Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 17:4

Ματθ. 17, 3-7. Από αυτά που συνομιλούν, αποδεικνύεται ότι τα ίδια με τον Χριστό εξέφρασαν και οι παλαιοί προφήτες, έστω και μέσα από αινίγματα. Εξαιτίας όμως του υπερβολικού φόβου πέφτουν κάτω οι μαθητές, και ο Σωτήρας τους σηκώνει, δείχνοντας ότι εάν δεν είχε σαρκωθεί, εάν δεν είχε μεσιτεύσει μεταξύ Θεού και ανθρώπων και εάν δεν είχε ισχυροποιήσει τη φύση του, δεν θα άντεχε να ακούσει τη φωνή του Θεού.

Ματθ. 17, 4 Δεν γνώριζε τι έλεγε· διότι, πριν από το πάθος και την ανάσταση του Σωτήρος και την κατάλυση του θανάτου και της φθοράς των σωμάτων μας, ήταν αδύνατον ο Πέτρος να συμβιώνει με τον Χριστό και να επιθυμεί τις επουράνιες σκηνές· διότι αυτά έπρεπε να πραγματοποιηθούν μετά την ανάσταση του Σωτήρος και την ανάβασή Του στον ουρανό.

Και όταν θέλησε να δείξει και αυτό το ίδιο με λίγη δόξα, όταν το πρόσωπό του έλαμψε σαν τον ήλιο, οι μαθητές έπεσαν κάτω φοβισμένοι. Αν όμως το πρόσωπο του σώματός του που έλαμψε, όχι όσο μπορούσε Εκείνος που ενεργούσε, αλλά όσο μπορούσαν να χωρέσουν οι μαθητές, τους φόβισε, και παρόλα αυτά δεν μπόρεσαν να το αντέξουν· πώς θα μπορούσε κάποιος να ατενίσει το μεγαλείο της θεότητας; Μεγάλο πράγμα, λέει ο Κύριος, επιθυμείς, ω Μωυσή· και αποδέχομαι την ακόρεστη επιθυμία σου, και θα εκπληρώσω αυτό το αίτημά σου· αλλά μόνο στον βαθμό που μπορείς να χωρέσεις.

Είπε ο Σίμων: Καλό είναι για εμάς να βρισκόμαστε εδώ, Κύριε. Ω Σίμων, τι λες; Εάν μείνουμε εδώ, ποιος θα εκπληρώσει τον λόγο των Προφητών; Ποιος θα επισφραγίσει τα λόγια των κηρύκων; Τα μυστήρια των δικαίων ποιος θα τα ολοκληρώσει; Εάν μείνουμε εδώ, το «τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου» σε ποιον θα εκπληρωθεί; Το «μοιράστηκαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο» σε ποιον θα αρμόζει; Το «έδωσαν για την τροφή μου χολή και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι» σε ποιον θα συμβεί; Το «ανάμεσα στους νεκρούς ελεύθερος» ποιος θα το επιβεβαιώσει; Εάν μείνουμε εδώ, το χειρόγραφο του Αδάμ ποιος θα το σκίσει; Και το χρέος του ποιος θα το ξεπληρώσει; Και το ένδυμα της δόξας ποιος θα του το αποκαταστήσει; Εάν μείνουμε εδώ, όσα σου είπα, πώς θα γίνουν; Η Εκκλησία πώς θα οικοδομηθεί;

Τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών πώς θα τα λάβεις από εμένα; Ποιον θα δέσεις; Ποιον θα λύσεις; Εάν μείνουμε εδώ, μένουν ανενεργά όλα όσα ελέχθησαν δια των Προφητών. Είπε πάλι: ας φτιάξουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για εσένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία. Ο Σίμων στάλθηκε για να οικοδομήσει την Εκκλησία στον κόσμο, και να που φτιάχνει σκηνές πάνω στο όρος· διότι ακόμη αντιμετώπιζε τον Ιησού με ανθρώπινο τρόπο, και τον τοποθέτησε στο ίδιο επίπεδο με τον Μωυσή και τον Ηλία. Και παρευθύς του έδειξε ότι δεν έχει ανάγκη τη σκηνή του· διότι αυτός ήταν που έφτιαξε για τους πατέρες του σκηνή από νεφέλη στην έρημο επί σαράντα έτη. Διότι, ενώ αυτός ακόμη μιλούσε, ιδού, νεφέλη φωτός τους επισκίασε.

