Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 17:26

Αφήστε τους· είναι τυφλοί οδηγοί τυφλών. Και αν τυφλός οδηγεί τυφλό, και οι δύο θα πέσουν σε λάκκο. Και πολλά τέτοια θα μπορούσε να βρει κανείς και στα Ευαγγέλια και στον Απόστολο. Όταν όμως κάποιος προσκόπτει ή σκανδαλίζεται σε όσα εναπόκεινται στη δική μας εξουσία, πρέπει τότε να θυμηθούμε τα λόγια του Κυρίου προς τον Πέτρο, όταν είπε: «Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι· για να μην τους σκανδαλίσουμε όμως, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι, και πιάσε το πρώτο ψάρι που θα ανεβεί· και ανοίγοντας το στόμα του, θα βρεις έναν στατήρα· πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς για εμένα και για εσένα»· καθώς και τις επιστολές του Αποστόλου προς τους Κορινθίους, στις οποίες λέει: «Δεν θα φάω κρέας ποτέ, για να μη σκανδαλίσω τον αδελφό μου»· και πάλι: «Καλό είναι να μη φας κρέας, ούτε να πιείς κρασί, ούτε να κάνεις κάτι στο οποίο ο αδελφός σου προσκόπτει ή σκανδαλίζεται ή ασθενεί». Το πόσο φοβερό είναι, σε όσα φαίνεται ότι εναπόκεινται στην εξουσία μας, να παραβλέπουμε τον αδελφό που σκανδαλίζεται από αυτά, το δείχνει η παραγγελία του Κυρίου, ο οποίος απαγορεύει γενικώς κάθε τρόπο σκανδαλισμού, λέγοντας: «Προσέξτε να μην καταφρονήσετε κανέναν από αυτούς τους μικρούς· διότι σας λέω ότι οι άγγελοί τους βλέπουν διαρκώς το πρόσωπο του Πατέρα μου, του εν ουρανοίς».

Κεφάλαιο Δ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όταν έφτασαν στην Καπερναούμ, πλησίασαν τον Πέτρο αυτοί που εισέπρατταν τα δίδραχμα και είπαν: «Ο διδάσκαλός σας δεν πληρώνει τα δίδραχμα;». Εκείνος λέει: «Ναι». Και όταν εισήλθε στο σπίτι, τον πρόλαβε ο Ιησούς λέγοντας: «Τι νομίζεις, Σίμων; Οι βασιλείς της γης από ποιους λαμβάνουν τέλη ή φόρους; Από τους υιούς τους ή από τους ξένους;». Λέει σε αυτόν ο Πέτρος: «Από τους ξένους». Του λέει ο Ιησούς: «Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι. Για να μην τους σκανδαλίσουμε όμως, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι, και πάρε το πρώτο ψάρι που θα ανέβει· και ανοίγοντας το στόμα του θα βρεις έναν στατήρα· πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς για εμένα και για εσένα».

Και επειδή πλησίασαν τον Πέτρο —διότι φαινόταν ότι ήθελαν να ρωτήσουν αν και ο ίδιος ο Χριστός θα συνταχθεί με εκείνους που συνεισφέρουν και θα φορολογηθεί, ή αν αρνείται την είσπραξη—, μπήκε αμέσως μέσα ο θεσπέσιος μαθητής ζητώντας να μάθει τι θα ήθελε να κάνουν σε αυτό το ζήτημα. Αλλά τον πρόλαβε ο Ιησούς και ρώτησε: «Οι βασιλείς της γης, από ποιους λαμβάνουν τέλη ή φόρους; Από τους υιούς τους ή από τους ξένους;» Και όταν ο Πέτρος απάντησε: «Από τους ξένους», εκείνος πρόσθεσε λέγοντας: «Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι. Όμως, για να μην τους σκανδαλίσουμε, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι και πιάσε το πρώτο ψάρι που θα ανέβει και, ανοίγοντας το στόμα του, θα βρεις έναν στατήρα. Πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς για εμένα και για εσένα». Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι επιβεβαίωσε την ελευθερία για τη δική του φύση;

