Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 17:15

Ματθ. 17, 14-18 Αν και θα έπρεπε ο πατέρας του δαιμονισμένου να απέλθει λυπημένος, χωρίς να έχει λάβει την ευεργεσία, επειδή η προσέλευσή του δεν ήταν άμεμπτη, αλλά καταφέρθηκε εναντίον της χορείας των αποστόλων λέγοντας ότι δεν μπόρεσαν να επιτιμήσουν το δαιμόνιο, συκοφαντώντας με τον τρόπο αυτόν τον ίδιο τον Κύριο των δυνάμεων· διότι εκείνος που λέει ότι στάθηκαν ανίσχυροι ως προς την ενέργεια κατά των ακαθάρτων πνευμάτων αυτοί που έλαβαν την εξουσία από τον Χριστό να τα εκβάλλουν, κατηγορεί μάλλον τη χάρη, και όχι εκείνους που την έλαβαν. Γι' αυτούς τους λόγους, λοιπόν, έπρεπε εκείνος ο άπιστος πατέρας, που εξαιτίας αυτού ήταν και διεστραμμένος, να αποπεμφθεί άπρακτος. Αλλά, για να μη νομίσει κανείς ότι και ο ίδιος ο Χριστός αδυνατούσε να επιτελέσει το παράδοξο, «επετίμησε το ακάθαρτο πνεύμα» και αμέσως το παιδί απαλλάχθηκε από την ασθένεια «και το απέδωσε στον πατέρα του»· διότι πριν θεραπευθεί δεν ανήκε στον πατέρα του, αλλά στο πνεύμα που το κατείχε.

Ματθ. 17, 15. Εάν η σελήνη εξαιτίας του φυσικού της νόμου είχε τη δύναμη να προκαλέσει σε κάποιον πάθηση, γιατί δεν το προκαλεί αυτό σε όλους τους ανθρώπους, όπως ακριβώς στέλνει σε όλους το φως της; Εξάλλου, είναι φανερό ότι η σελήνη δημιουργήθηκε για να φωτίζει και όχι για να γεννά δαίμονες. Εάν δε αυτό γινόταν από τη φυσική ενέργεια της σελήνης, θα έπρεπε με τη συντριβή του δαιμονίου να υποστεί βλάβη και η σελήνη, που θα ήταν η αιτία της πάθησης. Όμως δεν συμβαίνει αυτό, αλλά οι δαίμονες, θέλοντας να πλανήσουν τους ανθρώπους, οικειοποιήθηκαν τα ονόματα των φυσικών στοιχείων, ώστε να συκοφαντηθούν τα στοιχεία ως πονηρά, πράγμα που δεν ισχύει. Διότι τα στοιχεία είναι από τη φύση τους καλά, υπακούοντας μόνο στους νόμους που τους έχουν δοθεί και μη έχοντας την εξουσία της ελεύθερης προαίρεσης.

Όταν δε ήλθαν προς το πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος, γονατίζοντας μπροστά του και λέγοντας: «Κύριε, ελέησε τον υιό μου, διότι σεληνιάζεται και δεινοπαθεί. Διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό· και τον έφερα στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Αυτόν τον άνθρωπο η Γραφή τον παρουσιάζει να ασθενεί σφόδρα ως προς την πίστη· και αυτό είναι φανερό από πολλά σημεία· και από το ότι ο Χριστός είπε: «Σε αυτόν που πιστεύει, τα πάντα είναι δυνατά»· και από το ότι ο ίδιος που προσήλθε είπε: «Βοήθησέ με στην απιστία μου»· και από το ότι ο Χριστός διέταξε τον δαίμονα να μην εισέλθει πλέον σε αυτόν· και από το ότι πάλι ο άνθρωπος είπε στον Χριστό: «Εάν μπορείς». Και εάν η απιστία του, λέγει, έγινε η αιτία για να μην εξέλθει ο δαίμονας, γιατί κατηγορεί τους μαθητές; Για να δείξει ότι τους ήταν δυνατό σε πολλές περιπτώσεις να θεραπεύουν, ακόμη και αν εκείνοι που τους έφερναν τους ασθενείς δεν είχαν πίστη. Διότι, όπως πολλές φορές αρκούσε η πίστη αυτού που προσέρχεται στο να λάβει τη χάρη ακόμη και από κατώτερους, έτσι πολλές φορές αρκούσε και η δύναμη αυτών που ενεργούν για να θαυματουργήσουν, ακόμη και όταν αυτοί που προσέρχονταν δεν πίστευαν.

