Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 22:41

Ματθ. 22, 34-42 Επειδή, μετά την καταισχύνη και την αναχώρηση των Σαδδουκαίων, ο Κύριος επαινείτο, οι Φαρισαίοι, γεμάτοι φθόνο για αυτό, ήλθαν στο μέσο και κάποιος νομικός, ο οποίος θεωρούνταν πολύ σπουδαίος ανάμεσά τους, τον ρωτά «ποια εντολή είναι μεγάλη στον νόμο», νομίζοντας ότι πρόκειται να παραβλέψει τα του Μωυσή και να παραθέσει τη δική του διδασκαλία ή να πει ότι «θα αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου» και εμένα, συνενώνοντας τη δική του δόξα με τη δόξα του Πατέρα, και έτσι να βρει αφορμή να τον εκθέσει σε κίνδυνο ως κάποιον που θεοποιεί τον εαυτό του ή, εάν το αποσιωπήσει αυτό, να του πει: επομένως δεν σε αποδέχομαι ως Θεό. Ο Κύριος όμως, χωρίς να πει τίποτα το καινούργιο παρά μόνον τα του νόμου, και αφού αποστόμωσε με αυτόν τον τρόπο τους Φαρισαίους, τους ρωτά και ο ίδιος «τίνος υιό» θεωρούν τον Χριστό.

Διότι δύο είναι αυτά που οδηγούν στην απώλεια: τα πονηρά δόγματα και ο διεφθαρμένος βίος. Για να μην πέσουμε λοιπόν σε ασεβή δόγματα, πρέπει να αγαπάμε τον Θεό. Και για να μην έχουμε διεφθαρμένο βίο, πρέπει να αγαπάμε τον πλησίον. Διότι αυτός που αγαπά τον πλησίον εκπληρώνει όλες τις εντολές, και αυτός που εκπληρώνει τις εντολές αγαπά τον Θεό. Ώστε οι δύο αυτές εντολές στηρίζουν η μία την άλλη και συνδέονται μεταξύ τους, και εμπεριέχουν όλες τις άλλες εντολές. Διότι ποιος, εφόσον αγαπά τον Θεό και τον πλησίον, θα κλέψει ή θα κρατήσει κακία ή θα μοιχεύσει ή θα φονεύσει ή θα πορνεύσει; Αυτός δε ο νομικός στην αρχή μεν ήλθε με σκοπό να τον πειράξει, έπειτα όμως, έχοντας ωφεληθεί από την απόκριση του Χριστού, επαινέθηκε, όπως ακριβώς λέει και ο Μάρκος, ότι ο Ιησούς τον κοίταξε, τον ασπάσθηκε και του είπε: Δεν είσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού. «Ενώ δε ήταν συγκεντρωμένοι οι Φαρισαίοι, τους ρώτησε ο Ιησούς, λέγοντας: Τι γνώμη έχετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι; Του λέγουν: Του Δαυίδ».