Αλλά ο Πέτρος, έχοντας καταυγαστεί στη διάνοια από εκείνο το μακαριότατο θέαμα και έχοντας ανυψωθεί σε θείο έρωτα και μεγαλύτερο πόθο, μη θέλοντας πλέον να αποχωριστεί εκείνο το φως, έλεγε προς τον Κύριο: «Καλό είναι να μείνουμε εδώ. Αν θέλεις, ας φτιάξουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία», μη γνωρίζοντας τι λέει. Διότι δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός της αποκαταστάσεως, αλλά όταν φτάσει ο καιρός, δεν θα χρειαστούμε χειροποίητες σκηνές. Αλλά ούτε έπρεπε να εξισωθούν οι δούλοι με τον Δεσπότη μέσω της ομοιότητας των σκηνών. Διότι ο μεν Χριστός, ως γνήσιος Υιός, βρίσκεται στους κόλπους του Πατρός, ενώ οι προφήτες καταλλήλως, ως γνήσια τέκνα του Αβραάμ, θα κατοικήσουν στους κόλπους του Αβραάμ. Καθώς λοιπόν ο Πέτρος έλεγε αυτά χωρίς να γνωρίζει, «ιδού, νεφέλη φωτεινή τους επεσκίασε», διακόπτοντας τα λόγια του Πέτρου και δείχνοντας ποια είναι η σκηνή που πρέπει στον Χριστό. Αλλά ποια είναι αυτή η νεφέλη και πώς, ενώ ήταν φωτεινή, τους επεσκίασε; Μήπως αυτή είναι το απρόσιτο φως, στο οποίο κατοικεί ο Θεός, και το οποίο φως περιβάλλεται σαν ιμάτιο; Διότι «Αυτός που θέτει», λέει, «τα νέφη ως όχημά του», και «έθεσε το σκοτάδι ως κρυψώνα του, ολόγυρά του είναι η σκηνή του». Αν και, όπως λέει ο απόστολος, «είναι ο μόνος που έχει αθανασία, κατοικώντας σε φως απρόσιτο». Επομένως, το ίδιο πράγμα είναι εδώ και φως και σκοτάδι, καθώς επισκιάζει εξαιτίας της υπερβολικής λαμπρότητάς του.

Αλλά θα πει κάποιος ότι ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης είχαν δει προηγουμένως και τη Μεταμόρφωση. Είδαν βέβαια εκείνοι προηγουμένως τον Κύριο να μεταμορφώνεται και μια νεφέλη να Τον επισκιάζει, αλλά δεν είδαν τη νεφέλη να αρπάζεται στον αέρα και να αναλαμβάνει τον Δεσπότη στους ουρανούς. Θαύμα ήταν εκείνο, θαύμα είναι και τούτο· αλλά πρόκειται για θαύμα φοβερότερο από το άλλο, τούτο είναι υψηλότερο από εκείνο, έστω κι αν η δύναμη και το μυστήριο προέρχονταν από τον έναν Θεό. Τότε ο Μωυσής και ο Ηλίας εμφανίστηκαν στον Πέτρο και σε αυτούς που ήταν μαζί του, συνομιλώντας μαζί Του· τώρα όμως ένας Χερουβικός θρόνος, δηλαδή μια αόρατη δύναμη, η οποία εμφανίστηκε ξαφνικά καλυμμένη από νεφέλη, άρπαξε τον Δεσπότη ενώ συνομιλούσε με τους δούλους Του. Τότε ο Πέτρος με παρρησία αποκρίθηκε: «Κύριε, είναι καλό να μείνουμε εδώ· ας φτιάξουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για Σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία». Τώρα όμως κανένας από τους μαθητές δεν μπόρεσε ούτε να αρθρώσει λέξη, ούτε να ανοίξει το στόμα του, αλλά κυριευμένοι από μέγιστο φόβο έμειναν εκστατικοί.

Διότι δεν εισέρχονταν στην Αίγυπτο, αλλά σε ολόκληρη την οικουμένη, η οποία βρισκόταν σε χειρότερη κατάσταση από τους Αιγυπτίους. Ούτε επρόκειτο να διαλεχθούν με τον Φαραώ, αλλά να παλέψουν με τον διάβολο, με τον ίδιο τον τύραννο της κακίας. Διότι ο αγώνας τους ήταν να δέσουν και εκείνον και να διαρπάσουν όλα τα σκεύη του. Και αυτά τα έπρατταν όχι σχίζοντας τη θάλασσα, αλλά τον βυθό της ασέβειας διά της ράβδου του Ιεσσαί, ο οποίος είχε πολύ πιο άγρια κύματα. Δες, λοιπόν, πόσα πράγματα φόβιζαν τους ανθρώπους: ο θάνατος, η πενία, η αδοξία, τα μύρια πάθη· και τα έτρεμαν αυτά περισσότερο από όσο έτρεμαν τότε εκείνο το πέλαγος οι Ιουδαίοι. Όμως, παρ' όλα αυτά, τους έπεισε να τα αψηφήσουν όλα με τόλμη και να τα διαβούν σαν να περπατούν σε ξηρά με απόλυτη ασφάλεια. Προαλείφοντάς τους, λοιπόν, για όλα αυτά, τους παρουσίασε εκείνους που έλαμψαν στην Παλαιά Διαθήκη. Τι λέει, λοιπόν, ο θερμός Πέτρος; «Είναι καλό για εμάς να βρισκόμαστε εδώ».

γʹ. Είδες τον θερμό εραστή του Χριστού; Διότι μην αναζητάς βέβαια τούτο, ότι δηλαδή ο τρόπος της παρακλήσεως δεν ήταν καλά μελετημένος, αλλά πόσο θερμός ήταν, πώς φλεγόταν για τον Χριστό. Γιατί, για να πεισθείς ότι τα έλεγε αυτά όχι επειδή έτρεμε τόσο για τον εαυτό του, όταν Εκείνος προανήγγειλε τον μελλοντικό Του θάνατο και την επιβουλή εναντίον Του, άκου τι λέει: «Την ψυχή μου υπέρ σου θα θυσιάσω»· και «αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ». Δες δε πώς και μέσα στους ίδιους τους κινδύνους ριψοκινδύνευε. Ενώ λοιπόν τους είχε περικυκλώσει τόσο μεγάλο πλήθος, όχι μόνο δεν ετράπηκε σε φυγή, αλλά, αφού τράβηξε και το μαχαίρι, απέκοψε το αυτί του δούλου του αρχιερέα. Τόσο πολύ δεν υπολόγιζε τον εαυτό του, αλλά έτρεμε για τον Διδάσκαλο. Έπειτα, επειδή μίλησε κατηγορηματικά, συγκρατεί τον εαυτό του, και σκεπτόμενος μήπως τυχόν επιτιμηθεί ξανά, λέει: «Αν θέλεις, ας στήσουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία».

Διότι και όταν ο Χριστός είπε: «Θα παραδώσουν τον Υιό του ανθρώπου, και θα τον μαστιγώσουν, και θα τον σταυρώσουν», αυτός λέει: «Ίλεώς σοι, Κύριε· ποτέ δεν πρόκειται να σου συμβεί αυτό». Διότι ας μην εξετάσουμε το γεγονός ότι η απάντηση ήταν απερίσκεπτη, αλλά το ότι προερχόταν από γνήσιο και φλογερό πόθο. Πάλι, ανέβηκε στο όρος και μεταμορφώθηκε· εμφανίστηκε εκεί ανάμεσά τους ο Ηλίας και ο Μωυσής να συνομιλούν. Πάλι και εκεί ο Πέτρος λέει: «Αν θέλεις, ας στήσουμε εδώ τρεις σκηνές».

Ο Ησαΐας πριονίστηκε, και πουθενά δεν φάνηκε εκείνος που θα απέδιδε δικαιοσύνη· ο Ιερεμίας πνίγηκε, και κανείς δεν τον εκδικήθηκε· ο Ναβουθαί θανατώθηκε με πέτρες, και πουθενά δεν υπάρχει ο εκδικητής του· ο Ζαχαρίας σφαγιάστηκε, και παραμένουμε μέχρι σήμερα ατιμώρητοι· και ενώ ο Ναζωραίος πέθανε, αυτός στέκεται ως υπερασπιστής του. Μας απειλεί προβάλλοντας τον νεκρό ως κριτή· ως δικαστή κηρύττει, ο πλανεμένος, αυτόν που βρίσκεται μέσα στο μνήμα. Έπειτα, ενώ αυτοί διατύπωναν τέτοιες ψευδείς κατηγορίες, αφού ατένισαν σε αυτόν όλοι όσοι κάθονταν στο συνέδριο, ρίχνοντάς του βλοσυρό βλέμμα και στρέφοντας εναντίον του όψη γεμάτη οργή, θέλοντας με αυτήν και μόνο τη θέα να τρομοκρατήσουν τον αγωνιστή, εκπληρώνοντας μέσα από τη δική τους κακία τον προφητικό λόγο: «Παρατηρεί ο αμαρτωλός τον δίκαιο και ζητά να τον θανατώσει»· αφού τον ατένισαν όλοι, είδαν το πρόσωπό του σαν πρόσωπο αγγέλου. Διότι η χαρά για το μαρτύριο, που ξεπηδούσε από την όψη του, έλουζε με αστραφτερές αγγελικές χάρες τον νεανία. Και γιατί πρόσωπο αγγέλου; Για να εκπληρωθεί ο λόγος του Χριστού, ο οποίος είπε: «Στην ανάσταση ούτε νυμφεύονται ούτε υπανδρεύονται, αλλά είναι σαν τους αγγέλους που βρίσκονται στους ουρανούς». Έτσι έλαμψαν ο Μωυσής και ο Ηλίας επάνω στο όρος, όταν συνομιλούσαν με τον Ιησού, ώστε, όταν τους είδαν οι μαθητές, έπεσαν με το πρόσωπο στη γη· έτσι πρόκειται να λάμψουν όλοι οι δίκαιοι στη βασιλεία του Πατρός. Είδαν το πρόσωπό του σαν πρόσωπο αγγέλου.

Άνοιξε, λοιπόν, και τώρα με τον νου σου τους ουρανούς και κοίταξε εκείνο το θέατρο, το οποίο δεν αποτελείται από τέτοιους ανθρώπους, αλλά από εκείνους που είναι πολυτιμότεροι και από τον χρυσό και από τους πολύτιμους λίθους και από τις ηλιακές ακτίνες και από κάθε ορατή λαμπρότητα, και όχι μόνο από ανθρώπους, αλλά και από τους πολύ πιο τίμιους από αυτούς αγγέλους, αρχαγγέλους, θρόνους, κυριότητες, αρχές και εξουσίες. Διότι για τον Βασιλέα δεν είναι δυνατόν σε κανέναν ούτε καν να εκφράσει πώς ακριβώς είναι· τόσο πολύ ξεφεύγει από κάθε λόγο και νου εκείνο το κάλλος, η ωραιότητα, το κράτος, η δόξα, η μεγαλωσύνη, η μεγαλοπρέπεια. Θα στερήσουμε, λοιπόν, πες μου, από τον εαυτό μας τόσα και τέτοιου μεγέθους αγαθά, για να μην κοπιάσουμε για λίγο χρόνο; Διότι, εάν έπρεπε να υπομένουμε αμέτρητους θανάτους κάθε ημέρα, εάν έπρεπε να υπομείνουμε και την ίδια τη γέεννα προκειμένου να δούμε τον Χριστό να έρχεται μέσα στη δόξα Του και να συγκαταλεχθούμε στον χορό των αγίων, δεν θα έπρεπε να τα υπομείνουμε όλα εκείνα; Άκουσε τι λέει ο μακάριος Πέτρος: «Είναι καλό για εμάς να βρισκόμαστε εδώ».

ΙΣΤ΄. Και τι είπε ο Πέτρος, όταν έγινε θεατής αυτής της θείας αποκάλυψης; Σαν να ήταν ένθεος στο πνεύμα, είπε στον Κύριο: «Καλό είναι να βρισκόμαστε εδώ». Διότι ποιος ανταλλάσσει το φως με το σκοτάδι; Βλέπετε αυτόν τον ήλιο πόσο καλός είναι, πόσο ωραίος, πόσο ευχάριστος, πόσο ποθεινός, πόσο αστραφτερός και υπέρλαμπρος, και τη ζωή πόσο γλυκιά και αξιαγάπητη, στην οποία όλοι προσκολλούνται και κάνουν τα πάντα για να μην τη χάσουν· πόσο μάλλον νομίζετε ότι το ίδιο το Φως, από το οποίο κάθε φως φωτίζεται, είναι πιο ποθεινό και πιο γλυκό, η Αυτοζωή, από την οποία κάθε ζωή ζωοποιείται και μεταδίδεται, μέσα στην οποία όλοι ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε; Πόσο περισσότερο αξιαγάπητο και ευχάριστο είναι; Δεν υπάρχει καμία απολύτως επιθυμία, καμία σκέψη που να μπορεί να υπολογίσει το μέτρο της υπεροχής του. Ξεπερνά κάθε σύγκριση, και δεν περιορίζεται από μέτρα. Διότι πώς θα μπορούσε να μετρηθεί το απερίγραπτο, και πώς να συλληφθεί το απερίληπτο από τις ίδιες τις διάνοιες; Αυτό το φως κατέχει τα νικητήρια απέναντι σε κάθε φύση.

