Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
Καὶ ἐκπορευομένων αὐτῶν ἀπὸ ῾Ιεριχὼ ἠκολούθησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς.Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–2 από 2
ΟΜΙΛΙΑ Ξϛʹ. Καὶ ἐκπορευομένων αὐτῶν ἀπὸ Ἱεριχὼ, ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί. Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοὶ καθήμενοι παρὰ τὴν ὁδὸν, ἀκούσαντες ὅτι Ἰησοῦς παράγει, ἔκραζον λέγοντες· Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱὸς Δαυΐδ.
Ομιλία 66η. Και καθώς έβγαιναν από την Ιεριχώ, τον ακολούθησαν μεγάλα πλήθη. Και ιδού, δύο τυφλοί που κάθονταν στην άκρη του δρόμου, μόλις άκουσαν ότι περνάει ο Ιησούς, άρχισαν να φωνάζουν λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ.
Λεπτομέρειες
Ἐπεὶ οὖν οἱ δέκα ἀκούσαντες ἐθορυβήθησαν, προσκαλεῖται αὐτούς, τῇ κλήσει πρὸ τῶν λόγων αὐτοὺς καταπραΰνων. Καὶ γὰρ οἱ τοῦ Ζεβεδαίου ἀποῤῥαγέντες τῶν ἄλλων, ὡμίλουν αὐτῷ· πᾶσιν οὖν κοινῶς ὁμιλεῖ. Εἰδὼς γὰρ τυραννικὸν τὸ φιλόπρωτον, καὶ σφοδροτέρας δεόμενον πληγῆς, βαθύτερον αὐτῶν καθικνεῖται εἰς τὴν τῶν ἐθνικῶν καὶ ἀπίστων μοῖραν αὐτοὺς ἀποῤῥίπτων, εἰ φιλοδοξεῖν θέλοιεν. Καὶ οὕτως αὐτοὺς ἐντρέπει, φάσκων· Οἱ μὲν ἄλλοι ἄνθρωποι, διότι ἄρχουσι, λαμπρύνονται· καὶ τὸ ἐρᾷν τῶν πρωτείων, τῶν ἐθνικῶν ἐστι πάθος· οἱ δὲ ἐμοὶ μαθηταί, ἀπὸ ταπεινώσεως τιμῶνται· ὥστε καὶ ὁ μείζων θέλων εἶναι, ὀφείλει διακονεῖν τοῖς ὑποδεεστέροις, ὅπερ τῆς ἄκρας ἐστὶ ταπεινώσεως. Ἐν ἐμαυτῷ δὲ τοῦτο δείκνυμι, ὃς ἄρχων ὢν καὶ βασιλεὺς τῶν ἐν οὐρανοῖς, ἐταπείνωσα ἐμαυτόν, διακονήσων ὑμῖν εἰς τὴν σωτηρίαν· καὶ τοσοῦτον δουλεύσων ὑμῖν, ὥστε καὶ τὴν ψυχὴν δοῦναι λύτρον ἀντὶ πολλῶν, τουτέστι, πάντων· οἱ γὰρ πάντες, πολλοί. «Καὶ ἐκπορευομένων αὐτῶν ἀπὸ Ἱεριχώ, ἠκολούθησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς. Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοὶ καθήμενοι παρὰ τὴν ὁδόν, ἀκούσαντες ὅτι Ἰησοῦς παράγει, ἔκραξαν λέγοντες· Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱὸς Δαυΐδ. Ὁ δὲ ὄχλος ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα σιωπήσωσιν.
Επειδή λοιπόν οι δέκα, όταν το άκουσαν, ταράχθηκαν, τους προσκαλεί, καταπραΰνοντάς τους με την πρόσκληση πριν από τα λόγια. Διότι, αφού οι γιοι του Ζεβεδαίου είχαν αποσπαστεί από τους άλλους, συνομιλούσαν μαζί του· συνεπώς, τώρα μιλά σε όλους κοινά. Επειδή γνώριζε ότι η φιλοπρωτία είναι τυραννική και χρειάζεται πιο σφοδρό χτύπημα, τους αγγίζει βαθύτερα, κατατάσσοντάς τους στη μοίρα των εθνικών και των απίστων, εάν ήθελαν να έχουν τέτοιες φιλοδοξίες. Και έτσι τους συνετίζει, λέγοντας: Οι μεν άλλοι άνθρωποι, επειδή εξουσιάζουν, δοξάζονται· και το να αγαπά κανείς τα πρωτεία είναι πάθος των εθνικών. Οι δικοί μου όμως μαθητές τιμώνται μέσω της ταπείνωσης. Ώστε και αυτός που θέλει να είναι μεγαλύτερος, οφείλει να διακονεί τους κατώτερους, πράγμα που αποτελεί ένδειξη άκρας ταπείνωσης. Αυτό δε το αποδεικνύω με τον εαυτό μου, ο οποίος, αν και είμαι άρχοντας και βασιλιάς των επουρανίων, ταπείνωσα τον εαυτό μου, για να σας διακονήσω προς σωτηρία· και σε τέτοιο βαθμό θα σας υπηρετήσω, ώστε και την ψυχή μου να δώσω ως λύτρο αντί πολλών, δηλαδή πάντων· διότι οι πάντες, είναι πολλοί. «Και καθώς αυτοί αναχωρούσαν από την Ιεριχώ, τον ακολούθησε πολύς όχλος. Και ιδού, δύο τυφλοί που κάθονταν στην άκρη του δρόμου, όταν άκουσαν ότι περνάει ο Ιησούς, φώναξαν λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Ο δε όχλος τους επέπληξε για να σωπάσουν.»
Λεπτομέρειες