Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 21:23

Χείλη δόλια στην καρδιά. Διότι, ενώ τον αποκαλούσαν διδάσκαλο και αγαθό, άλλα σχεδίαζαν για αυτόν. Θα εξολοθρεύσει ο Κύριος όλα τα δόλια χείλη, τη μεγαλόστομη γλώσσα. Διότι πώς να μην είναι μεγαλόστομη εκείνη η γλώσσα που τόλμησε να πει στον Σωτήρα: Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά; Και ποιος σου έδωσε αυτή την εξουσία;

Θεραπεύονται οι δύο τυφλοί από την Ιεριχώ. Έπειτα ακολουθούν τα σχετικά με τον όνο. Εισέρχεται στο ιερό, εκδιώκει τους πωλητές, θεραπεύει εκείνους που προσέρχονται σε αυτόν. Έπειτα τα παιδιά τον υμνούν. Αναχωρεί για τη Βηθανία, και επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα, ξηραίνει τη συκιά, και λέει στους μαθητές: «Ακόμη και σε αυτό το βουνό αν πείτε "Πέσε στη θάλασσα", θα γίνει, και ό,τι αν ζητήσετε με πίστη, θα το λάβετε.» Ερωτούν οι ιερείς: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά;» Τους ρωτά με τη σειρά του για το βάπτισμα του Ιωάννη. Τους λέει την παραβολή των δύο υιών, έπειτα τα σχετικά με τον αμπελώνα και τους πονηρούς εργάτες· έπειτα τα σχετικά με τον γάμο, και τους ανάξιους προσκεκλημένους. Τότε προσήλθαν οι Ιουδαίοι για να τον παγιδεύσουν στα λόγια του. Και ακολουθεί το ζήτημα με το νόμισμα. Ερωτούν οι Σαδδουκαίοι για τη γυναίκα που παντρεύτηκε τους επτά αδελφούς· έπειτα ο νομικός ρωτά: Ποια είναι η πρώτη εντολή; Έπειτα τους ρωτά ο Ιησούς: «Τι νομίζετε για τον Χριστό;» Και αφού αποστομώθηκαν, απευθύνεται στα πλήθη σχετικά με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, επικρίνοντάς τους. Έπειτα αναχωρεί από το ιερό για το όρος των Ελαιών, και συνομιλεί με τους μαθητές για τα μελλοντικά γεγονότα.

και «Ποιος σου έδωσε αυτήν την εξουσία;». Επίσης, πλησίασαν και μερικοί από τους γραμματείς, ύστερα από πάρα πολλή επίδειξη σημείων, λέγοντας με κακεντρέχεια: «Διδάσκαλε, θέλουμε να δούμε από σένα κάποιο σημείο». Θεωρώντας, λοιπόν, εντελώς ανάξιες λόγου τις φωνές των αγίων, μέσω των οποίων ήταν επόμενο να μπορούν να μάθουν ότι αυτός ήταν ο Χριστός, ζητούσαν θεϊκά σημεία. Γι' αυτό ο Σωτήρας έλεγε σε αυτούς που είχαν σταλεί από τον Ιωάννη: «Πηγαίνετε και αναφέρετε στον Ιωάννη αυτά που ακούτε και βλέπετε: τυφλοί αναβλέπουν, κουτσοί περπατούν» κ.λπ. Και οι Έλληνες, ζητώντας τη λαμπρότητα στη λέξη και στους λόγους, θεωρούν επίσης μωρία τον τρόπο της ένσαρκης οικονομίας, και λένε: «Γιατί άραγε ήταν απολύτως αναγκαίο, ο εκ Θεού Λόγος, ο οποίος είναι κατά φύση Θεός, και έχει τη δύναμη να κατορθώνει με μόνη τη θέληση και το νεύμα του όσα επιθυμεί, να γίνει άνθρωπος και να υπομείνει θάνατο; Πώς θα ήταν δυνατόν», λένε, «να γεννήσει μια παρθένος; Και πώς θα αναστηθεί αυτό που έχει καταφθαρεί από τον θάνατο;». Αλλά δεν είναι καθόλου παράλογο να λένε τέτοια, διότι «ο ψυχικός άνθρωπος δεν δέχεται τα του Πνεύματος, επειδή του φαίνονται μωρία», ενώ για εμάς είναι δύναμη και σοφία Θεού. Διότι μέσω Αυτού ο Θεός και Πατέρας έσωσε τα πάντα κάτω από τον ουρανό, ως διαμέσου της δύναμης που ενυπάρχει φυσικά σε Αυτόν, και της άρρητης σοφίας, δηλαδή της δικής Του. Διότι σοφία και δύναμη του Θεού και Πατέρα είναι ο Υιός, δια του οποίου τα πάντα έχουν έλθει στην ύπαρξη και, όντας δημιουργημένα, διασώζονται.

