Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 21:39

Ματθ. 21, 33—41 Και «αμπελώνας» μεν είναι ο Ισραήλ, όπως λέει ο ψαλμωδός: «άμπελο από την Αίγυπτο μετέφερες», και ο Ησαΐας λέει: «αμπελώνας δημιουργήθηκε για τον αγαπημένο». Τον «φύτεψε» δε ο Θεός «και αναχώρησε» για μεγάλο χρονικό διάστημα, δηλαδή μακροθύμησε. Όμως φαίνεται ότι φρόντιζε το κτήμα και το είχε στον νου του· διότι δεν πέρασε καμία ενδιάμεση εποχή κατά την οποία να μην αποστέλλονται από τον Θεό προφήτες και δίκαιοι για να νουθετούν. Αυτοί όμως έγιναν απειθείς και, αφού ατίμασαν τους απεσταλμένους, τους έστειλαν πίσω κενούς, δηλαδή χωρίς να έχουν να πουν τίποτα καλό για αυτούς στον Θεό που τους έστειλε.

Διότι, στον βαθμό που έφτανε η δύναμη των σχεδίων τους, σκότωσαν τον Υιό, νομίζοντας ότι οι ίδιοι θα κατακρατήσουν την κληρονομιά του Κυρίου. Εκείνος όμως αναστήθηκε ως Θεός και εξολόθρευσε με οικτρό τρόπο τους κακούς, αυτούς τους άθλιους και αγνώμονες γεωργούς, ενώ ανέθεσε το κτήμα σε άλλους, δηλαδή, προφανώς, στους αγίους αποστόλους και ευαγγελιστές και στους διδασκάλους των αγίων Εκκλησιών.

Διότι ήταν κόπος για τον Λόγο να γίνει σαν εμάς, και να ανεχθεί την ανθρώπινη μικροπρέπεια. Αλλά η κρίση μου, λέει, εναπόκειται στον Πατέρα, για τους κόπους που έχω δαπανήσει υπέρ της δικής τους σωτηρίας. Γι' αυτόν τον λόγο και η κρίση έχει εκδοθεί από Αυτόν. Και ποια ήταν αυτή η κρίση; Εκδιώχθηκαν από την οικειότητα με Αυτόν, αποπέμφθηκαν από το να είναι λαός του Θεού, έγιναν αμέτοχοι της σωτηρίας που προέρχεται από Αυτόν, παρέμειναν άγευστοι της ελπίδας των αγίων, και αντί γι' αυτούς έχει προσκληθεί το πλήθος των εθνών. Και αντί για τους δικούς τους ποιμένες, άλλοι χειροτονήθηκαν δίκαιοι και θεοφιλείς, και επιμελητές ευσεβών έργων, ικανοί να καθοδηγούν τους λαούς, ως φωστήρες στον κόσμο που κατέχουν τον λόγο της ζωής, όπως λέει ο πάνσοφος Παύλος. Θέλεις να δεις την κρίση του Πατέρα, δηλαδή την απόφαση εναντίον τους; Άκουσε τον Σωτήρα που λέει στους δασκάλους των Ιουδαίων: «Υπήρχε κάποιος άνθρωπος οικοδεσπότης, ο οποίος φύτεψε αμπελώνα, τον περιέφραξε, έσκαψε σε αυτόν πατητήρι, έχτισε πύργο, τον νοίκιασε σε γεωργούς και αναχώρησε». Έπειτα λέει: «Έστειλε δούλους για να παραλάβουν τους καρπούς, και όλοι κινδύνευσαν. Επειδή όμως ύστερα απέστειλε τον υιό, όταν τον είδαν, λέει, είπαν μεταξύ τους: Αυτός είναι ο κληρονόμος, ελάτε να τον σκοτώσουμε και να κρατήσουμε για εμάς την κληρονομιά του. Και πράγματι τον σκότωσαν».

