ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΤΥΦΛΟΝ Πολυσπούδαστόν ἐστι πᾶσιν ἀνθρώποις τὸ τῶν γονέων γλύκασμα, γνήσιον, ποθητὸν, παντὸς χρυσίου τιμιώτερον. Οὐκ ἔστιν ἐν τῷ παρόντι βίῳ γονεῦσιν ἀντισταθμιζόμενον κτῆμα. Χρυσὸς πολλάκις ἀπόλλυται· γονέων δὲ φίλτρον οὐ μαραίνεται. Ἄργυρος πολλάκις ἰοῦται· τῶν δὲ γεννησάντων αἱ ὠδῖνες οὐ μειοῦνται. Μαργαρῖται πολλάκις διαφθείρονται· γονέων δὲ δάκρυα τῷ Κυρίῳ παρίστανται. Διὸ καὶ τῶν γονέων τὸ τίμιον ἡ θεία Γραφὴ γνωρίζουσα, παραινεῖ τοῖς τέκνοις βοῶσα· «Ὁ κακολογῶν πατέρα ἢ μητέρα, θανάτῳ τελευτάτω.» Ἔστι δὲ πάντως εἰπεῖν τινα· Καὶ εἰ περισπούδαστόν ἐστι τὸ τῶν γονέων γλύκασμα, τίνος ἕνεκεν ὁ Δαβὶδ τοὺς γονεῖς διαβάλλων ἔλεγεν· «Ὁ Πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου ἐγκατέλιπόν με· ὁ δὲ Κύριος προσελάβετό με;» Τί λέγεις, ὦ φίλε, πρὸς τὰ παρόντα; Παντὸς κτίσματος τιμιώτερον τὸ τῶν γονέων γλύκασμα· μὴ γὰρ ὡς πρὸς τὸν δημιουργὸν τῶν ἁπάντων Θεόν· οὐκ ἔστι κτίσμα κτίστῃ συγκριθῆναι δυνάμενον. Εἰ μὲν ἦν ὁ Δαβὶδ εἰρηκώς· «Ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου ἐγκατέλιπόν με.» ἀντελάβετο δέ μου ὁ δεῖνα, ὁ γείτων, ἢ ὁ συγγενὴς, ἢ ὁ φίλος, ὡς ὑπεναντίον διεβεβαίου· εἰ δὲ καὶ τῶν γονέων τὸν Κύριον εὐσπλαγχνότερον ἀπεφήνατο, καὶ τοὺς γονεῖς οὐκ ἐνύβρισε, καὶ τὸν Θεὸν ἐδόξασεν.
Μετάφραση
Ομιλία του εν αγίοις πατρός ημών Αθανασίου εις τον εκ γενετής τυφλόν. Περιζήτητη είναι σε όλους τους ανθρώπους η γλυκύτητα των γονέων, γνήσια, ποθητή, πολυτιμότερη από κάθε χρυσάφι. Δεν υπάρχει στον παρόντα βίο απόκτημα που να αντισταθμίζει την αξία των γονέων. Ο χρυσός πολλές φορές χάνεται· η στοργή όμως των γονέων δεν μαραίνεται. Ο άργυρος πολλές φορές σκουριάζει· οι ωδίνες όμως εκείνων που μας γέννησαν δεν μειώνονται. Τα μαργαριτάρια πολλές φορές φθείρονται· τα δάκρυα όμως των γονέων παρίστανται ενώπιον του Κυρίου. Γι' αυτό και η θεία Γραφή, αναγνωρίζοντας την αξία των γονέων, παραινεί τα τέκνα βροντοφωνάζοντας: «Όποιος κακολογεί τον πατέρα ή τη μητέρα του, ας τιμωρείται με θάνατο». Μπορεί όμως οπωσδήποτε να αναρωτηθεί κάποιος: Και αν είναι τόσο επιθυμητή η γλυκύτητα των γονέων, για ποιο λόγο ο Δαβίδ, επικρίνοντας τους γονείς του, έλεγε: «Ο πατέρας μου και η μητέρα μου με εγκατέλειψαν, ο Κύριος όμως με προσέλαβε»; Τι έχεις να πεις, φίλε μου, γι' αυτά; Πολυτιμότερη από κάθε κτίσμα είναι η γλυκύτητα των γονέων· όχι όμως και σε σύγκριση με τον Θεό, τον Δημιουργό των πάντων· διότι δεν υπάρχει κτίσμα που να μπορεί να συγκριθεί με τον Κτίστη. Εάν μεν είχε πει ο Δαβίδ: «Ο πατέρας μου και η μητέρα μου με εγκατέλειψαν», αλλά με ανέλαβε ο δείνα, ο γείτονας, ή ο συγγενής, ή ο φίλος, τότε θα υποστήριζε κάτι το εχθρικό εις βάρος τους· εφόσον όμως διακήρυξε ότι ο Κύριος είναι πιο εύσπλαγχνος και από τους γονείς, ούτε τους γονείς εξύβρισε, και τον Θεό δόξασε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες