Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 15:34

Μτ 15, 34-39. Από πολλά αποδεικνύει ο Χριστός ότι είναι Θεός. Εξίσου όμως το φανερώνει και από το ότι τρέφει το πλήθος στην έρημο, επιτελώντας το σημείο των άρτων τρόπον τινά και ακούσια εξαιτίας της ανάγκης και της δυσκολίας στην εξεύρεση τροφής, πράγμα που δεν θα έκανε σε πόλη, όπου υπάρχει αφθονία αγαθών. Πλην όμως, αν και μπορούσε να τους ενδυναμώσει με τον λόγο του, δεν το κάνει επειδή αυτό θα ήταν αόρατο. Αντιθέτως, το σημείο των άρτων το έκανε, επειδή δεικνύει ολοφάνερα τη θεοπρεπή δόξα του.

Σε αυτή τη χώρα, πρώτα, απέκτησε πάρα πολύ λαό, ώστε να εκλέξει και τον αποστολικό χορό από αυτούς. Γι' αυτό στη συνέχεια αναφέρεται: «το μεγαλύτερο μέρος του λαού, το οποίο κατήγαγες στην ευφροσύνη σου». Αντί του «κατήγαγες», οι υπόλοιποι μετέφρασαν «εμεγάλυνας». Αν, λοιπόν, όλοι όσοι κατοικούσαν στη Γαλιλαία είχαν πιστέψει στον Χριστό του Θεού, ο παρών λόγος θα είχε κάνει μνεία σε όλους· τώρα όμως, επειδή πάρα πολλοί μεν πίστεψαν, αλλά περισσότεροι παρέμειναν στην απιστία, εύλογα αναφέρεται ότι «το μεγαλύτερο μέρος του λαού» συμμετείχε στη σωτήρια ευφροσύνη. Διαμέσου αυτών υποδηλώνει, ως προς την προφανή έννοια των λέξεων, την πράξη του Σωτήρα μας που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο, κατά την οποία άλλοτε μεν, με πέντε άρτους, έθρεψε πλήθος περίπου πεντακισχιλίων ανδρών στην εν λόγω χώρα, άλλοτε δε, με επτά άρτους, έθρεψε «τετρακισχιλίους άνδρες χωρίς τα παιδιά και τις γυναίκες». Γι' αυτό και σύμφωνα με τον Σύμμαχο έχει λεχθεί: «θα ευφρανθούν ενώπιόν σου με ευφροσύνη όπως με την ευφροσύνη του θερισμού»· διότι έτσι συνηθίζουν όσοι τρέφονται κατά τον θερισμό, να συνεστιάζονται συγκεντρωμένοι και στο ίδιο μέρος.

Επειδή λοιπόν ανέφεραν το πλήθος, τον τόπο και την ερημιά· (διότι έλεγαν: «Από πού θα βρεθούν σε εμάς μέσα στην ερημιά τόσοι άρτοι, ώστε να χορτάσουμε τόσο μεγάλο πλήθος;») και ούτε έτσι κατανόησαν αυτό που ελέχθη, τότε αναλαμβάνει ο ίδιος την πρωτοβουλία και τους λέει: «Πόσους άρτους έχετε;». Εκείνοι δε του απαντούν: «Επτά, και λίγα μικρά ψάρια».

Αν και θα έπρεπε να κατανοήσουν ότι και προηγουμένως τράφηκαν περισσότεροι στην έρημο· αλλά παραμένουν χωρίς αντίληψη, ώστε, όταν τους δεις αργότερα γεμάτους από τόση σοφία, να θαυμάσεις τη χάρη του Χριστού. «Και τους λέγει ο Ιησούς: Πόσους άρτους έχετε;

«Εκείνοι δε είπαν: Επτά, και λίγα ψαράκια. Και διέταξε τα πλήθη να καθίσουν πάνω στη γη· και αφού πήρε τους επτά άρτους και τα ψάρια, ευχαρίστησε, τα έκοψε και τα έδωσε στους μαθητές του· οι δε μαθητές τα έδωσαν στο πλήθος. Και έφαγαν όλοι και χόρτασαν, και μάζεψαν το περίσσευμα των κλασμάτων, επτά σπυρίδες γεμάτες. Και αυτοί που έφαγαν ήταν τέσσερις χιλιάδες άνδρες, χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά.» Διδάσκοντας την απλότητα, τους βάζει να καθίσουν πάνω στη γη· και διδάσκοντάς μας να ευχαριστούμε τον Θεό πριν από την τροφή, ευχαριστεί και ο ίδιος. Αλλά ερωτάς πώς εκεί, αν και ήταν πέντε οι άρτοι και πέντε χιλιάδες αυτοί που τράφηκαν, περίσσεψαν δώδεκα κοφίνια, ενώ εδώ, αν και οι άρτοι ήταν περισσότεροι και αυτοί που τράφηκαν λιγότεροι, περίσσεψαν επτά σπυρίδες; Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε ότι είτε οι σπυρίδες ήταν μεγαλύτερες από τα κοφίνια, είτε έγινε για να μην τους οδηγήσει σε λήθη η ομοιότητα του θαύματος. Διότι, αν και τώρα περίσσευαν δώδεκα κοφίνια, εξαιτίας της ομοιότητας θα ξεχνούσαν ότι θαυματούργησε για δεύτερη φορά με άρτους. Εσύ, όμως, μάθε και τούτο: ότι οι τέσσερις χιλιάδες, δηλαδή αυτοί που κατέχουν τέλεια τις τέσσερις αρετές, αυτοί τρέφονται με επτά άρτους, δηλαδή με λόγους πιο πνευματικούς και πιο τέλειους.