Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 22:4

Ματθ. 22, 2—5 Αρνήθηκαν να προσέλθουν εκείνοι που προσκλήθηκαν μέσω των πρώτων υπηρετών, οι οποίοι, αφού απέρριψαν τον νόμο που δόθηκε μέσω του Μωυσή, στράφηκαν σε διδασκαλίες ανθρώπων. Ομοίως δε και οι δεύτεροι, που προσκλήθηκαν μετά από εκείνους μέσω των δεύτερων, δηλαδή των αγίων αποστόλων, αφήνοντας κατά μέρος το συμφέρον τους απομακρύνθηκαν όσο το δυνατόν περισσότερο προς αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν σωστό· διότι οι μεν πήγαν στον «δικό τους αγρό», με τον οποίο υποδηλώνεται η απόκτηση των επίγειων αγαθών και η μέριμνα γι' αυτά, άλλοι δε στην «εμπορία», με την οποία πάλι μας φανερώνεται το φιλόπλουτο πάθος και η προσήλωση σε αυτό· διότι η φιλοσαρκία και οι κοσμικές φιληδονίες και οι μάταιοι περισπασμοί και η φροντίδα για τον πλουτισμό, μας στερούν την αιώνια τρυφή και την οικειότητα με τον Θεό.

Διότι προσκολλώμαστε σε αυτόν μέσω της πίστεως και του αγιασμού, και των ηρωικών κατορθωμάτων της ευσέβειας. Και αυτό είναι εορτή και πανήγυρη, και πρόξενος των ανώτατων αγαθών στο τέλος. Γι' αυτό λοιπόν και ο ίδιος ο Σωτήρας και Κύριος των όλων, με παραδειγματικό τρόπο, υποδηλώνει τη δύναμη της δικής του παρουσίας λέγοντας: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος έκανε τους γάμους του γιου του, και απέστειλε τους δούλους του για να καλέσουν τους προσκεκλημένους, λέγοντας: 'Ιδού, ετοίμασα το γεύμα μου· οι ταύροι μου και τα θρεφτά ζώα έχουν σφαχτεί, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους'». Και κρίνει σωστό να παρομοιάσει την πνευματική κατάσταση με τους σωματικούς γάμους. Διότι είναι γραμμένο ότι «Εκείνος που προσκολλάται στον Κύριο είναι ένα πνεύμα με αυτόν». Επομένως, εφόσον ο Θεός και Πατέρας μας συγκεντρώνει στη νοητή πανδαισία, και μας προσφέρει την πλουσιότατη παράθεση των θείων μαθημάτων —διότι τον ακούσαμε να λέει: «Οι ταύροι μου και τα θρεφτά ζώα έχουν σφαχτεί»—, εμπρός, αφού φορέσουμε τη στολή που ταιριάζει σε αυτούς που εορτάζουν, και αφού στεφανωθούμε με το στεφάνι της πολυειδούς αρετής που μοιάζει σαν να έχει πλεχτεί από ανοιξιάτικα άνθη, και έχοντας ως χοροστάτη τον ίδιο προς τιμήν του οποίου τελούμε την πανήγυρη, ας ψάλουμε λέγοντας: «Ελάτε, ας αγαλλιάσουμε στον Κύριο, ας αλαλάξουμε χαρούμενα στον Θεό τον Σωτήρα μας». Διότι μερικοί βέβαια αγαλλιούν στον κόσμο, παχαίνοντας τη σάρκα τους με την πολυτέλεια των εδεσμάτων.

