Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 18:5

Το μικρό παιδί, είτε το υβρίζουν, είτε το χτυπούν, είτε το τιμούν, είτε το δοξάζουν, ούτε από τα πρώτα δυσανασχετεί και φθονεί, ούτε από τα δεύτερα υπερηφανεύεται. Γ'. Είδες πώς και πάλι μας προσκαλεί προς τα φυσικά κατορθώματα, δείχνοντας ότι αυτά είναι δυνατόν να κατορθωθούν μέσω της ελεύθερης προαιρέσεως, και πώς αποστομώνει την πονηρή μανία των Μανιχαίων; Διότι, εάν η φύση είναι πονηρή, για ποιον λόγο αντλεί από αυτήν τα παραδείγματα της φιλοσοφίας; Μου φαίνεται δε ότι έστησε στο μέσο ένα παιδί, το οποίο ήταν πραγματικά μικρό παιδί, απαλλαγμένο από όλα αυτά τα πάθη. Διότι ένα τέτοιο παιδί έχει απαλλαγεί και από την αλαζονεία, και από τη δοξομανία, και από τον φθόνο, και από τη φιλονικία, και από όλα τα παρόμοια πάθη, και ενώ έχει πολλές αρετές, την απλότητα, την ταπεινοφροσύνη, την απραγμοσύνη, για κανένα από αυτά δεν υπερηφανεύεται· πράγμα το οποίο αποτελεί δείγμα διπλής φιλοσοφίας, το να τα κατέχει δηλαδή κανείς αυτά και να μην υπερηφανεύεται γι' αυτά. Γι' αυτόν τον λόγο το παρουσίασε και το έστησε στο μέσο· και δεν περιόρισε τον λόγο Του μόνο μέχρις εδώ, αλλά προάγει ακόμη περισσότερο αυτήν την προτροπή, λέγοντας: «Και όποιος δεχθεί ένα τέτοιο παιδί στο όνομά μου, εμένα δέχεται».

Διότι δεν λέγει, βέβαια, ότι μόνο εάν εσείς οι ίδιοι γίνετε τέτοιοι, θα λάβετε μεγάλο μισθό· αλλά ακόμη και αν τιμήσετε άλλους τέτοιους για χάρη μου, σας ορίζω ως αμοιβή για την τιμή προς αυτούς τη βασιλεία. Μάλλον δε, παρουσιάζει κάτι πολύ μεγαλύτερο, λέγοντας: «Εμένα δέχεται». Τόσο πολύ ποθητό μου είναι το ταπεινό και το άπλαστο. Διότι με τη λέξη «παιδίον» εδώ εννοεί τους ανθρώπους που είναι τόσο απλοί και ταπεινοί, περιφρονημένοι από τους πολλούς και ευκαταφρόνητοι.

Έστησε στη μέση ένα παιδί και λέει: «Γίνετε σαν τα παιδιά»· και, «Όποιος δεχτεί ένα τέτοιο παιδί, εμένα δέχεται»· και, «Όποιος τα σκανδαλίσει, θα υποστεί τα έσχατα δεινά». Και δεν αρκέστηκε στο παράδειγμα της μυλόπετρας, αλλά πρόσθεσε και το «αλίμονο», και διέταξε να αποκόπτονται οι τέτοιοι άνθρωποι, έστω κι αν έχουν για εμάς τη θέση χεριών και ματιών. Επίσης, τους καθιστά αξιοσέβαστους αναφέροντας πάλι τους αγγέλους, στους οποίους έχουν εμπιστευθεί αυτούς ακριβώς τους ταπεινούς αδελφούς· και αναφέροντας το δικό Του θέλημα και το πάθος (διότι, όταν λέει, «Ήρθε ο Υιός του ανθρώπου να σώσει το απολωλός», υποδηλώνει και τον σταυρό, όπως ακριβώς λέει και ο Παύλος, όταν μιλάει για τον αδελφό: «Για τον οποίο πέθανε ο Χριστός»)· και αναφέροντας το θέλημα του Πατέρα, διότι ούτε σε Εκείνον είναι αρεστό να χαθεί κανείς· και τέλος, μέσα από την καθημερινή πρακτική, ότι ο ποιμένας, εγκαταλείποντας τα σωσμένα πρόβατα, αναζητά το χαμένο· και όταν βρει το πλανημένο, χαίρεται πάρα πολύ για την εύρεση και τη σωτηρία του.

«Και όποιος δεχθεί ένα τέτοιο παιδί στο όνομά μου, εμένα δέχεται. Όποιος όμως σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν σε εμένα, τον συμφέρει να κρεμαστεί μια μυλόπετρα γύρω από τον λαιμό του και να καταποντιστεί στα βάθη της θάλασσας». Όχι μόνο, λέει, πρέπει εσείς να ταπεινοφρονείτε, αλλά ακόμη και αν τιμήσετε άλλους που ταπεινοφρονούν εξαιτίας μου, θα λάβετε μισθό. Διότι εμένα δέχεστε, όταν δέχεστε τα παιδιά, δηλαδή τους ταπεινόφρονες.