Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 20:15

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΟΑʹ. Εάν όμως δυσαρεστείται ο κατώτερος, επειδή προτιμάται ο ευλαβέστερος, πώς πρέπει να του συμπεριφερθούμε; ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι φανερό ότι έχει καταδικαστεί για πονηρία, σύμφωνα με την παραβολή του Ευαγγελίου, στην οποία ο Κύριος λέει προς αυτούς που δυσαρεστήθηκαν επειδή κάποιοι άλλοι τιμήθηκαν ισότιμα με αυτούς: «Μήπως ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, επειδή εγώ είμαι αγαθός;». Και είναι ολοφάνερη η κρίση του Θεού για αυτόν και για τους παρόμοιους με αυτόν, μέσω του Προφήτη που λέει: «Εξουθενώνεται ενώπιόν Του αυτός που ενεργεί πονηρά, ενώ Εκείνος δοξάζει αυτούς που φοβούνται τον Κύριο».

Η αγανάκτηση του προφήτη προήλθε από το ότι δεν καταστράφηκε· φύτρωσε η κολοκυθιά. Απολογείται σε εσένα, για να θυμηθείς ότι είναι αγαθός. Φοβάμαι όμως μήπως ακούσεις από Αυτόν: «Μήπως το μάτι σου είναι πονηρό, επειδή εγώ είμαι αγαθός;» Ποιος έχει καταγραφεί ως πιο ασεβής από τον Αχαάβ;

Όσο για το «Ή μήπως ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, επειδή εγώ είμαι αγαθός;» Δεν είπε ότι είναι πονηροί οι άγιοι, αλλά «μήπως είστε πονηροί, επειδή εγώ είμαι αγαθός;» Διότι είναι αληθινά αγαθός προερχόμενος από αγαθό Πατέρα· και ο μισθός δεν είναι ανάλογος με το έργο· διότι το έργο είναι μικρό, αλλά ο μισθός μεγάλος. Πότισες ένα ποτήρι νερό αυτόν που διψούσε, και απολαμβάνεις «εκείνα που μάτι δεν είδε, και αυτί δεν άκουσε»· βλέπεις, λοιπόν, ότι είναι αγαθός. Όσο για το «αρχίζοντας από τους τελευταίους έως τους πρώτους», το λέει επειδή οι πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι· και «Θα καλέσω τον λαό μου, λαό μου». Και πάλι, «Όταν εισέλθει το πλήρωμα των εθνών, τότε θα σωθεί και όλος ο Ισραήλ», εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Ματθ. 20, 1-16 Αποφεύγοντας την κενοδοξία ο Κύριος μιλάει σαν να πρόκειται για κάποιον άλλο «οικοδεσπότη», ενώ ο ίδιος είναι ο οικοδεσπότης και ο διανομέας της βασιλείας των ουρανών. Ως «ημέρα» ονομάζει ολόκληρο τον αιώνα, κατά τον οποίο σε διάφορες εποχές μετά την παράβαση του Αδάμ προσκαλεί ορισμένους δικαίους σε θεοσεβή εργασία, ορίζοντάς τους μισθό για τα έργα. Εκείνοι λοιπόν περί την πρώτη ώρα είναι οι της εποχής του Αδάμ και του Ενώχ, ενώ της «τρίτης» είναι οι της εποχής του Νώε και του Σημ και οι δίκαιοι που προήλθαν από αυτούς· διότι είναι η δεύτερη εποχή και η δεύτερη κλήση, οπότε υπήρχαν και διαφορετικές νομικές διατάξεις. Οι δε εργάτες που κλήθηκαν περί την «έκτη» είναι εκείνοι της εποχής του Αβραάμ, επί του οποίου δόθηκε και πάλι η νομοθεσία της περιτομής, και της «ενδέκατης» είναι εκείνοι κατά την παρουσία του Χριστού, για τους οποίους και μόνο λέγεται «τι κάνετε εδώ όλη την ημέρα αργοί;», διότι, μη έχοντας ελπίδα στον Κύριο, όντας άθεοι στον κόσμο και αργοί σε κάθε αγαθό έργο, μοιάζουν με εκείνους που «στέκονται στην αγορά» και δεν αντιλαμβάνονται απολύτως τίποτα, αλλά διανύουν τον βίο τους άσκοπα και μάταια. Αυτούς προτρέπει ο Κύριος λέγοντας: «Τι στέκεστε (λέγοντας έτσι) αργοί;». Προς αυτόν αποκρίνονται λέγοντας: «Κανείς δεν μας μίσθωσε»· διότι ούτε ο Μωυσής ούτε κάποιος από τους αγίους κήρυξε στα έθνη, παρά μόνο στον Ισραήλ. Όμως ο Κύριος εισάγει και αυτούς «στον αμπελώνα».

Ας μη γογγύζει κανείς εναντίον του οικοδεσπότη, επειδή λέει: «Φίλε, δεν σε αδικώ. Δεν έχω εξουσία στα υπάρχοντά μου να κάνω αυτό που θέλω;» Ο ληστής θέλει να πράξει το δίκαιο, αλλά τον προλαβαίνει ο θάνατος. Δεν περιμένω μόνο το έργο, αλλά αποδέχθηκα και την πίστη. Ήλθα, εγώ που ποιμαίνω ανάμεσα στα κρίνα, ήλθα να ποιμάνω μέσα στους κήπους. Βρήκα πρόβατο χαμένο, αλλά το αναλαμβάνω στους ώμους μου. Διότι πιστεύει, επειδή και ο ίδιος είπε: «Πλανήθηκα σαν πρόβατο χαμένο. Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις στη βασιλεία σου».

Μέσω αυτού, μου φαίνεται ότι υποδηλώνεται το γνώρισμα της ίδιας της βασιλείας, ότι δηλαδή το χάραγμα του δηναρίου σημαίνει την αποτυπωμένη εικόνα του βασιλιά. Επειδή, λοιπόν, ήταν δίκαιο όλοι όσοι προσήλθαν στον αμπελώνα και στο πολίτευμα της θεοσέβειας, έχοντας καταπιαστεί με μία και την αυτή εργασία, να συμμετάσχουν στην ίδια βασιλεία, για τον λόγο αυτόν ευλόγως αποδίδει σε όλους το σύμβολο της βασιλείας, το δηνάριο. Από αυτούς, άλλοι κλήθηκαν στη νεότητά τους, άλλοι γύρω στο μέσο της ανθρώπινης ζωής, άλλοι έχοντας ήδη φτάσει και ξεπεράσει την ώριμη ανδρική ηλικία, και άλλοι στο στάδιο του πρεσβύτη, όντας πλέον γερασμένοι και βρισκόμενοι προς τη δύση του βίου τους. Θα μπορούσε κανείς, ερμηνεύοντας και με διαφορετικό τρόπο, να πει ότι αυτά που δηλώνονται μέσω της παραβολής εφαρμόζονται σε αυτούς που ανέκαθεν, από την πρώτη περίοδο της ιστορίας του βίου μέχρι τη συντέλεια, αξιώνονται της θείας κλήσης· ώστε να πούμε ότι κλήθηκαν πρωί πρωί στην εργασία της θεοσέβειας εκείνοι που δικαιώθηκαν πρώτοι κατά την αρχή του βίου· δεύτεροι δε εκείνοι την εποχή του Ενώχ και του Νώε· κατά την τρίτη ώρα εκείνοι την εποχή του Αβραάμ· κατά την έκτη ώρα εκείνοι την εποχή του Μωυσή, του Ιησού και των κριτών· κατά την ενάτη εκείνοι στα χρόνια των προφητών· και κατά την ενδέκατη, εκείνοι μετά τη σωτήρια θεοφάνεια· οι οποίοι όλοι θα αξιωθούν έναν και τον αυτόν μισθό που δηλώνεται με το δηνάριο, το οποίο αναφερόταν στη βασιλεία του Θεού.

Μας απάλλαξες από κόπους, όποιος κι αν είσαι εσύ που τα λες αυτά, αποκαλύπτοντας επιτέλους το απόκρυφο μυστικό της αναβολής· και, αν και δεν σε επαινώ για την κακία σου, σε επαινώ για την ομολογία σου. Έλα όμως εδώ, και άκουσε την ερμηνεία της παραβολής, ώστε να μην υποστείς βλάβη από τα Γραφόμενα εξαιτίας της απειρίας σου. Πρώτον, ο λόγος εδώ δεν γίνεται για το βάπτισμα, αλλά για εκείνους που πιστεύουν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και εισέρχονται στον καλό αμπελώνα, δηλαδή την Εκκλησία. Διότι από την ημέρα και την ώρα που πίστεψε ο καθένας, από εκείνη απαιτείται και η εργασία του. Έπειτα, αν και ως προς το μέτρο του κόπου εκείνοι που εισήλθαν πρώτοι προσέφεραν περισσότερα, δεν συνέβη όμως το ίδιο και ως προς το μέτρο της προαιρέσεως· και ίσως στους τελευταίους, εξαιτίας αυτής της προαιρέσεως, να οφειλόταν κάτι περισσότερο, έστω κι αν ο λόγος ακούγεται κάπως παράδοξος. Διότι η αιτία που εισήλθαν αργότερα, είναι ότι κλήθηκαν αργότερα στην καλλιέργεια του αμπελώνα. Ας εξετάσουμε όμως πόσο μεγάλη είναι η διαφορά τους στα άλλα σημεία: Οι μεν δεν πίστεψαν προηγουμένως, ούτε εισήλθαν, πριν συμφωνηθεί ο μισθός τους· οι δε προσήλθαν στην εργασία χωρίς συμφωνία, πράγμα που αποτελεί γνώρισμα μεγαλύτερης πίστεως. Και οι μεν αποδείχθηκε ότι είχαν φθονερή και γογγυστική φύση, ενώ οι δε δεν κατηγορούνται για τίποτα τέτοιο. Και στους μεν αυτό που δόθηκε ήταν μισθός, παρόλο που ήταν πονηροί, ενώ στους δε ήταν χάρις· ώστε, εφόσον κατηγορήθηκαν και για ανοησία, δικαίως στερήθηκαν το κάτι περισσότερο. Ας κατανοήσουμε, λοιπόν, τι θα συνέβαινε και σε αυτούς αν είχαν καθυστερήσει: προφανώς θα λάμβαναν ακριβώς τον ίδιο μισθό.

Από τα οποία συνάγεται ότι είναι δίκαιη η διανομή της ίσης αμοιβής, εφόσον η προαίρεση αντισταθμίζεται με τον κόπο. ΚΑʹ. Εάν πάλι η παραβολή σκιαγραφεί τη δύναμη του λουτρού, σύμφωνα με τη δική σου εξήγηση, τι θα εμπόδιζε αυτόν που εισήλθε νωρίτερα και υπέστη τον καύσωνα, να μη φθονήσει τους τελευταίους, ώστε με αυτήν ακριβώς τη φιλάνθρωπη στάση να αποκομίσεις μεγαλύτερο όφελος, και να λάβεις την ανταπόδοση ως οφειλή και όχι ως χάρη; Έπειτα, εκεί οι εργάτες λαμβάνουν την αμοιβή επειδή εισήλθαν στον αμπελώνα και δεν απέτυχαν να μπουν σε αυτόν· πράγμα που κινδυνεύεις να πάθεις εσύ. Ώστε, εάν μεν ήταν βέβαιο ότι θα επιτύχεις τη δωρεά, έχοντας τέτοιο φρόνημα και αποφεύγοντας πονηρά μέρος της εργασίας, θα ήταν συγγνωστό για εσένα που καταφεύγεις σε τέτοιους λογισμούς και που επιθυμείς να αποκομίσεις κάποιο επιπλέον κέρδος από τη φιλανθρωπία του Δεσπότη· για να μην πω ότι και ο ίδιος ο μεγαλύτερος κόπος αποτελεί μεγαλύτερο μισθό για εκείνον που δεν έχει εντελώς καπηλική νοοτροπία. Εάν όμως υπάρχει κίνδυνος για εσένα να εκπέσεις εντελώς από τον αμπελώνα εξαιτίας αυτής της εμπορικής συναλλαγής, και να ζημιωθείς ως προς το κεφάλαιο στην προσπάθειά σου να αποσπάσεις τα μικρά, έλα, πείσου στα λόγια μου· αφήνοντας κατά μέρος τέτοιου είδους παρερμηνείες και αντιρρήσεις, προσέλθε στο δώρο χωρίς υπολογισμούς, μήπως αρπαγείς απότομα πριν από την εκπλήρωση των ελπίδων σου, και χωρίς να το καταλάβεις στρέψεις τέτοια σοφίσματα εναντίον του εαυτού σου.

Εφόσον, λοιπόν, αποδείχθηκε από παντού ότι ο Μονογενής Υιός είναι Θεός, πώς αυτός που λέει ότι η αγαθότητα ανήκει στον Θεό αποδεικνύει ότι η θεότητα του Υιού είναι ξένη προς αυτή την προσωνυμία, και μάλιστα όταν ο ίδιος ο Κύριος μαρτυρεί για τον εαυτό Του το αγαθό στην παραβολή για τους μισθωτούς στον αμπελώνα; Διότι εκεί, όταν όσοι είχαν κοπιάσει νωρίτερα δυσφορούσαν για την ίση κατανομή του μισθού και έκριναν ως δική τους ζημιά την ευνοϊκή μεταχείριση των τελευταίων, λέει ο δίκαιος κριτής προς κάποιον από αυτούς που οργίζονταν: «Φίλε, δεν σε αδικώ· δεν συμφώνησα μαζί σου για ένα δηνάριο την ημέρα; Ιδού, πάρε το δικό σου· θέλω όμως να χαρίσω και στον τελευταίο ό,τι ακριβώς και σε σένα. Μήπως δεν έχω εξουσία να κάνω ό,τι θέλω στα δικά μου; Ή μήπως ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, επειδή εγώ είμαι αγαθός;». Και βεβαίως κανείς δεν θα φιλονικήσει ως προς τούτο, ότι δηλαδή η διανομή ανάλογα με την αξία είναι ίδιον έργο του κριτή· και όλοι οι μαθητές του Ευαγγελίου συμφωνούν ότι ο Μονογενής Θεός είναι ο κριτής. Διότι, λέει, ο Πατέρας δεν κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει όλη την κρίση στον Υιό. Εκείνοι όμως δεν απομακρύνονται από τα γεγραμμένα. Διότι ισχυρίζονται ότι η προσθήκη της λέξης «ένας» αναφέρεται κυρίως στον Πατέρα. Επειδή κανείς, λέει, δεν είναι αγαθός παρά μόνο ένας, ο Θεός. Άραγε, λοιπόν, θα ατονήσει η αλήθεια προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό της; Ή μήπως είναι πολύ εύκολο από πολλές πλευρές να ελέγξουμε και να αναιρέσουμε αυτόν τον παραλογισμό της απάτης;

Εκείνοι που κήρυτταν τον Εμμανουήλ εκ της Παρθένου, φανέρωναν την ένωση του Λόγου του Θεού με το πλάσμα Του. Μέσω της παραβολής των εργατών που αποστέλλονται στον αμπελώνα σε διαφορετικούς καιρούς, υποδεικνύεται ένας και ο αυτός οικοδεσπότης, ο οποίος έχει καλέσει άλλους μεν στην αρχή της δημιουργίας του κόσμου, μερικούς δε μετά από αυτό, και έτερους κατά το μέσον των χρόνων, άλλους δε καθώς προχωρούσαν οι καιροί, και στο τέλος πάλι άλλους, έτσι ώστε οι μεν εργάτες να είναι πολλοί ανάλογα με τις γενεές τους, ένας δε να είναι ο οικοδεσπότης που τους συγκαλεί.

Γίνε κήρυκας της αγαθότητας του Θεού, διότι σε κυβερνά αν και είσαι ανάξιος, και διότι χρωστάς μεγάλο χρέος, ενώ Εκείνος ως ανταπόδοση για τα μικρά έργα που κάνεις, σου προσφέρει τα μεγάλα. Μην αποκαλείς τον Θεό δίκαιο, διότι η δικαιοσύνη Του δεν διαπιστώνεται στις πράξεις σου. Και αν ο Δαβίδ Τον αποκαλεί δίκαιο και ευθύ, ο Υιός Του όμως μας φανέρωσε ότι είναι αγαθός και χρηστός· διότι, λέγει, είναι αγαθός προς τους πονηρούς και τους ασεβείς. Και πώς ονομάζεις τον Θεό δίκαιο, όταν συναντάς την περικοπή για τον μισθό των εργατών; «Φίλε, δεν σε αδικώ· θέλω να δώσω σε τούτον τον έσχατο ό,τι και σε σένα· επειδή ο δικός σου οφθαλμός είναι πονηρός, εγώ είμαι αγαθός;» Πώς αποκαλεί ο άνθρωπος τον Θεό δίκαιο, όταν συναντά την περικοπή του ασώτου υιού; Ο οποίος σκόρπισε τον πλούτο στην ασωτία, και μόνο με την κατάνυξη που έδειξε, πώς έτρεξε ο πατέρας και έπεσε στον τράχηλό του και του έδωσε εξουσία σε όλο τον πλούτο του; Διότι κανείς άλλος δεν τα είπε αυτά, ώστε να αμφιβάλλουμε γι' Αυτόν· ο ίδιος ο Υιός Του μαρτύρησε αυτά για Εκείνον. Πού είναι η δικαιοσύνη του Θεού, αφού εμείς ήμασταν αμαρτωλοί και ο Χριστός πέθανε για εμάς; Εάν λοιπόν είναι με αυτόν τον τρόπο ελεήμων, πιστεύουμε ότι δεν επιδέχεται αλλοίωση.

Και πώς ονομάζεις τον Θεό δίκαιο, όταν συναντήσεις την περικοπή σχετικά με τον μισθό των εργατών; «Φίλε, δεν σε αδικώ· θέλω να δώσω σε αυτόν τον τελευταίο, όπως και σε σένα. Ή μήπως ο οφθαλμός σου είναι πονηρός επειδή εγώ είμαι αγαθός;» Πώς πάλι μπορεί ένας άνθρωπος να αποκαλεί τον Θεό δίκαιο, όταν συναντά την περικοπή του ασώτου υιού, ο οποίος σκόρπισε τον πλούτο σε ασωτίες, όταν μόνο με την κατάνυξη που έδειξε, Εκείνος έτρεξε και έπεσε στον τράχηλό του και του έδωσε εξουσία πάνω σε όλο τον πλούτο Του; Διότι κανένας άλλος δεν είπε αυτά τα πράγματα γι' Αυτόν, ώστε να αμφιβάλλουμε, αλλά ο ίδιος ο Υιός Του, αυτός μαρτύρησε αυτά τα πράγματα γι' Αυτόν. Πού βρίσκεται η δικαιοσύνη του Θεού, στο ότι ενώ εμείς ήμασταν αμαρτωλοί ο Χριστός πέθανε για εμάς; Εάν λοιπόν είναι με αυτόν τον τρόπο ελεήμων, ας πιστέψουμε ότι δεν επιδέχεται καμία αλλοίωση.

Το ότι ο χρόνος είναι κατ' αυτόν τον τρόπο διαιρεμένος το κατέδειξε η παραβολή του Χριστού, ο οποίος διαίρεσε σε πέντε μέρη την ημέρα και εκείνους που προσκλήθηκαν στον αμπελώνα, δηλαδή στην εργασία της δικαιοσύνης, λέγοντας ότι άλλοι καλούνται την πρώτη ώρα, άλλοι την τρίτη, άλλοι την έκτη, άλλοι την ενάτη και άλλοι την ενδεκάτη. Διότι αυτές αποτελούσαν διαφορετικές κλήσεις και διαφορετικά δικαιώματα: άλλο ήταν εκείνο επί Αδάμ, άλλο επί Νώε, άλλο επί Αβραάμ, άλλο επί Μωυσή, και τελευταίο και τελειότατο εκείνο κατά την παρουσία του Χριστού, οπότε και ο μισθός των έργων αποδίδεται σύμφωνα με τη σωτήρια παραβολή πρώτα στους τελευταίους, επειδή εμείς λαμβάνουμε πρώτοι την αναγέννηση μέσω του βαπτίσματος, εμείς για τους οποίους «θυσιάστηκε ο Χριστός», ο Οποίος για τον σκοπό αυτό αναστήθηκε και μας εμφύσησε το Άγιο Πνεύμα για την ανακαίνισή μας.

Ή δεν έχω το δικαίωμα να κάνω ό,τι θέλω με τα δικά μου; Μήπως ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, επειδή εγώ είμαι αγαθός; Έτσι οι έσχατοι θα είναι πρώτοι, και οι πρώτοι έσχατοι. Διότι πολλοί είναι οι κλητοί, λίγοι όμως οι εκλεκτοί.

Κατηχητικός λόγος στο Άγιο Πάσχα. Αν κάποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει αυτή την καλή πανήγυρη· αν κάποιος είναι δούλος ευγνώμων, ας εισέλθει χαίροντας στη χαρά του Κυρίου του· αν κάποιος κοπίασε νηστεύοντας, ας λάβει τώρα το δηνάριο· αν κάποιος εργάστηκε από την πρώτη ώρα, ας δεχθεί σήμερα τη δίκαιη αμοιβή· αν κάποιος ήρθε μετά την τρίτη, ας γιορτάσει ευχαριστώντας· αν κάποιος έφτασε μετά την έκτη, ας μην αμφιβάλλει καθόλου, διότι σε τίποτα δεν ζημιώνεται· αν κάποιος καθυστέρησε ως την ενάτη, ας προσέλθει χωρίς κανέναν δισταγμό· αν κάποιος έφτασε μόλις την ενδέκατη, ας μη φοβηθεί την αργοπορία.

Ήρθε τελευταίος, αλλά πέρασε από τη δική μου κολυμβήθρα, όπως ακριβώς και εσύ. Ήρθε τελευταίος, αλλά απόλαυσε τη δική μου τράπεζα, όπως ακριβώς και εσύ· ήρθε τελευταίος, αλλά είδε όλη την ευπρέπεια του αμπελώνα μου· είδε το φυτό του ξύλου της ζωής· καταφίλησε τα αγκάθια, τα οποία φόρεσα ως στέφανο για χάρη του· αγκάλιασε τον σταυρό, τον οποίο υπέμεινα για χάρη του. Δεν μπορώ, λοιπόν, αυτόν που τόσο πολύ με πόθησε, αυτόν που τόσο πολύ με πίστεψε, να μην τον τιμήσω με κάθε προθυμία και τιμή. Όπως πίστεψες, πίστεψε· όπως ευπόρησες, ευπόρησε· όπως προσκύνησες, προσκύνησε· όπως βασίλευσες, βασίλευσε· όπως κοπίασες, δεν κοπίασε, αλλά εγώ με τη χάρη μου αναπλήρωσα αυτό που του έλειπε. Ή μήπως δεν μου επιτρέπεται να κάνω ό,τι θέλω στα δικά μου; Μήπως ξοδεύω τα δικά σου; Τα δικά μου χορηγώ. Μήπως δείχνω γενναιοδωρία με τα δικά σου;

Σχετικά με τα χέρια, όπως όταν προσευχόμενος λέει ο προφήτης: «Λύτρωσέ με, Κύριε, από το χέρι του αμαρτωλού, από το χέρι του παράνομου και του άδικου». Σχετικά δε με τον πονηρό οφθαλμό, όπως όταν ο Κύριος αναφωνεί: «Μήπως ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, επειδή εγώ είμαι αγαθός;». «Ελευθέρωσέ με, Κύριε, από τον πονηρό άνθρωπο». Ένας τέτοιος άνθρωπος πλέκει δόλους, μηχανεύεται υποκρισίες, σφυρηλατεί τον φθόνο στην καρδιά του.

Αυτή, λοιπόν, είναι η παραβολή του Σωτήρος. Εμείς όμως θα ερευνήσουμε με σύνεση τα λεγόμενα, ώστε και τον ασύγχυτο θησαυρό της πίστεως να βρούμε, και να μάθουμε ποιος μεν είναι ο οικοδεσπότης του, ποιος δε ο αμπελώνας και ποιος ο μισθός, ποιες είναι οι ώρες και η ημέρα, και ποιοι είναι οι εργάτες και ποιος ο επίτροπος.