Ήταν, λοιπόν, σε δόξα παρά τω Θεώ ο Ισραήλ, όντας πρωτότοκος, πλην όμως δεν διαφύλαξε για πάντα την τιμή που είχε απονεμηθεί στα πρωτεία του. Απεναντίας παραχώρησε, τρόπον τινά, τα πρωτοτόκια στον νέο και μεταγενέστερο λαό, δηλαδή στους προερχόμενους από τα έθνη, έχοντας στραφεί υπερβολικά προς τα της σάρκας και του κόσμου. Και πράγματι, όπως διαβάστηκε στις ευαγγελικές παραβολές, «Έκανε γάμους ο βασιλιάς για τον γιο του». Έπειτα παρουσιάστηκαν εκείνοι που προσκαλούσαν στο δείπνο, αναγγέλλοντας στους προσκεκλημένους τα του Θεού, δηλαδή: «Ιδού, ετοίμασα το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια είναι σφαγμένα, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους. Εκείνοι όμως δεν ήθελαν να έλθουν», λέει. Αλλά ο καθένας προέβαλλε τη δικαιολογία που νόμιζε. Διότι ο μεν έλεγε: «Παντρεύτηκα γυναίκα, θεώρησέ με δικαιολογημένο. Ο δε: Αγρό αγόρασα, και δεν μπορώ να έλθω». Βλέπεις, λοιπόν, πώς μιμήθηκαν τον Ησαύ, έχοντας προτιμήσει την απόλαυση των πρόσκαιρων και σαρκικών πραγμάτων αντί της δόξας του Θεού, και σχεδόν προσφέροντας τα πρωτοτόκια σε άλλους για να τα λάβουν. Διότι αντ' αυτών προσκλήθηκαν αμέσως οι εκ των εθνών που πίστεψαν, και κέρδισαν τη δόξα που οφειλόταν στον Ισραήλ, καθώς βέβαια και την ευλογία, εξαιτίας της ετοιμότητάς τους για υπακοή, και της μεγάλης προθυμίας και εγρήγορσης στο να εκπληρώνουν τα αρεστά στον Θεό.

Ποιος λοιπόν άραγε δεν θα κλάψει; Και ποιος δεν θα λυπηθεί; Και ποιος δεν θα εκπλαγεί, βλέποντας ότι ο Δεσπότης της οικουμένης, τόσο ο ίδιος προσωπικά όσο και μέσω των δούλων του, των Προφητών και των Αποστόλων, κηρύττει και φωνάζει, και δεν υπάρχει κανείς που να ακούει; Και ποια είναι αυτά που κηρύσσονται από αυτούς; Ο γάμος είναι έτοιμος, λέει, και τα σιτευτά μου έχουν σφαγεί. Ο Νυμφίος κάθεται με δόξα και μεγαλοπρέπεια στον νυμφώνα και δέχεται με χαρά αυτούς που εισέρχονται. Η θύρα είναι ανοιχτή, οι υπηρέτες βιάζονται πριν να κλείσει η θύρα. Επιταχύνετε τα βήματά σας μήπως και μείνετε έξω, διότι δεν υπάρχει κανείς για να σας εισαγάγει σε αυτά. Δεν υπάρχει κανείς που να συνετίζεται, δεν υπάρχει κανείς που να δείχνει προθυμία, αλλά η ραθυμία και η μέριμνα του αιώνος τούτου, σαν αλυσίδα, έχουν δέσει τη διάνοιά μας!

