Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 20:22

Τι λοιπόν, λέει, θα ανταποδώσω στον Κύριο; Όχι θυσίες, ούτε ολοκαυτώματα, ούτε την υπηρεσία της νομικής λατρείας, αλλά αυτήν την ίδια ολόκληρη τη ζωή μου· και γι' αυτό, λέει, «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι», ονομάζοντας ποτήριο το πάθος στους αγώνες υπέρ της ευσεβείας, το να αντισταθεί κανείς ενάντια στην αμαρτία μέχρι θανάτου. Αυτό άλλωστε είναι εκείνο που ο ίδιος ο Σωτήρας δίδαξε στα Ευαγγέλια: «Πάτερ, ει δυνατόν, ας παρέλθει το ποτήριο τούτο»· και πάλι προς τους μαθητές: «Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω;», υποδηλώνοντας τον θάνατο, τον οποίο καταδεχόταν υπέρ της σωτηρίας του κόσμου. Γι' αυτό, λέει, «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι»· δηλαδή, διψώντας έρχομαι προς την τελείωση διά του μαρτυρίου, θεωρώντας τα βασανιστήρια που επιβάλλονται στους αγώνες υπέρ της ευσεβείας ως ανάπαυση της ψυχής και του σώματος, και όχι ως πόνους.

Διότι σε καθέναν είναι φανερό ότι ο Χριστός εκουσίως προσήλθε στο πάθος και με το δικό του θέλημα και του ιδίου του Πατέρα και με την ευδοκία του Αγίου Πνεύματος έλαβε τη σάρκα ενανθρωπώντας ανάμεσά μας, όντας τέλειος Θεός από την αρχή, γεννημένος από τον Πατέρα άναρχα και άχρονα, και τις έσχατες ημέρες καταδέχθηκε να κυοφορηθεί σε μήτρα παρθένου, πλάθοντας στον εαυτό του σώμα και έχοντας γεννηθεί αληθινά και ενανθρωπήσει πραγματικά, ώστε με αυτή τη σάρκα να πάθει για εμάς και να δώσει την ψυχή του για τα δικά του πρόβατα· καθώς ελέγχει αυτούς λέγοντας: «Ιδού, ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα, και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί και θα θανατωθεί και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί», και προς τους γιους του Ζεβεδαίου λέγοντας: «Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω;», όπως και ο απόστολος Πέτρος λέει: «θανατώθηκε μεν ως προς τη σάρκα, ζωοποιήθηκε δε ως προς το πνεύμα» και πάλι: «ο οποίος έπαθε για εμάς κατά τη σάρκα»· πάλι δε ο Ιωάννης λέει: «αν κάποιος δεν ομολογεί ότι ο Χριστός έχει έλθει με σάρκα, αυτός είναι αντίχριστος», και ο άγιος Παύλος αναφέρει: «αφού γεύτηκε θάνατο, και μάλιστα θάνατο σταυρού», όπως και ο Μωυσής προαναγγέλλοντας έλεγε: «θα δείτε τη ζωή σας κρεμασμένη πάνω στο ξύλο».

Λένε δε ότι αυτή είναι αναγκαία για όσους έχουν λάβει την τέλεια γνώση, ώστε να είναι αναγεννημένοι στην υπεράνω όλων δύναμη. Διότι διαφορετικά είναι αδύνατον να εισέλθουν εντός του Πληρώματος, επειδή κατ' αυτούς αυτή είναι που οδηγεί στο βάθος του Βυθού. Υποστηρίζουν, δηλαδή, ότι το μεν βάπτισμα του φαινομένου Ιησού είναι για την άφεση των αμαρτιών, ενώ η απολύτρωση του Χριστού, ο οποίος κατήλθε σε αυτόν, οδηγεί στην τελείωση, και ότι το μεν είναι ψυχικό, ενώ η δε πνευματική. Και ότι το μεν βάπτισμα εξαγγέλθηκε από τον Ιωάννη για μετάνοια, ενώ η απολύτρωση κομίστηκε από τον Χριστό για τελείωση. Και ότι περί αυτής πρόκειται όταν λέγει: «έχω και άλλο βάπτισμα να βαπτιστώ, και πάρα πολύ επείγομαι για αυτό». Αλλά λένε ότι και στους υιούς του Ζεβεδαίου, όταν η μητέρα τους ζήτησε να τους καθίσει στα δεξιά και στα αριστερά του στη βασιλεία, ο Κύριος προσέθεσε αυτήν την απολύτρωση, λέγοντας: «Μπορείτε να βαπτιστείτε το βάπτισμα που εγώ πρόκειται να βαπτιστώ;». Και ισχυρίζονται ότι ο Παύλος ρητώς έχει αναγγείλει πολλές φορές την εν Χριστώ Ιησού απολύτρωση, και ότι αυτή είναι η οποία παραδίδεται από αυτούς με ποικίλους και ασύμφωνους τρόπους. 20.

