Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 17:16

Ματθ. 17, 14-18 Αν και θα έπρεπε ο πατέρας του δαιμονισμένου να απέλθει λυπημένος, χωρίς να έχει λάβει την ευεργεσία, επειδή η προσέλευσή του δεν ήταν άμεμπτη, αλλά καταφέρθηκε εναντίον της χορείας των αποστόλων λέγοντας ότι δεν μπόρεσαν να επιτιμήσουν το δαιμόνιο, συκοφαντώντας με τον τρόπο αυτόν τον ίδιο τον Κύριο των δυνάμεων· διότι εκείνος που λέει ότι στάθηκαν ανίσχυροι ως προς την ενέργεια κατά των ακαθάρτων πνευμάτων αυτοί που έλαβαν την εξουσία από τον Χριστό να τα εκβάλλουν, κατηγορεί μάλλον τη χάρη, και όχι εκείνους που την έλαβαν. Γι' αυτούς τους λόγους, λοιπόν, έπρεπε εκείνος ο άπιστος πατέρας, που εξαιτίας αυτού ήταν και διεστραμμένος, να αποπεμφθεί άπρακτος. Αλλά, για να μη νομίσει κανείς ότι και ο ίδιος ο Χριστός αδυνατούσε να επιτελέσει το παράδοξο, «επετίμησε το ακάθαρτο πνεύμα» και αμέσως το παιδί απαλλάχθηκε από την ασθένεια «και το απέδωσε στον πατέρα του»· διότι πριν θεραπευθεί δεν ανήκε στον πατέρα του, αλλά στο πνεύμα που το κατείχε.

Όταν δε ήλθαν προς το πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος, γονατίζοντας μπροστά του και λέγοντας: «Κύριε, ελέησε τον υιό μου, διότι σεληνιάζεται και δεινοπαθεί. Διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό· και τον έφερα στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Αυτόν τον άνθρωπο η Γραφή τον παρουσιάζει να ασθενεί σφόδρα ως προς την πίστη· και αυτό είναι φανερό από πολλά σημεία· και από το ότι ο Χριστός είπε: «Σε αυτόν που πιστεύει, τα πάντα είναι δυνατά»· και από το ότι ο ίδιος που προσήλθε είπε: «Βοήθησέ με στην απιστία μου»· και από το ότι ο Χριστός διέταξε τον δαίμονα να μην εισέλθει πλέον σε αυτόν· και από το ότι πάλι ο άνθρωπος είπε στον Χριστό: «Εάν μπορείς». Και εάν η απιστία του, λέγει, έγινε η αιτία για να μην εξέλθει ο δαίμονας, γιατί κατηγορεί τους μαθητές; Για να δείξει ότι τους ήταν δυνατό σε πολλές περιπτώσεις να θεραπεύουν, ακόμη και αν εκείνοι που τους έφερναν τους ασθενείς δεν είχαν πίστη. Διότι, όπως πολλές φορές αρκούσε η πίστη αυτού που προσέρχεται στο να λάβει τη χάρη ακόμη και από κατώτερους, έτσι πολλές φορές αρκούσε και η δύναμη αυτών που ενεργούν για να θαυματουργήσουν, ακόμη και όταν αυτοί που προσέρχονταν δεν πίστευαν.

«Και τον παρακαλούσαν να αγγίξουν μόνο το κράσπεδο του ιματίου του. Και όσοι το άγγιξαν, διασώθηκαν.» «Ιδού, μια γυναίκα Χαναναία, η οποία βγήκε από τα όρια εκείνα,» και τα λοιπά. «Προσήλθαν σε αυτόν πολλά πλήθη, έχοντας μαζί τους χωλούς, τυφλούς, κωφούς, αναπήρους. Και τους απέθεσαν στα πόδια του Ιησού, και τους θεράπευσε.» «Προσήλθε σε αυτόν ένας άνθρωπος που γονάτισε μπροστά του και έλεγε: Κύριε, ελέησε τον υιό μου, διότι σεληνιάζεται και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό. Και είπε ο Ιησούς: Φέρτε τον μου εδώ. Και τον επιτίμησε, και εξήλθε από αυτόν το δαιμόνιο.» «Ιδού, δύο τυφλοί καθισμένοι στην άκρη του δρόμου, φώναξαν λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, υιέ του Δαβίδ.»

Εσύ όμως να κατανοήσεις και ότι κάθε άφρων μεταβάλλεται σαν τη σελήνη, σύμφωνα με το γεγραμμένο, άλλοτε μεν φαινόμενος μέγας ως προς την αρετή, άλλοτε δε ελαττούμενος και αφανιζόμενος. Αυτός, λοιπόν, σεληνιάζεται και καταπίπτει, και στη φωτιά, δηλαδή του θυμού και της επιθυμίας, και στο νερό, δηλαδή στα κύματα του γεμάτου μέριμνες βίου, μέσα στα οποία βρίσκεται ο λευιάθαν διάβολος, δηλαδή αυτός που βασιλεύει στα ύδατα. Ή μήπως δεν είναι αλλεπάλληλα κύματα οι φροντίδες των πλουσίων; «Και τον έφερα στους μαθητές σου, και δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν. Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε: Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον μου εδώ. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς, και εξήλθε από αυτόν το δαιμόνιο, και θεραπεύθηκε το παιδί από την ώρα εκείνη». Βλέπεις τον άνθρωπο να αποδίδει το δικό του σφάλμα της απιστίας στους μαθητές, με το πρόσχημα ότι φάνηκαν αδύναμοι ως προς τη θεραπεία; Ο Κύριος, λοιπόν, καταισχύνοντάς τον, επειδή κατηγορούσε τους μαθητές, λέει: Ω γενεά άπιστη. Τουτέστιν, το σφάλμα δεν οφείλεται τόσο στη δική τους αδυναμία, όσο στη δική σου απιστία. Διότι, επειδή ήταν πολλή, νίκησε τη σύμμετρη δύναμη εκείνων. Και ενώ ονειδίζει τον άνθρωπο, ονειδίζει κοινώς όλους ως απίστους, ακόμη και τους παρισταμένους. Με το να πει δε, «Έως πότε θα είμαι μαζί σας;», δείχνει να επιθυμεί σφόδρα το επί του σταυρού πάθος και την αναχώρησή Του από αυτούς.