Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 21:19

Ας λέγει λοιπόν ο Σωτήρας: Με παρακάλεσες να κατεβώ και να φάω από τα ακρόδρυα, και ιδού ήρθα διψώντας, και μου προσέφερες όξος· και ήρθα πάλι πεινώντας στη συκιά, και βρήκα μόνο φύλλα. Μακάρι δε να έβρισκα έστω μόνο φύλλα, και όχι το δέντρο ξερό· διότι γι' αυτό και την καταράστηκα. Διότι κατέβηκα για να φάω τους καρπούς των ακροδρύων, και ιδού, αφού κατέβηκα, βρήκα αίματα να αναμειγνύονται με αίματα, ανθρώπους να πορνεύουν και να μοιχεύουν, και αθώα αίματα να χύνονται. Σας βρήκα να λαξεύετε λίθους και να τους ονομάζετε Θεό· και τελικά αντί για ακρόδρυα σμύρνα· και οδηγούμαι στον θάνατο εξαιτίας σου. Κατέβηκα για να φάω τους καρπούς των ακροδρύων· και ιδού τρυγώ θάνατο εξαιτίας σου· σμύρνα τρυγώ μαζί με αρώματα.

Και βέβαια ο θεσπέσιος Παύλος είπε ότι το να αναχωρήσει κανείς από τον κόσμο είναι προτιμότερο, και το να είναι μαζί με τον Χριστό, για εκείνους που έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο πνευματικής κρίσης, ώστε να θεωρούν τη ζωή μέσα στο σώμα ως παροικία. <Διότι η συκιά δεν θα καρποφορήσει, και δεν θα υπάρξουν καρποί στα αμπέλια· το έργο της ελιάς θα διαψευστεί, και οι πεδιάδες δεν θα παράγουν τροφή· τα πρόβατα εξέλιπαν από την τροφή τους, και δεν θα υπάρχουν βόδια στις φάτνες από την ίασή τους>. Σαν να ρωτούσε κάποιος και να ήθελε να μάθει τον λόγο για τον οποίο θεωρούσε τόσο σπουδαίο το να πεθάνει, ή μάλλον να αναβεί στον λαό της παροικίας του, επισκιάζει μεν με πολλή ασάφεια την κατάργηση της Συναγωγής των Ιουδαίων, σχεδόν όμως φαίνεται να θρηνεί για την ακαρπία που πρόκειται να της συμβεί. Και με πολλούς τρόπους μας την υποδεικνύει, λέγοντας ότι θα είναι σαν μια συκιά, από την οποία δεν θα προκύψει κανένας καρπός. Διότι έτσι ακριβώς την ονόμασε και ο ίδιος ο Σωτήρας, λέγοντας ως παράδειγμα: «Κάποιος είχε μια συκιά φυτεμένη στον αμπελώνα του». Αυτήν, επειδή ακριβώς ήταν άκαρπη, είπε ότι έπρεπε πλέον να κοπεί, για να μην αχρηστεύει τη γη. Επίσης, κάπου καταράστηκε και τη συκιά έξω από τα Ιεροσόλυμα· διότι, αφού δεν βρήκε καρπό σε αυτήν, λέει: «Ποτέ πια ας μην υπάρξει καρπός από εσένα στον αιώνα». Και την παρομοιάζει επίσης με αμπέλι έρημο από σταφύλια. Διότι, πάλι, είναι όπως ακριβώς λέει ο προφήτης Ησαΐας: «Ο αμπελώνας του Κυρίου Σαβαώθ είναι ο άνθρωπος του Ιούδα, νεόφυτο αγαπημένο».

Τρία έτη διήρκεσε ο χρόνος των δεσποτικών σημείων. Επί τρία έτη ερχόταν ο Κύριος ζητώντας καρπό στη συκιά, και δεν βρήκε. Τρεις καταράστηκε ο Κύριος: τη συκιά: «Ποτέ πλέον να μην υπάρξει καρπός από εσένα στον αιώνα»· τη Συναγωγή: «Δεν θα μείνει λίθος επί λίθου»· τον Ιούδα: «Αλίμονο στον άνθρωπο εκείνο, μέσω του οποίου ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται για να σταυρωθεί».

Λύση. Ο καθένας τους, όπως σε όλα, έτσι και σε αυτό είπε την αλήθεια. Διότι το πρωί, καθώς λέει ο ευαγγελιστής, επιστρέφοντας ο Κύριος στην πόλη, πείνασε· και όταν πήγε στη συκιά, δεν βρήκε παρά μόνο φύλλα. Αφού λοιπόν είπε: Ποτέ πια να μη γίνει καρπός από σένα, αμέσως την ξέρανε. Εξαιτίας δε του μεγέθους και του παράδοξου του θαύματος, την επόμενη ημέρα οι μαθητές, αφού την παρατήρησαν, προκειμένου να εξετάσουν αν και οι ρίζες ξεράθηκαν ομοίως με τον κορμό και τα κλαδιά, έμειναν έκπληκτοι με την επιβεβαίωση του θαύματος.

Διότι, ακούγοντας τον ευαγγελιστή να διηγείται τα γεγονότα που συνέβησαν στη Βηθανία σχετικά με τη συκιά, βρίσκομαι μεν εδώ με το σώμα, αλλά με τη διάνοια φαντάζομαι τον εαυτό μου να βρίσκεται εκεί· και νομίζω πως ακολουθώ τώρα τον Δεσπότη Ιησού, και πως βλέπω τη συκιά, πριν μεν από το δεσποτικό πρόσταγμα, να είναι θαλερή και κατάφυτη, μετά δε το κυριακό πρόσταγμα, σκυθρωπή και κατάξερη. Διότι το πρωί, λέγει, καθώς επέστρεφε ο Ιησούς στην πόλη, πείνασε. Και βλέποντας μία συκιά, πήγε κοντά της, και δεν βρήκε τίποτε επάνω της παρά μόνον φύλλα· και της λέγει: Ποτέ πια να μη γεννηθεί από εσένα καρπός στον αιώνα· και αμέσως ξεράθηκε. Διότι αυτό ακριβώς μας αναγνώσθηκε προ ολίγου. Με εκπλήσσει το θαύμα· η διάνοιά μου έχει μοιραστεί. Διότι, όταν θελήσω να διηγηθώ το ιστορικό γεγονός, αμέσως μαζί με την ιστορία τα θαύματα με ελκύουν προς αυτά.

Είδε τη συκιά άκαρπη ως άνθρωπος, την εξηράνε με τον λόγο Του ως Θεός. Είπε: «Ποτέ πια να μη βγει από εσένα καρπός στον αιώνα»· και η πράξη ακολούθησε τον λόγο· και αμέσως η συκιά ξηράνθηκε. Ο λόγος ήταν ανθρώπινος, το δε έργο θεϊκό. Αλλά αποτελεί για εμάς αντικείμενο πολλής έρευνας, αγαπητοί, η θεωρία σχετικά με τη συκιά, η οποία, μολονότι ερμηνεύθηκε από πολλούς, όπως τουλάχιστον μου φαίνεται, δεν αποδόθηκε με απόλυτη ακρίβεια. Εντούτοις, θα σας αναφέρω τις ερμηνευτικές λύσεις αυτών που προηγήθηκαν, και θα σας παρουσιάσουμε τα επιτεύγματα του δικού μας μόχθου. Διότι είναι δυσνόητο το νόημα που έγκειται στην ιστορία του γράμματος, καθώς έχει κρυμμένη σε μεγάλο βάθος τη λαμπρότητα του μυστηρίου.

Για ποιον λόγο ήταν αναγκαίο να ξεραθεί η συκιά με έναν λόγο, και να μην καρποφορήσει με έναν λόγο; Διότι εκείνος που την εξέρανε με έναν λόγο, μπορούσε επίσης με έναν λόγο να την κάνει εύκαρπη. Και σε τι έφταιξε η συκιά, θα μπορούσε να πει κανείς, αφού δεν ήταν η εποχή της καρποφορίας της, καθώς ο ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει ότι ήταν χειμώνας εκείνη την εποχή; Και αν δεν τελείται σε αυτήν κάποιο μυστήριο που υπερβαίνει τον άνθρωπο, ο Κύριος θα βρεθεί από τη μία πλευρά αξιέπαινος, αλλά από την άλλη αξιοκατάκριτος· αξιέπαινος μεν, διότι την εξέρανε με τον λόγο του· αξιοκατάκριτος δε, διότι την καταράστηκε αδίκως. Αλλά πρέπει να κατανοήσουμε στο εξής, αγαπητοί, τίνος την εικόνα έφερε η συκιά· διότι δεν υπήρξε καμία πράξη του Χριστού, η οποία να μην περιείχε μυστήριο. Απολύτως κανένα έργο δεν έγινε από αυτόν, το οποίο να μην ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο· κανένα που να μη διακήρυττε την αλήθεια· κανένα που να μην κινούσε τον νου προς την αποδοχή των επουρανίων. Τούτη τη συκιά, οι περισσότεροι από τους ερμηνευτές έχουν πει ότι παρομοιάζεται με τη συναγωγή των Ιουδαίων, στην οποία ήλθε, λένε, ο Κύριος αναζητώντας σε αυτήν καρπό πίστεως· και δεν βρήκε, παρά μόνο ότι έφερε τα λόγια των προφητών και του νόμου σαν πλούσιο φύλλωμα· γι' αυτό και την εξέρανε, λέγοντας: «Ποτέ πια να μη βγει από εσένα καρπός εις τον αιώνα». Εγώ όμως θα προσπαθήσω να αντικρούσω αυτήν την ερμηνεία, αγαπητοί· διότι η ακρίβεια του νοήματος δεν έχει έτσι. Πώς δηλαδή θα μπορούσε να καταραστεί ο Κύριος, εκείνος που λέει: «Να ευλογείτε και να μην καταριέστε»;

Ακούγοντας τώρα για πόλη, μην κοιτάζεις κάτω στη γη, αλλά να προσηλώνεις το βλέμμα σου προς την άνω Ιερουσαλήμ, προς τον ουράνιο χώρο· διότι το πολίτευμά μας βρίσκεται στους ουρανούς. Το πρωί, καθώς ο Ιησούς επέστρεφε στην πόλη, πείνασε, όχι για την τροφή των ανθρώπων, αλλά για τη ζωή των ανθρώπων· διότι δική μου τροφή είναι να πράττω το θέλημα του Πατέρα μου· δηλαδή να πιστέψουν σε εκείνον που Αυτός απέστειλε. Διότι όποιος πιστεύει σε αυτόν, όπως είπε ο ίδιος, δεν θα πεθάνει στον αιώνα. Το πρωί, καθώς ο Ιησούς επέστρεφε στην πόλη, πείνασε, και βλέποντας μια συκιά, ήλθε προς αυτήν. Διότι, εάν προσπερνούσε τη συκιά, το φίδι θα διατηρούσε τη φωλιά του μέσα στη συκιά αθάνατη· όμως ήλθε στη συκιά και την ξέρανε. Κάτω από μια τέτοια συκιά είδε ο Κύριος να βρίσκεται ο Ναθαναήλ: «Προτού σε φωνάξει ο Φίλιππος, ενώ ήσουν κάτω από τη συκιά, σε είδα». Αυτήν τη συκιά προέβλεπε ο προφήτης ότι επρόκειτο να γίνει άκαρπη, όταν έλεγε: «Θα ανεβώ σε λαό της παροικίας μου, διότι η συκιά δεν θα καρποφορήσει».