Διότι, λέει, «το πνεύμα μου στέκεται ανάμεσά σας» και «έχρισε τον Χριστό με Άγιο Πνεύμα». Εάν ο ίδιος ο Μονογενής χρίεται με το Πνεύμα, ποιος θα κατηγορήσει την Αγία Τριάδα; 19. Έπειτα πάλι λέει ο μανιώδης Άρειος: «Πώς είπε ο Κύριος, "τι με λέγεις αγαθό; Ένας είναι αγαθός, ο Θεός", σαν να αρνείται ο ίδιος την αγαθότητά του;» Και ποιος άλλος είναι τόσο αγαθός όσο ο Μονογενής, ο οποίος έδωσε τον εαυτό του ως αντίλυτρο για τις δικές μας ψυχές; Και δεν γνωρίζουν τη δύναμη και την αγαθότητα του Θεού ούτε την οικονομία της σοφίας του Θεού, όντας ψυχικοί και σαρκικοί, ελεγχόμενοι από το Άγιο Πνεύμα, όντας κενοί από αυτό, μην έχοντας τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, η οποία δίνει σοφία σε κάθε άνθρωπο. Πάλι δε του ζητούν, λέει, οι υιοί του Ζεβεδαίου μέσω της μητέρας τους το να καθίσουν στη βασιλεία του ένας στα δεξιά και ένας στα αριστερά, και τους είπε: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω;» Και όταν εκείνοι απάντησαν «ναι», τους είπε: «Το δικό μου ποτήριο θα το πιείτε, το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου δεν ανήκει σε εμένα να το δώσω, αλλά σε αυτούς για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα». Έπειτα λέει ο απόστολος «ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς», σαν να είχε αυτός ανάγκη από εκείνον που τον ανέστησε.

Προβάλλουν πάλι κάποια ρητά οι πάντολμοι, σπέρνοντας ύπουλα υπόνοιες περί ελαττώματος για Εκείνον που τους εξαγόρασε, αν βέβαια έχουν εξαγοραστεί. Διότι, όταν προσήλθε η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου και τον παρακάλεσε να καθίσει ο ένας υιός εκ δεξιών και ο άλλος εξ ευωνύμων, όταν έλθει στη βασιλεία του, είπε προς αυτούς: «Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Δύνασθε να πιείτε το ποτήριο που πρόκειται να πιω;» Και εκείνοι είπαν· «Ναι, δυνάμεθα». Και τους είπε· «Το μεν ποτήριό μου θα το πιείτε, το να καθίσετε όμως εκ δεξιών μου ή εξ ευωνύμων δεν είναι δικό μου να το δώσω, αλλά ανήκει σε εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου». Βλέπεις, λέει, πώς δεν έχει εξουσία παρά μόνο ο Πατέρας, ο οποίος έχει την εξουσία να το παρέχει σε όποιον θέλει; Αλλά ποιος από τους ορθά σκεπτόμενους θα το κατανοούσε έτσι; Διότι, αν ο Υιός δεν έχει εξουσία, τότε ποιος έχει; «Διότι ο Πατέρας», λέει, «ζωογονεί τους νεκρούς, και κατά τον ίδιο τρόπο έδωσε και στον Υιό, ώστε να ζωογονεί όποιον θέλει», και «όσα έχει ο Πατέρας είναι δικά μου», και «τα πάντα μού παραδόθηκαν από τον Πατέρα μου». Ποιος λοιπόν μπορεί να αμφιβάλλει πλέον; Αυτό που θέλει να καταδείξει ο θείος και σοφός λόγος του είναι ότι τούτο δεν γίνεται με προσωποληψία, αλλά κατ' αξίαν. Διότι είναι ίδιον του Κυρίου το να παρέχει, παρέχει όμως στον καθένα σύμφωνα με την αξία του. Και ο καθένας, αφού εργαστεί το δίκαιο, λαμβάνει σύμφωνα με τον δικό του κόπο 〈από τον Κύριο〉, και πλέον δεν εξαρτάται μόνο από Εκείνον να το δώσει, αλλά και από εκείνον που κατέστησε τον εαυτό του άξιο.

ΙΔ΄. Και αυτό αλλού λέγεται και νοείται, και ίσως είναι αναγκαίο να προσθέσω στα όσα ειπώθηκαν και εκείνο που μου ήλθε στον νου, προκειμένου να χαρίσω και σε εσάς τον πλούτο μου. Ζήτησε η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου, παρακινούμενη από φιλόστοργο αίσθημα και αγνοώντας το μέτρο αυτών που ζητούσε, αν και συγχωρητέα λόγω της υπερβολικής αγάπης και της οφειλόμενης εύνοιας προς τα παιδιά της. Διότι τίποτε δεν είναι πιο ευσπλαχνικό από τη μητέρα· και αυτό το λέω, για να θεσπίσω ως νόμο το να τιμώνται οι μητέρες. Ζήτησε, λοιπόν, από τον Ιησού η μητέρα τους, να καθίσει ο ένας εκ δεξιών του και ο άλλος εξ αριστερών του. Αλλά τι απάντησε ο Σωτήρας; Τους ερωτά πρώτα, εάν δύνανται να πιουν το ποτήριο το οποίο ο ίδιος επρόκειτο να πιει.

Αλλά δεν υπάρχει καμία αντίφαση (διότι δεν πρέπει να παραβλέπουμε ούτε και αυτές τις μικρές λεπτομέρειες)· απεναντίας, προβάλλοντας τη μητέρα τους, επειδή εκείνη μίλησε και άνοιξε την πόρτα, υπέβαλαν και οι ίδιοι την ικεσία τους, χωρίς μεν να γνωρίζουν τι έλεγαν, λέγοντάς το όμως παρ' όλα αυτά. Διότι, αν και ήταν απόστολοι, εντούτοις βρίσκονταν ακόμη σε μια πιο ατελή κατάσταση, σαν τους νεοσσούς που περιφέρονται μέσα στη φωλιά, εφόσον δεν είχαν ακόμη στερεωθεί τα φτερά τους.

Ε΄. Επειδή, λοιπόν, είχαν τέτοια αντίληψη και περίμεναν ότι αμέσως θα ερχόταν η βασιλεία του στα Ιεροσόλυμα (διότι δεν γνώριζαν τίποτα περισσότερο από αυτήν· πράγμα το οποίο ακριβώς επισημαίνει και ένας άλλος Ευαγγελιστής, λέγοντας ότι νόμιζαν πως η βασιλεία του έρχεται ήδη, υποθέτοντας ότι είναι κάποια ανθρώπινη βασιλεία και περιμένοντας ότι προχωρά προς αυτήν και όχι προς τον σταυρό και τον θάνατο· διότι, μολονότι το είχαν ακούσει αναρίθμητες φορές, δεν μπορούσαν να το κατανοήσουν σαφώς)· επειδή, λοιπόν, δεν είχαν ακόμη αποκτήσει ξεκάθαρη ακρίβεια των δογμάτων και νόμιζαν ότι εκείνος πορεύεται προς την αισθητή αυτή βασιλεία και ότι θα βασιλεύσει στα Ιεροσόλυμα, τον πήραν παράμερα στον δρόμο, θεωρώντας ότι βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία, και του υποβάλλουν αυτό το αίτημα. Διότι, αφού αποσπάστηκαν από τον κύκλο των μαθητών και έστρεψαν τα πάντα γύρω από τους εαυτούς τους, ζητούν την πρωτοκαθεδρία και το να γίνουν πρώτοι από τους άλλους, νομίζοντας ότι τα πράγματα είχαν ήδη λάβει τέλος, ότι τα πάντα είχαν κατορθωθεί, και ότι ήταν πλέον καιρός για στεφάνια και αμοιβές· πράγμα το οποίο και αυτό αποτελούσε δείγμα εσχάτης άγνοιας. Και για να φανεί ότι αυτά δεν είναι εικασίες, ούτε αληθοφανή επιχειρήματα, θα σας παραθέσω την απόδειξη από τον ίδιο τον Ιησού, ο οποίος γνωρίζει τα απόκρυφα. Επειδή, λοιπόν, του ζήτησαν αυτά, άκου τι τους λέει: Δεν ξέρετε τι ζητάτε.