Ματθ. 21, 23 Αν γνώριζες τις «θεόπνευστες γραφές», ώ ασύνετε Φαρισαίε, και τις φωνές των αγίων προφητών, θα θυμόσουν τα λόγια του μακαρίου Δαβίδ προς τον Σωτήρα των όλων Χριστό: «Ορκίστηκε ο Κύριος και δεν θα μετανοήσει· εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ». Πες μας λοιπόν, ποιος από τους γραμματείς ή τους Φαρισαίους ιερούργησε στον Θεό «κατά την τάξη του Μελχισεδέκ»; Ή προφανώς κανείς. Αλλά και ο προπάτορας Αβραάμ, η ρίζα του γένους αυτών που προέρχονται από τον Ισραήλ, ευλογήθηκε από την ιεροσύνη του Μελχισεδέκ· και ο Μελχισεδέκ, καθώς και η ιεροσύνη του, ήταν τύπος του Σωτήρα των πάντων Χριστού, ο οποίος έγινε αρχιερέας μας, προσάγοντας στον Θεό και Πατέρα όλους όσους πίστεψαν σε αυτόν, τελειοποιώντας τους σε αγιασμό μέσω της λατρείας που υπερβαίνει τον νόμο. Γιατί λοιπόν αγανακτείς, ώ Φαρισαίε; Κατηγορείς, πες μου, τον νομοθέτη για την κατάργηση του νόμου, και για το ότι δεν ακολούθησε τις δικές του εντολές; Αλλά βεβαίως ο Θεός βρίσκεται υπεράνω του νόμου· διότι Εκείνος που όρισε τους νόμους, όχι βέβαια για τον εαυτό του, αλλά για εμάς, μεταβάλλει εν καιρώ τις διατάξεις προς ό,τι ο Ίδιος επιλέγει και τις ανάγει σε κάτι ανώτερο. Ήταν λοιπόν καιρός να παύσουν οι τυπικές διατάξεις, και να αναδειχθούν τα ανώτερα· γι' αυτό είπε κάπου μέσω της φωνής του Ησαΐα: «Θα αφανιστούν τα νομικά έθιμα του λαού»· διότι αυτά αδράνησαν όταν αναδείχθηκε η νέα εντολή, την οποία μας δίδαξε ο ίδιος ο Υιός.

Όταν ο Χριστός ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, βρήκε μέσα στο ιερό αυτούς που πουλούσαν πρόβατα και βόδια και περιστέρια, και τους αργυραμοιβούς να κάθονται. Και αφού έφτιαξε, λέει, ένα μαστίγιο από σχοινιά, τους έβγαλε όλους έξω από το ιερό, λέγοντας: «Μην κάνετε τον οίκο του Πατέρα μου οίκο εμπορίου.» Επειδή λοιπόν ονόμαζε τον Θεό Πατέρα, αγανακτώντας με αυτό εκείνοι που τελούσαν τις θυσίες στον ναό, αντέδρασαν έντονα λέγοντας: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά;» Και σε αυτά ο Χριστός απάντησε: «Το βάπτισμα του Ιωάννη από πού ήταν;» Εκείνοι δε είπαν: «Δεν ξέρουμε.» Τους ρώτησε όμως και κάπου αλλού, λέγοντας: «Τι γνώμη έχετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;» Και εκείνοι είπαν: «Του Δαβίδ.» Έπειτα ο Κύριος τους είπε: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, φωτισμένος από το Πνεύμα, τον ονομάζει Κύριο;» Και σε αυτό πάλι σιώπησαν.

