Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 22:42

18 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

λέγων· τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστι; λέγουσιν αὐτῷ· τοῦ Δαυΐδ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–18 από 18

Μέγας Αθανάσιος Μαρτυρίαι ἐκ τῶν γραφῶν
Περὶ κυριότητος. Ὁ Δαυῒδ λέγει· «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου.» Εἰ δὲ ἀντιλέγουσιν οἱ αἱρετικοὶ λέγοντες, ὅτι εἰς τὸν Δαυῒδ ἐκλαμβάνεται τοῦτο, ἐλέγχει αὐτοὺς τὸ παρὰ τοῦ Σωτῆρος λεγόμενον· «Τί λέγετε περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος ἐστὶν υἱός; λέγουσι· Τοῦ Δαυῒδ.» Ἀποκρίνεται ὁ Σωτήρ· «Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι ἁγίῳ Κύριον αὐτὸν καλεῖ;» πάλιν περὶ τοῦ Πατρός· «Ἄκουε, Ἰσραὴλ, Κύριος ὁ Θεός σου, Κύριος εἷς ἐστι.» Περὶ δὲ τοῦ Υἱοῦ, λέγει· «Ὁ δὲ Κύριος ἐκ Σιὼν ἀνακράζεται, καὶ ἐξ οὐρανοῦ δώσει τὴν φωνὴν αὐτοῦ, καὶ σεισθήσεται ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ. Ὁ δὲ Κύριος φείσεται τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐνισχύσει Κύριος τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ. Καὶ ἐπιγνώσεσθε, ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, ὁ κατασκηνώσας ἐν Σιὼν, ἐν ὄρει ἁγίῳ.» Ὁ δὲ κατασκηνώσας, ἤτοι ὁ Υἱὸς, λέγει· «Ἐγὼ δὲ κατεστάθην βασιλεὺς ὑπ᾽ αὐτοῦ ἐπὶ Σιὼν ὄρος τὸ ἅγιον αὐτοῦ,» καὶ τὰ ἑξῆς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Περί κυριότητος. Ο Δαβίδ λέγει: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου». Εάν δε αντιλέγουν οι αιρετικοί υποστηρίζοντας ότι αυτό αναφέρεται στον Δαβίδ, τους ελέγχει αυτό που ελέχθη από τον Σωτήρα: «Τι λέτε περί του Χριστού; Τίνος υιός είναι; Λέγουν: Του Δαβίδ». Απαντά ο Σωτήρας: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, εν Αγίω Πνεύματι, τον ονομάζει Κύριο;». Πάλι περί του Πατρός: «Άκουε, Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός σου, είναι ένας Κύριος». Περί δε του Υιού, λέγει: «Ο δε Κύριος από τη Σιών θα ανακράξει, και από τον ουρανό θα δώσει τη φωνή του, και θα σειστεί ο ουρανός και η γη. Ο δε Κύριος θα σπλαχνιστεί τον λαό του, και θα ενισχύσει ο Κύριος τους υιούς του Ισραήλ. Και θα επιγνώσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας, ο οποίος κατασκήνωσα στη Σιών, στο άγιο όρος». Αυτός δε που κατασκήνωσε, δηλαδή ο Υιός, λέγει: «Εγώ δε εγκαταστάθηκα βασιλιάς από αυτόν πάνω στη Σιών, το άγιο όρος του», και τα εξής.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Μαρτυρίαι ἐκ τῶν γραφῶν