Τι είναι σαφέστερο από αυτή την απόδειξη; Βλέπεις ότι δεν γνώριζαν τι ζητούσαν, συζητώντας μαζί του για στεφάνια και αμοιβές και πρωτοκαθεδρίες και τιμές, ενώ οι αγώνες δεν είχαν λάβει ακόμη ούτε καν αρχή; Δύο πράγματα, λοιπόν, υπονοεί λέγοντας: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε»· πρώτον, ότι μιλούν για βασιλεία, για την οποία ουδείς λόγος δεν είχε γίνει από τον Χριστό, διότι βεβαίως δεν είχε δώσει υποσχέσεις για τούτη την επίγεια και αισθητή βασιλεία· δεύτερον, ότι, ζητώντας από τώρα πρωτοκαθεδρία και τις ανώτατες τιμές, και επιθυμώντας να φανούν λαμπρότεροι και επιφανέστεροι από τους άλλους, τα ζητούν αυτά όχι στον κατάλληλο καιρό, αλλά εξαιρετικά άκαιρα. Διότι εκείνος ο καιρός δεν ήταν για στεφάνια, ούτε για έπαθλα, αλλά για αγωνίσματα και παλέματα και κόπους και ιδρώτες και σκάμματα και πολέμους. Αυτό, λοιπόν, που τους λέει έχει την εξής έννοια: Δεν ξέρετε τι ζητάτε, συζητώντας μαζί μου για αυτά τα πράγματα, ενώ δεν έχετε ακόμη κοπιάσει ούτε έχετε προετοιμαστεί για τους αγώνες, ενώ η οικουμένη παραμένει ακόμη αδιόρθωτη, η ασέβεια επικρατεί και όλοι οι άνθρωποι βαδίζουν προς την απώλεια· δεν έχετε ακόμη ξεπηδήσει από την αφετηρία, δεν έχετε ακόμη απεκδυθεί για την πάλη. Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω, και να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι;

Αφού πήρε λοιπόν μαζί του τους κορυφαίους, τους ανεβάζει σε ένα ψηλό όρος κατ' ιδίαν, και μεταμορφώθηκε μπροστά τους, και έλαμψε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο, και τα ενδύματά του έγιναν λευκά σαν το φως. Και εμφανίστηκαν σε αυτούς ο Μωυσής και ο Ηλίας να συνομιλούν μαζί του. Γιατί παίρνει μαζί του μόνο αυτούς; Διότι αυτοί υπερείχαν από τους άλλους. Και ο μεν Πέτρος φανέρωνε την υπεροχή του από το γεγονός ότι τον αγαπούσε πάρα πολύ· ο δε Ιωάννης, από το ότι αγαπιόταν πάρα πολύ· και ο Ιάκωβος, από την απάντηση που έδωσε μαζί με τον αδελφό του, λέγοντας: «Μπορούμε να πιούμε το ποτήριο»· και όχι μόνο από την απάντηση, αλλά και από τα έργα του, τόσο τα υπόλοιπα, όσο και από το γεγονός ότι εκπλήρωσε όσα είχε πει. Διότι ήταν τόσο ορμητικός και δυσβάστακτος για τους Ιουδαίους, ώστε και ο Ηρώδης θεώρησε ότι θα προσέφερε τη μεγαλύτερη χάρη στους Ιουδαίους, εάν τον εξόντωνε. Γιατί όμως δεν τους ανεβάζει αμέσως;

