλείψεως, κατὰ τὴν σήμερον ἀναγινωσκομένην τοῦ Εὐαγγελίου φωνὴν «ἀνεχώρησεν» εἰς ἐθνικὴν χώραν, «εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος· καὶ ἰδού», φησί, «γυνὴ Χαναναία ἐκ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα, ἐκραύγαζεν αὐτῷ λέγουσα, ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαβίδ, ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται».
Μετάφραση
Γι' αυτό λοιπόν, δικαίως ο Κύριος, όχι μόνο τους αντέκρουσε, αλλά και τους εγκατέλειψε, ως δείγμα της εγκατάλειψης που επρόκειτο να επέλθει αργότερα σε ολόκληρο το γένος τους, και, σύμφωνα με τα λόγια του Ευαγγελίου που αναγινώσκεται σήμερα, «αναχώρησε» σε χώρα εθνικών, «στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνας. Και ιδού», λέει, «μια γυναίκα Χαναναία, αφού βγήκε από εκείνα τα σύνορα, του φώναζε δυνατά λέγοντας, Ελέησέ με, Κύριε, υιέ του Δαβίδ, η θυγατέρα μου βασανίζεται άσχημα από δαιμόνιο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες