Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 20:21

Προς εκείνους που υποστηρίζουν ότι το να πει ο Σωτήρας στη μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου: «Τι θέλεις;» αποτελεί δείγμα άγνοιας: Βρίσκουμε στην Παλαιά Διαθήκη τον Θεό να λέει στον Σολομώντα: «Ζήτησε από εμένα, και θα το πράξω για εσένα». Άραγε λοιπόν, προτού να ζητήσει, δεν γνώριζε ο Θεός τι είχε εκείνος στην ψυχή του; Αλλά επιθυμεί να φανερώνουμε εμείς τα αιτήματά μας έχοντας επίγνωση του Θεού, όπως λέει ο Παύλος: «Και τα αιτήματά σας ας γίνονται γνωστά στον Θεό»· το οποίο σημαίνει: Γνωστοποιήστε Του τι θέλετε, όχι επειδή Εκείνος έχει άγνοια, αλλά ως προς Εκείνον που αποδέχεται την αγαθή σας πρόθεση.

Ερμηνεία του ρητού, «Δεν είναι δικό μου να το δώσω», και σαφής διδασκαλία για το πώς πρέπει να το κατανοούμε. Καθώς ο Σωτήρας μας Χριστός προέτρεπε τους μαθητές να μην επιθυμούν να αποκτήσουν απολύτως τίποτα σε αυτή τη ζωή, αλλά μάλλον να απέχουν από τη φιλαργυρία, και να προσηλώνονται απερίσπαστα στον Θεό, αφιερωμένοι εξ ολοκλήρου στη λατρεία Του, και επειδή υποσχόταν ότι θα ανταποδώσει πλούσια τιμή σε όσους τηρούν αυτή την εντολή, τον πλησίασαν λέγοντας: «Ιδού, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε· τι άραγε θα υπάρξει για εμάς;» Σε αυτή τους την ερώτηση ο Χριστός αποκρίνεται: «Εσείς που με ακολουθήσατε, κατά την παλιγγενεσία, όταν καθίσει ο Υιός του ανθρώπου στον θρόνο της δόξας του, θα καθίσετε και εσείς σε δώδεκα θρόνους, κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». Ακούγοντας αυτή την υπόσχεση, οι γιοι του Ζεβεδαίου κυριεύθηκαν από μια επιθυμία που δεν τους ταίριαζε. Διότι αυτό που είχε προταθεί σε όλους τους μαθητές ως αμοιβή για την αφοσίωσή τους στον Χριστό, ήθελαν να το οικειοποιηθούν μόνοι τους. Όμως, από ντροπή μήπως φανεί ότι έχουν ηττηθεί από την επιθυμία της κενής δόξας, οι ίδιοι σιωπούν χωρίς να αποκαλύπτουν τις σκέψεις τους, αλλά παρασκευάζουν τη μητέρα τους να τους εξυπηρετήσει σε αυτό. Και πράγματι, εκείνη πλησίασε και είπε: «Πες να καθίσουν αυτοί οι δύο γιοι μου, ο ένας στα δεξιά σου και ο άλλος στα αριστερά σου». Φαίνεται λοιπόν μέσα από αυτά, ότι η γυναίκα προσπαθούσε να αποσπάσει μόνο για τα δικά της παιδιά αυτό που οφειλόταν σε όλους.

Και προσήλθε σε αυτόν η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου μαζί με τους υιούς της, προσκυνώντας τον και ζητώντας κάτι από αυτόν. Εκείνος της είπε: Τι θέλεις; Του λέει: Πες να καθίσουν αυτοί οι δύο υιοί μου, ένας στα δεξιά σου και ένας στα αριστερά σου, στη βασιλεία σου.

Λένε δε ότι αυτή είναι αναγκαία για όσους έχουν λάβει την τέλεια γνώση, ώστε να είναι αναγεννημένοι στην υπεράνω όλων δύναμη. Διότι διαφορετικά είναι αδύνατον να εισέλθουν εντός του Πληρώματος, επειδή κατ' αυτούς αυτή είναι που οδηγεί στο βάθος του Βυθού. Υποστηρίζουν, δηλαδή, ότι το μεν βάπτισμα του φαινομένου Ιησού είναι για την άφεση των αμαρτιών, ενώ η απολύτρωση του Χριστού, ο οποίος κατήλθε σε αυτόν, οδηγεί στην τελείωση, και ότι το μεν είναι ψυχικό, ενώ η δε πνευματική. Και ότι το μεν βάπτισμα εξαγγέλθηκε από τον Ιωάννη για μετάνοια, ενώ η απολύτρωση κομίστηκε από τον Χριστό για τελείωση. Και ότι περί αυτής πρόκειται όταν λέγει: «έχω και άλλο βάπτισμα να βαπτιστώ, και πάρα πολύ επείγομαι για αυτό». Αλλά λένε ότι και στους υιούς του Ζεβεδαίου, όταν η μητέρα τους ζήτησε να τους καθίσει στα δεξιά και στα αριστερά του στη βασιλεία, ο Κύριος προσέθεσε αυτήν την απολύτρωση, λέγοντας: «Μπορείτε να βαπτιστείτε το βάπτισμα που εγώ πρόκειται να βαπτιστώ;». Και ισχυρίζονται ότι ο Παύλος ρητώς έχει αναγγείλει πολλές φορές την εν Χριστώ Ιησού απολύτρωση, και ότι αυτή είναι η οποία παραδίδεται από αυτούς με ποικίλους και ασύμφωνους τρόπους. 20.

Διότι, λέει, «το πνεύμα μου στέκεται ανάμεσά σας» και «έχρισε τον Χριστό με Άγιο Πνεύμα». Εάν ο ίδιος ο Μονογενής χρίεται με το Πνεύμα, ποιος θα κατηγορήσει την Αγία Τριάδα; 19. Έπειτα πάλι λέει ο μανιώδης Άρειος: «Πώς είπε ο Κύριος, "τι με λέγεις αγαθό; Ένας είναι αγαθός, ο Θεός", σαν να αρνείται ο ίδιος την αγαθότητά του;» Και ποιος άλλος είναι τόσο αγαθός όσο ο Μονογενής, ο οποίος έδωσε τον εαυτό του ως αντίλυτρο για τις δικές μας ψυχές; Και δεν γνωρίζουν τη δύναμη και την αγαθότητα του Θεού ούτε την οικονομία της σοφίας του Θεού, όντας ψυχικοί και σαρκικοί, ελεγχόμενοι από το Άγιο Πνεύμα, όντας κενοί από αυτό, μην έχοντας τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, η οποία δίνει σοφία σε κάθε άνθρωπο. Πάλι δε του ζητούν, λέει, οι υιοί του Ζεβεδαίου μέσω της μητέρας τους το να καθίσουν στη βασιλεία του ένας στα δεξιά και ένας στα αριστερά, και τους είπε: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω;» Και όταν εκείνοι απάντησαν «ναι», τους είπε: «Το δικό μου ποτήριο θα το πιείτε, το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου δεν ανήκει σε εμένα να το δώσω, αλλά σε αυτούς για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα». Έπειτα λέει ο απόστολος «ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς», σαν να είχε αυτός ανάγκη από εκείνον που τον ανέστησε.

Προβάλλουν πάλι κάποια ρητά οι πάντολμοι, σπέρνοντας ύπουλα υπόνοιες περί ελαττώματος για Εκείνον που τους εξαγόρασε, αν βέβαια έχουν εξαγοραστεί. Διότι, όταν προσήλθε η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου και τον παρακάλεσε να καθίσει ο ένας υιός εκ δεξιών και ο άλλος εξ ευωνύμων, όταν έλθει στη βασιλεία του, είπε προς αυτούς: «Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Δύνασθε να πιείτε το ποτήριο που πρόκειται να πιω;» Και εκείνοι είπαν· «Ναι, δυνάμεθα». Και τους είπε· «Το μεν ποτήριό μου θα το πιείτε, το να καθίσετε όμως εκ δεξιών μου ή εξ ευωνύμων δεν είναι δικό μου να το δώσω, αλλά ανήκει σε εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου». Βλέπεις, λέει, πώς δεν έχει εξουσία παρά μόνο ο Πατέρας, ο οποίος έχει την εξουσία να το παρέχει σε όποιον θέλει; Αλλά ποιος από τους ορθά σκεπτόμενους θα το κατανοούσε έτσι; Διότι, αν ο Υιός δεν έχει εξουσία, τότε ποιος έχει; «Διότι ο Πατέρας», λέει, «ζωογονεί τους νεκρούς, και κατά τον ίδιο τρόπο έδωσε και στον Υιό, ώστε να ζωογονεί όποιον θέλει», και «όσα έχει ο Πατέρας είναι δικά μου», και «τα πάντα μού παραδόθηκαν από τον Πατέρα μου». Ποιος λοιπόν μπορεί να αμφιβάλλει πλέον; Αυτό που θέλει να καταδείξει ο θείος και σοφός λόγος του είναι ότι τούτο δεν γίνεται με προσωποληψία, αλλά κατ' αξίαν. Διότι είναι ίδιον του Κυρίου το να παρέχει, παρέχει όμως στον καθένα σύμφωνα με την αξία του. Και ο καθένας, αφού εργαστεί το δίκαιο, λαμβάνει σύμφωνα με τον δικό του κόπο 〈από τον Κύριο〉, και πλέον δεν εξαρτάται μόνο από Εκείνον να το δώσει, αλλά και από εκείνον που κατέστησε τον εαυτό του άξιο.

ΙΔ΄. Και αυτό αλλού λέγεται και νοείται, και ίσως είναι αναγκαίο να προσθέσω στα όσα ειπώθηκαν και εκείνο που μου ήλθε στον νου, προκειμένου να χαρίσω και σε εσάς τον πλούτο μου. Ζήτησε η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου, παρακινούμενη από φιλόστοργο αίσθημα και αγνοώντας το μέτρο αυτών που ζητούσε, αν και συγχωρητέα λόγω της υπερβολικής αγάπης και της οφειλόμενης εύνοιας προς τα παιδιά της. Διότι τίποτε δεν είναι πιο ευσπλαχνικό από τη μητέρα· και αυτό το λέω, για να θεσπίσω ως νόμο το να τιμώνται οι μητέρες. Ζήτησε, λοιπόν, από τον Ιησού η μητέρα τους, να καθίσει ο ένας εκ δεξιών του και ο άλλος εξ αριστερών του. Αλλά τι απάντησε ο Σωτήρας; Τους ερωτά πρώτα, εάν δύνανται να πιουν το ποτήριο το οποίο ο ίδιος επρόκειτο να πιει.

ΡΛΖʹ. Προς τον Νείλο. Σχετικά με αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο: «Το να καθίσει όμως κανείς εκ δεξιών μου και εξ αριστερών, δεν είναι δικό μου να το δώσω.» Το αίτημα της μητέρας των υιών του Ζεβεδαίου ο Κύριος δεν το απορρίπτει ως αδύνατο για τον ίδιο· διότι ό,τι θέλει το μπορεί· αλλά το απέπεμψε ως άτοπο. Διότι λέει: «Πες, να καθίσουν οι δύο μου υιοί, ένας στα δεξιά σου και ένας στα αριστερά σου στη βασιλεία σου.» Ο δίκαιος όμως μισθαποδότης, με μια εύλογη κρίση σωφρονίζει την ατοπία. Δεν είναι δικό μου να το δώσω απλώς σε όσους το ζητούν, αλλά να παράσχω τον μισθό σε εκείνους που κοπίασαν· διότι δεν είναι γνώρισμα δίκαιου κριτή να παραβλέψει τους ιδρώτες και να χορηγήσει αμοιβή στους ράθυμους. Εάν λοιπόν επιθυμούν την καθέδρα, δεν αγνοούν τους αγώνες, των οποίων αυτή έχει ετοιμαστεί ως βραβείο για εκείνους που αγωνίζονται νομίμως.

Διότι νομίζω ότι η αναστάτωσή σας έχει αυξηθεί, η απορία σας έχει γίνει μεγαλύτερη και διακατέχεστε από αγωνία· αλλά μη φοβάστε, διότι δεν θα σταματήσω μέχρι να δώσω τη λύση. Κάντε όμως λίγη υπομονή, καθώς θα πάρω τον λόγο λίγο πιο πίσω· διότι με κανέναν άλλο τρόπο δεν είναι δυνατόν να καταθέσω τα πάντα στη σκέψη σας με σαφήνεια. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που έχει ειπωθεί; Η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη, πλησίασε τον Ιησού μαζί με τα παιδιά της καθώς εκείνος αναχωρούσε για τα Ιεροσόλυμα, λέγοντας: «Πες να καθίσουν οι δύο υιοί μου, ένας στα δεξιά σου και ένας στα αριστερά σου». Ένας άλλος ευαγγελιστής, βέβαια, αναφέρει ότι τα ίδια τα παιδιά ζήτησαν αυτά τα πράγματα από τον Χριστό.

Αλλά δεν υπάρχει καμία αντίφαση (διότι δεν πρέπει να παραβλέπουμε ούτε και αυτές τις μικρές λεπτομέρειες)· απεναντίας, προβάλλοντας τη μητέρα τους, επειδή εκείνη μίλησε και άνοιξε την πόρτα, υπέβαλαν και οι ίδιοι την ικεσία τους, χωρίς μεν να γνωρίζουν τι έλεγαν, λέγοντάς το όμως παρ' όλα αυτά. Διότι, αν και ήταν απόστολοι, εντούτοις βρίσκονταν ακόμη σε μια πιο ατελή κατάσταση, σαν τους νεοσσούς που περιφέρονται μέσα στη φωλιά, εφόσον δεν είχαν ακόμη στερεωθεί τα φτερά τους.

Άκουσε λοιπόν τι λέει ο Παύλος, πώς αναφέρει και τα δύο για το βάπτισμα, ότι δηλαδή είναι θάνατος της αμαρτίας και σταυρός: «ή αγνοείτε ότι όσοι βαπτιστήκαμε στον Χριστό, στον θάνατό του βαπτιστήκαμε;». Και πάλι: «ο παλαιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε, για να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας». Για να μη φοβηθείς, λοιπόν, ακούγοντας για θάνατο και ακούγοντας για σταυρό, πρόσθεσε ότι ο σταυρός είναι θάνατος της αμαρτίας. Είδες πώς το βάπτισμα είναι σταυρός; Μάθε ότι και τον σταυρό τον ονόμασε βάπτισμα ο Χριστός, ανταλλάσσοντας μαζί σου το όνομα του βαπτίσματος. Το δικό σου βάπτισμα το ονόμασε σταυρό· τον δικό μου σταυρό, λέει, τον ονομάζω βάπτισμα. Και πού το λέει αυτό; «Έχω να βαπτιστώ ένα βάπτισμα, το οποίο εσείς δεν γνωρίζετε». Και από πού είναι φανερό ότι μιλάει για τον σταυρό; Τον πλησίασαν οι γιοι του Ζεβεδαίου, ή μάλλον «η μητέρα των γιων του Ζεβεδαίου» λέγοντας: «Πες να καθίσουν αυτοί οι δύο γιοι μου, ένας στα δεξιά και ένας στα αριστερά στη βασιλεία σου». Μητρικό ήταν το αίτημα, αν και απερίσκεπτο. Τι απάντησε λοιπόν ο Χριστός; «Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω, και να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι;». Βλέπεις ότι ονόμασε τον σταυρό βάπτισμα; Από πού είναι αυτό φανερό; «Μπορείτε», λέει, «να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω;». Ποτήριο ονομάζει το πάθος και γι' αυτό λέει: «Πατέρα, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο».

ΤΙΤΛΟΣ ΜΒʹ. — Περί άδικων αιτημάτων· και ότι τα άδικα αιτήματα δεν πρέπει να εκπληρώνονται, έστω κι αν τυχαίνει να είναι η μητέρα αυτή που υποβάλλει το αίτημα. «Τοποθετήθηκε θρόνος για τη μητέρα του βασιλιά, και κάθισε στα δεξιά του, και του είπε: Ένα μικρό αίτημα ζητώ από εσένα· μην αποστρέψεις το πρόσωπό σου από εμένα. Και της είπε ο βασιλιάς: Ζήτα, μητέρα μου, διότι δεν θα σου το αρνηθώ. Ας δοθεί, λοιπόν, η Αβισάκ η Σουναμίτιδα στον Ορνία [Αδωνία] τον αδελφό σου ως σύζυγος. Και αποκρίθηκε ο βασιλιάς Σολομών και είπε στη μητέρα του: Και για ποιον λόγο ζητάς την Αβισάκ για τον Ορνία ως γυναίκα του; Ζήτησε να του δοθεί και η βασιλεία· διότι αυτός είναι αδελφός μου μεγαλύτερος από εμένα, και έχει με το μέρος του τον Αβιαθάρ τον ιερέα και τον Ιωάβ τον γιο της Σαρουΐας, τον αρχιστράτηγο, ως σύντροφό του. Και ορκίστηκε ο βασιλιάς Σολομών στον Κύριο, λέγοντας: Αυτά να μου κάνει ο Θεός και αυτά να προσθέσει, αν δεν εκστόμισε ο Ορνίας αυτόν τον λόγο εναντίον της ίδιας του της ζωής. Και τώρα, ορκίζομαι στον ζωντανό Κύριο, ο οποίος με ετοίμασε και με τοποθέτησε στον θρόνο του Δαβίδ του πατέρα μου, ότι σήμερα ο Ορνίας θα θανατωθεί. Και έστειλε ανθρώπους, και τον θανάτωσε, και πέθανε ο Ορνίας εκείνη την ημέρα.» «Τότε τον πλησίασε η μητέρα των γιων του Ζεβεδαίου μαζί με τους γιους της, προσκυνώντας τον και ζητώντας κάτι από αυτόν. Εκείνος δε της είπε: Τι θέλεις;»