Και ιδού, εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας να συνομιλούν μαζί του. Παίρνοντας τον λόγο ο Πέτρος είπε στον Ιησού: «Κύριε, είναι καλό να βρισκόμαστε εδώ· αν θέλεις, ας κατασκευάσουμε τρεις σκηνές, μία για εσένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία.» Διότι όσοι μεταβαίνουν από το γράμμα στο πνεύμα βλέπουν τόσο τον Νόμο όσο και τους Προφήτες να συνυπάρχουν με τον Λόγο και να διακηρύσσουν με διαπρύσια φωνή την παρουσία του. Για ποιον λόγο όμως ο Πέτρος έκανε αναφορά σε σκηνές;

Επειδή κάθε γνώση και κάθε αρετή, συγκρινόμενη με τη μελλοντική κατάσταση, σε τίποτα δεν διαφέρει από μία ευκατάλυτη σκηνή, σύμφωνα με τον Απόστολο που λέει: «είτε προφητείες, θα παύσουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί». Τρεις δε είναι οι σκηνές: η πρακτική, η φυσική και η θεολογική· και τη μεν θεολογική την απένειμε στον Κύριο ως Θεό, τη δε φυσική θεωρία στον Μωυσή, επειδή συνέγραψε τη γένεση των πάντων, και την πρακτική στον Ηλία, ως παρθένο, ζηλωτή και ασκητή.

Αλλά ελάτε λοιπόν, ελάτε, όσο μας είναι εφικτό ας ενατενίσουμε τη δόξα της θείας μεταμορφώσεως. «Και έλαμψε», λέει, «το πρόσωπό του σαν τον ήλιο, και τα ενδύματά του έγιναν λευκά σαν το φως», και τους έδειξε μερικώς τι σημαίνει το να έλθει με την πατρική δόξα, ώστε από αυτό το μέρος και της δόξας εκείνης, με την οποία είπε ότι θα έλθει, να κατανοήσουν, όσο ήταν δυνατό, το άρρητο. «Και ιδού, εμφανίστηκαν σε αυτούς ο Μωυσής και ο Ηλίας να συνομιλούν μαζί του». Και ποια ήταν αυτά για τα οποία εμφανίστηκαν να συνομιλούν μαζί του; «Την έξοδό του», λέει ο θείος Λουκάς, «την οποία επρόκειτο να εκπληρώσει στην Ιερουσαλήμ»· όχι επειδή ο ίδιος δεν γνώριζε τη δική του έξοδο, αλλά για να ακούσουν οι μαθητές του τη θεία απόφαση περί του θείου πάθους και να μη λένε πλέον «Ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε, δεν θα σου συμβεί αυτό». Αλλά και αφού άκουσαν αυτήν τη θεία απόφαση περί του θείου πάθους από τους προφήτες, ούτε και έτσι, στο μέτρο που εξαρτάται από αυτούς, επιτρέπουν στον Διδάσκαλο να αναχωρήσει εκεί, όπου είπε ότι θα υπομείνει το εκούσιο πάθος, αλλά «Κύριε, είναι καλό», λέει ο Πέτρος, «να μείνουμε εμείς εδώ», δηλαδή εκεί όπου δεν είναι παρόντες Φαρισαίοι και γραμματείς και άνομοι πρεσβύτεροι, αλλά ο Μωυσής και ο Ηλίας και πολλή ησυχία και τόπος εντελώς γαλήνιος. «Κύριε, είναι καλό να μείνουμε εμείς εδώ· και αν θέλεις, ας φτιάξουμε τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία».