Έπειτα προσθέτει: «Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω, και να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι;» Είδες πώς αμέσως τους απομάκρυνε από την εσφαλμένη εντύπωση, μιλώντας τους για τα ακριβώς αντίθετα; Διότι εσείς, λέει, μου μιλάτε για τιμές και στεφάνια· εγώ όμως σας μιλώ για αγώνες και ιδρώτες. Επειδή δεν είναι αυτός ο καιρός των επάθλων, ούτε θα φανερωθεί τώρα εκείνη η δόξα μου, αλλά τα παρόντα είναι καιρός σφαγής, πολέμων και κινδύνων. Και πρόσεξε πώς, με τον τρόπο της ερωτήσεως, και τους προτρέπει και τους ελκύει. Διότι δεν είπε: «Μπορείτε να σφαγιαστείτε; Μπορείτε να χύσετε το αίμα σας;», αλλά πώς; «Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο;» Έπειτα, για να τους προσελκύσει, λέει: «Το οποίο εγώ πρόκειται να πιω», ώστε μέσω της κοινωνίας μαζί του να γίνουν πιο πρόθυμοι. Και το ονομάζει πάλι βάπτισμα, δείχνοντας ότι από όσα θα συμβούν θα προκύψει μεγάλος καθαρμός για την οικουμένη. Εκείνοι του λένε: «Μπορούμε».

Σε ασπάζομαι, Ιούδα, όχι για να σου δωρίσω αγάπη, την οποία απέρριψες, αλλά για να κενώσω τη χάρη, την οποία σου έδωσα· διότι ένα ανάξιο δοχείο δεν δύναται να βαστάξει επουράνιο μύρο. Τι όμως να πω για τον Ιούδα; Ο Πέτρος, ο οποίος έλαβε το κλειδί της βασιλείας, βλέποντας τον Βασιλέα της δόξης να σταυρώνεται, έριξε τα κλειδιά και έφυγε· και ο ληστής, ο οποίος παραβίαζε τις θύρες των ανθρώπων, αυτός άρπαξε τα κλειδιά του παραδείσου. Ο Πέτρος, ο οποίος έλεγε: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ», τον απαρνήθηκε τρεις φορές· και ο ληστής, ο οποίος δεν έδωσε υποσχέσεις με λόγια, αλλά με έργα πεθαίνοντας μαζί του για την ανάσταση, έλεγε: «Κύριε, μνήσθητί μου, όταν έλθεις στη βασιλεία σου». Ο ληστής δεν πτοήθηκε από αρχές και εξουσίες, και ο Πέτρος δεν άντεξε την απειλή μιας υπηρέτριας· ο ληστής έκραξε: «Κύριε», και ο Πέτρος: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο αυτόν», τον οποίο προ ολίγου αποκαλούσε Υιό του Θεού. Ο Πέτρος, που περπάτησε πάνω στη θάλασσα, απαρνήθηκε Εκείνον που βάδισε πάνω στην υγρή φύση· και ο ληστής, που δεν βάδισε πάνω στα νώτα της θάλασσας, αλλά επιβουλευόταν τις πύλες των πλουσίων, έκραζε: «Κύριε». Οι υιοί του Ζεβεδαίου, οι οποίοι έλεγαν: «Δυνάμεθα να πιούμε το ποτήριο, το οποίο πρόκειται να πιείς» (διότι περί αυτού επρόκειτο), την ώρα του ποτηρίου έφυγαν· και ο ληστής άρπαξε από τα χέρια των υιών του Ζεβεδαίου το ποτήριο της σωτηρίας, λέγοντας: «Ποτήριο σωτηρίου θα λάβω, και το όνομα του Κυρίου θα επικαλεστώ».