Αυτή δε είπε: «Να καθίσουν αυτοί οι δύο υιοί μου, ένας στα δεξιά σου και ένας στα αριστερά σου στη βασιλεία σου». Και αποκρινόμενος ο Ιησούς είπε: «Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πίνω, και να βαπτιστείτε το βάπτισμα που εγώ βαπτίζομαι;» Του λέγουν: «Μπορούμε». Τους λέγει: «Το μεν ποτήριό μου θα το πιείτε, και το βάπτισμα θα το βαπτιστείτε· το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου, δεν ανήκει σε μένα να το δώσω, αλλά θα δοθεί σε εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου.» ΤΙΤΛΟΣ ΜΓ΄. — Περί απληστίας· και ότι διακατεχόμαστε από άπληστη διάθεση στην επιθυμία μας για τα περισσότερα. «Ο άδης και η απώλεια δεν χορταίνουν· ομοίως και οι οφθαλμοί των ανθρώπων είναι άπληστοι.» «Δεν θα χορτάσει ο οφθαλμός να βλέπει, και δεν θα γεμίσει το αυτί από το να ακούει.» «Εξαιτίας της απληστίας πολλοί πέθαναν.» Η απληστία του σώματος μπορεί να εξωθήσει στην παραφροσύνη ακόμη και όσους είναι κατά τα άλλα σοφοί, και τους εξαναγκάζει να σκέπτονται με τον χειρότερο τρόπο, παρασύροντας τον λογισμό σαν ένα ατίθασο πουλάρι.

Ματθ. 20,20-23 〈Η μητέρα〉 και οι γιοι 〈προσήλθαν〉 στον Ιησού ζητώντας την πρωτοκαθεδρία 〈από τα δεξιά〉 και 〈από τα αριστερά〉, νομίζοντας ότι η βασιλεία του ήταν ήδη παρούσα επειδή μάλιστα αυτός έσπευδε προς τα Ιεροσόλυμα. Ο Ιησούς όμως, διορθώνοντας την πλάνη τους και εκπαιδεύοντάς τους να μην αγαπούν τα πρωτεία, τους είπε: 〈Δεν ξέρετε τι ζητάτε〉 υποθέτοντας ότι είναι πλέον καιρός και ότι πλησιάζει ήδη η βασιλεία μου και ότι για αυτόν τον λόγο ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα. Διότι τόσο πολύ απέχει το να είναι αυτά ήδη παρόντα, ώστε τώρα πορεύομαι προς τον σταυρό και τον θάνατο. Αυτό άλλωστε δηλώνει το 〈ποτήριό〉 μου και 〈το βάπτισμα, με το οποίο εγώ βαπτίζομαι〉. Αυτά λοιπόν επίκεινται τώρα, προς αυτά σπεύδω. Εάν, επομένως, έχετε την επιθυμία και τη φιλοδοξία να συμμετέχετε και να συναπολαύσετε αυτό στο οποίο τώρα πορεύομαι, δεν έπρεπε να ζητάτε θρόνους και καθέδρες και πρωτοκαθεδρίες, αλλά σταυρό και θάνατο. Διότι αυτά είναι που πρόκειται τώρα να αναδεχθώ. Γι' αυτό 〈δεν ξέρετε τι ζητάτε〉. διότι η λογική αίτηση τώρα είναι ο σταυρός και ο θάνατος. 〈Μπορείτε〉 λοιπόν, λέει, 〈να πιείτε το ποτήριο που εγώ πίνω〉, και 〈να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι〉;