Όταν τα άκουσε αυτά ο γιος του βασιλιά, αμέσως αναθάρρησε και η ψυχή του έγινε πιο θερμή. Και άρχισε να ανορθώνει τον λογισμό του Ναχώρ που έκλινε προς την απελπισία, και να τον στηρίζει πιο σταθερά στην πίστη του Χριστού, λέγοντας: «Κανένας, ω Ναχώρ, κανένας δισταγμός ας μην υπάρχει μέσα σου γι' αυτό. Διότι είναι γραμμένο ότι είναι δυνατόν στον Θεό να εγείρει τέκνα στον Αβραάμ ακόμη και από αυτές τις πέτρες· πράγμα το οποίο τι άλλο σημαίνει παρά τούτο, όπως είπε ο πατέρας Βαρλαάμ, ότι μπορούν να σωθούν και να γίνουν δούλοι του Χριστού εκείνοι που βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση και έχουν μιανθεί από κάθε είδους ανομίες; Διότι Εκείνος, από άκρα υπερβολή φιλανθρωπίας, άνοιξε διάπλατα τις ουράνιες πύλες σε όλους όσοι επιστρέφουν, μην αποκλείοντας την οδό της σωτηρίας σε κανέναν απολύτως, αλλά δεχόμενος με ευσπλαχνία αυτούς που μετανοούν. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, και σε όσους προσήλθαν στον αμπελώνα την πρώτη και την τρίτη, την έκτη, την ενάτη και την ενδεκάτη ώρα, καθορίζεται ίσος ο μισθός, όπως λέει το άγιο Ευαγγέλιο· ώστε, κι αν μέχρι τώρα γέρασες μέσα στις αμαρτίες, εάν προσέλθεις με θέρμη, θα αξιωθείς των ίδιων επάθλων με εκείνους που αγωνίστηκαν από τη νεότητά τους».

Αλλά επειδή από τον πανάγιο και όντως θεοφάντορα Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, στην πραγματεία του «Περί της εκκλησιαστικής ιεραρχίας», έχουν θεωρηθεί τα σύμβολα της ιερής τελετής της αγίας συνάξεως επάξια της μεγαλονοίας του, πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο παρών λόγος δεν πραγματεύεται τα ίδια, ούτε προχωρά με τον ίδιο τρόπο που προχωρούσε εκείνος —διότι είναι τολμηρό και αυθάδες και εγγίζει την παράνοια, να επιχειρούν να καταπιαστούν με το δικό του έργο εκείνοι που δεν μπορούν ούτε να τον χωρέσουν ούτε να τον κατανοήσουν, και να προβάλλουν ως δικά τους τα μυστήρια που φανερώθηκαν ενθέως μόνο σε εκείνον μέσω του Πνεύματος—, αλλά (πραγματεύεται) όσα παραλείφθηκαν από εκείνον, από φιλανθρωπία και κατά το θέλημα του Θεού, επειδή είναι προσιτά και σε άλλους, για την παρουσίαση και εξάσκηση της δικής τους πνευματικής έξης γύρω από τα θεία, ανάλογα με την έφεσή τους, και μέσω των οποίων η πάμφωτη ακτίνα των τελουμένων καθίσταται γνώριμη σε αυτούς, καθώς την κατανοούν σύμφωνα με τα μέτρα τους, και τους συγκρατεί κοντά της, κυριευμένους από τον πόθο, έτσι ώστε οι μεταγενέστεροί του να μην μείνουν εντελώς άπραγοι, μην έχοντας σε όλη την ημέρα του χρόνου της παρούσας ζωής τον λόγο που τους μισθώνει για εκείνη τη θεία αμπελουργία· (τον λόγο) ο οποίος, ως ανταμοιβή για την πνευματική εργασία του πνευματικού αμπελώνα, αποδίδει το πνευματικό δηνάριο της θείας και βασιλικότατης εικόνας, το οποίο συλήθηκε εξαρχής από τον πονηρό μέσω της απάτης κατά την παράβαση της εντολής.

Ποια είναι η παραβολή του Ευαγγελίου για τους εργάτες που μισθώθηκαν στον αμπελώνα και ποια η φαινομενική ανισότητα; Η κρίση του Θεού δεν γίνεται με βάση τον χρόνο και το σώμα, διότι και η ψυχή, όντας άχρονη και ασώματη, επειδή δεν δέχεται την αύξηση και το τέλος με χρονικά κριτήρια, πραγματοποιεί άχρονα και τις κινήσεις της εσωτερικής της διάθεσης. Είναι καλό, όμως, να αποσαφηνίσουμε τα λεγόμενα με ένα παράδειγμα: πολλές φορές υπάρχει κάποιος που έχει ζήσει εβδομήντα χρόνια στον μοναχικό βίο, και άλλος μόνο μία ημέρα. Επειδή όμως ο σκοπός της μοναχικής επαγγελίας είναι, αφού αποσπαστεί κανείς από την εμπαθή προσκόλληση και τη σχέση με τα υλικά αγαθά, να μεταφέρει ολόκληρη την ψυχή του προς τον Θεό, αυτός λοιπόν που έζησε εβδομήντα χρόνια πέθανε χωρίς να μεριμνήσει καθόλου για την επίτευξη αυτής της απάθειας, ενώ εκείνος που έζησε μόνο μία ημέρα, αφού απέσπασε ολόκληρη την εμπαθή του διάνοια από τα υλικά και την εναπέθεσε ολόκληρη στους κόλπους του Θεού, τελειώθηκε πνευματικά. Κατά τη διανομή, λοιπόν, των αμοιβών που γίνεται στην κρίση, ο μεν λαμβάνει τον μισθό επάξια, επειδή έφερε εις πέρας τον σκοπό της επαγγελίας του, ενώ ο άλλος τον λαμβάνει κατά χάριν και μόνο για τον κόπο της άσκησης που υπέμεινε.

Πώς, εφόσον η πρόθεση δεν είναι η ίδια, λέγεται στο ευαγγέλιο ότι ένα δηνάριο δίδεται από τον οικοδεσπότη σε όσους κόπιασαν στον αμπελώνα, και ότι οι κλήσεις είναι διαφορετικές; Κάποιοι από τους αγίους πατέρες λέγουν ότι οι διάφορες κλήσεις σημαίνουν τις διάφορες ηλικίες, ενώ άλλοι τις διάφορες προθέσεις. Το δε δηνάριο υπόθεσε ότι είναι η σωφροσύνη, της οποίας όμως υπάρχουν πολλές βαθμίδες: διότι εκείνος μεν που έχει τη δική του γυναίκα, περιοριζόμενος σε αυτήν, διαφυλάσσει ως προς αυτό τη σωφροσύνη· υπάρχει όμως άλλος, ανώτερος από αυτόν, επειδή δεν κάνει συνεχή χρήση της άδειας του νόμου· άλλος πάλι χρησιμοποιεί αυτή την άδεια μόνο για την τεκνοποιία προς διαιώνιση του γένους· και έτερος, μετά την απόκτηση ενός ή δύο παιδιών, απέχει τελείως από τη συζυγική συνεύρεση· υπάρχει, τέλος, ο υψηλότερος από όλους αυτούς, εκείνος που δεν παραδόθηκε καθόλου στον γάμο, αλλά από αγάπη προς τον Κύριο ασκεί την παρθενία.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΙΒ' ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ, ΣΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΣΥΝΤΟΜΟΤΑΤΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ. Ευλόγησον, <πάτερ>. Αδελφοί και πατέρες, θεωρώ δίκαιο η πήλινη γλώσσα, ο ασθενής λόγος και ο ταπεινός νους να ησυχάσουν σήμερα, ώστε η χρυσή γλώσσα, ο λαμπρός λόγος και ο θείος και υψηλός νους να υμνήσει λαμπρά την αγία, φαιδρή, σωτήρια και λαμπρή εξανάσταση του Σωτήρος μας· ο οποίος και θα επιβεβαιώσει περισσότερο και όσα λέγονται με αδυναμία από τη δική μας αμάθεια κάθε Κυριακή περί της εργασίας, των εργατών και του δηναρίου· και ίσως ούτε και ο ίδιος θα διηγηθεί λεπτομερώς τέτοια πράγματα· διότι η παγκόσμια χαρά της θείας αναστάσεως, καθιστώντας την ψυχή, τον νου και τη γλώσσα του γεμάτα χαρά, δεν του επέτρεψε να πει λεπτομερώς σε αυτόν τον λόγο ποιος είναι ο οικοδεσπότης, ποιος είναι ο αμπελώνας και ποιοι οι εργάτες και ποια είναι η πρώτη, η έκτη, η ενάτη και η ενδεκάτη ώρα και ποια είναι η εσπέρα και τι το δηνάριο, αλλά έχοντας παραλείψει όλα αυτά εκουσίως ως ολοφάνερα σε αυτούς που προσέχουν, γεμάτος αγαλλίαση άρχισε με δυνατή φωνή να λέει τα εξής: «Εάν κάποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει αυτήν την καλή πανήγυρη. Εάν κάποιος είναι ευγνώμων δούλος, ας εισέλθει με χαρά στη χαρά του Κυρίου του. Εάν κάποιος κοπίασε νηστεύοντας, ας λάβει τώρα το δηνάριο. Εάν κάποιος εργάστηκε από την πρώτη ώρα, ας δεχθεί σήμερα τη δίκαιη αμοιβή του.

