Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 19:2

Γ'. Και τον ακολούθησαν πολλά πλήθη, και τους θεράπευσε εκεί, όπου η ερημιά ήταν μεγαλύτερη. Εάν παρέμενε στο δικό του ύψος, εάν δεν συγκατέβαινε στην ανθρώπινη αδυναμία, εάν παρέμενε αυτό που ήταν, διατηρώντας τον εαυτό του απρόσιτο και απερίληπτο, ίσως λίγοι να τον είχαν ακολουθήσει· δεν γνωρίζω δε, αν θα ήταν έστω και λίγοι, ίσως μόνο ο Μωυσής, και αυτός σε τέτοιον βαθμό, ώστε μόλις και μετά βίας να δει τα οπίσθια του Θεού. Διότι διέσχισε μεν τη νεφέλη, ευρισκόμενος έξω από το σωματικό βάρος, ή έχοντας αποσυρθεί από τις αισθήσεις· τη λεπτότητα όμως του Θεού, ή την ασωματότητα, ή δεν γνωρίζω πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει, πώς θα ήταν δυνατόν να τη θεαθεί, εφόσον και σώμα διέθετε και με αισθητούς οφθαλμούς προσέβλεπε;

ΟΜΙΛΙΑ ΞΒ΄. «Και συνέβη, όταν τελείωσε ο Ιησούς τους λόγους αυτούς, ανεχώρησε από τη Γαλιλαία και ήλθε στα σύνορα της Ιουδαίας, πέρα από τον Ιορδάνη». 1. Ενώ προηγουμένως εγκατέλειπε συνεχώς την Ιουδαία εξαιτίας του φθόνου τους, τώρα πλέον παραμένει εκεί, επειδή πλησίαζε ο καιρός του πάθους· ωστόσο, δεν ανεβαίνει ακόμη προς το παρόν στα Ιεροσόλυμα, αλλά βρίσκεται στα σύνορα της Ιουδαίας. «Και όταν έφθασε, τον ακολούθησαν μεγάλα πλήθη, και τους θεράπευσε». Δεν αναλώνεται συνεχώς ούτε αποκλειστικά με τη διδασκαλία των λόγων, ούτε αποκλειστικά με τη θαυματουργία των σημείων· αλλά πότε κάνει το ένα και πότε το άλλο, προσφέροντας ποικιλοτρόπως τη σωτηρία σε όσους τον πλαισιώνουν και τον ακολουθούν, ώστε, αφενός, μέσα από τα θαύματα να αναδειχθεί ως αξιόπιστος δάσκαλος σε όσα έλεγε, και, αφετέρου, μέσα από τη διδασκαλία των λόγων να αυξήσει την ωφέλεια που προέκυπτε από τα θαύματα. Και ο σκοπός αυτού ήταν να τους καθοδηγήσει προς τη θεογνωσία. Πρόσεξε όμως και το εξής: πώς οι μαθητές προσπερνούν με έναν μόνο λόγο ολόκληρα πλήθη, χωρίς να αναφέρουν ονομαστικά τον καθένα από αυτούς που θεραπεύονταν. Διότι δεν είπαν ότι θεραπεύθηκε «ο τάδε και ο τάδε», αλλά απλώς ότι ήταν «πολλοί», διδάσκοντας έτσι την αποφυγή του κομπασμού.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΘ΄. Περί εκείνων που ρωτούσαν αν επιτρέπεται να χωρίσει κανείς τη γυναίκα του. Περί του πλουσίου που ρώτησε τον Ιησού. «Και συνέβη, όταν ο Ιησούς τελείωσε αυτούς τους λόγους, αναχώρησε από τη Γαλιλαία και ήλθε στα όρια της Ιουδαίας πέρα από τον Ιορδάνη· και τον ακολούθησαν πολλά πλήθη, και τους θεράπευσε εκεί.» Πάλι επισκέπτεται την Ιουδαία, για να μην έχουν τη δικαιολογία οι άπιστοι από την Ιουδαία, ότι: Δεν ερχόταν σε εμάς πιο συχνά, αλλά στους Γαλιλαίους· πάλι λοιπόν μετά τη διδασκαλία και την ολοκλήρωση των λόγων, ακολουθούν τα θαύματα. Διότι πρέπει και εμείς να διδάσκουμε, αλλά και να πράττουμε· όμως οι ανόητοι Φαρισαίοι βλέποντας τα θαύματα, ενώ έπρεπε να πιστέψουν, αυτοί τον πειράζουν· διότι άκουσε. «Και τον πλησίασαν οι Φαρισαίοι πειράζοντάς τον και λέγοντας: Επιτρέπεται σε έναν άνθρωπο να χωρίσει τη γυναίκα του για οποιαδήποτε αιτία; Και εκείνος αποκρίθηκε και τους είπε: Δεν διαβάσατε ότι ο Δημιουργός από την αρχή τους έπλασε άρρεν και θήλυ; Και είπε: Γι' αυτόν τον λόγο θα εγκαταλείψει ο άνθρωπος τον πατέρα του και τη μητέρα του, και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο μία σάρκα. Ώστε δεν είναι πλέον δύο, αλλά μία σάρκα. Εκείνο λοιπόν που ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος ας μην το χωρίζει.» Ω, τι ανοησία!