«Κάποιος άνθρωπος έκανε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς». Αυτή η παραβολή είναι διαφορετική από εκείνη στο κατά Ματθαίον. Διότι εκεί υπάρχει βασιλιάς, και οι γάμοι του υιού του βασιλιά, και πολλοί προσκαλούντες, και οι καλεσμένοι δεν πήγαν, αλλά μάλιστα ύβρισαν και σκότωσαν τους δούλους, και στράτευμα που κινήθηκε εναντίον εκείνων που σκότωσαν τους δούλους, και εκείνος που εκδιώχθηκε από τον γάμο εξαιτίας του ρυπαρού ενδύματος. Εδώ όμως εισάγεται ένας απλός άνθρωπος, και απλώς ένα δείπνο, και μόνο ένας αποστέλλεται για την πρόσκληση, και οι καλεσμένοι απλώς αρνούνται την πρόσκληση, προφασιζόμενοι ασχολίες. Το δε κυριότερο είναι ότι εκείνη μεν είχε λεχθεί στο ιερό προς τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού, ενώ αυτή στη Γαλιλαία, στην οικία κάποιου άρχοντα Φαρισαίου. Διότι κάποιος από τους συνδαιτυμόνες, αφού άκουσε το: «Μακάριος θα είσαι, διότι δεν έχουν να σου ανταποδώσουν· διότι θα σου ανταποδοθεί στην ανάσταση των δικαίων»· επειδή η ανάσταση και η βασιλεία του Θεού νοούνται ως ένα και το αυτό. Προς εκείνον, λοιπόν, που είπε: «Μακάριος όποιος φάει άρτο στη βασιλεία του Θεού», το ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός ο μακάριος το παρουσιάζει ο Σωτήρας μέσω της παραβολής λέγοντας: «Κάποιος άνθρωπος έκανε μεγάλο δείπνο»· ονομάζοντας πάλι σε αυτά τον εαυτό Του άνθρωπο.

Αλλά βέβαια, αυτά έφτασαν στο τέλος τους μετά τη σωτήρια Παρουσία και τα προαναφερθέντα λόγια Του, έπειτα από τα οποία, σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν και αφάνισαν τον τόπο. Αυτό ακριβώς φανέρωνε και ο ίδιος ο Σωτήρας, προφητεύοντας το μέλλον μέσα από την παραβολή που έχει ως εξής: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος έκανε τους γάμους του γιου του· και απέστειλε τους δούλους του για να καλέσουν τους προσκεκλημένους στους γάμους, αλλά εκείνοι δεν ήθελαν να έλθουν. Πάλι απέστειλε άλλους. Εκείνοι όμως, εκτός από το ότι δεν θέλησαν να ανταποκριθούν, συνέλαβαν τους δούλους, τους εξύβρισαν και τους σκότωσαν». Σε αυτά προσθέτει: «Ο δε βασιλιάς, όταν τα άκουσε, οργίστηκε, και στέλνοντας τα στρατεύματά του εξολόθρευσε εκείνους τους φονιάδες και πυρπόλησε την πόλη τους». Αυτά έχει καταγραφεί ότι τα είπε ο Σωτήρας μέσα στο ίδιο το ιερό, το οποίο τότε ακόμη στεκόταν όρθιο· τα οποία μάλιστα εκπληρώθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα, όταν ο Βεσπασιανός και ο Τίτος πολιόρκησαν τον τόπο. Κατά την εποχή τους, μάλιστα, δεν αναφέρεται ιστορικά ότι εμφανίστηκε κανένας προφήτης. Επομένως, ο προκείμενος λόγος περιγράφει μια πολιορκία· γι' αυτό και στην αρχή του λέει: «Γιατί, Θεέ, μας απέρριψες έως τέλους;». Μπορεί δε κανείς, με βάση αυτά, να θαυμάσει το μεγαλείο της θεόπνευστης Γραφής, το πώς δηλαδή με θεία πρόγνωση προέβλεψε γεγονότα που συνέβησαν ύστερα από πολύ καιρό.

ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΔΕΚΑΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΠΟΥ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ, στην οποία δίδεται απάντηση και προς αυτούς που λένε, γιατί κάλεσε ο Θεός αυτούς που δεν επρόκειτο καθόλου να υπακούσουν ή να υπακούσουν με τα έργα τους, και γιατί δημιούργησε αυτούς που θα κολαστούν. Από την παραβολή του Κυρίου που αναγινώσκεται σήμερα στο Ευαγγέλιο, θα αναφέρω πρώτα προς την αγάπη σας το τελευταίο της μέρος, ότι πολλοί είναι οι κλητοί, λίγοι όμως οι εκλεκτοί. Διότι αυτό ακριβώς δείχνει ο Κύριος μέσα από όλη την παραβολή, ώστε να φροντίσουμε εμείς να μην είμαστε απλώς από τους κλητούς, αλλά από τους εκλεκτούς. Επειδή, αυτός που δεν είναι από τους εκλεκτούς, αλλά μόνο από τους κλητούς, όχι μόνο εκπίπτει από το ανέσπερο φως, αλλά και οδηγείται στο εξώτερο σκότος. Και αφού δεθεί στα χέρια και στα πόδια, τα μεν πόδια επειδή δεν έτρεξαν προς τον Θεό, τα δε χέρια επειδή δεν έπραξαν τα έργα του Θεού, παραδίδεται στον κλαυθμό και στον βρυγμό των οδόντων.

Εφόσον λοιπόν η άρρητη ένωση του Υιού του Θεού, που μας χάρισε τη μετάνοια, με την ανθρώπινη φύση ήδη τελείται, και εξαιτίας αυτής συγκροτείται από τον Θεό και Πατέρα μυστική χαρά στους ουρανούς, απεστάλησαν οι δούλοι, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος του Κυρίου, ο Ζαχαρίας τον οποίο σκότωσαν οι Ιουδαίοι μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου, ο Συμεών ο Θεοδόχος, και γενικώς όλοι όσοι πριν από το σωτήριο πάθος και την ανάσταση κήρυξαν ότι ήδη τελέστηκε η διά σαρκός έλευση του Κυρίου στη γη. Απεστάλησαν λοιπόν αυτοί για να καλέσουν τους προσκεκλημένους, δηλαδή τους Ιουδαίους (διότι αυτοί είναι οι προσκεκλημένοι, καθώς και πρωτύτερα είχαν προσκληθεί μέσω των προφητών)· αλλά δεν θέλησαν να έλθουν, δηλαδή να πιστέψουν και να συμμετάσχουν στην άρρητη κοινωνία και χάρη, αν και πολλές φορές και πρωτύτερα και τώρα προσκλήθηκαν. Πάλι λοιπόν, λέει, —ω της ανέκφραστης μακροθυμίας!— απέστειλε άλλους δούλους, λέγοντας: «ιδού το δείπνο μου έχει ετοιμαστεί· οι ταύροι μου και τα θρεφτά ζώα έχουν σφαχτεί, και όλα είναι έτοιμα, ελάτε στους γάμους». Εκείνοι όμως που άκουσαν, αφού αδιαφόρησαν, έφυγαν στους αγρούς και στα εμπόριά τους· άραγε, πόσο απέχουν από αυτούς όσοι προφασίζονται τον τρύγο, τα αμπέλια και τις επαγγελματικές δυσκολίες, απουσιάζοντας από τις ιερές συνάξεις και μη δείχνοντας προθυμία να ακούσουν την ιερή ψαλμωδία και διδασκαλία;

Άλλοι πάλι, λέει, αφού έπιασαν τους δούλους, τους κακοποίησαν και τους σκότωσαν. Καθόλου μακριά από αυτούς δεν βρίσκονται και εκείνοι που σήμερα απειθούν στους προστάτες της Εκκλησίας, και κάποιες φορές ξεστομίζουν εναντίον τους εχθρικά λόγια. Αλλά εμείς ας εκθλίψουμε δωρεάν και για αυτούς το σωτήριο γλεύκος από αυτήν την παραβολή. «Ιδού», λέει, «το γεύμα μου έχει ετοιμαστεί· οι ταύροι μου και τα θρεφτά ζώα έχουν σφαγιαστεί, και όλα είναι έτοιμα». Όντως, με την ενανθρώπηση του Κυρίου συντελέστηκε το άριστο από όλα τα έργα του Θεού· διότι όλα όσα έγιναν από τον Θεό πριν από αυτήν στο πλαίσιο της θείας οικονομίας υπέρ ημών ήταν καλά και αγαθά, τείνοντας προς αυτόν τον σκοπό. Αλλά το άριστο από όλα, ή μάλλον το μόνο όντως και ασύγκριτα άριστο, είναι η ενανθρώπηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και ιδιαίτερα η κορύφωσή της, τα σωτήρια πάθη και η ανάσταση. Διότι φαίνεται ότι αυτή η κλήση έγινε μετά την εκ νεκρών ανάσταση του Κυρίου· επειδή τότε είχαν πλέον ετοιμαστεί όλα όσα συντελούν στη σωτηρία μας: η τέλεια δια της σαρκός οικονομία του Υιού του Θεού, η θεόλεκτη διδασκαλία Του, τα αποτελέσματα της θεανδρικής Του ενέργειας, η μετάδοση του θεανθρώπινου σώματος, το μέγα και θείο και σωτήριο θύμα, η τριήμερη έγερση εκ νεκρών, η απαρχή της αιώνιας ζωής και της ένθεης ευφροσύνης σε αυτήν. Οι ταύροι μου, λέει, και τα θρεφτά ζώα, έχουν σφαγιαστεί.

Πάλι έστειλε άλλους δούλους, λέγοντας: Πείτε στους προσκεκλημένους, Ετοίμασα το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα σιτευτά ζώα έχουν σφαγιαστεί, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους. Εκείνοι όμως αδιαφόρησαν και έφυγαν, ο μεν στο δικό του χωράφι, ο δε στο εμπόριό του. Οι δε υπόλοιποι, αφού συνέλαβαν τους δούλους του, τους κακοποίησαν και τους σκότωσαν, και τα εξής.

Δες, λοιπόν, την άφατη πρόνοια. Φύτεψε αμπελώνα, τα ετοίμασε όλα και τα ολοκλήρωσε· όταν θανατώθηκαν οι υπηρέτες, απέστειλε άλλους δούλους· όταν σφαγιάστηκαν κι εκείνοι, έστειλε τον Υιό· και όταν θανατώθηκε και αυτός, τους καλεί στους γάμους· δεν θέλησαν να έλθουν. Έπειτα στέλνει άλλους δούλους· αυτοί όμως θανάτωσαν και τούτους.

Σήκω, σπεύσε, τρέξε, βιάσου· ο γάμος έχει ετοιμαστεί, οι ταύροι έχουν σφαγιαστεί, τα σιτευτά ζώα σε περιμένουν έτοιμα, όπως και οι συνδαιτυμόνες, καθώς έχει γραφτεί: «Εμένα περιμένουν οι δίκαιοι, μέχρις ότου μου ανταποδώσεις». Βιάσου, για να τα προφτάσεις. Ιδού η χαρά, ιδού η ανάπαυση, ιδού το φως, ιδού η ζωή, ιδού η δόξα, ιδού η τρυφή, ιδού τα αληθινά και αιώνια, ιδού τα μεγάλα και θαυμαστά, ιδού τα πάντα όπως τα θέλεις, ή μάλλον και πολύ περισσότερο από ό,τι θέλεις.

Είναι αδύνατον να συνυπάρχει η αγάπη προς τον κόσμο με την αγάπη προς τον Θεό, όπως είναι αδύνατον να συνυπάρχουν μεταξύ τους το φως και το σκοτάδι. ΣΤΟΙΧΕΙΟΝ Β΄. ΤΙΤΛΟΣ Α΄. —Περί της βασιλείας των ουρανών. «Να ζητάτε τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα αυτά θα σας προστεθούν.» «Από τις ημέρες του Ιωάννη του Βαπτιστή η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και οι βιαστές την αρπάζουν.» «Όμοια είναι η βασιλεία των ουρανών με θησαυρό κρυμμένο στον αγρό, τον οποίο, όταν τον βρήκε ένας άνθρωπος, τον έκρυψε, και από τη χαρά του πηγαίνει, πουλάει όλα όσα έχει και αγοράζει τον αγρό εκείνο.» —«Όμοια είναι η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπο έμπορο που αναζητά καλά μαργαριτάρια· ο οποίος, όταν βρήκε ένα πολύτιμο μαργαριτάρι, έφυγε, πούλησε όλα όσα είχε, και το αγόρασε.» «Όμοια είναι η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπο οικοδεσπότη, ο οποίος βγήκε πολύ πρωί για να μισθώσει εργάτες,» και τα εξής. «Αποκρινόμενος ο Ιησούς, πάλι τους μίλησε με παραβολές, λέγοντας: Ομοιάζει η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος έκανε τους γάμους του υιού του. Και έστειλε τους δούλους του για να καλέσουν τους προσκεκλημένους στους γάμους, και εκείνοι δεν ήθελαν να έρθουν· πάλι έστειλε άλλους δούλους, λέγοντας: Πείτε στους προσκεκλημένους, Ιδού, ετοίμασα το γεύμα μου, οι ταύροι και τα θρεφτά ζώα έχουν σφαγιαστεί, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους.»

Διότι τα μεν δυτικά ρωμαϊκά τάγματα καθίσταντο αβέβαια ως προς τις προθέσεις τους και κρίνονταν μάλλον απόντα παρά παρόντα όσον αφορά την προθυμία τους, έχοντας υποκύψει στους αντιπάλους τόσες φορές όσες και συνεπλάκησαν μαζί τους. Τα δε ανατολικά, όπως ο πρωτότοκος γιος στο Ευαγγέλιο, ενώ υποσχέθηκαν την άφιξή τους στο πεδίο της μάχης, καθόλου δεν έκαναν πράξη τη συγκατάθεσή τους, αλλά αφού αποσπάστηκαν για λίγο και με τη βία από τη γενέτειρά τους, στράφηκαν και πάλι προς την προηγούμενη αντίθεσή τους σαν στραβό ξύλο. Τότε και εσύ, θεοειδέστατε αυτοκράτορα, παρόμοια με τον βασιλιά στα θεία λόγια που ετοίμαζε τους γάμους του γιου του, έστειλες αγγελιαφόρους ξανά και πολλές φορές για να προσκαλέσουν τα ασιατικά τάγματα, διατρανώνοντας σχεδόν έτσι την εύκολη σύλληψη του αποστάτη σαν να πρόκειται για έτοιμο δείπνο: «Πείτε στους καλεσμένους· το γεύμα μου έχει ετοιμαστεί, οι ταύροι μου και τα σιτευτά μου έχουν σφαγιαστεί και όλα είναι έτοιμα». Εκείνοι όμως, χωρίς μεν να προφασιστούν ξεκάθαρα νεοαποκτηθέντες αγρούς και ζευγάρια βοδιών, αλλά μη επιλέγοντας να απομακρυνθούν από αυτά έστω και για λίγο, όλοι ανεξαιρέτως απείχαν από τη συνδρομή, τρεπόμενοι σε φυγή σε ημέρα πολέμου χωρίς να τους πιέζει και να τους χτυπά κανείς, όπως ακριβώς οι γιοι του Εφραίμ, οι οποίοι τέντωναν και έριχναν με τα τόξα.

Διότι, όπως ακριβώς καταδυόμαστε σε αυτό το ύδωρ ως ύλη χωρίς είδος και άμορφη, μέσα σε αυτό αποκτούμε την ωραία μορφή. Γι' αυτόν τον λόγο, όλα τα αγαθά ανατέλλουν σε εμάς αθρόα· διότι έχουν προετοιμαστεί από πριν· «Το γεύμα μου έχει ετοιμαστεί, οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια», λέει, «έχουν σφαγεί και όλα είναι έτοιμα, ελάτε στους γάμους». Αυτό μόνο λείπει από τη γιορτή, το να προσέλθουν οι προσκεκλημένοι. Και όταν προσέλθουν, τι άλλο θα χρειαστούν για την ευδαιμονία τους; Τίποτα πλέον.

