Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 15:32

Και αυτό το δράμα το εξιστόρησε με τραγικό τρόπο η ιουδαϊκή ιστορία, την οποία μας συνέγραψε ο σπουδαίος Ιώσηπος, όταν τα δεινά πάθη κατέλαβαν τους Ιεροσολυμίτες, οι οποίοι εξέτιαν δίκαιες τιμωρίες για την ασέβειά τους απέναντι στον Κύριο. Βλέπεις και τον ίδιο τον Θεό μας να προσπερνάει πολλές φορές τα άλλα πάθη, ενώ σπλαχνίζεται με συμπάθεια αυτούς που πεινούν· «Διότι», λέει, «σπλαχνίζομαι το πλήθος». Γι’ αυτό και κατά την Τελική Κρίση, όπου ο Κύριος προσκαλεί τους δικαίους, την πρώτη θέση κατέχει εκείνος που μοιράζεται τα αγαθά του· εκείνος που προσφέρει τροφή είναι ο πρώτος μεταξύ όσων τιμώνται· εκείνος που χορήγησε τον άρτο καλείται πριν από όλους· ο αγαθός και γενναιόδωρος οδηγείται στη ζωή πριν από τους άλλους δικαίους.

Κεφάλαιο ΚΑ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Σπλαχνίζομαι τον όχλο, διότι ήδη τρεις ημέρες παραμένουν κοντά μου και δεν έχουν τι να φάνε, και δεν θέλω να τους απολύσω νηστικούς, μήπως εξαντληθούν στον δρόμο. ΜΑΡΚΟΣ. Και έρχεται προς αυτόν ένας λεπρός, παρακαλώντας τον και γονατίζοντας μπροστά του, και λέγοντάς του: Εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις. Ο δε Ιησούς, αφού τον σπλαχνίστηκε, άπλωσε το χέρι του, τον άγγιξε και του λέει: Θέλω, καθαρίσου.

ΟΜΙΛΙΑ ΝΓ΄. Ο δε Ιησούς, αφού προσκάλεσε τους μαθητές του, είπε: «Σπλαχνίζομαι το πλήθος, διότι ήδη τρεις ημέρες παραμένουν κοντά μου και δεν έχουν τι να φάνε· και δεν θέλω να τους απολύσω νηστικούς, μήπως και αποκάμουν στον δρόμο». α΄. Και προηγουμένως, όταν επρόκειτο να επιτελέσει αυτό το σημείο, θεράπευσε πρώτα όσους είχαν σωματικές αναπηρίες· και εδώ πράττει το ίδιο ακριβώς· από τη θεραπεία των τυφλών και των χωλών προχωρά πάλι σε αυτό. Γιατί άραγε τότε οι μαθητές είπαν, «Απόλυσε τα πλήθη», ενώ τώρα δεν το είπαν, και μάλιστα παρόλο που είχαν παρέλθει τρεις ημέρες;

Είτε επειδή και οι ίδιοι έγιναν πλέον καλύτεροι, είτε επειδή έβλεπαν ότι και εκείνοι δεν αισθάνονταν έντονα την πείνα· διότι δόξαζαν τον Θεό για όσα συνέβαιναν. Αλλά πρόσεξε πώς και τώρα δεν προχωρά απλώς στο θαύμα, αλλά τους προσκαλεί σε αυτό. Διότι τα πλήθη, επειδή είχαν έλθει για θεραπεία, δεν τολμούσαν να ζητήσουν άρτους· ο ίδιος όμως, ο φιλάνθρωπος και κηδεμόνας, δίνει και χωρίς να του το ζητούν, και λέει προς τους μαθητές: «Σπλαγχνίζομαι, και δεν θέλω να τους απολύσω νηστικούς». Διότι, για να μην πουν ότι ήλθαν έχοντας μαζί τους εφόδια, λέει: «Τρεις ημέρες ήδη παραμένουν κοντά μου»· ώστε, ακόμη και αν ήλθαν έχοντας εφόδια, αυτά έχουν καταναλωθεί. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και ο ίδιος δεν το έπραξε αυτό την πρώτη και τη δεύτερη ημέρα, αλλά όταν τους είχαν εξαντληθεί τα πάντα, έτσι ώστε, αφού πρώτα περιέλθουν σε ανάγκη, να δεχθούν με μεγαλύτερη προθυμία αυτό που επρόκειτο να συμβεί.

Ακόμη σέρνονται καταγής· αν και έκανε αναρίθμητα πράγματα ώστε να μείνει στη μνήμη τους εκείνο το θαύμα, και μέσω της ερωτήσεως, και μέσω της απαντήσεως, και με το να τους καταστήσει διακόνους της διανομής, και με το να μοιράσει τα κοφίνια· ωστόσο η πνευματική τους κατάσταση ήταν ακόμη ατελής. Γι' αυτό και του λένε: «Από πού θα βρεθούν σε εμάς τόσοι άρτοι μέσα στην έρημο;». Και πριν από αυτό αλλά και τώρα αναφέρουν την έρημο, οι ίδιοι μεν λέγοντάς το αυτό από αδύναμο λογισμό, καθιστώντας όμως κατ' αυτόν τον τρόπο το σημείο υπεράνω πάσης υποψίας. Διότι, για να μην πει κανείς, όπως ήδη ανέφερα, ότι τα έλαβαν από κάποιο κοντινό χωριό, ομολογείται ο τόπος, ώστε να γίνει πιστευτό το θαύμα. Γι' αυτό τον λόγο, τόσο το προηγούμενο σημείο όσο και αυτό το επιτελεί σε έρημο, η οποία απέχει πολύ από τα χωριά. Μη κατανοώντας τίποτε από αυτά, οι μαθητές έλεγαν: «Από πού θα βρεθούν σε εμάς μέσα στην έρημο τόσοι άρτοι;». Διότι νόμιζαν ότι τους τα είχε πει αυτά, επειδή επρόκειτο να τους προστάξει να τους θρέψουν οι ίδιοι· πράγμα εξαιρετικά ανόητο. Γι' αυτό τον λόγο και προηγουμένως έλεγε: «Δώστε τους εσείς να φάνε», προκειμένου να τους δώσει αφορμή να τον παρακαλέσουν. Τώρα όμως δεν λέει ούτε αυτό, δηλαδή «Δώστε τους να φάνε», αλλά τι; «Τους σπλαχνίζομαι, και δεν θέλω να τους απολύσω νηστικούς»· φέρνοντάς τους πιο κοντά και παρακινώντας τους περισσότερο, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αντιληφθούν ότι πρέπει να τα ζητήσουν από Εκείνον. Διότι τα λόγια του έδειχναν ότι έχει τη δύναμη να μην τους απολύσει νηστικούς, φανερώνοντας έτσι την εξουσία του. Διότι η φράση «Δεν θέλω» αυτό ακριβώς καταδεικνύει.

Ανέβα λοιπόν και εσύ στο όρος των εντολών, όπου κάθεται ο Κύριος. Και αν είσαι τυφλός, μη δυνάμενος από μόνος σου να δεις το καλό. Και αν είσαι χωλός, βλέποντας μεν το καλό, μη δυνάμενος δε να φτάσεις σε αυτό. Και αν είσαι κωφός, που ούτε ακούς άλλον όταν σε προτρέπει, ούτε μπορείς να προτρέψεις άλλον. Και αν έχεις παράλυτο χέρι, δηλαδή δεν μπορείς να απλώσεις το χέρι σου για ελεημοσύνη. Και αν πάσχεις από οποιαδήποτε άλλη ασθένεια, αν πέσεις στα πόδια του Ιησού και αγγίξεις τα ίχνη του βίου Του, θα θεραπευθείς. «Ο δε Ιησούς, αφού προσκάλεσε τους μαθητές του, είπε: Σπλαχνίζομαι το πλήθος, διότι ήδη βρίσκονται κοντά μου τρεις ημέρες και δεν έχουν τι να φάνε, και δεν θέλω να τους απολύσω νηστικούς, μήπως και εξαντληθούν στον δρόμο.» Τα μεν πλήθη δεν τολμούσαν να ζητήσουν άρτους, επειδή είχαν έρθει για θεραπεία. Αυτός όμως, όντας φιλάνθρωπος, φροντίζει για αυτούς. Και για να μην μπορεί κάποιος να πει ότι έχουν άλλα εφόδια, λέει, Ακόμη και αν είχαν, θα είχαν καταναλωθεί, διότι είναι ήδη τρεις ημέρες. Αποδεικνύει δε ότι ήρθαν και από μακριά, με το να λέει, Για να μην εξαντληθούν στον δρόμο. Αυτά δε τα λέει προς τους μαθητές, θέλοντας να τους παρακινήσει ώστε να του πουν, Μπορείς να τους θρέψεις όπως και τους πεντακισχίλιους. Αλλά εκείνοι εξακολουθούν να μην κατανοούν. «Και του λένε οι μαθητές του: Από πού θα βρούμε εμείς τόσους άρτους στην έρημο, ώστε να χορτάσει τόσο πλήθος;»