Συνέβη δε αυτό να γίνει και σε εκείνους που συμπεριφέρθηκαν ασεβώς προς τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Επειδή, δηλαδή, οι άθλιοι, έχοντας ελάχιστα φροντίσει για τον νόμο και τους προφήτες, δεν αποδέχτηκαν τον Χριστό, ο οποίος είναι το τέλος του νόμου και των προφητών, αλλά, αν και γνώριζαν σαφώς ότι αυτός είναι ο κληρονόμος, τον έδιωξαν έξω από τον αμπελώνα και τελικά τον σταύρωσαν, παραδόθηκαν προς ερήμωση στους στρατηγούς των Ρωμαίων, και πυρπολήθηκε μεν εκείνος ο περίφημος ναός, κατεδαφίστηκε δε και το θυσιαστήριο που βρισκόταν μέσα σε αυτόν, και γκρεμίστηκαν τα προπύλαια, χάθηκαν δε μαζί με τον απλό λαό και οι άρχοντες· διότι ο πόλεμος δεν λυπήθηκε κανέναν από αυτούς.

Δες, λοιπόν, την άφατη πρόνοια. Φύτεψε αμπελώνα, τα ετοίμασε όλα και τα ολοκλήρωσε· όταν θανατώθηκαν οι υπηρέτες, απέστειλε άλλους δούλους· όταν σφαγιάστηκαν κι εκείνοι, έστειλε τον Υιό· και όταν θανατώθηκε και αυτός, τους καλεί στους γάμους· δεν θέλησαν να έλθουν. Έπειτα στέλνει άλλους δούλους· αυτοί όμως θανάτωσαν και τούτους.

Πάλι έστειλε άλλους δούλους, περισσότερους από τους πρώτους, και τους έκαναν τα ίδια. Ύστερα δε, έστειλε σε αυτούς τον υιό του, λέγοντας: Θα σεβαστούν τον υιό μου. Οι γεωργοί όμως, βλέποντας τον υιό, είπαν μεταξύ τους: Αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε να τον σκοτώσουμε και να κατασχέσουμε την κληρονομιά του. Και αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τον αμπελώνα και τον σκότωσαν.» Πλησίασε ο καιρός των καρπών, κατά τους χρόνους των προφητών.

Διότι ούτε εκεί λέει αυτά τα λόγια επειδή αγνοεί το μέλλον, αλλά για να μην πουν μερικοί ότι η πρόγνωση του Θεού κατέστη αναγκαστικά η αιτία της παρακοής· γι' αυτόν τον λόγο διατυπώνει με αυτόν τον τρόπο τα λόγια του. «Αφού δε έβγαλαν τον Υιό έξω από τον αμπελώνα, τον σκότωσαν»· η πιο πρόχειρη ερμηνεία είναι να πούμε έξω από την Ιερουσαλήμ· διότι έξω από την πύλη έπαθε ο Χριστός. Επειδή όμως προηγουμένως εκλάβαμε ως αμπελώνα τον λαό και όχι την Ιερουσαλήμ, ίσως είναι πιο ορθό να πούμε ότι τον σκότωσε μεν ο λαός, αλλά έξω από τον αμπελώνα, δηλαδή, δεν έγινε ο ίδιος αυτουργός του θανάτου του, αλλά τον παρέδωσαν στον Πιλάτο και στα έθνη. Έξω λοιπόν από τον αμπελώνα, δηλαδή έξω από τα χέρια του λαού, έπαθε ο Κύριος· διότι σε αυτούς δεν επιτρεπόταν να σκοτώσουν κανέναν· πέθανε όμως από χέρια στρατιωτών. Μερικοί πάλι θεώρησαν ως αμπελώνα τη Γραφή. Επομένως, έξω από τις Γραφές έπαθε ο Κύριος, δηλαδή, εκείνοι που δεν πίστευαν στον Μωυσή, αυτοί τον σκότωσαν. Διότι, αν πίστευαν στον Μωυσή, και βρίσκονταν μέσα στις Γραφές ερευνώντας τες, δεν θα σκότωναν τον Δεσπότη των Γραφών. Αφού τα είπε αυτά, προσθέτει και την απόφαση την οποία θα εκδώσει εναντίον τους, ότι θα παραδώσει τον αμπελώνα σε άλλους, δηλαδή σε άλλους θα δώσει αυτή την χάρη, το να ονομάζονται λαός μου. Πρόσεξε δε, ότι αυτοί που λένε πως η Γραφή είναι ο αμπελώνας φαίνεται μάλλον να έχουν δίκιο, όπως δηλώνεται από τα παρακάτω. Διότι η Γραφή παραδόθηκε σε εμάς αφού αφαιρέθηκε από τους Εβραίους.