Άκουσε λοιπόν τι λέει ο Παύλος, πώς αναφέρει και τα δύο για το βάπτισμα, ότι δηλαδή είναι θάνατος της αμαρτίας και σταυρός: «ή αγνοείτε ότι όσοι βαπτιστήκαμε στον Χριστό, στον θάνατό του βαπτιστήκαμε;». Και πάλι: «ο παλαιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε, για να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας». Για να μη φοβηθείς, λοιπόν, ακούγοντας για θάνατο και ακούγοντας για σταυρό, πρόσθεσε ότι ο σταυρός είναι θάνατος της αμαρτίας. Είδες πώς το βάπτισμα είναι σταυρός; Μάθε ότι και τον σταυρό τον ονόμασε βάπτισμα ο Χριστός, ανταλλάσσοντας μαζί σου το όνομα του βαπτίσματος. Το δικό σου βάπτισμα το ονόμασε σταυρό· τον δικό μου σταυρό, λέει, τον ονομάζω βάπτισμα. Και πού το λέει αυτό; «Έχω να βαπτιστώ ένα βάπτισμα, το οποίο εσείς δεν γνωρίζετε». Και από πού είναι φανερό ότι μιλάει για τον σταυρό; Τον πλησίασαν οι γιοι του Ζεβεδαίου, ή μάλλον «η μητέρα των γιων του Ζεβεδαίου» λέγοντας: «Πες να καθίσουν αυτοί οι δύο γιοι μου, ένας στα δεξιά και ένας στα αριστερά στη βασιλεία σου». Μητρικό ήταν το αίτημα, αν και απερίσκεπτο. Τι απάντησε λοιπόν ο Χριστός; «Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω, και να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι;». Βλέπεις ότι ονόμασε τον σταυρό βάπτισμα; Από πού είναι αυτό φανερό; «Μπορείτε», λέει, «να πιείτε το ποτήριο που εγώ πρόκειται να πιω;». Ποτήριο ονομάζει το πάθος και γι' αυτό λέει: «Πατέρα, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο».

Αυτή δε είπε: «Να καθίσουν αυτοί οι δύο υιοί μου, ένας στα δεξιά σου και ένας στα αριστερά σου στη βασιλεία σου». Και αποκρινόμενος ο Ιησούς είπε: «Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ πίνω, και να βαπτιστείτε το βάπτισμα που εγώ βαπτίζομαι;» Του λέγουν: «Μπορούμε». Τους λέγει: «Το μεν ποτήριό μου θα το πιείτε, και το βάπτισμα θα το βαπτιστείτε· το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου, δεν ανήκει σε μένα να το δώσω, αλλά θα δοθεί σε εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου.» ΤΙΤΛΟΣ ΜΓ΄. — Περί απληστίας· και ότι διακατεχόμαστε από άπληστη διάθεση στην επιθυμία μας για τα περισσότερα. «Ο άδης και η απώλεια δεν χορταίνουν· ομοίως και οι οφθαλμοί των ανθρώπων είναι άπληστοι.» «Δεν θα χορτάσει ο οφθαλμός να βλέπει, και δεν θα γεμίσει το αυτί από το να ακούει.» «Εξαιτίας της απληστίας πολλοί πέθαναν.» Η απληστία του σώματος μπορεί να εξωθήσει στην παραφροσύνη ακόμη και όσους είναι κατά τα άλλα σοφοί, και τους εξαναγκάζει να σκέπτονται με τον χειρότερο τρόπο, παρασύροντας τον λογισμό σαν ένα ατίθασο πουλάρι.

Ματθ. 20,20-23 〈Η μητέρα〉 και οι γιοι 〈προσήλθαν〉 στον Ιησού ζητώντας την πρωτοκαθεδρία 〈από τα δεξιά〉 και 〈από τα αριστερά〉, νομίζοντας ότι η βασιλεία του ήταν ήδη παρούσα επειδή μάλιστα αυτός έσπευδε προς τα Ιεροσόλυμα. Ο Ιησούς όμως, διορθώνοντας την πλάνη τους και εκπαιδεύοντάς τους να μην αγαπούν τα πρωτεία, τους είπε: 〈Δεν ξέρετε τι ζητάτε〉 υποθέτοντας ότι είναι πλέον καιρός και ότι πλησιάζει ήδη η βασιλεία μου και ότι για αυτόν τον λόγο ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα. Διότι τόσο πολύ απέχει το να είναι αυτά ήδη παρόντα, ώστε τώρα πορεύομαι προς τον σταυρό και τον θάνατο. Αυτό άλλωστε δηλώνει το 〈ποτήριό〉 μου και 〈το βάπτισμα, με το οποίο εγώ βαπτίζομαι〉. Αυτά λοιπόν επίκεινται τώρα, προς αυτά σπεύδω. Εάν, επομένως, έχετε την επιθυμία και τη φιλοδοξία να συμμετέχετε και να συναπολαύσετε αυτό στο οποίο τώρα πορεύομαι, δεν έπρεπε να ζητάτε θρόνους και καθέδρες και πρωτοκαθεδρίες, αλλά σταυρό και θάνατο. Διότι αυτά είναι που πρόκειται τώρα να αναδεχθώ. Γι' αυτό 〈δεν ξέρετε τι ζητάτε〉. διότι η λογική αίτηση τώρα είναι ο σταυρός και ο θάνατος. 〈Μπορείτε〉 λοιπόν, λέει, 〈να πιείτε το ποτήριο που εγώ πίνω〉, και 〈να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι〉;