ΙΑ΄. Στο ρητό του Ευαγγελίου: «Και απέστειλε τους δούλους του για να καλέσουν τους προσκεκλημένους στους γάμους, και δεν ήθελαν να έλθουν.» Ποιοι ήταν λοιπόν οι απεσταλμένοι; Οι προφήτες, λέει. Ποιοι ήταν οι προσκεκλημένοι; Τα τέκνα των Ιουδαίων· διότι εκείνοι ήταν οι τότε και εξ αρχής προσκεκλημένοι, και δεν θέλησαν να τους ακούσουν. «Πάλι απέστειλε άλλους δούλους, λέγοντας:

«Πείτε στους προσκεκλημένους: Ιδού, έχω ετοιμάσει το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεφτά ζώα έχουν σφαγεί και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους. Εκείνοι όμως αδιαφόρησαν και έφυγαν, ο ένας στο δικό του χωράφι και ο άλλος στο εμπόριό του· οι δε υπόλοιποι έπιασαν τους δούλους του, τους κακοποίησαν και τους σκότωσαν.» Ποιους εννοεί ως δούλους; Τους αποστόλους του.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΒ'. Περί εκείνων που καλούνται στον γάμο. Περί αυτών που ρώτησαν για τον φόρο. Περί των Σαδδουκαίων. Περί του νομικού που ρώτησε. Περί των ερωτήσεων του Κυρίου. «Και αποκρινόμενος ο Ιησούς, τους μίλησε πάλι με παραβολές, λέγοντας: Μοιάζει η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος έκανε γάμους για τον υιό του, και απέστειλε τους δούλους του για να καλέσουν τους προσκεκλημένους στους γάμους, και δεν ήθελαν να έλθουν. Πάλι απέστειλε άλλους δούλους, λέγοντας:

«Πείτε στους καλεσμένους: Ιδού, ετοίμασα το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα σιτευτά ζώα έχουν σφαχτεί, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους. Εκείνοι όμως αδιαφόρησαν και έφυγαν, ο ένας στο δικό του χωράφι και ο άλλος στο εμπόριό του· και οι υπόλοιποι, αφού έπιασαν τους δούλους του, τους κακοποίησαν και τους σκότωσαν. Όταν τα άκουσε εκείνος ο βασιλιάς, οργίστηκε και, στέλνοντας τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε εκείνους τους φονιάδες και κατέκαψε την πόλη τους.» Και αυτή η παραβολή υποδηλώνει την απείθεια των Ιουδαίων, όπως ακριβώς και η παραβολή του αμπελώνα. Με τη διαφορά ότι, ενώ εκείνη δηλώνει τον θάνατο του Χριστού, αυτή δηλώνει γαμήλια χαρά, δηλαδή την ανάσταση. Δείχνει μάλιστα αυτή η παραβολή ότι αυτοί αμάρτησαν χειρότερα από εκείνους της προηγούμενης παραβολής. Διότι εκείνοι μεν, όταν τους ζητήθηκαν καρποί, φόνευσαν αυτούς που τους τους ζητούσαν· τούτοι όμως, ενώ καλούνταν σε γάμους, επέδειξαν την ίδια δολοφονική μανία· επομένως, ο Θεός παρομοιάζεται με άνθρωπο βασιλιά, διότι δεν φανερώνεται όπως ακριβώς είναι, αλλά όπως πρέπει να φανερωθεί σε εμάς. Όταν λοιπόν πεθαίνουμε ως άνθρωποι, υποκείμενοι στα ανθρώπινα ελαττώματα, ο Θεός μας φανερώνεται ως άνθρωπος· όταν όμως περπατάμε ως θεοί, τότε στέκεται ο Θεός σε σύναξη θεών. Όπως, λοιπόν, και όταν ζούμε ως θηρία, γίνεται και Εκείνος για εμάς πάνθηρας και αρκούδα και λιοντάρι· και κάνει γάμο για τον Υιό Του, ενώνοντάς τον με κάθε ωραία ψυχή. Διότι Νυμφίος είναι ο Χριστός, και νύμφη είναι η Εκκλησία και η ψυχή.