Για να μην φανεί, λοιπόν, ο Θεός ψευδολόγος και ματαιολόγος, δίνοντας πάντοτε και στο διηνεκές την υπόσχεση στην κατά τον Νόμο ιεροσύνη ότι θα εποπτεύει και θα διακρίνει τον οίκο Του, θεωρεί αναγκαία την προαγγελία του μυστηρίου του Χριστού και ότι, ενώ τα του Νόμου θα λάβουν τέλος, Εκείνος θα διακρίνει τον δικό Του οίκο μέσω του δικού Του γεννήματος, δηλαδή του Υιού. Για τον λόγο αυτόν σχεδόν καλεί ως μάρτυρες τόσο τον ίδιο τον Ιησού όσο και αυτούς που βρίσκονται δίπλα του και εκείνους που κάθονται ενώπιόν του, με τους οποίους πρέπει να εννοήσουμε τους Λευίτες και τους ιερείς. Διότι, όταν λειτουργούσε ο αρχιερέας, παρίστατο το τάγμα των Λευιτών· οι δε πρεσβύτεροι και οι ιερείς, καθώς ήταν ανώτεροι από εκείνους και ιερότεροι σύμφωνα με τον Νόμο, είχαν τιμηθεί και με τη συμμετοχή στο συνέδριο. Τους ονομάζει όμως τερατοσκόπους, δηλαδή ανθρώπους που ζητούν πάντοτε να βλέπουν σημεία και επιθυμούν τα θαύματα. Επειδή από τη φύση του το έθνος των Ιουδαίων είναι πάντοτε κάπως έτσι. Γι' αυτό, άλλωστε, όταν ο Χριστός «αφού έφτιαξε μαστίγιο από σχοινιά, τους έδιωξε όλους από το ιερό λέγοντας: Πάρτε τα αυτά από εδώ, μην κάνετε τον οίκο του Πατέρα μου οίκο εμπορίου», Τον πλησίασαν λέγοντας: «Τι σημείο μάς δείχνεις για το ότι τα κάνεις αυτά;» και «Ποιος σου έδωσε αυτήν την εξουσία;». Θα βρούμε δε και άλλους που Τον πλησίαζαν και Του έλεγαν: «Διδάσκαλε, θέλουμε να δούμε από εσένα ένα σημείο».

Ελαττώθηκαν, λοιπόν, οι αλήθειες ανάμεσά τους. <Μάταια μίλησε ο καθένας προς τον πλησίον του.> (A f. 78.) Αυτό είναι αληθές και για τους Ιουδαίους· ο καθένας μίλησε μάταια προς τον πλησίον του, συγκεντρώνοντας τις επιβουλές εναντίον του Σωτήρα μας. Και οι ποιητές και οι λογογράφοι των Ελλήνων, χωρίς να φροντίσουν με κανέναν τρόπο να πουν την αλήθεια, συνέθεσαν αβασάνιστα ό,τι τους φαινόταν σωστό, έχοντας έναν μόνο σκοπό, να κάνουν επίδειξη γλώσσας. <Είθε να εξολοθρεύσει ο Κύριος όλα τα δόλια χείλη, την αλαζονική γλώσσα.> (A f. 79.) Κατά δε αναγωγή, πώς να μην είναι αλαζονική εκείνη η γλώσσα που τόλμησε να πει στον Σωτήρα: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά; Και ποιος σου έδωσε αυτή την εξουσία;» Δείγμα της τόλμης των Ιουδαίων είναι και το να λένε: «Τα χείλη μας είναι δικά μας· ποιος είναι Κύριός μας;», επειδή εκείνοι θεωρούσαν ότι έχουν την εξουσία να πουν ό,τι ήθελαν εναντίον του Σωτήρα. <Τα χείλη μας είναι δικά μας.> (E f. 19 b.) Δηλαδή, εμείς έχουμε γίνει εφευρέτες της καλλιέπειας. <Ένεκα της ταλαιπωρίας των φτωχών.> (A f. 79 b.) Αποσύρεται λοιπόν εδώ το πρόσωπο αυτών που ικετεύουν· και ο ίδιος, που δέχεται τις δεήσεις, αποκρίνεται, υποσχόμενος σε αυτούς που ζητούν την έλευσή του και την παροχή της βοήθειάς του.