Πάλιν ὁ αἱρετικὸς, θέλων δεῖξαι, ὅτι τὸ Πνεῦμα Κύριον καλεῖ τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ, λέγει. «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου.» Θέλων δὲ ὁ Σωτὴρ δεῖξαι ὅτι οὐ μόνον τὸ Πνεῦμα Κύριον καλεῖ τὸν Χριστὸν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Χριστὸς Κύριος καὶ Θεός ἐστιν, ἐξετασθεὶς παρὰ Ἰουδαίου λέγοντος· «Ἐπιστάτα, ποία ἐστὶ πρώτη ἐντολή; λέγει αὐτῷ· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης καρδίας σου· καὶ γὰρ γέγραπται· Κύριος Θεὸς εἷς ἐστιν. Ἡ δευτέρα ἐντολή· Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Τότε ἀπεκρίθη ὁ Ἰουδαῖος· Ὀρθῶς εἶπας, ἐπιστάτα, ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι.» Τοῦτο δὲ ἔλεγεν, ἵνα τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ ἀρνήσηται. Ὁ δὲ Σωτὴρ, βουλόμενος τὴν κυριότητα αὐτοῦ συνάψαι τῇ τοῦ Πατρὸς, ἐξετάζει αὐτόν· «Περὶ τοῦ Χριστοῦ τί λέγετε; τίνος ἐστὶν υἱός; Λέγουσι Τοῦ Δαβίδ.» Ἀποκρίνεται ὁ Σωτήρ· «Πῶς οὖν Δαβὶδ ἐν Πνεύματι ἁγίῳ Κύριον αὐτὸν καλεῖ; Εἰ οὖν Υἱὸς αὐτοῦ ἐστι, πῶς αὐτὸν Κύριον καλεῖ;» Πάλιν ἔλεγον αὐτῷ, ὅτε ἐξέβαλλε τὰ δαιμόνια· «Οὗτος ἐν Βεελζεβοὺλ, ἄρχοντι τῶν δαιμονίων, ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια.» Εἶτα λέγει· «Εἰ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω, τὰ τέκνα ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσιν;»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Πάλι ο αιρετικός, θέλοντας να δείξει ότι το Πνεύμα αποκαλεί Κύριο τον Λόγο του Θεού, λέει: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου». Θέλοντας δε ο Σωτήρας να δείξει ότι όχι μόνο το Πνεύμα αποκαλεί Κύριο τον Χριστό, αλλά και ότι ο ίδιος ο Χριστός είναι Κύριος και Θεός, ερωτηθείς από έναν Ιουδαίο που έλεγε: «Επιστάτη, ποια είναι η πρώτη εντολή;», του λέει: «Θα αγαπήσεις τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου· διότι είναι γεγραμμένο: Ο Κύριος και Θεός είναι ένας. Η δεύτερη εντολή: Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Τότε αποκρίθηκε ο Ιουδαίος: Ορθά είπες, Επιστάτη, ότι ο Θεός είναι ένας». Αυτό δε το έλεγε, για να αρνηθεί τη θεότητα του Υιού. Ο δε Σωτήρας, θέλοντας να συνδέσει τη δική Του κυριότητα με εκείνη του Πατρός, τον ρωτά: «Για τον Χριστό τι λέτε; Τίνος υιός είναι;» Λένε: «Του Δαβίδ». Αποκρίνεται ο Σωτήρας: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, εν Αγίω Πνεύματι, Τον αποκαλεί Κύριο; Αν λοιπόν είναι υιός του, πώς Τον αποκαλεί Κύριο;» Πάλι Του έλεγαν, όταν εξέβαλλε τα δαιμόνια: «Αυτός μέσω του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Έπειτα λέει: «Αν εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια μέσω του Βεελζεβούλ, τα τέκνα σας μέσω τίνος τα εκβάλλουν;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Σύνοψις τῆς θείας γραφῆς