Δεν ήταν πλέον καιρός να καρποφορεί αυτή τον θάνατο. Διότι «βασίλευσε ο θάνατος από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή», δηλαδή μέχρι τον νόμο. Επειδή συνηθίζει, λέει, η Γραφή να ονομάζει τον νόμο Μωυσή, όπως στο Ευαγγέλιο: «Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες». Είπε ο Κύριος προς αυτήν: «Όχι περαιτέρω» και «Ποτέ πια ας μη βγει από σένα καρπός στον αιώνα»· δηλαδή: Πριν από την έλευσή μου καρποφόρησες θάνατο· ιδού, εγώ έχω έρθει, που είμαι η ανάσταση. Εφόσον ήρθα εγώ, «ποτέ πια ας μη βγει από σένα καρπός στον αιώνα». Και αμέσως ξεράθηκε η συκιά, και εκπληρώθηκε το γεγραμμένο: «Καταπόθηκε ο θάνατος σε νίκη. Πού είναι, θάνατε, το κεντρί σου; Πού είναι, άδη, η νίκη σου;». Διότι, λέγοντας ο ευαγγελιστής ότι ήταν χειμώνας εκείνον τον καιρό κατά τον οποίο η συκιά είχε πλούσιο φύλλωμα, υπονόησε ότι η αμαρτία άκμαζε, επειδή ο διάβολος ήταν σαν χειμώνας που βάραινε επάνω σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Διότι πριν από την παρουσία του άρχοντα της ειρήνης, το ανθρώπινο γένος κλονιζόταν από ποικίλα πνεύματα, παρασυρόμενο σε ειδωλολατρίες, αιματοχυσίες, κραιπάλες και λαγνείες· όταν όμως ήρθε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, η ειρήνη του κόσμου, κατέστειλε τις θύελλες των εχθρικών πνευμάτων που τάραζαν την αλμυρή θάλασσα των παθών αυτού του βίου, και κατεύνασε τα αφρισμένα κύματα των ηδονών.

Και το πρωί, επιστρέφοντας στην πόλη, πείνασε. Πώς πεινάει το πρωί; Όταν παραχώρησε στη σάρκα, τότε φανερώνεται το πάθος της. Και βλέποντας μία συκιά στον δρόμο, πήγε κοντά της και δεν βρήκε τίποτα παρά μόνο φύλλα. Άλλος ευαγγελιστής λέει ότι «δεν ήταν ακόμη η εποχή»· αν όμως δεν ήταν η εποχή, πώς ένας άλλος ευαγγελιστής λέει: «Ήλθε, μήπως τυχόν βρει καρπό σε αυτήν»; Από αυτό είναι φανερό ότι αυτό αποτελούσε υπόθεση των μαθητών, οι οποίοι βρίσκονταν ακόμη σε ατελέστερη πνευματική κατάσταση. Διότι οι ευαγγελιστές σε πολλά σημεία καταγράφουν τις υποθέσεις των μαθητών. Όπως λοιπόν αυτό αποτελούσε δική τους υπόθεση, έτσι ήταν και το να νομίζουν ότι γι' αυτόν τον λόγο την καταράστηκε, επειδή δηλαδή δεν είχε καρπό. Για ποιον λόγο, λοιπόν, την καταράστηκε; Για χάρη των μαθητών, ώστε να αποκτήσουν θάρρος.