Όταν, λοιπόν, ο Κύριος βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, οι εισπράκτορες του διδράχμου ρωτούσαν τον Πέτρο λέγοντας: «Ο δάσκαλός σας δεν πληρώνει τα δίδραχμα;» Όταν όμως εκείνος μπήκε στο σπίτι, όπως είναι γραμμένο, τον πρόλαβε ο Ιησούς λέγοντας: «Οι βασιλιάδες της γης από ποιους λαμβάνουν τέλη ή φόρους; Από τους γιους τους ή από τους ξένους;» Και όταν εκείνος είπε: «Από τους ξένους», ο Ιησούς απάντησε: «Άρα λοιπόν οι γιοι είναι ελεύθεροι. Για να μην τους σκανδαλίσουμε, όμως, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι, και πάρε το πρώτο ψάρι που θα ανεβάσεις, και ανοίγοντας το στόμα του θα βρεις έναν στατήρα. Πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς για εμένα και για εσένα.» Βλέπεις ότι ο Υιός δεν ανέχεται να γίνει υποτελής, ούτε να υπομείνει κάτι δουλοπρεπές σαν ένας από εκείνους που βρίσκονται κάτω από τον ζυγό της δουλείας; Διότι, γνωρίζοντας το ελεύθερο αξίωμα της δικής του φύσης, διαβεβαιώνει ότι δεν οφείλει τίποτα δουλικό προς τον Θεό και Πατέρα. «Διότι οι γιοι είναι ελεύθεροι», λέει. Πώς λοιπόν να μην θεωρεί ανεπιθύμητη τη δουλοπρεπή προσκύνηση; Αυτός που αρνήθηκε ακόμη και τον τύπο του πράγματος, πώς θα μπορούσε πλέον να αποδεχθεί αυτήν την πραγματικότητα; Ή μήπως δεν θεωρούμε την προσκύνηση ως τέλος και πνευματική καρποφορία, και δεν θα πούμε ότι αυτή αποτελεί είδος λατρείας; Επειδή, για ποια άλλη αιτία ο νόμος συνέδεσε τη λατρεία με την προσκύνηση, λέγοντας: «Κύριον τον Θεό σου θα προσκυνήσεις και αυτόν μόνο θα λατρεύσεις»;

Διότι το ότι δεν θέλει να συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που έχουν δουλική τάξη, ούτε στους καταλόγους των δημιουργημάτων, αλλά αποβλέπει μάλλον στην ελευθερία που του ενυπάρχει κατά φύση, ακόμη και όταν έλαβε μορφή δούλου, θα το κατανοήσεις και από το εξής. Διότι έφτασε στην Καπερναούμ, όπως έχουμε διαβάσει στα ευαγγέλια· και οι εισπράκτορες του διδράχμου, που προβλεπόταν από τον νόμο, πλησίασαν τον Πέτρο και έλεγαν: «Ο διδάσκαλός σας δεν πληρώνει το δίδραχμο;» Και όταν ο Χριστός το πληροφορήθηκε, είναι σωστό να δούμε τι απάντησε στον Πέτρο: «Οι βασιλείς της γης από ποιους λαμβάνουν φόρους ή τέλη; Από τους υιούς τους ή από τους ξένους;» Και αφού ο Πέτρος με σοφία και σύνεση ομολόγησε ότι εκείνος που είναι ξένος προς τη βασιλεία, όσον αφορά την καταγωγή και τη συγγένεια όπως την εννοούμε εμείς, οφείλει να υπόκειται στους θεσμούς και στους φόρους, αμέσως ο Χριστός συμπλήρωσε, αποδίδοντας στον εαυτό του τη θεοπρεπή μαρτυρία ως κάτι που αληθινά του ενυπάρχει: «Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι». Εάν όμως ήταν ομόδουλος, και όχι αληθινά Υιός γεννημένος από την ουσία του Πατρός, ούτε είχε φυσική οικειότητα προς αυτόν που τον εγέννησε, γιατί, υποβάλλοντας όλους τους άλλους στους φόρους, ως ξένους κατά τη φύση προς εκείνον που επιβάλλει τους φόρους, και ευρισκόμενους σε τάξη υπηρετών, πιστοποίησε την ελευθερία μόνο για τον εαυτό του;

Διότι οι φοροεισπράκτορες ρώτησαν τον θεσπέσιο Πέτρο εάν ο Χριστός συνεισφέρει μαζί με τους άλλους το δίδραχμο ή εάν απορρίπτει την καταβολή του. Έπειτα ο Κύριος είπε προς αυτόν: «Οι βασιλείς της γης από ποιους λαμβάνουν τέλη ή φόρο; Από τους δικούς τους υιούς ή από τους ξένους;» Και όταν ο μαθητής απάντησε το αληθές, ότι δηλαδή οι βασιλείς εισπράττουν τον καθορισμένο φόρο από τους ξένους, εκείνος είπε: «Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι. Αλλά για να μην τους σκανδαλίσουμε, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι, και πάρε το πρώτο ψάρι που θα ανέβει, και αφού ανοίξεις το στόμα του, θα βρεις έναν στατήρα· πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς για εμένα και για εσένα.» Έτσι λοιπόν, ο κατά φύση ελεύθερος λαμβάνει τη μορφή δούλου σύμφωνα με τη θεία οικονομία, όταν γεννήθηκε από την κοιλία της κατά σάρκα μητέρας του.

Και όταν εκείνος είπε: «Από τους ξένους», «Άρα λοιπόν», λέει, «οι υιοί είναι ελεύθεροι». Κύριος λοιπόν κατά φύση είναι ο Υιός, ως ελεύθερος. Και αυτό πάλι μας το δίδαξε ο σοφός Παύλος γράφοντας τα εξής: «Εμείς δε όλοι, αντικατοπτρίζοντας με ξεσκέπαστο πρόσωπο τη δόξα του Κυρίου, μεταμορφωνόμαστε στην ίδια εικόνα, από δόξα σε δόξα, ακριβώς όπως προέρχεται από το Πνεύμα του Κυρίου». Και λίγο πιο πάνω: «Ο δε Κύριος είναι το Πνεύμα. Και όπου υπάρχει το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί υπάρχει ελευθερία». Παρατήρησε λοιπόν πώς αναφέρει ότι το Πνεύμα είναι Κύριος: όχι με την έννοια της υιότητας (διότι είναι Πνεύμα, και όχι Υιός), αλλά επειδή είναι ομοούσιο με τον Υιό, ο οποίος είναι Κύριος και ελεύθερος, και μέσω της φυσικής του ταυτότητας με Αυτόν μαρτυρείται η θεοπρεπής ελευθερία του. Όποιος λοιπόν ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στους ανθρώπους, δηλαδή ως Θεό και Κύριο, θα ομολογηθεί και από Αυτόν μπροστά στους αγγέλους του Θεού. Πού όμως και πώς;

Αφού λοιπόν εξήγησε ότι η είσπραξη πρέπει να γίνεται από τους ξένους, ο Χριστός είπε πάλι: «Άρα οι υιοί είναι ελεύθεροι. Για να μην τους σκανδαλίσουμε, όμως, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι, και πάρε το πρώτο ψάρι που θα ανέβει· και ανοίγοντας το στόμα του θα βρεις έναν στατήρα. Πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς αντί για εμένα και για εσένα». Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν πώς πληρωνόταν το δίδραχμο για δύο πρόσωπα. Και ποιο είναι το μυστήριο, ή ποιο κάλλος της αλήθειας θα βρούμε κρυμμένο μέσα στη σκιά του νόμου; Διότι ο αληθινός στατήρας, η εικόνα του μεγάλου Βασιλέα, δηλαδή ο Υιός, ο χαρακτήρας και το απαύγασμα της ουσίας του Πατρός, παρέδωσε τον εαυτό Του για εμάς· και έκανε τη δική Του ψυχή αντάλλαγμα για τη ζωή όλων, όχι μόνο για να διασώσει τον Ισραήλ, ο οποίος φαινόταν να πλουτεί από τη γνώση του νόμου, αλλά για να απαλλάξει από την πλεονεξία του διαβόλου και το αμέτρητο πλήθος των εθνών, το οποίο «δεν είχε ελπίδα», όπως λέει ο Παύλος, και νοσούσε από την απουσία κάθε αγαθού. Επομένως, για δύο πρόσωπα δόθηκε ο θεϊκός και ουράνιος στατήρας. «Διότι δεν λυτρωθήκαμε με φθαρτά πράγματα, με ασήμι ή χρυσάφι, αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, ως αμνού άμωμου και άσπιλου. Είμαστε, λοιπόν, οφειλέτες όχι στη σάρκα για να ζούμε κατά σάρκα, αλλά στον Χριστό που μας λύτρωσε και μας εξαγόρασε.»

Α— Επομένως, μέσω της αδιάσπαστης ένωσης, αυτό που προσλήφθηκε θα μπορούσε εύλογα να νοηθεί ως ίδιον εκείνου που το προσέλαβε, έτσι ώστε και ο Ιησούς να είναι Θεός και αληθινός Υιός του Θεού, ένας και μοναδικός, ως Λόγος εκ του Θεού Πατρός, ο οποίος γεννήθηκε θεϊκά προ παντός αιώνος και χρόνου, και στους έσχατους καιρούς του αιώνος, ο ίδιος γεννήθηκε κατά σάρκα από γυναίκα. Διότι η μορφή του δούλου δεν ανήκε σε κανέναν άλλον, αλλά έγινε δική του. Β— Πώς το εννοείς; Α— Άραγε, πες μου, για εκείνο που είναι εκ φύσεως δούλο θα μπορούσαμε να πούμε ταιριαστά ότι έλαβε μορφή δούλου, ή για εκείνο που είναι αληθινά ελεύθερο και βρίσκεται ουσιαστικά ανώτερο από τα μέτρα της δουλείας; Β— Για το ελεύθερο, νομίζω. Διότι αυτό που ήταν ήδη εκ φύσεως, πώς θα μπορούσε να γίνει επιπλέον; Α— Παρατήρησε λοιπόν ότι, παρόλο που ο μονογενής Λόγος του Θεού έγινε σαν εμάς και εισήλθε στα μέτρα της δουλείας κατά την ανθρώπινη φύση, επιβεβαίωσε για τον εαυτό του το εκ φύσεως ελεύθερο κατά την καταβολή των διδράχμων λέγοντας: «Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι.» Δέχεται λοιπόν μορφή δούλου, οικειούμενος τα της κενώσεως και χωρίς να ατιμάσει την ομοίωσή του με εμάς. Διότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τιμηθεί η δουλική φύση, εάν δεν γινόταν δική του η δουλοπρεπής κατάσταση, προκειμένου να καταυγαστεί και από τη δική του δόξα. Και πάντοτε επικρατεί το ανώτερο, και έτσι το αίσχος της δουλείας αφανίστηκε από εμάς.

Πότε λοιπόν βρέθηκε υπό τον νόμο, θα το εξηγήσει ο μακάριος ευαγγελιστής Λουκάς λέγοντας: «Όταν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού τους σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή, τον ανέβασαν στα Ιεροσόλυμα για να τον παρουσιάσουν στον Κύριο, καθώς είναι γραμμένο στον νόμο του Κυρίου ότι κάθε αρσενικό που διανοίγει μήτρα θα ονομαστεί άγιο στον Κύριο, και για να προσφέρουν θυσία σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί στον νόμο του Κυρίου, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών». Ακούς πώς οδηγείται ενώπιον του Πατέρα ως άνθρωπος σαν εμάς ο σύνθρονος σε Αυτόν Θεός Λόγος, ο οποίος και μέσα από τη σκιά του νόμου καταγραφόταν ανάμεσα στα πρωτότοκα; Διότι άγια και ιερά στον Θεό ήταν και τα πρωτότοκα πριν από την ενανθρώπηση. Πρόσφεραν λοιπόν θυσία για αυτόν σύμφωνα με τον νόμο· και πλήρωσε επίσης το δίδραχμο στους φοροεισπράκτορες, μολονότι ο ίδιος δεν όφειλε να το πληρώσει, ακριβώς επειδή ήταν αληθινά Υιός. Γι' αυτό άλλωστε είπε προς τον μακάριο Πέτρο: «Οι βασιλείς της γης από ποιους εισπράττουν τέλη ή φόρο; Από τους υιούς τους ή από τους ξένους;» Και όταν ο Πέτρος απάντησε πολύ ορθά: «Από τους ξένους», είπε πάλι ο ίδιος: «Άρα οι υιοί είναι ελεύθεροι».

ΙΓʹ. Μαζί με τον Χριστό γράφεις, μαζί με τον Χριστό ζυγίζεις, μαζί με την Κεφαλή εξετάζεις, μαζί με τον Λόγο συλλογίζεσαι. Ο Χριστός μόλις τώρα γεννιέται για εσένα, και είναι Θεός, και γίνεται άνθρωπος, και συναναστρέφεται τους ανθρώπους. Τι φανερώνει αυτός ο λόγος; Κατά τη γνώμη μου, προς νουθεσία εκείνων στους οποίους εμπιστεύονται τέτοια καθήκοντα, ότι στις πιο σημαντικές διοικητικές υποθέσεις ο Θεός πάντοτε συμμετέχει. Και αφενός, για να προκαλέσει τον σεβασμό των απογραφέων, ακριβώς τότε επικοινωνεί με τους ανθρώπους περιβεβλημένος τη σάρκα· αφετέρου, για να μας παρηγορήσει για τη δουλεία και για να ορίσει ως νόμο την ευγνωμοσύνη (διότι ούτε αυτό πρέπει να παραβλέπεται), πληρώνει και ο ίδιος τον φόρο του διδράχμου, και μάλιστα όχι μόνο για τον εαυτό Του, αλλά και για τον Πέτρο, τον πιο τιμημένο από τους μαθητές· επειδή και άνθρωπος έγινε για εμάς, και μορφή δούλου ανέλαβε, και οδηγήθηκε στον θάνατο για τις ανομίες μας. Αυτά βέβαια τα έπραξε ο Σωτήρας, παρόλο που ως Θεός μπορούσε να μας σώσει μόνο με το θέλημά Του, αφού με ένα πρόσταγμα δημιούργησε τα πάντα· προσέφερε όμως σε εμάς κάτι ανώτερο και πιο ικανό να μας συνετίσει: τη συμπόνια και την ισοτιμία. Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, εμείς οι μαθητές του Χριστού, του πράου και φιλανθρώπου, ο οποίος πρόσφερε τόση διακονία σε εμάς;

Και στον ίδιο μεν δεν τόλμησαν να πλησιάσουν, αλλά στον Πέτρο· και ούτε σε αυτόν με πολλή σφοδρότητα, αλλά με περισσότερη ευγένεια. Διότι δεν τον ρωτούσαν κατηγορώντας, αλλά λέγοντας: Ο Διδάσκαλός σας δεν πληρώνει τα δίδραχμα; Επειδή δεν είχαν διαμορφώσει ακόμη την προσήκουσα άποψη γι' αυτόν, αλλά τον θεωρούσαν ως έναν κοινό άνθρωπο· του απένειμαν όμως κάποιο σεβασμό και τιμή εξαιτίας των θαυμάτων που είχαν προηγηθεί. Τι απαντά λοιπόν ο Πέτρος; Ναι, λέει. Και σε αυτούς μεν είπε ότι πληρώνει, στον ίδιο τον Κύριο όμως δεν το ανέφερε, ίσως επειδή ντρεπόταν να του μιλήσει για τέτοια ζητήματα. Γι' αυτό ο πράος Κύριος, ο οποίος γνώριζε τα πάντα με σαφήνεια, τον προλαβαίνει και του λέει: Τι νομίζεις, Σίμων; Οι βασιλιάδες της γης από ποιους λαμβάνουν τέλη ή φόρο; Από τους υιούς τους ή από τους ξένους; Και όταν εκείνος απάντησε: Από τους ξένους, του είπε: Άραγε, οι υιοί είναι ελεύθεροι. Διότι, για να μη νομίσει ο Πέτρος ότι τα λέει αυτά επειδή τα άκουσε από εκείνους, τον προλαβαίνει, φανερώνοντας ακριβώς αυτό το γεγονός και παρέχοντάς του θάρρος, εφόσον προηγουμένως εκείνος δίσταζε να του μιλήσει για αυτά.

Διότι δεν τον κατηγορούσαν, αλλά ρωτούσαν λέγοντας: «Ο δάσκαλός σας δεν πληρώνει τα δίδραχμα;» Επειδή δεν είχαν ακόμη την πρέπουσα γνώμη γι' αυτόν, αλλά τον αντιμετώπιζαν ως κοινό άνθρωπο· ωστόσο, του απέδιδαν κάποιο σεβασμό και τιμή εξαιτίας των θαυμάτων που είχαν προηγηθεί. Τι απαντά λοιπόν ο Πέτρος; «Ναι», λέει. Και σε αυτούς μεν είπε ότι πληρώνει, στον ίδιο όμως δεν το ανέφερε, ίσως επειδή ντρεπόταν να του μιλήσει για αυτά τα ζητήματα. Τι κάνει λοιπόν ο Θεός που γνωρίζει τα πάντα ξεκάθαρα; Τον προλαβαίνει και λέει: «Τι νομίζεις, Σίμων; Οι βασιλείς της γης από ποιους λαμβάνουν τέλη ή φόρους; Από τους υιούς τους ή από τους ξένους;» Εκείνος απάντησε: «Από τους ξένους».