Και εκεί μεν παρομοίαζε αυτόν που απευθύνει την πρόσκληση με βασιλιά, ενώ εδώ εισάγει έναν απλό άνθρωπο· και εκεί μεν ο βασιλιάς τελούσε τους γάμους του Υιού του, ενώ εδώ παραθέτει ένα απλό δείπνο· και εκεί μεν αποστέλλονται πολλοί, ενώ εδώ αποστέλλεται ένας μόνο για την πρόσκληση· και εκεί αφενός κάποιοι αδιαφόρησαν και δεν προσήλθαν, αφετέρου οι υπόλοιποι και τους δούλους ύβρισαν και τους φόνευσαν· εδώ όμως προφασίζονται απλώς ασχολίες, απορρίπτοντας την πρόσκληση. Εκεί πάλι ο βασιλιάς κινεί στράτευμα εναντίον εκείνων που εξόντωσαν τους δούλους του· ενώ εδώ ο άνθρωπος, οργισμένος από την άρνηση των προσκεκλημένων, δεν κάνει τίποτα τέτοιο, αλλά προστάζει τον δούλο του να εισαγάγει φτωχούς και ανάπηρους και τυφλούς. Ο δε βασιλιάς που συγκαλεί στους γάμους του Υιού του, χρησιμοποιώντας περισσότερους δούλους ως υπηρέτες, δεν φέρνει μέσα φτωχούς και ανάπηρους, ούτε καν τυφλούς και χωλούς· επειδή δεν άρμοζε να παρίστανται τέτοια πρόσωπα σε πρόσκληση βασιλικού γάμου· και ενώ κλήθηκαν πολλοί, ο βασιλιάς τιμωρεί εκείνον που ήταν ντυμένος με ένδυμα ανάξιο για γάμο. Το δε σημαντικότερο όλων είναι ότι η μεν παραβολή στο κατά Ματθαίον ελέχθη μέσα στο ιερό, καθώς ο Σωτήρας συνομιλούσε με τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού· ενώ εκείνη στο κατά Λουκάν παρουσιάζει ένα απλό δείπνο στη Γαλιλαία, στην οικία κάποιου άρχοντα Φαρισαίου, όπου ο Σωτήρας φιλοξενούνταν σε γεύμα.

Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά; Εκείνος μεν, επιτελώντας έργα θεϊκής δυνάμεως, επεδείκνυε θαυμαστές και παράδοξες πράξεις, και δίδασκε ουράνιες διδασκαλίες· αυτοί όμως, ενώ έπρεπε να θαυμάζουν και να αναγνωρίζουν από τα λόγια και τις πράξεις του, ότι αυτός είναι ο Χριστός που είχε κηρυχθεί από τους προφήτες, δεν το έπρατταν αυτό, αλλά προς ανατροπή του πλήθους, τον πλησίασαν ομαδικά και τον επέπλητταν ρωτώντας με ποια εξουσία τα έκανε αυτά, και από ποιον είχε λάβει την εξουσία να πράττει τέτοια πράγματα άφοβα.

Ας εξολοθρεύσει ο Κύριος όλα τα δόλια χείλη, κάθε μεγαλόστομη γλώσσα. Εκείνους που είπαν: «Τη γλώσσα μας θα τη μεγαλύνουμε, τα χείλη μας μάς ανήκουν· ποιος είναι Κύριός μας;». Διότι ήταν έργο του Θεού, και όχι ανθρώπου, το να υπερισχύσει απέναντι στην κακία τους και να σβήσει τους λόγους που βλασφημούσαν τον Ιησού. Όπως ακριβώς ο Φαραώ που είπε: «Δεν γνωρίζω τον Κύριο», έτσι και αυτοί λένε: «Ποιος είναι Κύριός μας;», επειδή νόμισαν ότι έχουν την εξουσία μέσω των δικών τους λόγων να σβήσουν τη διδασκαλία του Σωτήρα, ωσάν να ήταν εντελώς αυτεξούσιοι. Αυτά δε τα χείλη ήταν των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων, οι οποίοι πλησίαζαν με υποκρισία τον Σωτήρα, αποκαλώντας τον Ραββί, ενώ κρυφά ραδιουργούσαν εναντίον του. Μεγαλορρήμονες δε ήταν οι πρεσβύτεροι και οι αρχιερείς του λαού, οι οποίοι τολμούσαν να ανακρίνουν τον Σωτήρα και να του λένε: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά, και ποιος σου έδωσε αυτή την εξουσία;».

Γι' αυτό, προσερχόμενοι με πολλή υπερηφάνεια, του έλεγαν: «Ποιος σου έδωσε αυτήν την εξουσία; Και με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά; Διότι, ενώ εμείς εξουσιάζουμε τον ναό και είμαστε άρχοντες ολόκληρου του έθνους, εσύ ποιος είσαι και από πού τολμάς να κάνεις τέτοια πράγματα;». Εξαιτίας λοιπόν αυτών των λόγων αναφέρεται εδώ: «Ας πιαστούν στην υπερηφάνειά τους, και εξαιτίας της κατάρας και του ψεύδους θα καταγγελθούν»· αντί αυτού, ο Σύμμαχος μετέφρασε: «Ας πιαστούν με την υπερηφάνειά τους, επειδή λαλούν κατάρα και ψεύδος». Έπειτα, στη συνέχεια προσθέτει: «Σε συντέλεια, σε οργή συντέλειας, και δεν θα υπάρχουν πια». Αντί αυτού πάλι, ο Σύμμαχος το απέδωσε σαφέστερα λέγοντας: «Εξολόθρευσέ τους με οργή, αφάνισέ τους, ώστε να μην υπάρχουν». Αυτά όμως το προφητικό Πνεύμα τα προαναφωνεί όχι επειδή καταριέται αυτούς που πρόκειται να τα υποστούν, αλλά προαγγέλλοντας τα όσα πρόκειται να συμβούν, καθώς η διάνοια του κειμένου παρουσιάζει αυτό ακριβώς το νόημα.