Έτσι, για να φοβηθεί ο μαθητής και να μην περιφρονήσει και γίνει χειρότερος, και για να μην πληγεί κανένας άνθρωπος ούτε να υποστεί βάσανο και τιμωρία, ο Χριστός επιδεικνύει αυτήν τη δύναμη στη συκιά, λέγοντας: «Ποτέ πια να μη βγει από εσένα καρπός», και με έναν απλό λόγο την ξέρανε αμέσως. Διότι με αυτόν τον τρόπο όλοι οι άνθρωποι παρέμεναν αβλαβείς, και ο Ίδιος επιδείκνυε τη δύναμή Του, αφού το φυτό δέχθηκε την τιμωρία. Και ο μαθητής, εάν έδινε προσοχή, θα αποκόμιζε μεγάλη ωφέλεια από αυτή την τιμωρία· αλλά όμως ούτε έτσι διορθώθηκε. Ο δε Χριστός, γνωρίζοντας εκ των προτέρων και αυτό, δεν έπραξε μόνο τούτο, αλλά μαζί με αυτό έκανε και κάτι άλλο, πολύ μεγαλύτερό του.

Σε αυτήν τη συκιά, δηλαδή στη φύση της ανθρωπότητας, ήλθε ο Σωτήρας πεινώντας και ζητώντας από αυτήν τον γλυκύτατο καρπό, δηλαδή την γλυκύτατη στον Θεό αρετή, δια της οποίας επιτυγχάνεται η σωτηρία. Όμως δεν βρήκε καρπό, παρά μόνο φύλλα, δηλαδή την πιο τραχιά και μοχθηρή αμαρτία, και τα κακά που βλαστάνουν από αυτήν. Γι' αυτό λοιπόν της αποκρίνεται: Ποτέ πλέον δεν θα προέλθει καρπός από εσένα.

Γι' αυτό λέει: επιστρέφοντας από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, δηλαδή μετά την τυπική και σκιώδη παρουσία του που βρισκόταν κρυμμένη μέσα στον Νόμο, όταν πάλι επισκέφθηκε την ανθρώπινη φύση ενσαρκωμένος —διότι έτσι πρέπει να εκληφθεί το «επιστρέφοντας»—, είδε στον δρόμο μια συκιά που είχε μόνο φύλλα, δηλαδή τη σωματική λατρεία του Νόμου, η οποία υπήρχε με σκιές και τύπους, σύμφωνα με την ασταθή και παροδική παράδοση, σαν να βρισκόταν σε δρόμο, και η οποία αποτελούνταν μόνο από τους παρερχόμενους τύπους και θεσμούς. Όταν την είδε ο Λόγος στολισμένη κομψά και με πλούσιο φύλλωμα, σαν συκιά, με τα εξωτερικά περιβλήματα των σωματικών διατάξεων του Νόμου, σαν να ήταν φύλλα, και δεν βρήκε καρπό, δηλαδή καρπό δικαιοσύνης, την καταράστηκε επειδή δεν έτρεφε τον Λόγο, ή μάλλον πρόσταξε να μην καλύπτεται πλέον η αλήθεια καταδυναστευόμενη από τους νομικούς τύπους. Αυτό βεβαίως αποδείχθηκε στην πορεία μέσα από τα ίδια τα γεγονότα, καθώς ξηράνθηκε εντελώς η νομική ωραιότητα, η οποία αντλούσε την ύπαρξή της μόνο από τα εξωτερικά σχήματα, και έσβησε η έπαρση των Ιουδαίων για αυτήν. Διότι δεν ήταν λογικό, ούτε βέβαια κατάλληλο, εφόσον η αλήθεια των καρπών της δικαιοσύνης είχε πλέον φανερωθεί ξεκάθαρα, να εξαπατάται και να παρασύρεται με φύλλα η πνευματική όρεξη εκείνων που διατρέχουν την παρούσα ζωή σαν να είναι δρόμος, παραμελώντας την εδώδιμη ευκαρπία του Λόγου.