«Και τον παρακαλούσαν να αγγίξουν μόνο το κράσπεδο του ιματίου του. Και όσοι το άγγιξαν, διασώθηκαν.» «Ιδού, μια γυναίκα Χαναναία, η οποία βγήκε από τα όρια εκείνα,» και τα λοιπά. «Προσήλθαν σε αυτόν πολλά πλήθη, έχοντας μαζί τους χωλούς, τυφλούς, κωφούς, αναπήρους. Και τους απέθεσαν στα πόδια του Ιησού, και τους θεράπευσε.» «Προσήλθε σε αυτόν ένας άνθρωπος που γονάτισε μπροστά του και έλεγε: Κύριε, ελέησε τον υιό μου, διότι σεληνιάζεται και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό. Και είπε ο Ιησούς: Φέρτε τον μου εδώ. Και τον επιτίμησε, και εξήλθε από αυτόν το δαιμόνιο.» «Ιδού, δύο τυφλοί καθισμένοι στην άκρη του δρόμου, φώναξαν λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, υιέ του Δαβίδ.»

Θεωρία περί του σεληνιαζομένου Από αυτήν την υλική δυάδα, εννοώ του θυμού και της επιθυμίας, ελευθέρωσε πάλι ο Κύριος, όπως νομίζω, τον σεληνιαζόμενο· ή μάλλον, ανέκοψε και κατήργησε τη μανιώδη λύσσα του πονηρού δαίμονα, ο οποίος ήθελε να τον εξοντώσει με τη φωτιά του θυμού και το νερό της επιθυμίας (διότι σε τίποτα δεν διαφέρει από τη σελήνη η σχέση των ανθρώπων, που έχουν νικηθεί από τα υλικά πράγματα, με τα όσα γεννιούνται και φθείρονται). Αυτήν την κατάσταση εκμεταλλευόμενος ο δαίμονας που διεγείρει τα πάθη, δεν παύει να ρίχνει και να πνίγει τον νου στην επιθυμία και τον θυμό, σαν σε νερό και φωτιά, μέχρις ότου ο Λόγος του Θεού παρουσιαστεί και αφενός αποδιώξει το υλικό και πονηρό πνεύμα (από το οποίο χαρακτηρίζεται ο παλαιός και χοϊκός άνθρωπος), αφετέρου ελευθερώσει τον δαιμονιζόμενο από την πονηρή τυραννία, αποδίδοντας και χαρίζοντάς του τη φυσική του σωφροσύνη, μέσω της οποίας φανερώνεται ο νέος άνθρωπος που κτίζεται κατά Θεόν.

«Σας λέω όμως ότι ο Ηλίας ήδη ήρθε, και δεν τον αναγνώρισαν, αλλά του έκαναν όσα ήθελαν. Έτσι και ο Υιός του ανθρώπου πρόκειται να πάθει από αυτούς. Τότε κατάλαβαν οι μαθητές, ότι τους μίλησε για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.» Με το να πει ότι ο Ηλίας βέβαια έρχεται, δείχνει ότι δεν έχει έρθει ακόμα, αλλά θα έρθει ως πρόδρομος της δεύτερης παρουσίας, και θα αποκαταστήσει στην πίστη του Χριστού όλους τους Εβραίους που θα βρεθούν να είναι πειθήνιοι, επαναφέροντάς τους σαν σε πατρική κληρονομιά από την οποία είχαν εκπέσει. Ενώ με το να πει ότι ο Ηλίας ήδη ήρθε, εννοεί τον Πρόδρομο Ιωάννη. Και του έκαναν όσα ήθελαν με το να τον φονεύσουν. διότι εφόσον επέτρεψαν στον Ηρώδη να τον φονεύσει, ενώ μπορούσαν να τον εμποδίσουν, εκείνοι είναι που τον φόνευσαν. Τότε λοιπόν, έχοντας γίνει πιο οξυδερκείς, οι μαθητές κατάλαβαν ότι ονόμασε τον Ιωάννη Ηλία, επειδή αυτός έγινε πρόδρομος της πρώτης παρουσίας, όπως ακριβώς εκείνος θα είναι της δεύτερης. «Και όταν ήρθαν προς το πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος πέφτοντας στα γόνατα μπροστά του, και λέγοντας: Κύριε, ελέησε τον γιο μου, διότι σεληνιάζεται και υποφέρει πολύ. Διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά, και πολλές φορές στο νερό.»