Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 15:30

Διότι, όταν ήλθε κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, όπως αναφέρει ο Ματθαίος, «προσήλθαν σε αυτόν πολλά πλήθη, έχοντας μαζί τους χωλούς, τυφλούς, κωφούς, αναπήρους και πολλούς άλλους», τους οποίους όλους, αφού τους εναπέθεσαν στα πόδια του, τους θεράπευσε, ώστε τα πλήθη τότε να θαυμάζουν και να τον δοξάζουν, βλέποντας κωφούς να μιλούν και χωλούς να περπατούν, αναπήρους υγιείς και τυφλούς να βλέπουν.

3. Παρατήρησε όμως, σε παρακαλώ, πώς, ενώ οι απόστολοι απέτυχαν και δεν κατόρθωσαν τίποτα, αυτή τα κατάφερε. Τόση δύναμη έχει η επιμονή στην προσευχή. Διότι για τα δικά μας ζητήματα ο Θεός προτιμά να παρακαλείται από εμάς τους ίδιους που είμαστε οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, παρά από άλλους για λογαριασμό μας. Αν και εκείνοι είχαν μεγαλύτερη παρρησία, αυτή όμως επέδειξε μεγάλη εγκαρτέρηση. Μέσα από την κατάληξη, εξάλλου, δικαιολογήθηκε και στους μαθητές για την αναβολή, και απέδειξε ότι δικαίως δεν είχε συγκατανεύσει όταν εκείνοι τον παρακάλεσαν. Και αφού αναχώρησε από εκεί ο Ιησούς, ήλθε κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας· και αφού ανέβηκε στο όρος, κάθισε εκεί. Και τον πλησίασαν μεγάλα πλήθη που είχαν μαζί τους χωλούς, τυφλούς, αναπήρους, κωφούς· και τους εναπόθεσαν στα πόδια του, και τους θεράπευσε, ώστε τα πλήθη θαύμασαν, βλέποντας κωφούς να μιλούν, αναπήρους να γίνονται καλά, χωλούς να περπατούν, και τυφλούς να βλέπουν· και δόξαζαν τον Θεό του Ισραήλ. Άλλοτε μεν περιέρχεται ο ίδιος, άλλοτε δε κάθεται και περιμένει τους ασθενείς, και ανεβάζει τους χωλούς στο όρος.

«Και τον παρακαλούσαν να αγγίξουν μόνο το κράσπεδο του ιματίου του. Και όσοι το άγγιξαν, διασώθηκαν.» «Ιδού, μια γυναίκα Χαναναία, η οποία βγήκε από τα όρια εκείνα,» και τα λοιπά. «Προσήλθαν σε αυτόν πολλά πλήθη, έχοντας μαζί τους χωλούς, τυφλούς, κωφούς, αναπήρους. Και τους απέθεσαν στα πόδια του Ιησού, και τους θεράπευσε.» «Προσήλθε σε αυτόν ένας άνθρωπος που γονάτισε μπροστά του και έλεγε: Κύριε, ελέησε τον υιό μου, διότι σεληνιάζεται και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό. Και είπε ο Ιησούς: Φέρτε τον μου εδώ. Και τον επιτίμησε, και εξήλθε από αυτόν το δαιμόνιο.» «Ιδού, δύο τυφλοί καθισμένοι στην άκρη του δρόμου, φώναξαν λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, υιέ του Δαβίδ.»

Διότι και τα έθνη, τα οποία προηγουμένως ήταν απορριμμένα, αργότερα ανυψώθηκαν στην τάξη των υιών και αξιώθηκαν τον άρτο, δηλαδή το σώμα του Κυρίου. Οι δε Ιουδαίοι έγιναν σκύλοι, που νομίζουν ότι τρέφονται από τα ψίχουλα, δηλαδή από τα μικρά και ευτελή του γράμματος. Η μεν Τύρος σημαίνει συνοχή, η δε Σιδώνα αυτούς που θηρεύουν. Η δε Χαναναία σημαίνει την ετοιμασμένη με ταπείνωση. Έτσι, λοιπόν, οι εθνικοί που κατέχονταν από την κακία, μέσα στους οποίους βρίσκονταν οι δαίμονες που θήρευαν τις ψυχές, αυτοί είναι ετοιμασμένοι με την ταπείνωση. Διότι οι δίκαιοι ετοιμάστηκαν για το ύψος της βασιλείας του Θεού. «Και αφού αναχώρησε από εκεί ο Ιησούς, ήλθε κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, και αφού ανέβηκε στο όρος, καθόταν εκεί. Και τον πλησίασαν πολλά πλήθη, έχοντας μαζί τους χωλούς, τυφλούς, κωφούς, αναπήρους και πολλούς άλλους, και τους έριξαν στα πόδια του Ιησού, και τους θεράπευσε. Ώστε τα πλήθη να θαυμάσουν βλέποντας κωφούς να μιλούν, αναπήρους υγιείς, χωλούς να περπατούν και τυφλούς να βλέπουν. Και δόξασαν τον Θεό του Ισραήλ». Δεν διαμένει συνεχώς στην Ιουδαία, αλλά στη Γαλιλαία, εξαιτίας της πολλής απιστίας των Ιουδαίων. Διότι οι Γαλιλαίοι ήταν πιο πιστοί από εκείνους. Δες, λοιπόν, την πίστη τους, πώς ανεβαίνουν στο όρος παρότι είναι χωλοί και τυφλοί, και δεν διστάζουν, αλλά και ρίχνονται στα πόδια του Ιησού, επειδή τον θεωρούν υπέρτερο από άνθρωπο, γι' αυτό και έτυχαν της θεραπείας.