ΚΑΝΟΝΑΣ Δ' Σε εκείνους δε που είναι εντελώς απεγνωσμένοι και αμετανόητοι, και έχουν αποκτήσει αμετάβλητο δέρμα Αιθίοπα και κηλίδες λεοπάρδαλης, θα λεχθεί το παράδειγμα της άλλης συκιάς: «Ποτέ πια να μην υπάρξει καρπός από εσένα στον αιώνα. Γι' αυτό και αμέσως ξεράθηκε». Εκπληρώνεται λοιπόν σε αυτούς και το λεχθέν από τον Εκκλησιαστή: «Το διεστραμμένο δεν είναι δυνατόν να τακτοποιηθεί. Και το υστέρημα δεν θα μπορέσει να αριθμηθεί». Διότι, εάν δεν διορθωθεί πρώτα το διεστραμμένο, είναι αδύνατον αυτό να κοσμηθεί. Και εάν δεν αναπληρωθεί πρώτα το υστέρημα, είναι αδύνατον να αριθμηθεί. Επομένως, στο τέλος θα συμβεί σε αυτούς το λεχθέν από τον προφήτη Ησαΐα: «Διότι θα δουν», λέει, «τα πτώματα των ανθρώπων που έχουν παραβεί τις εντολές μου. Διότι το σκουλήκι τους δεν θα πεθάνει, και η φωτιά τους δεν θα σβήσει, και θα γίνουν θέαμα σε κάθε σάρκα», επειδή, όπως ακριβώς έχει προλεχθεί από αυτόν, οι άδικοι έτσι θα κλυδωνιστούν και δεν θα μπορέσουν να αναπαυθούν· δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς, είπε ο Θεός.»

Ερμηνεία. Οι μεν προαναφερθέντες Κανόνες περί αρνησιχρίστων ειπώθηκαν για αυτούς που μετανοούν, ο δε παρών ορίζει για τους αρνησίχριστους που δεν μετανοούν, οι οποίοι όντας απελπισμένοι και έχοντας κακό φρόνημα, διατηρούν αμετάβλητη τη μαυρίλα της κακίας τους, όπως ο Αιθίοπας το μαύρο δέρμα του και η λεοπάρδαλη τα στίγματά της. Σε αυτούς λοιπόν θα ειπωθεί η κατάρα, που είπε ο Κύριος στην άκαρπη συκιά: «Ποτέ πια να μη βγει από εσένα καρπός στον αιώνα», και αμέσως ξεράθηκε η συκιά. Και εκπληρώνεται σε αυτούς εκείνο που λέει ο Εκκλησιαστής, ότι το στρεβλό πράγμα δεν μπορεί να διορθωθεί, αν δηλαδή πρώτα δεν ισιώσει, και το ελλιπές πράγμα δεν μπορεί να υπολογιστεί ως τέλειο, χωρίς δηλαδή πρώτα να αναπληρωθεί. Επομένως, στο τέλος της ζωής θα συμβεί σε αυτούς εκείνο που λέει ο Ησαΐας, ότι θα δουν οι άνθρωποι τα οστά των ανθρώπων που παρέβηκαν τα λόγια μου και με αρνήθηκαν, και το σκουλήκι τους δεν θα πάψει να τους κατατρώει, και το πυρ που τους καίει δεν θα σβήσει. Θα εκπληρωθεί δε σε αυτούς και το άλλο ρητό, που πριν από αυτά τα λόγια είπε ο ίδιος Ησαΐας: Οι άδικοι θα κλυδωνιστούν και δεν θα βρουν ανάπαυση· διότι για τους ασεβείς δεν υπάρχει χαρά, λέει ο Θεός.

Διότι, εάν ο Κύριος, όταν ήλθε στη συκιά για να τραφεί και δεν βρήκε καρπό σε αυτήν, την καταδίκασε σε τιμωρία και αμέσως ξεράθηκε (διότι είπε: «ποτέ πια να μην υπάρξει καρπός από εσένα στον αιώνα»), πόσο μάλλον για την ψυχή, στην οποία δεν βρίσκεται καρπός προαιρέσεως και τρόποι ευθύτητας για να τραφεί ο Κύριος, δεν είναι δυνατόν να πει κανείς τι θα πάθει ή ποια τιμωρία θα υποστεί· διότι είναι αιώνια, όπως λέει ο απόστολος: «Εάν δηλαδή ο λόγος που ειπώθηκε μέσω αγγέλων αποδείχθηκε βέβαιος, και κάθε παράβαση και παρακοή έλαβε δίκαιη ανταπόδοση, πώς εμείς θα ξεφύγουμε, εάν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη σωτηρία;». Καρπό λοιπόν αγαθό ζητάει από εμάς ο Κύριος την αγαθή μας προαίρεση και όλο το θέλημά μας, το να τον αγαπήσουμε με όλη μας την ψυχή, έτσι ώστε, αφού λάβει ως καλή τροφή τις αρετές των ψυχών μας, να μας κάνει να φέρουμε μέσα μας καρπούς του Πνεύματος, άτρεπτους και αληθινούς, θεϊκούς και γεμάτους από αιώνια ζωή. Διότι, όπως εκεί «δεν ήταν καιρός για σύκα» και ωστόσο ζητήθηκε καρπός από αυτήν, έτσι και εδώ, πριν από την κοινωνία του Πνεύματος, έρχεται ο Κύριος ζητώντας από την ψυχή καρπό αγαθής προαιρέσεως. Διότι εκεί, ως προς το προφανές, εννοείται ο Ισραήλ, ότι δεν έδωσαν στον Κύριο «καρπό άξιο», επειδή δεν πίστεψαν σε αυτόν.

«Εκ στόματος νηπίων», υπονοώντας ότι τα λόγια δεν προέρχονταν από τη δική τους διάνοια, αλλά μόνο το στόμα τους κινούνταν από τη θεία χάρη· αυτό σήμαινε επίσης ότι θα δοξολογηθεί και από τα έθνη, τα οποία ήταν νήπια και ανόητα. Αυτό αποτελούσε παρηγοριά και για τους αποστόλους, ότι θα δοθεί λόγος και σε αυτούς, έστω και αν είναι απλοϊκοί. Και εσύ, εάν γίνεις νήπιο ως προς την κακία, όντας άκακος, και θηλάζεις το πνευματικό γάλα, τα θεία λόγια, τότε θα γίνεις άξιος να υμνείς τον Θεό. «Και αφού τους άφησε, βγήκε έξω από την πόλη, στη Βηθανία, και διανυκτέρευσε εκεί». Αναχωρεί από αυτούς ως ανάξιους, και έρχεται στη Βηθανία, που ερμηνεύεται «οίκος υπακοής»· διότι από τους ανυπότακτους μεταβαίνει σε αυτούς που τον υπακούν, και αναπαύεται ανάμεσά τους. Λέγει, πράγματι: «Θα ενοικήσω σε αυτούς και θα εμπεριπατήσω». «Το πρωί, ενώ επέστρεφε στην πόλη, πείνασε· και βλέποντας μία συκιά στον δρόμο, πήγε κοντά της και δεν βρήκε τίποτα σε αυτήν παρά μόνο φύλλα, και της λέγει: Ποτέ πια να μην υπάρξει καρπός από εσένα στον αιώνα· και αμέσως η συκιά ξεράθηκε· και βλέποντάς το οι μαθητές θαύμασαν, λέγοντας: Πώς ξεράθηκε αμέσως η συκιά;»

Διότι έτσι πρέπει να κατανοείται το χωρίο στον Ματθαίο: «Και αμέσως ξεράθηκε η συκιά». Στάσου, λοιπόν, μέχρι εδώ· έπειτα πες: Και όταν το είδαν οι μαθητές, θαύμασαν. Πότε; Το είδαν, όχι αμέσως, αλλά την επόμενη ημέρα. Επομένως, σε όποιον το κατανοεί έτσι, δεν θα προκύψει καμία απορία.