Ε΄. Όμως, όπως έλεγα, για να επανέλθω στον λόγο μου, γι' αυτό τον ακολουθούσαν πολλά πλήθη, επειδή συγκαταβαίνει στις δικές μας αδυναμίες. Έπειτα τι; «Και τον πλησίασαν», λέει, «οι Φαρισαίοι, πειράζοντάς τον και λέγοντας: Επιτρέπεται σε έναν άνθρωπο να χωρίσει τη γυναίκα του για οποιαδήποτε αιτία;». Πάλι οι Φαρισαίοι τον πειράζουν· πάλι αυτοί που διαβάζουν τον νόμο, δεν γνωρίζουν τον νόμο· πάλι αυτοί που τυγχάνουν εξηγητές του νόμου, έχουν ανάγκη από άλλους διδασκάλους. Δεν αρκούσαν οι Σαδδουκαίοι που τον πείραζαν για την ανάσταση, και οι νομικοί που ρωτούσαν για την τελειότητα, και οι Ηρωδιανοί για τον φόρο, και άλλοι για την εξουσία. Αλλά και για τον γάμο πάλι κάποιος ρωτά τον Απείραστο, τον Δημιουργό της συζυγίας, Αυτόν που από την αρχή συγκρότησε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Εκείνος δε αποκρινόμενος τους είπε: «Δεν διαβάσατε ότι ο Δημιουργός από την αρχή άρρεν και θήλυ τους εποίησε;». Γνωρίζει κάποιες από τις ερωτήσεις να τις επιλύει, και σε άλλες να αποστομώνει. Όταν ερωτάται: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά;», λόγω της υπερβολικής αμάθειας των ερωτώντων, και ο ίδιος αντερωτά: «Το βάπτισμα του Ιωάννη, από τον ουρανό προερχόταν ή από τους ανθρώπους;». Και με τον έναν και με τον άλλο τρόπο παγιδεύει τους ερωτώντες. Ώστε μπορούμε και εμείς, μιμούμενοι τον Χριστό, κάποιες φορές να αποστομώνουμε εκείνους που συζητούν μαζί μας από περιέργεια, και με πιο άτοπες αντερωτήσεις να αναιρούμε την ατοπία των ερωτήσεών τους.

Γαδ. «Τον Γαδ θα τον πειράξει πειρατήριο, και αυτός θα τους πειράξει κατά πόδας.» Πειρατήριο ονομάζει το πονηρό συνέδριο των αρχιερέων και των γραμματέων, οι οποίοι έβαζαν σε πειρασμό τον Σωτήρα με ποικίλους πειρασμούς, θέλοντας να βρουν αφορμή εναντίον του, ώστε, αφού τον συλλάβουν με δόλο, να τον σκοτώσουν. Εκείνος, γνωρίζοντας τους διαλογισμούς τους, τους αντεπείρασε με τη δική του δικαιοσύνη και τους παρέδωσε στον θάνατο εξαιτίας της δικής τους αμαρτίας. Όπως ακριβώς είναι γραμμένο και στο Ευαγγέλιο: «Τότε τον πλησίασαν μερικοί από τους Φαρισαίους λέγοντας: Δάσκαλε, πες μας, με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά και ποιος είναι αυτός που σου έδωσε αυτήν την εξουσία; Εκείνος δε τους είπε: Θα σας ρωτήσω και εγώ έναν λόγο. Αν μου τον πείτε, θα σας ανακοινώσω και εγώ με ποια εξουσία τα κάνω αυτά: το βάπτισμα του Ιωάννη από πού προερχόταν, από τον ουρανό ή από τους ανθρώπους; Αυτοί τότε διαλογίζονταν μέσα τους λέγοντας: Εάν πούμε από τον ουρανό, θα μας πει γιατί δεν τον πιστέψατε· εάν πάλι πούμε από τους ανθρώπους, φοβόμαστε τον λαό, διότι όλοι γνωρίζουν για τον Ιωάννη ότι είναι όντως προφήτης. Και αποκρινόμενοι στον Ιησού είπαν: Δεν γνωρίζουμε. Εκείνος δε αποκρινόμενος τους είπε: Ούτε και εγώ σας λέω με ποια εξουσία τα κάνω αυτά.» Ορθά λοιπόν είπε ο προφήτης: «πειρατήριο θα τον πειράξει, και αυτός θα τους πειράξει κατά πόδας».

Αλλά οι αλαζόνες και γεμάτοι έπαρση Ιουδαίοι, θέλοντας να διακόψουν τη διδασκαλία του, τον πλησίασαν και τον ρωτούσαν: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά;» Διότι, επειδή δεν είχαν τον τρόπο να καταφερθούν εναντίον των θαυμάτων, του προβάλλουν τη διόρθωση που επέβαλε σε όσους εμπορεύονταν μέσα στο ιερό.

Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο· διότι σε ακόμη μεγαλύτερο ακροατήριο παρείχαν την απόδειξη της ανοησίας τους. Και παρατήρησε την κολακεία και τον κρυμμένο δόλο. «Γνωρίζουμε», λένε, «ότι είσαι αληθινός». Πώς λοιπόν λέγατε ότι είναι πλάνος, και ότι «Παραπλανά το πλήθος», και ότι «Έχει δαιμόνιο», και ότι «Δεν προέρχεται από τον Θεό»; Πώς πριν από λίγο σχεδιάζατε να τον θανατώσετε; Όλα όμως γίνονται όπως τα υπαγορεύει η επιβουλή. Διότι, επειδή πριν από λίγο, όταν ρώτησαν με αυθάδεια: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά;», δεν έλαβαν απάντηση στο ερώτημά τους, προσδοκούν τώρα να τον αποχαυνώσουν με την κολακεία και να τον πείσουν να πει κάτι εναντίον των ισχυόντων νόμων και αντίθετο προς την κρατούσα εξουσία.

δ΄. Έπειτα, αφού παρουσίασε έμπρακτα την παραβολή, εισήλθε στο ιερό για να επισκεφθεί τον πατρικό οίκο, και βρίσκει τους κακούς γεωργούς, τους αρχιερείς, αυτούς που κάθισαν μεν στην καθέδρα του Μωυσή, αλλά αποδείχθηκαν λύκοι, οι οποίοι εξωτερικά περιβάλλονταν με ένδυμα προβάτων και παρομοιάζονται με την άκαρπη συκιά, που δεν έχουν τον γλυκύτατο καρπό, αλλά την τραχύτητα των φύλλων. Διότι, δες την τραχύτητα των λόγων τους: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά; Και ποιος σου έδωσε αυτή την εξουσία;». Βλέπεις την ακαρπία της ψυχής και της απιστίας;

Αντί αυτών, έπρεπε να λένε: Εύγε, αγαθέ Διδάσκαλε, διότι ανέστησες τον τετραήμερο νεκρό Λάζαρο· διότι δίδαξες τους χωλούς να βαδίζουν ταχέως· διότι δώρισες στους τυφλούς τη δύναμη της οράσεως· διότι θεράπευσες τους συντετριμμένους και απομάκρυνες κάθε νόσο και κάθε ασθένεια· διότι φυγάδευσες δαίμονες· διότι διδάσκεις την οδό της σωτηρίας. «Με ποια εξουσία», λένε, «τα κάνεις αυτά;» Ω αγνώμονες! Και εάν σας πει, θα πιστέψετε; Εάν δεν πιστέψατε τον Ιωάννη, προς τον οποίο πορευόσασταν σαν ποτάμιο ρεύμα, και ενώ εξομολογούσασταν τις αμαρτίες σας βαπτιζόσασταν μόνο φαινομενικά και δεν πιστέψατε, εάν σας το πω εγώ, θα πιστέψετε; Ω γενεά πονηρή και άπιστη!

Διότι εκείνος που είναι ενωμένος με τον Θεό, και είναι ένα με Αυτόν, και δεν έχει διαχωριστεί ούτε αποχωριστεί, πώς θα μπορούσε να ζητήσει κάτι το ασύμφορο; Ώστε, εάν είμαστε αχώριστοι και αδιαχώριστοι από τον Θεό, τότε θα ζητήσουμε τα συμφέροντα και θα τα λάβουμε. «Και όταν ήλθε στο ιερό, τον πλησίασαν, ενώ δίδασκε, οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού, λέγοντας: Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά; Και ποιος σου έδωσε αυτή την εξουσία; Αποκρινόμενος δε ο Ιησούς τούς είπε: Θα σας ρωτήσω και εγώ έναν λόγο, τον οποίο εάν μου πείτε, θα σας πω και εγώ με ποια εξουσία τα κάνω αυτά. Το βάπτισμα του Ιωάννη από πού προερχόταν; Από τον ουρανό ή από τους ανθρώπους; Εκείνοι δε διαλογίζονταν μεταξύ τους, λέγοντας:»