Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 21:14

Ματθ. 21, 12-14. Υπήρχε βέβαια μέσα στον ναό πλήθος εμπόρων, αργυραμοιβοί δηλαδή κολλυβιστές, και μαζί με αυτούς έμποροι βοδιών και προβάτων, καθώς και εκείνοι που πουλούσαν τρυγόνια και περιστέρια. Αυτά ήταν βέβαια χρήσιμα για τις θυσίες της λατρείας σύμφωνα με τον Νόμο. Αλλά είχε ήδη έρθει ο καιρός να παύσει η σκιά και να αναλάμψει η εν Χριστώ αλήθεια· για αυτόν τον λόγο, εύλογα ο Χριστός, όντας η αλήθεια, δεδομένου ότι τιμάται μαζί με τον δικό Του Πατέρα μέσα στον δικό Του ναό, διέταξε να περιοριστούν οι θυσίες του Νόμου και οι καπνοί, και να αναδειχθεί ο ναός σε «οίκο προσευχής»· διότι το να επιπλήττει τους εμπόρους και να αποδιώχνει από τους ιερούς περιβόλους αυτούς που πουλούσαν σε κάποιους τα χρήσιμα για τις θυσίες, αυτό ακριβώς σημαίνει και τίποτα άλλο. Ένας άλλος από τους ευαγγελιστές αναφέρει ότι ο Ιησούς «έφτιαξε και φραγέλλιο από σχοινιά» και τους απείλησε με χτυπήματα και το ύψωσε εναντίον τους· διότι έπρεπε να γνωρίζουν, όσοι εξακολουθούσαν να τιμούν τη νομική λατρεία μετά τη φανέρωση της αλήθειας, ότι έχοντας «πνεύμα δουλείας» και αρνούμενοι να ελευθερωθούν, θα βρεθούν υπό μαστίγωση και θα υποβληθούν σε δουλοπρεπή τιμωρία. Ορθώνει δε εναντίον τους ως κατήγορο και τον Ησαΐα — όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής.

Ματθ. 21, 14 Αίνιγμα αποτελούσε το γεγονός ότι, αφού οι Ιουδαίοι εκδιώχθηκαν από τον ναό μαζί με τις τυπικές θυσίες, θεραπεύονται 〈οι τυφλοί και οι χωλοί〉, οι οποίοι αποτελούν τύπο των εθνών. Ας μάθουν, όμως, και εκείνοι που πωλούν τα χαρίσματα του Πνεύματος και την ιεροσύνη, ότι ο Κύριος εκδίωξε από τον ναό εκείνους που πωλούσαν τα περιστέρια αφού τους μαστίγωσε, και ας σταματήσουν να συγκεντρώνουν πόρους για τους εαυτούς τους από χειροτονίες.

Αλλά και όταν, καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου σύμφωνα με την προφητεία, εισήλθε παραδόξως στην Ιερουσαλήμ και υμνούνταν από τα παιδιά ως Θεός, θεράπευσε όλους τους χωλούς και τους τυφλούς που τον πλησίασαν εκεί, όπως αναφέρει και αυτό ο Ματθαίος. Όταν δε ήλθε στη Βηθσαϊδά, του φέρνουν έναν τυφλό, όπως λέει ο Μάρκος, και τον παρακαλούν να τον αγγίξει. Ο δε Κύριος, αφού τον έβγαλε έξω από το χωριό, έφτυσε στα μάτια του, έθεσε πάνω του τα χέρια του και τον έκανε να βλέπει αμυδρά. Έπειτα, θέτοντας πάλι τα χέρια του πάνω του, του χάρισε την ικανότητα να αναβλέψει και να βλέπει καθαρά. Καθώς δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, όπως λέει ο Λουκάς, θεράπευσε μόνο με τον λόγο έναν τυφλό που καθόταν παρά την οδό και ζητιάνευε, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε τη θεραπεία: «Ανάβλεψε». Βγαίνοντας δε από την Ιεριχώ, όπως λέει και αυτό ο Μάρκος, χαρίζει πάλι την όραση σε έναν άλλον τυφλό, τον Βαρτίμαιο, τον γιο του Τιμαίου, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε να αναβλέψει: «Σύμφωνα με την πίστη σου ας γίνει σε εσένα». Στην δε Ιερουσαλήμ, όταν είδε έναν εκ γενετής τυφλό, όπως λέει ο Ιωάννης, χωρίς καν να του ζητηθεί, αλλά από δική του πρωτοβουλία λόγω της αγαθότητάς του, έφτυσε στη γη, έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε να νιφτείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Ας δούμε και τα εξής. Τι λέει ο θειότατος ευαγγελιστής; Διότι όταν εισήλθε, λέει, ο Κύριος στο ιερό, τον πλησίασαν τυφλοί και χωλοί, και τους θεράπευσε. Όταν όμως είδαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τα θαύματα που έκανε, και τα παιδιά να κράζουν και να λένε, «Ωσαννά στον υιό του Δαβίδ, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», δεν ανέχθηκαν αυτή την τιμή προς αυτόν. Γι' αυτό, αφού τον πλησίασαν, του είπαν: «Δεν ακούς τι λένε αυτοί; Δεν δυσανασχετείς που δοξάζεσαι ως Θεός; Δεν δυσφορείς ακούγοντας από τα άκακα (παιδιά) αυτά που αρμόζουν μόνο στον Θεό; Δεν έχει δηλώσει από παλιά ο Θεός μέσω του προφήτη, "Τη δόξα μου δεν θα τη δώσω σε άλλον"; Και, "Πώς εσύ, που είσαι άνθρωπος, κάνεις τον εαυτό σου Θεό;";» Αλλά πώς αντιδρά σε αυτά ο μακρόθυμος, που είναι πολύς στο έλεος και βραδύς στην οργή; Ανέχεται αυτούς που μαίνονται, καταπραΰνει με την απολογία του τον αναβρασμό τους, τους υπενθυμίζει τις Γραφές, προβάλλει τις μαρτυρίες για όσα τελούνται και δεν αποφεύγει την ερώτησή τους. Γι' αυτό και λέει: «Ποτέ δεν με ακούσατε και εσείς να λέω μέσω του προφήτη, "Τότε θα γνωρίσετε ότι εγώ ο ίδιος που ομιλώ είμαι παρών"; Ούτε πάλι (ακούσατε το), "Από το στόμα νηπίων και θηλαζόντων κατήρτισες αίνο εξαιτίας των εχθρών σου, για να καταλύσεις τον εχθρό και τον εκδικητή"; Αυτοί οι εχθροί είστε εσείς, που προσέχετε τον νόμο και διαβάζετε τους προφήτες, αλλά εμένα, που κηρύσσομαι μέσα στον νόμο, με αθετείτε».

Διότι εκεί μεν παρουσιάστηκε κατά το ίδιο το Πάσχα, ενώ εδώ πολύ νωρίτερα. Και εκεί μεν οι Ιουδαίοι λένε: «Τι σημάδι μας δείχνεις;», εδώ όμως σιωπούν, μολονότι επιτιμήθηκαν, επειδή ήδη προκαλούσε τον θαυμασμό όλων. Αυτό δε αποτελεί μεγαλύτερη κατηγορία κατά των Ιουδαίων, το ότι δηλαδή, παρόλο που Εκείνος το έπραξε αυτό και μία και δύο φορές, αυτοί επέμεναν ακόμη στην καπηλεία και έλεγαν ότι ήταν αντίθεος, ενώ έπρεπε και από αυτό να μάθουν τον σεβασμό Του προς τον Πατέρα και τη δική Του δύναμη. Διότι και θαύματα επιτέλεσε, και έβλεπαν τα λόγια να συμφωνούν με τις πράξεις. Αλλά ούτε και έτσι πείθονταν, παρά αγανακτούσαν· και αυτά, ενώ άκουγαν τον προφήτη να βοά, και τα παιδιά να Τον δοξολογούν δυσανάλογα με την ηλικία τους. Γι' αυτό και ο Ίδιος προβάλλει απέναντί τους ως κατήγορο τον Ησαΐα, λέγοντας: «Ο οίκος μου θα ονομαστεί οίκος προσευχής». Και δεν αποδεικνύει την εξουσία Του μόνο με αυτό, αλλά και με τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών. Διότι Τον πλησίασαν χωλοί και τυφλοί, και τους θεράπευσε· και επιδεικνύει τη δύναμή Του και την εξουσία Του. Εκείνοι όμως ούτε και έτσι πείθονταν, αλλά, παράλληλα με τα υπόλοιπα θαύματα, ακούγοντας και τα παιδιά να Τον ανυμνούν πνίγονταν από την οργή τους, και λένε: «Δεν ακούς τι λένε αυτοί;»

Ω, ψελλίσματα νηπίων, ανώτερα από τις γλώσσες που σοφίζονται και λαλούν μάταια! Δεν φοβήθηκαν τα ιερά βρέφη τη σκληρότητα των πατέρων τους. Δεν μπόρεσε η αυστηρότητά τους να κλονίσει την αγνή πίστη τους και τη σταθερότητά τους στην ευσέβεια, αλλά ούτε οι απειλές τους έκαμψαν το ανυποχώρητο φρόνημά τους. Αντιθέτως, όσο αυτοί εξαγριώνονταν από θυμό, τόσο περισσότερο τα ιερά παιδιά αναφωνούσαν και διακήρυτταν το ωσαννά, και η οδός στρωνόταν ακόμη περισσότερο από τα κλαδιά και τα ιμάτιά τους.

Γι' αυτόν τον λόγο εκδιώκονται από τον άνω ναό, και από τον κάτω· διότι είναι ανάξιοι να ιερουργούν. Πρόσεχε δε και εσύ μήπως τυχόν τον ναό του Θεού, δηλαδή τη διάνοιά σου, τον κάνεις σπήλαιο ληστών, δηλαδή των δαιμόνων. Και θα γίνει σπήλαιο, εάν έχουμε λογισμούς φιλόυλους, που πωλούν και αγοράζουν και είναι φιλοχρήματοι, συγκεντρώνοντας μέχρι και τα κόλλυβα, δηλαδή τα ευτελή νομίσματα· και εάν πωλούμε και εμπορευόμαστε τα περιστέρια, δηλαδή, όποιο πνευματικό δόγμα και τέτοιου είδους λογισμό έχουμε μέσα μας, κάναμε τον εαυτό μας σπήλαιο ληστών. «Και τον πλησίασαν χωλοί και τυφλοί μέσα στο ιερό, και τους θεράπευσε.» Από το ότι θεραπεύει τους ασθενείς αποδεικνύει ότι είναι Θεός και ορθώς πράττει, εκδιώκοντας με εξουσία από τον οίκο του τους αναξίους· δηλώνεται δε και τούτο, ότι αφού εκδιώχθηκαν οι Ιουδαίοι, οι οποίοι ήταν προσκολλημένοι στον νόμο και στις θυσίες των ζώων, προσλήφθηκαν οι τυφλοί και χωλοί από τα έθνη, οι οποίοι θεραπεύτηκαν από αυτόν. «Όταν δε είδαν οι αρχιερείς και οι Γραμματείς τα θαυμάσια που έκανε, και τα παιδιά να κράζουν μέσα στο ιερό, και να λέγουν: Ωσαννά στον υιό του Δαβίδ, αγανάκτησαν, και του είπαν: Ακούς τι λέγουν αυτοί;»