Έπειτα προλέγει και το πάθος: «Θα πλύνει με κρασί τη στολή του και με αίμα σταφυλιού το ένδυμά του· χαροποιοί θα είναι οι οφθαλμοί του από το κρασί και λευκά τα δόντια του». Και το μεν σώμα του το ονομάζει στολή, το δε αίμα κρασί· επειδή και το μυστικό κρασί ο Δεσπότης το ονόμασε αίμα. Ακούμε άλλωστε και τον ευαγγελιστή να διδάσκει ότι, όταν ο στρατιώτης κέντησε με τη λόγχη την πλευρά του, βγήκε αίμα και νερό, και αυτοί οι κρουνοί έρρευσαν μέσα από το σώμα του. Για τον λόγο αυτό λέει: «Θα πλύνει με κρασί τη στολή του και με αίμα σταφυλιού το ένδυμά του». Έπειτα, δείχνοντας την ευφροσύνη που θα προκύψει από το πάθος, προσθέτει: «χαροποιοί οι οφθαλμοί του από το κρασί»· διότι ευφροσύνη της οικουμένης είναι το σωτήριο πάθος. Και ότι έτσι ονόμασε το πάθος, μάρτυρας είναι ο ίδιος ο Κύριος που λέει: «Πατέρα, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήρι»· έτσι είπε και στους γιους του Ζεβεδαίου: «Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι που εγώ πρόκειται να πιω;». Επομένως, το ότι οι οφθαλμοί γίνονται χαροποιοί δηλώνει την ευφροσύνη μετά το πάθος· διότι μετά το πάθος και την ανάσταση οι μαθητές απεστάλησαν σε όλη την οικουμένη, προσφέροντας τη σωτηρία σε όσους πιστεύουν. Το δε διαυγές και καθαρό της διδασκαλίας το παρομοίασε με λευκότατα δόντια· διότι λέει: «Λευκά τα δόντια του πιο πολύ και από το γάλα». Αυτά, λοιπόν, προείπε ο πατριάρχης ευλογώντας τον Ιούδα.

Εκείνος δε της είπε: «Τι θέλεις;» Του λέει: «Πες να καθίσουν αυτοί οι δύο υιοί μου, ένας εκ δεξιών σου και ένας εξ αριστερών σου στη βασιλεία σου.» Νόμιζαν οι υιοί του Ζεβεδαίου ότι, εάν μεταβεί στα Ιεροσόλυμα ο Κύριος, θα εγκαθιδρύσει αισθητή βασιλεία· διότι τον άκουγαν συνεχώς να λέει ότι «Ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα». Έπαθαν λοιπόν κάτι το ανθρώπινο, και πείθουν τη μητέρα τους να τον πλησιάσει, επειδή οι ίδιοι δίσταζαν να τον πλησιάσουν φανερά· διότι κρυφά τον πλησίασαν και αυτοί, όπως λέει ο Μάρκος. Διότι αναφέρει ότι προσέρχονται σε αυτόν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, το οποίο σημαίνει ότι έρχονται κρυφά και κατ' ιδίαν. «Αποκρινόμενος δε ο Ιησούς είπε: Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήριο το οποίο εγώ πρόκειται να πιω, ή να βαπτιστείτε το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι;»

Του λέγουν: «Μπορούμε». Αφήνοντας τη μητέρα, απευθύνεται στους υιούς, για να δείξει ότι δεν αγνοούσε πως οι ίδιοι προέβαλαν τη μητέρα τους, και τους λέει: «Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε· πόσο μεγάλο είναι και ότι εκπλήσσει και τις αγγελικές δυνάμεις».