Θεραπεύονται οἱ δύο τυφλοὶ ἐξ Ἱεριχοῦντος. Εἶτα τὰ κατὰ τὸν ὄνον. Εἰσέρχεται εἰς τὸ ἱερὸν ἐκβάλλει τοὺς πωλοῦντας, θεραπεύει τοὺς προσελθόντας. Εἶτα τὰ παιδία ὑμνεῖ. Ἐξέρχεται εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπανερχόμενος εἰς Ἱεροσόλυμα, ξηραίνει τὴν συκῆν, καὶ λέγει τοῖς μαθηταῖς· «Κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, Βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται, καὶ ὃ ἐὰν αἰτήσητε πιστεύοντες, λήψεσθε.» Ἐρωτῶσιν οἱ ἱερεῖς· «Ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς;» Ἀντερωτᾷ περὶ τοῦ βαπτίσματος Ἰωάννου. Λέγει αὐτοῖς τὴν παραβολὴν τὴν τῶν δύο υἱῶν, εἶτα τὰ τοῦ ἀμπελῶνος καὶ τῶν πονηρῶν ἐργατῶν· εἶτα τὰ τοῦ γάμου, καὶ τῶν φαύλων κλητόρων. Τότε ἦλθον οἱ Ἰουδαῖοι παγιδεῦσαι αὐτὸν ἐν λόγῳ. Καὶ τί τὸ νόμισμα. Ἐρωτῶσιν οἱ Σαδδουκαῖοι περὶ τῆς γαμηθείσης τοῖς ἑπτὰ ἀδελφοῖς· εἶτα ὁ νομικός· Ποία ἐντολὴ πρώτη; Εἶτα ἐρωτᾷ αὐτοὺς Ἰησοῦς· «Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ;» Ὡς δὲ ἐπεστομίσθησαν, διαλέγεται τοῖς ὄχλοις περὶ τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, ταλανίζων αὐτούς. Εἶτα ἐκ τοῦ ἱεροῦ ἀνέρχεται εἰς τὸν ἐλαιῶνα, καὶ διαλέγεται τοῖς μαθηταῖς περὶ μελλόντων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Θεραπεύονται οι δύο τυφλοί από την Ιεριχώ. Έπειτα ακολουθούν τα σχετικά με τον όνο. Εισέρχεται στο ιερό, εκδιώκει τους πωλητές, θεραπεύει εκείνους που προσέρχονται σε αυτόν. Έπειτα τα παιδιά τον υμνούν. Αναχωρεί για τη Βηθανία, και επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα, ξηραίνει τη συκιά, και λέει στους μαθητές: «Ακόμη και σε αυτό το βουνό αν πείτε "Πέσε στη θάλασσα", θα γίνει, και ό,τι αν ζητήσετε με πίστη, θα το λάβετε.» Ερωτούν οι ιερείς: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά;» Τους ρωτά με τη σειρά του για το βάπτισμα του Ιωάννη. Τους λέει την παραβολή των δύο υιών, έπειτα τα σχετικά με τον αμπελώνα και τους πονηρούς εργάτες· έπειτα τα σχετικά με τον γάμο, και τους ανάξιους προσκεκλημένους. Τότε προσήλθαν οι Ιουδαίοι για να τον παγιδεύσουν στα λόγια του. Και ακολουθεί το ζήτημα με το νόμισμα. Ερωτούν οι Σαδδουκαίοι για τη γυναίκα που παντρεύτηκε τους επτά αδελφούς· έπειτα ο νομικός ρωτά: Ποια είναι η πρώτη εντολή; Έπειτα τους ρωτά ο Ιησούς: «Τι νομίζετε για τον Χριστό;» Και αφού αποστομώθηκαν, απευθύνεται στα πλήθη σχετικά με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, επικρίνοντάς τους. Έπειτα αναχωρεί από το ιερό για το όρος των Ελαιών, και συνομιλεί με τους μαθητές για τα μελλοντικά γεγονότα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολήν
Εἶτα τούτοις ἐπισυνάπτων εὐθύς Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. καὶ οὐκ ἂν οἶμαι ὑπολάβοι τις σωφρονῶν ἕτερον εἶναι τὸν σύνεδρον τῷ Πατρὶ παρὰ τὸν ἐκ τῆς ἁγίας παρθένου κατὰ σάρκα γεγεννημένον. καὶ πρός γε τοῦτο ἡμᾶς αὐτὸς ἐμπεδοῖ λέγων ὁ Ἐμμανουὴλ τοῖς Ἰουδαίων καθηγηταῖς “Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ, τίνος ”υἱός ἐστιν; λέγουσιν αὐτῷ Τοῦ Δαυείδ·” εἶτα πρὸς αὐτοὺς ὁ Χριστός “Πῶς οὖν Δαυεὶδ ἐν πνεύματι καλεῖ αὐτὸν ”κύριον λέγων Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου Κάθου ἐκ “δεξιῶν μου;” σύνες οὖν ὅτι τὸν κεχρισμένον ὡς ἄνθρωπον