Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 21:11

Στη γη πεινά ως άνθρωπος, ενώ ο ίδιος, ερχόμενος άνωθεν ως ουράνιος άρτος, διψά κατά θεία οικονομία· όμως αυτός είναι η πηγή της ζωής θεοπρεπώς. Κάτω κοπιάζει κατά την πρόσληψη της ανθρώπινης φύσης· όμως αυτός είναι η ανάπαυση των κοπιώντων και πεφορτισμένων. Αυτός είναι που σήμερα προσέρχεται εκουσίως προς τον θάνατο, ώστε διά του δικού του θανάτου να καταργήσει εκείνον που έχει το κράτος του θανάτου, χαρίζοντας την αθανασία σε όσους πέθαναν εξαιτίας του, οι οποίοι δελεάστηκαν από την ελπίδα της αθανασίας. Γι' αυτό εμφανίστηκε, όχι φέρνοντας μαζί του σκήπτρα και σάλπιγγες, αλλά επιδεικνύοντας έσχατη πτωχεία· όχι έχοντας ξίφη, όπλα και δόρατα, αλλά φέροντας άκρα ταπείνωση· χωρίς οπλοφόρους, χωρίς χρυσοποίκιλτες ασπίδες, θυρεούς, κράνη και θώρακες, αλλά με άκρα πραότητα, άμετρη ακακία και υπέρμετρη ταπεινοφροσύνη, ο Κύριος Χριστός, ο Θεός στη Σιών. Και συγκλονίστηκε, λέγει, όλη η πόλη λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός;». Τα δε πλήθη απαντούσαν: «Αυτός είναι ο Χριστός, ο υιός του Δαβίδ». Και αφού εισήλθε στο ιερό αυτός που είναι ο όντως ναός και Θεός, ο ιερότερος και από το ίδιο το ιερό, έβγαλε έξω και τους μιαρούς ιερείς, τους παράνομους και κακότροπους. Τα δε παιδιά, στεκόμενα ιεροπρεπώς ή μάλλον θεοπρεπώς μέσα στο ιερό του Θεού, αναφωνούσαν: «Ωσαννά στον Θεό του ιερού, τον Ιησού Χριστό· Ωσαννά στον υιό του Δαβίδ, ο οποίος δωρίζει ειρήνη στον ουρανό και δόξα εν υψίστοις». Μακάριες οι προσδοκίες των Εκκλησιών!

Όταν κάποτε ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός εισήλθε στα Ιεροσόλυμα, τότε που, σύμφωνα με την προγενέστερη προφητεία, επιβαίνοντας σε όνο εκπλήρωνε την πρόρρηση του Ζαχαρία, κατά τον θείο ευαγγελιστή «τα πλήθη που προπορεύονταν από αυτόν και τον ακολουθούσαν, τον επευφημούσαν λέγοντας: ωσαννά στον υιό του Δαβίδ, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ωσαννά εν τοις υψίστοις», τότε που «κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα σείστηκε όλη η πόλη και έλεγαν: ποιος είναι αυτός; Και τα πλήθη έλεγαν: αυτός είναι ο προφήτης Ιησούς, ο από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας». Επειδή, λοιπόν, από τον προκείμενο ψαλμό έχει ειπωθεί το «ως αννά» (το οποίο ερμηνευόμενο σημαίνει «σώσον δη», ενώ το εβραϊκό περιέχει το «αννά Αδωναΐ ως αννά»), αλλά και το «ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου» (καθώς και αυτό έχει ληφθεί από τον ίδιο ψαλμό), και εφόσον αυτά αναφέρονται σαφώς στον Χριστό του Θεού, εύλογα συμπεραίνουμε ότι και τα υπόλοιπα της πρόρρησης αναφέρονται σε αυτόν.

Διότι, αφού παρέλαβαν το πουλάρι, στο εξής τα προσφέρουν όλα, όπως ακριβώς έλεγε και ο Παύλος: «Εγώ δε με μεγάλη ευχαρίστηση θα δαπανήσω και θα δαπανηθώ για τις ψυχές σας». Παρατήρησε δε την πειθήνια συμπεριφορά του πουλαριού, πώς δηλαδή, αν και ήταν αδάμαστο και δεν είχε γνωρίσει χαλινάρι, δεν άρχισε τα σκιρτήματα, αλλά πορευόταν με ευταξία, πράγμα που αποτελούσε και αυτό ένα είδος προφητείας, η οποία φανέρωνε την υπακοή των εθνών και την αθρόα μεταβολή τους προς την ευταξία. Διότι τα πάντα τα κατειργάσθηκε ο λόγος που είπε: «αφού τον λύσετε, φέρτε τον σε μένα», ώστε τα άτακτα να γίνουν εύτακτα και τα ακάθαρτα να γίνουν στο εξής καθαρά. Αλλά δες την ποταπότητα των Ιουδαίων. Τόσα θαύματα επιτέλεσε και ποτέ δεν τον θαύμασαν κατ' αυτόν τον τρόπο. Όταν όμως είδαν το πλήθος να συρρέει, τότε εκπλήσσονται. Διότι σείστηκε όλη η πόλη λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός;», ενώ τα πλήθη έλεγαν: «Αυτός είναι ο προφήτης, από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας»· και όταν νόμισαν ότι εξέφρασαν κάτι μεγάλο, τότε ακριβώς φάνηκε η σκέψη τους χαμερπής, ποταπή και συρόμενη στο έδαφος.

γ΄. Αλλά δες την ποταπότητα των Ιουδαίων. Τόσα θαύματα έκανε και ποτέ δεν εξεπλάγησαν τόσο πολύ μαζί του· επειδή όμως είδαν το πλήθος να συρρέει, τότε τον θαυμάζουν. Διότι σείστηκε ολόκληρη η πόλη, λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός;». Και τα πλήθη έλεγαν: «Αυτός είναι ο Ιησούς ο προφήτης, ο από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας».

Ω, ψελλίσματα νηπίων, ανώτερα από τις γλώσσες που σοφίζονται και λαλούν μάταια! Δεν φοβήθηκαν τα ιερά βρέφη τη σκληρότητα των πατέρων τους. Δεν μπόρεσε η αυστηρότητά τους να κλονίσει την αγνή πίστη τους και τη σταθερότητά τους στην ευσέβεια, αλλά ούτε οι απειλές τους έκαμψαν το ανυποχώρητο φρόνημά τους. Αντιθέτως, όσο αυτοί εξαγριώνονταν από θυμό, τόσο περισσότερο τα ιερά παιδιά αναφωνούσαν και διακήρυτταν το ωσαννά, και η οδός στρωνόταν ακόμη περισσότερο από τα κλαδιά και τα ιμάτιά τους.