Αν κάποιος ήλθε μετά την τρίτη ώρα, ας εορτάσει με ευχαριστία. Αν κάποιος φάνηκε κατά την έκτη ώρα, ας μην αμφιβάλλει καθόλου, γιατί δεν ζημιώνεται σε τίποτα. Αν κάποιος καθυστέρησε μέχρι την ενάτη, ας προσέλθει χωρίς κανένα δισταγμό. Αν κάποιος έφθασε μόλις την ενδεκάτη, ας μη φοβηθεί για την καθυστέρηση. Διότι ο φιλάνθρωπος Κύριος είναι μεγαλόδωρος, δέχεται τον τελευταίο όπως ακριβώς τον πρώτο. Αναπαύει αυτόν της ενδεκάτης ώρας όπως αυτόν που εργάστηκε από την πρώτη. Και τον τελευταίο ελεεί, και τον πρώτο περιποιείται. Και σε εκείνον δίνει, και σε τούτον χαρίζει. Και την πράξη τιμά, και την προαίρεση επαινεί.

Μτ 20, 1—16 Επειδή η παραβολή, αν και φανερώνει τη μισθαποδοσία της μέλλουσας ζωής, ωστόσο λέγεται για τον σωφρονισμό και τη σωτηρία εκείνων που ζουν στον παρόντα βίο, για τον λόγο αυτόν την εξυφαίνει και την αναπτύσσει με πιο ανθρώπινο τρόπο, εισάγοντας «αμπελώνα» και «εργάτες» και κλήση και απολογία και συμφωνία, έπειτα δε και «επίτροπο» και μισθαποδοσία από τον επίτροπο, ακόμη και γογγυσμό και τη δικαιολογία και επιτίμηση του οικοδεσπότη προς αυτούς. Διότι τίποτα από αυτά δεν υπάρχει στην άλλη ζωή, ούτε μισθαποδοσία από επίτροπο, καθώς ο ίδιος ο Δεσπότης αποδίδει στον καθένα την αμοιβή του. Ούτε υπάρχει γογγυσμός, διότι εκεί δεν υπάρχει κανένα απολύτως ίχνος φθόνου. Ούτε βέβαια και τα υπόλοιπα, δηλαδή δεσποτική δικαιολογία προς αυτούς ή επιτίμηση. Χρησιμοποίησε όμως αυτά τα στοιχεία από όσα συμβαίνουν πολλές φορές σε αυτούς που μισθώνονται εδώ, μεταξύ των οποίων υπάρχει και φθόνος και γογγυσμός και τα παρόμοια, καθιστώντας το νόημα της παραβολής πιο εύληπτο και σαφέστερο μέσα από όσα μας είναι γνωστά.

Αρχή του Χρυσοστόμου β'. Αν κάποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει αυτήν την καλή πανήγυρη. Αν κάποιος είναι δούλος ευγνώμων, ας εισέλθει με χαρά στη χαρά του Κυρίου του. Αν κάποιος κοπίασε νηστεύοντας, ας λάβει τώρα το δηνάριο. Αν κάποιος εργάστηκε από την πρώτη ώρα, ας δεχθεί τώρα τη δίκαιη αμοιβή. Αν κάποιος ήρθε μετά την τρίτη ώρα, ας εορτάσει ευχαριστώντας. Αν κάποιος ήρθε περίπου την έκτη ώρα, ας μην αμφιβάλλει καθόλου, διότι σε τίποτα δεν ζημιώνεται. Αν κάποιος καθυστέρησε μέχρι την ενάτη ώρα, ας προσέλθει χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Αν κάποιος έφτασε μόλις την ενδεκάτη ώρα, ας προσέλθει και αυτός χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Διότι, επειδή ο Δεσπότης είναι φιλόδωρος, δέχεται τον τελευταίο όπως ακριβώς και τον πρώτο. Αναπαύει αυτόν της ενδεκάτης ώρας, όπως και εκείνον που εργάστηκε από την πρώτη. Και τον τελευταίο ελεεί, και τον πρώτο περιποιείται. Και σε εκείνον δίνει, και σε τούτον χαρίζει. Και τα έργα δέχεται, και την προαίρεση ασπάζεται. Και την πράξη τιμά, και την πρόθεση επαινεί.

Και έλαβαν και αυτοί από ένα δηνάριο· και όταν το έλαβαν, γόγγυζαν κατά του οικοδεσπότη, λέγοντας: Αυτοί οι τελευταίοι εργάστηκαν μία ώρα, και τους έκανες ίσους με εμάς που βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα; Εκείνος δε, αποκριθείς, είπε σε έναν από αυτούς: Φίλε, δεν σε αδικώ. Δεν συμφώνησες μαζί μου για ένα δηνάριο; Πάρε το δικό σου και πήγαινε. Θέλω δε να δώσω σε τούτον τον τελευταίο ό,τι και σε σένα· ή δεν μου επιτρέπεται να κάνω ό,τι θέλω με τα δικά μου; Μήπως ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, επειδή εγώ είμαι αγαθός; Έτσι οι τελευταίοι θα είναι πρώτοι, και οι πρώτοι τελευταίοι.