παρὰ τοὺς μετόχους αὐτοῦ καὶ κύριον ὀνομάζει καὶ κατ᾽ ἀρχὰς ἔφη θεμελιῶσαί τε τὴν γῆν καὶ αὐτοὺς εἰργάσθαι τοὺς οὐρανοὺς, ὑπάρχειν δὲ καὶ διαπαντός· ἀΐδιος γὰρ κατὰ φύσιν ὁ ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγος καίτοι τῶν δι᾽ αὐτοῦ γεγονότων οὐκ ἐχόντων οὐσιωδῶς τὸ ἄναρχον ἐν χρόνῳ, κέκληνται γὰρ εἰς τὸ εἶναι παρὰ Θεοῦ ὃς καὶ μόνος ἔχειν εἴρηται τὴν ἀθανασίαν· ἄφθαρτον γὰρ καὶ ἀνώλεθρον παρ᾽ αὐτὸν οὐδέν. προσεπάγει δὲ τούτοις σαφῆ καὶ ἐναργεστάτην ἀπόδειξιν τῆς ἐνούσης αὐτῷ κατὰ φύσιν ὑπεροχῆς Πρὸς τίνα γὰρ εἶπε τῶν ἀγγέλων Κάθου ἐκ δεξιῶν μου; οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα, προσθέτοντας αμέσως σε αυτά τα εξής: «Προς ποιον από τους αγγέλους είπε ποτέ· Κάθισε εκ δεξιών μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου;» Και νομίζω ότι κανένας συνετός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να υποθέσει ότι αυτός που συνεδρεύει με τον Πατέρα είναι άλλος από αυτόν που γεννήθηκε κατά σάρκα από την αγία Παρθένο. Και ως προς αυτό, ο ίδιος ο Εμμανουήλ μας επιβεβαιώνει, λέγοντας στους διδασκάλους των Ιουδαίων: «Τι νομίζετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;» Του λένε· «Του Δαυίδ.» Έπειτα ο Χριστός τους λέει: «Πώς λοιπόν ο Δαυίδ εν πνεύματι τον ονομάζει κύριο, λέγοντας· Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε εκ δεξιών μου;» Κατανόησε, λοιπόν, ότι αυτόν που έχει χριστεί ως άνθρωπος περισσότερο από τους μετόχους του, τον ονομάζει και Κύριο, και όπως ελέχθη στις αρχές, αυτός θεμελίωσε τη γη και ο ίδιος κατασκεύασε τους ουρανούς, και υπάρχει παντοτινά. Διότι είναι αιώνιος κατά φύση ο Λόγος εκ του Θεού Πατρός, παρόλο που τα δημιουργήματά του δεν είναι ουσιαστικά άναρχα στον χρόνο, διότι έχουν κληθεί στην ύπαρξη από τον Θεό, ο οποίος και λέγεται ότι είναι ο μόνος που έχει την αθανασία· διότι τίποτα δεν είναι άφθαρτο και ανώλεθρο εκτός από αυτόν. Προσθέτει δε σε αυτά μια σαφή και εναργέστατη απόδειξη της υπεροχής που έχει κατά φύση: Διότι προς ποιον από τους αγγέλους είπε, «Κάθισε εκ δεξιών μου»; Δεν είναι όλοι τους λειτουργικά πνεύματα που αποστέλλονται για διακονία χάριν εκείνων που πρόκειται να κληρονομήσουν τη σωτηρία;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιον (ἐν ταῖς σειραῖς)
Mt 22, 34—42 Ἐπείπερ καταισχυνθέντων τῶν Σαδδουκαίων καὶ ἀποχωρησάντων ἐπῃνεῖτο ὁ κύριος, ἐπὶ τούτῳ διαφθονούμενοι τούτοις οἱ Φαρισαῖοι ἦλθον εἰς μέσον καὶ νομομαθής τις ἄγαν παρ᾽ αὐτοῖς νομιζόμενος ἐρωτᾷ 〈ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ〉, οἰηθεὶς ὅτι μέλλει μὲν τὰ Μωσέως παραγράφεσθαι, παρατιθέναι δὲ τὴν ἑαυτοῦ διδασκαλίαν ἢ 〈εἰπεῖν〉 ὅτι 〈ἀγαπήσεις κύριον τὸν θεόν σου〉 καὶ ἐμέ, παραζευγνὺς ἑαυτοῦ τὴν δόξαν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς καὶ οὕτως εὑρίσκει τόπον τοῦ ἐμβαλεῖν εἰς κίνδυνον ὡς θεοποιοῦντα ἑαυτὸν ἤ, εἰ τοῦτο παρασιωπήσει, λέγειν· οὐκοῦν οὐ προσδέχομαί σε ὡς θεόν. ὁ δὲ κύριος οὐδὲν καινὸν εἰπὼν ἀλλὰ τὰ τοῦ νόμου καὶ ταύτῃ ἐπιστομίσας τοὺς Φαρισαίους ἐρωτᾷ καὶ αὐτὸς αὐτοὺς 〈τίνος υἱὸν〉 νομίζουσιν τὸν Χριστόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ματθ. 22, 34-42 Επειδή, μετά την καταισχύνη και την αναχώρηση των Σαδδουκαίων, ο Κύριος επαινείτο, οι Φαρισαίοι, γεμάτοι φθόνο για αυτό, ήλθαν στο μέσο και κάποιος νομικός, ο οποίος θεωρούνταν πολύ σπουδαίος ανάμεσά τους, τον ρωτά «ποια εντολή είναι μεγάλη στον νόμο», νομίζοντας ότι πρόκειται να παραβλέψει τα του Μωυσή και να παραθέσει τη δική του διδασκαλία ή να πει ότι «θα αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου» και εμένα, συνενώνοντας τη δική του δόξα με τη δόξα του Πατέρα, και έτσι να βρει αφορμή να τον εκθέσει σε κίνδυνο ως κάποιον που θεοποιεί τον εαυτό του ή, εάν το αποσιωπήσει αυτό, να του πει: επομένως δεν σε αποδέχομαι ως Θεό. Ο Κύριος όμως, χωρίς να πει τίποτα το καινούργιο παρά μόνον τα του νόμου, και αφού αποστόμωσε με αυτόν τον τρόπο τους Φαρισαίους, τους ρωτά και ο ίδιος «τίνος υιό» θεωρούν τον Χριστό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν (ἐν ταῖς σειραῖς)
Ἀνελθὼν Χριστὸς εἰς Ἱεροσόλυμα, εὗρεν ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς πωλοῦντας πρόβατα, καὶ βόας, καὶ περιστερὰς, καὶ τοὺς κερματιστὰς καθημένους· καὶ ποιήσας, φησὶν, ὡς φραγέλλιον ἐκ σχοινίων, ἐξέβαλε πάντας ἐκ τοῦ ἱεροῦ, λέγων· «Μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου οἶκον ἐμπορίου.» Ἐπειδὴ τοίνυν ὠνόμαζε Πατέρα τὸν Θεὸν, πρὸς τοῦτο ἀσχάλλοντες οἱ τὰς ἐν τῷ ναῷ τελοῦντες θυσίας, ἐπεπήδων λέγοντες· «Ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς;» Καὶ πρός γε ταῦτα Χριστός· «Τὸ βάπτισμα Ἰωάννου, πόθεν ἧν;» Οἱ δὲ εἶπον· «Οὐκ οἴδαμεν.» Ἤρετο δὲ καὶ ἑτέρωθί που, λέγων· «Τί δοκεῖ ὑμῖν περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστιν· Οἱ δὲ εἶπον· Τοῦ Δαβίδ. Εἶτα πρὸς αὐτοὺς ὁ Κύριος ἔφη· Πῶς οὖν Δαβὶδ ἐν πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ;» Καὶ πρὸς τοῦτο πάλιν σεσιγήκασι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όταν ο Χριστός ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, βρήκε μέσα στο ιερό αυτούς που πουλούσαν πρόβατα και βόδια και περιστέρια, και τους αργυραμοιβούς να κάθονται. Και αφού έφτιαξε, λέει, ένα μαστίγιο από σχοινιά, τους έβγαλε όλους έξω από το ιερό, λέγοντας: «Μην κάνετε τον οίκο του Πατέρα μου οίκο εμπορίου.» Επειδή λοιπόν ονόμαζε τον Θεό Πατέρα, αγανακτώντας με αυτό εκείνοι που τελούσαν τις θυσίες στον ναό, αντέδρασαν έντονα λέγοντας: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά;» Και σε αυτά ο Χριστός απάντησε: «Το βάπτισμα του Ιωάννη από πού ήταν;» Εκείνοι δε είπαν: «Δεν ξέρουμε.» Τους ρώτησε όμως και κάπου αλλού, λέγοντας: «Τι γνώμη έχετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;» Και εκείνοι είπαν: «Του Δαβίδ.» Έπειτα ο Κύριος τους είπε: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, φωτισμένος από το Πνεύμα, τον ονομάζει Κύριο;» Και σε αυτό πάλι σιώπησαν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Ὅτι εἷς ὁ Χριστός
Φαίη δ᾽ ἄν, οἶμαι, τὶς εἰκαῖον εἶναι φενακισμὸν τὸ Χριστοῦ μυστήριον, εἴπερ ὧδε ἔχει καθὰ ληροῦντές φασιν οἱ διεναντίας. Ποῦ τοιγαροῦν ἡ ἕνωσις, καὶ ἐφ᾽ ὅτῳ πεπράχθαι φασὶν αὐτήν; Ἢ τάχα που καὶ τὸ γενέσθαι σάρκα τὸν Λόγον οὐκ ἀληθὲς ὂν ἐκφαίνεται, καὶ περιττῶς εἰσκεκομισμένον, εἰ μὴ κεχρημάτικεν υἱὸς τοῦ Δαυεὶδ ὁ ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγος διὰ τὸ ἐκ σπέρματος αὐτοῦ γενέσθαι κατὰ τὴν σάρκα. Χρῆναι δὲ οἶμαι καὶ πρὸς ἡμῶν ἀκούειν αὐτοὺς τὸ παρ᾽ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ τοῖς Ἰουδαίων καθηγηταῖς εἰρημένον· «Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; Τίνος υἱός ἐστι; »Κἂν εἰ φαῖεν ὅτι τοῦ Δαυείδ, ἀκούσονται πρὸς ἡμῶν· «Πῶς οὖν Δαυεὶδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; Εἰ οὖν Δαυεὶδ ἐν Πνεύματι καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστιν;» Ὁ μὴ κατὰ φύσιν καὶ ἀληθῶς Υἱός, καθά φασιν οἱ διεναντίας, συνεδρεύει τε τῷ Θεῷ, καὶ ὁμόθρονος, εἰπέ μοι, τῷ πάντων κρατοῦντι γίνεται;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Θα μπορούσε να πει κάποιος, νομίζω, ότι το μυστήριο του Χριστού είναι μια μάταιη απάτη, αν έχουν έτσι τα πράγματα, όπως φλυαρούν οι αντίπαλοί μας. Πού βρίσκεται λοιπόν η ένωση, και για ποιον σκοπό ισχυρίζονται ότι πραγματοποιήθηκε; Ή μήπως και το ότι ο Λόγος έγινε σάρκα αποδεικνύεται μη αληθινό, και περιττώς έχει εισαχθεί, αν ο εκ του Θεού Πατρός Λόγος δεν ονομάστηκε υιός του Δαβίδ εξαιτίας του ότι γεννήθηκε από το σπέρμα του κατά σάρκα. Νομίζω δε ότι πρέπει να ακούσουν και από εμάς αυτό που ειπώθηκε από τον ίδιο τον Χριστό στους διδασκάλους των Ιουδαίων: «Τι νομίζετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;» Και αν πουν ότι είναι του Δαβίδ, θα ακούσουν από εμάς: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον ονομάζει Κύριο, λέγοντας: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε εκ δεξιών μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου; Αν λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον αποκαλεί Κύριο, πώς είναι υιός του;» Αυτός που δεν είναι κατά φύσιν και αληθώς Υιός, όπως ισχυρίζονται οι αντίπαλοι, παρακάθεται μαζί με τον Θεό, πες μου, και γίνεται ομόθρονος με Αυτόν που εξουσιάζει τα πάντα;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εὐαγγελικὴ ἀπόδειξις