Ας γίνει ο ησυχάζων σαν εκείνους που ανέβηκαν μαζί με τον Ιησού στο όρος Θαβώρ και αντίκρυσαν την αστραφτερή αίγλη και την αλλαγή των ιματίων του και το φως του προσώπου του, οι οποίοι, βλέποντας τη φωτεινή νεφέλη και ακούγοντας την πατρική φωνή να λέει: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός», έπεσαν κατάπληκτοι με το πρόσωπο στη γη, για να μπορέσει και αυτός να πει όπως ο Πέτρος: «Κύριε, καλό είναι να μείνουμε εδώ. Ας φτιάξουμε τρεις σκηνές, για σένα, για τον Πατέρα σου και για το Άγιό σου Πνεύμα, στη μία βασιλεία, ως αιώνια κατοικία την ψυχή, το σώμα και τον νου, ανακαινίζοντας αυτά με την κάθαρση και οικοδομώντας τα προς τα άνω με την ποικιλία των αρετών.» Ή, σαν εκείνους που κάθονταν τότε στο υπερώο στην Ιερουσαλήμ, να περιμένει και αυτός τη δύναμη από ψηλά, ή να δεχθεί τον Παράκλητο που κατήλθε, όπως εκείνοι, και να θεωρείται από τους σαρκικούς ανθρώπους ως μεθυσμένος από γλυκό κρασί και να νομίζεται από αυτούς ως αλαζόνας και ότι υπεραίρεται πάνω από τη φύση του, επειδή εκφέρει νέα διδάγματα και ερμηνεύει τα παλαιά και μιλάει σε γλώσσες και ανατρέπει τους λόγους εκείνων που αντιτίθενται στη διδασκαλία του Πνεύματος.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι τους αναγνώρισαν από τα λόγια που έλεγαν. Επειδή πιθανόν ο μεν Μωυσής έλεγε: «Εσύ είσαι εκείνος του οποίου το πάθος προτύπωσα εγώ, σφάζοντας τον αμνό και τελώντας το Πάσχα». Ο δε Ηλίας έλεγε: «Εσύ είσαι εκείνος του οποίου την ανάσταση προτύπωσα στον γιο της χήρας», και άλλα παρόμοια. Δείχνοντας, λοιπόν, αυτούς στους μαθητές, τους διδάσκει να τους μιμούνται, και κατά τον Μωυσή μεν να είναι πράοι και ικανοί να καθοδηγούν τον λαό, κατά δε τον Ηλία να είναι ζηλωτές και ανυποχώρητοι όταν έρθει η ώρα, και πρόθυμοι να κινδυνεύσουν, όπως έκαναν αυτοί υπέρ της αλήθειας. «Αποκρινόμενος δε ο Πέτρος είπε στον Ιησού: Κύριε, είναι καλό να είμαστε εδώ. Αν θέλεις, ας φτιάξουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία.» Ο Πέτρος, μη θέλοντας να πάθει ο Χριστός, εξαιτίας της πολλής του αγάπης, λέει ότι είναι καλό να μείνουν εκεί, και να μην κατέβουν και φονευθεί.

Αλλά μην πεις κατά τον Πέτρο, «Είναι καλό για εμάς να βρισκόμαστε εδώ». Διότι πάντοτε πρέπει να προοδεύουμε και να μην παραμένουμε σε ένα μόνο στάδιο αρετής και θεωρίας, αλλά να προχωρούμε και παραπέρα. «Και τον ρώτησαν οι μαθητές του, λέγοντας:

Έχουμε τον Μωυσή, ο οποίος αφάνισε τόσα και τόσα έθνη. Αυτά όμως τα έλεγε χωρίς να γνωρίζει τι λέει. Διότι ο ίδιος νόμιζε ότι ο σταυρός είναι κάτι το πάρα πολύ οδυνηρό και κακό, και γι' αυτό, προσπαθώντας να τον αποφύγει, έλεγε αυτά. Ο Κύριος όμως διψούσε να σταυρωθεί, επειδή δεν ήταν δυνατόν να σωθούν διαφορετικά οι άνθρωποι. Και ενώ ο Πέτρος έλεγε, «Ας κάνουμε τρεις σκηνές», ο Κύριος δημιουργεί ξαφνικά μια αχειροποίητη σκηνή, και μέσα σε αυτήν εισέρχεται μαζί με τους προφήτες, ώστε να καταδειχθεί ότι σε τίποτα δεν υπολείπεται του Πατρός. Διότι, όπως ακριβώς στην Παλαιά Διαθήκη λεγόταν ότι η νεφέλη περιείχε τον Κύριο, και ο Μωυσής εισερχόταν σε αυτήν και έτσι λάμβανε τον νόμο, έτσι και τώρα η νεφέλη υποδέχθηκε τον Χριστό, και μάλιστα μια νεφέλη όχι σκοτεινή. Διότι παρήλθε η σκιά του νόμου και το σκοτάδι της ασάφειας, αλλά επρόκειτο για νεφέλη φωτεινή. Διότι ήλθε η αλήθεια και έλαμψε η χάρις του Κυρίου, και τίποτα δεν είναι σκοτεινό πλέον. Ακούστηκε δε και φωνή μέσα από τη νεφέλη, όπως ακριβώς και την παλαιά εποχή η φωνή του Θεού ακουγόταν μέσα από τη νεφέλη.