Του λέει ο Ιησούς: «Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι». Διότι, για να μη νομίσει ο Πέτρος ότι το λέει αυτό επειδή το άκουσε από εκείνους, τον προλαβαίνει, φανερώνοντάς του ακριβώς αυτό και δίνοντάς του θάρρος, επειδή προηγουμένως δίσταζε να μιλήσει για αυτά. Αυτό δε που λέει σημαίνει το εξής: Είμαι βέβαια ελεύθερος από την υποχρέωση να δώσω φόρο· διότι, αν οι βασιλείς της γης δεν εισπράττουν από τους υιούς τους, αλλά από τους υπηκόους τους, πολύ περισσότερο πρέπει εγώ να έχω απαλλαγεί από αυτήν την απαίτηση, εφόσον δεν είμαι υιός επίγειου βασιλιά, αλλά του Βασιλέα των ουρανών, και είμαι και ο ίδιος Βασιλιάς. Και αφού τα είπε αυτά, προσθέτει: «Για να μην τους σκανδαλίσουμε, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι, και πάρε το πρώτο ψάρι που θα ανεβάσεις, και θα βρεις μέσα του έναν στατήρα· πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς για εμένα και για εσένα». Παρατήρησε πώς ούτε αρνείται την πληρωμή του φόρου, ούτε απλώς δίνει την εντολή να τον δώσουν, αλλά, αφού πρώτα απέδειξε ότι δεν είναι υπόχρεος, τότε τον δίνει· το πρώτο το κάνει για να μη σκανδαλιστούν εκείνοι, ενώ το δεύτερο για να μη σκανδαλιστούν τούτοι εδώ. Διότι δεν τον δίνει ως οφειλέτης, αλλά για να θεραπεύσει τη δική τους αδυναμία. Και για ποιον λόγο δεν διατάζει να δοθεί ο φόρος από τα χρήματα που είχαν φυλαγμένα; Για να αποδείξει και με αυτό το γεγονός ότι ο ίδιος είναι ο Θεός των πάντων και ότι εξουσιάζει τη θάλασσα.

Τι είναι το δίδραχμο που καλείται να πληρώσει και ο Κύριος, και ποιο είναι το ψάρι που προστάζεται να πιάσει ο Πέτρος, για να πάρει τον στατήρα που βρίσκεται μέσα σε αυτό και να τον δώσει σε εκείνους που τον απαιτούν; Εκείνοι που απαιτούν τα δίδραχμα φέρουν την εικόνα των φυσικών παθών που υπάρχουν μέσα μας· αυτοί πλησίασαν τον Πέτρο, δηλαδή τον πρακτικό του Κυρίου, τον ταπεινό και εκείνον που υπάκουσε στον πατέρα με τρόπο μαθητή, απαιτώντας από Εκείνον ως άνθρωπο όσα είχαν τη συνήθεια να επιβάλλουν ως φόρο σε όλους τους ανθρώπους. Ο δε Κύριος έδειξε, ως Θεός και Δεσπότης, μέσω της παραβολής ότι ο Ίδιος είναι ελεύθερος· επειδή όμως ενδύθηκε τη δική μας σάρκα και καταδέχθηκε τα αδιάβλητα πάθη της, ανέχθηκε να τα πληρώσει και αυτά στη φύση, χωρίς αμαρτία.

Και πώς λέει στον Πέτρο: «Άραγε, οι υιοί είναι ελεύθεροι. Για να μην τους σκανδαλίσουμε όμως, πήγαινε στη θάλασσα, ρίξε αγκίστρι, και πάρε το πρώτο ψάρι που θα ανέβει. Ανοίγοντας το στόμα του θα βρεις έναν στατήρα· πάρε τον και δώσε τον σε αυτούς για εμένα και για εσένα»; Επομένως, εφόσον διακρίνεται από τον Πέτρο, και πληρώνει εξίσου το δίδραχμο, εξίσου θα μπορούσε και να περιγραφεί, σημαίνοντας ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, έστω κι αν έχει προσλάβει την καθόλου ουσία.

Του λέει ο Πέτρος: Από τους ξένους. Του είπε ο Ιησούς: Άρα λοιπόν οι υιοί είναι ελεύθεροι». Ως Θεός, αν και δεν είχε ακούσει, γνώριζε τι συζήτησαν εκείνοι με τον Πέτρο· γι' αυτό και τον προλαβαίνει, λέγοντας: Αν οι βασιλείς της γης δεν λαμβάνουν φόρο από τους υιούς τους, αλλά από τους ξένους, πώς ο επουράνιος Βασιλιάς θα λάβει το δίδραχμο από εμένα, τον Υιό Του;