Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 17:7

Ματθ. 17, 3-7. Από αυτά που συνομιλούν, αποδεικνύεται ότι τα ίδια με τον Χριστό εξέφρασαν και οι παλαιοί προφήτες, έστω και μέσα από αινίγματα. Εξαιτίας όμως του υπερβολικού φόβου πέφτουν κάτω οι μαθητές, και ο Σωτήρας τους σηκώνει, δείχνοντας ότι εάν δεν είχε σαρκωθεί, εάν δεν είχε μεσιτεύσει μεταξύ Θεού και ανθρώπων και εάν δεν είχε ισχυροποιήσει τη φύση του, δεν θα άντεχε να ακούσει τη φωνή του Θεού.

«Και ακούγοντας οι μαθητές έπεσαν με το πρόσωπο στη γη και φοβήθηκαν σφόδρα»· και είδαν τον Διδάσκαλο να έχει αλλοιωθεί σαν τον ήλιο και σαν το φως, είδαν εν δόξη τον Μωυσή και τον Ηλία να συνομιλούν μαζί του, είδαν μια νεφέλη να τους επισκιάζει ξαφνικά, άκουσαν από ψηλά μια ασυνήθιστη φωνή «και φοβήθηκαν σφόδρα και έπεσαν με το πρόσωπο στη γη· και αφού τους πλησίασε ο Ιησούς, τους άγγιξε και είπε»· σηκωθείτε οι νωθροί, «σηκωθείτε και μη φοβάστε».

Διότι δεν το έπραξα αυτό για να σας φοβίσω, αλλά για να σας καταστήσω γνωστό ότι εγώ είμαι Θεός και Υιός του Θεού, και για να το κηρύξετε αυτό την κατάλληλη στιγμή σε ολόκληρο τον κόσμο. Τώρα, «σηκωθείτε και μη φοβάστε». «Και όταν σήκωσαν τα μάτια τους δεν είδαν κανέναν», ούτε τον Μωυσή ούτε τον Ηλία, «παρά μόνο τον Ιησού» να στέκεται και να καταπραΰνει την ταραχή της ψυχής τους, και να τους δίνει εντολή να μην πουν σε κανέναν το όραμα, μέχρις ότου ο ίδιος αναστηθεί από τους νεκρούς. Όπως, δηλαδή, πριν από λίγο τους έδινε την αυστηρή εντολή να μην αποκαλύψουν σε κανέναν ότι αυτός είναι ο Χριστός, έτσι και τώρα τους παραγγέλλει να μην πουν σε κανέναν το όραμα, μέχρις ότου αναστηθεί από τους νεκρούς· όχι βεβαίως για να παραμείνει το όραμα κρυφό και από τους συμμαθητές τους μέχρι την ανάσταση του Διδασκάλου, διότι ήταν επόμενο να μην τους μείνει κρυφό, <αλλά> για να αυξήσουν την πίστη και τον πόθο τους προς αυτόν.

Εδώ δε η νεφέλη είναι φωτεινή, όχι σκοτεινή όπως στην Παλαιά Διαθήκη, διότι δεν ήθελε να φοβίσει, αλλά να διδάξει. Και η φωνή ακούστηκε μέσα από τη νεφέλη, για να δείξει ότι προερχόταν από τον Θεό. Το δε «στον οποίο ευδόκησα», σημαίνει, στον οποίο επαναπαύομαι και ευαρεστούμαι. Διδάσκει δε λέγοντας, «Αυτόν να ακούτε», ακόμη και αν θέλει να σταυρωθεί, μην του εναντιώνεστε. «Και όταν άκουσαν οι μαθητές, έπεσαν με το πρόσωπό τους στη γη και φοβήθηκαν πάρα πολύ. Και αφού πλησίασε ο Ιησούς, τους άγγιξε και είπε: Σηκωθείτε και μη φοβάστε. Όταν δε σήκωσαν τα μάτια τους, δεν είδαν κανέναν, παρά μόνο τον Ιησού.» Επειδή οι μαθητές δεν άντεξαν τη λάμψη της νεφέλης, ούτε τη φωνή, έπεσαν χάμω· ήταν δε και τα μάτια τους βεβαρημένα από ύπνο· και ονομάζει ύπνο τη μεγάλη ζάλη από το θέαμα. Για να μην παραμείνει όμως για πολύ ο φόβος και διώξει τη μνήμη αυτών που είδαν, τους σηκώνει και τους ενθαρρύνει, και βρίσκεται μόνο αυτός, για να μη νομίσεις ότι η φωνή αναφερόταν στον Μωυσή ή στον Ηλία, αλλά σε αυτόν· διότι αυτός είναι ο Υιός. «Και καθώς κατέβαιναν από το όρος, ο Ιησούς τους έδωσε εντολή, λέγοντας: Σε κανέναν να μην πείτε το όραμα, μέχρις ότου ο Υιός του ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς.» Από ταπεινοφροσύνη παραγγέλλει να μην το πουν σε κανέναν, και συγχρόνως για να μη σκανδαλιστούν όσοι θα τα άκουγαν αυτά, βλέποντάς τον αργότερα να σταυρώνεται.