Αναγνώστηκαν δεκαπέντε λόγοι του μακαρίου Βασιλείου, επισκόπου Σελευκείας, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά το «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην». Έπειτα στον Ιωσήφ, στον Αδάμ, στον Κάιν και τον Άβελ, στον Αβραάμ, στον Μωυσή, στον Ηλία, στον Ιωνά, ο ένατος στον εκατόνταρχο, ο δέκατος στο «Συνέπλεαν οι μαθητές με τον Ιησού» και τα εξής, έπειτα στο «Ελάτε όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι» και τα εξής, και έπειτα στον τελώνη και τον Φαρισαίο, και στο «Πες ώστε οι δύο μου γιοι να καθίσουν, ένας εκ δεξιών σου και ένας εξ αριστερών», και στο «Ποιον με λένε οι άνθρωποι ότι είναι ο Υιός του ανθρώπου;». Και ο δέκατος πέμπτος στο «Εσύ είσαι ο ερχόμενος, ή άλλον περιμένουμε;». Σε αυτούς λοιπόν τους λόγους του, μπορεί κανείς να διακρίνει, όσο ίσως σε κανέναν άλλον, να αναπτύσσεται ο μεταφορικός χαρακτήρας, η γοργότητα και η παρισότητα, ενώ παράλληλα τους διατρέχει η σαφήνεια και η γλυκύτητα. Όμως, η υπερβολική και κορεσμένη χρήση των μεταφορών και των γοργείων σχημάτων, και μάλιστα η συνεχής, άκρατη και αδιάκοπη χρήση τους, προκαλεί στον ακροατή δυσαρέσκεια και δυσμενή κριτική, και εγείρει ψόγο για τον συγγραφέα, ο οποίος φαίνεται να μην έχει την ικανότητα να ρυθμίσει τη φυσική του κλίση με την τέχνη και να βάλει σε τάξη με κάποιον κανόνα το άτακτο στοιχείο.

Σχετικά με τους υιούς του Ζεβεδαίου λέει η μητέρα τους: Κύριε, θέλω «να καθίσουν οι δύο μου υιοί, ένας στα δεξιά σου και ένας στα αριστερά σου». Αποκρίθηκε ο Κύριος: «Αυτό δεν ανήκει σε εμένα», επειδή ζήτησε μόνο τα σχετικά με αυτούς. Ο Πέτρος, όμως, ομιλεί για όλους, λογαριάζοντας τους αδελφούς ως δικά του μέλη, τους οποίους επιζήτησε ως κοινωνούς: «Εμείς που αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε, τι θα έχουμε;». Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Κύριος, λέγοντας για πολλούς: «Εσείς που τα αφήσατε και με ακολουθήσατε, θα καθίσετε στον νέο αιώνα σε δώδεκα θρόνους, κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». Και πάλι: «Θα λάβετε εκατονταπλάσια στον παρόντα αιώνα».

Εκείνος δε της είπε: «Τι θέλεις;» Του λέει: «Πες να καθίσουν αυτοί οι δύο υιοί μου, ένας εκ δεξιών σου και ένας εξ αριστερών σου στη βασιλεία σου.» Νόμιζαν οι υιοί του Ζεβεδαίου ότι, εάν μεταβεί στα Ιεροσόλυμα ο Κύριος, θα εγκαθιδρύσει αισθητή βασιλεία· διότι τον άκουγαν συνεχώς να λέει ότι «Ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα». Έπαθαν λοιπόν κάτι το ανθρώπινο, και πείθουν τη μητέρα τους να τον πλησιάσει, επειδή οι ίδιοι δίσταζαν να τον πλησιάσουν φανερά· διότι κρυφά τον πλησίασαν και αυτοί, όπως λέει ο Μάρκος. Διότι αναφέρει ότι προσέρχονται σε αυτόν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, το οποίο σημαίνει ότι έρχονται κρυφά και κατ' ιδίαν. «Αποκρινόμενος δε ο Ιησούς είπε: Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο το οποίο εγώ πρόκειται να πιω, ή να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι;»