εἰκότως οὖν ὁ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν, αὐτὸς Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ, ἐρόμενός ποτε τοὺς Φαρισαίους «τί ὑμῖν περὶ τοῦ Χριστοῦ δοκεῖ, τίνος ἐστὶν υἱός;» εἰπόντων «τοῦ Δαβίδ», ἐπιλέγει· «πῶς οὖν Δαβὶδ ἐν πνεύματι κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων· εἶπεν ὁ κύριος τῷ κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου;» μονονουχὶ ἑρμηνεύων τὴν λέξιν, ὡς οὐ μόνον τοῦ Δαβὶδ κύριον αὐτὸν ἀναγορεύουσαν, ἀλλὰ γὰρ καὶ τοῦ ἐν τῷ προφήτῃ πνεύματος. εἰ δὲ τὸ πνεύμα τὸ προφητικόν, τοῦτο δ᾽ ἡμῖν εἶναι πεπίστευται τὸ ἅγιον πνεῦμα, ὁμολογεῖ τοῦτον εἶναι κύριον, ὃν σύνθρονον εἶναι τοῦ πατρὸς ἐκδιδάσκει, καὶ οὐκ ἀπολύτως γε, ἀλλὰ καὶ ἑαυτοῦ κύριον, κατὰ πολὺ πλέον καὶ μᾶλλον τοῦτ᾽ ἂν εἴποιεν αἱ μετὰ τὸ ἅγιον πνεῦμα λογικαὶ δυνάμεις, ἥ τε σύμπασα ὁρωμένη τε ἐν σώμασιν καὶ ἐν ἀσωμάτοις ἑστῶσα δημιουργία, ἧς ἁπάσης εἰκότως ἂν καταδειχθείη κύριος ὁ μόνος τοῦ πατρὸς σύνθρονος, δι᾽ οὗ τὰ σύμπαντα ἐγένετο, ὅτι δὴ κατὰ τὸν θαυμάσιον ἀπόστολον «ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, εἴτε ὁρατὰ εἴτε ἀόρατα». μόνον γοῦν εἰκὸς αὐτὸν τῆς τοῦ πατρὸς ὁμοιώσεως ἔχειν τὸ κῦρος, ὡς ἂν καὶ μόνον σύνθρονον τοῦ πατρὸς ἀναδεδειγμένον. πρόδηλον οὖν ὅτι οὐδενὶ τῶν γενητῶν θέμις τῶν δεξιῶν λαχεῖν τῆς παντοκρατορικῆς ἀρχῆς τε καὶ βασιλείας, εἰ μὴ ἄρα ἑνὶ μόνῳ τῷ διὰ τῶν προκειμένων ποικίλως θεολογουμένῳ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δικαίως, λοιπόν, ο Σωτήρας και Κύριός μας, ο ίδιος ο Ιησούς ο Χριστός του Θεού, όταν ρώτησε κάποτε τους Φαρισαίους «τι πιστεύετε για τον Χριστό, τίνος υιός είναι;» και εκείνοι απάντησαν «του Δαβίδ», πρόσθεσε: «πώς, λοιπόν, ο Δαβίδ εν πνεύματι τον ονομάζει κύριο, λέγοντας: είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου;» σχεδόν ερμηνεύοντας τη φράση, ότι δηλαδή τον αναγορεύει κύριο όχι μόνο του Δαβίδ, αλλά βεβαίως και του πνεύματος που βρισκόταν στον προφήτη. Εάν, δε, το προφητικό πνεύμα, το οποίο πιστεύουμε ότι είναι το Άγιο Πνεύμα, τον ομολογεί ως κύριο, και διδάσκει ότι είναι σύνθρονος του Πατρός, και μάλιστα όχι με την απόλυτη και γενική έννοια, αλλά ως δικό του κύριο, κατά πολύ περισσότερο και μάλλον θα έλεγαν τούτο οι λογικές δυνάμεις που έπονται του Αγίου Πνεύματος, καθώς και ολόκληρη η δημιουργία, τόσο η ορατή που συνίσταται σε σώματα όσο και η ασώματη. Ολόκληρης αυτής της δημιουργίας δικαίως θα αποδεικνυόταν κύριος ο μόνος σύνθρονος του Πατρός, μέσω του οποίου έγιναν τα σύμπαντα, διότι, σύμφωνα με τον θαυμάσιο Απόστολο, «εν αυτώ εκτίσθησαν τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, είτε ορατά είτε αόρατα». Είναι εύλογο, λοιπόν, ότι μόνος αυτός κατέχει το κύρος της ομοιώσεως προς τον Πατέρα, αφού και μόνος αυτός έχει αναδειχθεί σύνθρονος του Πατρός. Είναι πρόδηλο, επομένως, ότι σε κανένα από τα γενητά όντα δεν είναι θεμιτό να λάβει τη θέση στα δεξιά της παντοκρατορικής εξουσίας και βασιλείας, παρά μόνο σε έναν αποκλειστικά, σε αυτόν για τον οποίο ποικιλοτρόπως θεολογούν τα προκείμενα χωρία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιον
Εἶτα ἐπειδὴ ἀπεκρίθη, καὶ ἀντερωτᾷ· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστι; Λέγουσιν αὐτῷ, Τοῦ Δαυΐδ. Ὅρα μετὰ πόσα θαύματα, μετὰ πόσα σημεῖα, μετὰ πόσας ἐρωτήσεις, μετὰ πόσην ἐπίδειξιν ὁμονοίας τῆς πρὸς τὸν Πατέρα, τὴν διὰ λόγων, τὴν δι᾽ ἔργων, μετὰ τὸ ἐπαινέσαι τοῦτον τὸν εἰρηκότα, ὅτι Εἷς ἐστιν ὁ Θεὸς, ἐρωτᾷ· ἵνα μὴ ἔχωσι λέγειν, ὅτι Θαύματα μὲν ἐποίησε, τῷ νόμῳ δὲ ἐναντίος καὶ τῷ Θεῷ πολέμιος ἦν. Διὰ τοῦτο μετὰ τοσαῦτα ταῦτα ἐρωτᾷ, λανθανόντως ἐνάγων αὐτοὺς εἰς τὸ καὶ αὐτὸν ὁμολογῆσαι Θεόν. Καὶ τοὺς μὲν μαθητὰς πρῶτον ἠρώτησε, τί οἱ ἄλλοι λέγουσι, καὶ τότε αὐτούς· τούτους δὲ οὐχ οὕτως· ἦ γὰρ ἂν καὶ πλάνον εἶπον καὶ πονηρὸν, ἅτε ἀδεῶς ἅπαντα φθεγγόμενοι. Διὰ δὴ τοῦτο τὴν αὐτῶν ἐκείνων ψῆφον ἐξετάζει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα, αφού απάντησε, τους αντερωτά: «Τι πιστεύετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;» Του απαντούν: «Του Δαβίδ». Παρατήρησε έπειτα από πόσα θαύματα, έπειτα από πόσα σημεία, έπειτα από πόσες ερωτήσεις, έπειτα από πόση απόδειξη της ομόνοιας με τον Πατέρα, τόσο διά των λόγων όσο και διά των έργων, έπειτα από τον έπαινο προς εκείνον που δήλωσε ότι «Ένας είναι ο Θεός», τους απευθύνει την ερώτηση· ώστε να μην έχουν το περιθώριο να ισχυριστούν ότι θαύματα μεν έκανε, αλλά ήταν αντίθετος προς τον νόμο και πολέμιος του Θεού. Γι' αυτόν τον λόγο τους ερωτά έπειτα από όλα αυτά τα γεγονότα, οδηγώντας τους ανεπαίσθητα στο να ομολογήσουν και τον ίδιο ως Θεό. Και ενώ τους μαθητές τους ρώτησε πρώτα τι λένε οι άλλοι, και ύστερα ρώτησε τους ίδιους· αυτούς όμως δεν τους ρώτησε έτσι· διότι διαφορετικά θα έλεγαν ότι είναι και πλάνος και πονηρός, εφόσον συνήθιζαν να ξεστομίζουν τα πάντα αδίστακτα. Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο εξετάζει τη δική τους προσωπική γνώμη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιον
Καὶ οὐδὲ μέχρι τούτου ἵσταται· ἀλλ᾽ ὥστε καὶ φοβῆσαι καὶ τὸ ἑξῆς ἐπάγει λέγων· Ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου· ἵνα κἂν οὕτως αὐτοὺς ἐπαγάγηται. Καὶ ἵνα μὴ λέγωσιν, ὅτι κολακεύων αὐτὸν οὕτως ἐκάλεσε, καὶ ἀνθρωπίνη ἡ ψῆφος αὕτη, ὅρα τί φησι· Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ; Ὅρα πῶς ὑφειμένως εἰσάγει τὴν περὶ αὐτοῦ ψῆφον καὶ δόξαν. Πρότερον εἶπε, Τί ὑμῖν δοκεῖ; τίνος υἱός ἐστιν; ὥστε δι᾽ ἐρωτήσεως εἰς ἀπόκρισιν αὐτοὺς ἀγαγεῖν. Εἶτα ἐπειδὴ εἶπον, Τοῦ Δαυῒδ, οὐκ εἶπε· Καὶ μὴν ὁ Δαυῒδ τάδε φησὶν, ἀλλὰ πάλιν ἐν τάξει ἐρωτήσεως· Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ; ὥστε μὴ προσστῆναι αὐτοῖς τὰ λεγόμενα. Διὸ οὐδὲ εἶπε, Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ ἐμοῦ, ἀλλὰ, Περὶ τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ οἱ ἀπόστολοι ὑφειμένως διελέγοντο, λέγοντες· Ἐξὸν εἰπεῖν μετὰ παῤῥησίας περὶ τοῦ πατριάρχου Δαυῒδ, ὅτι καὶ ἐτελεύτησε καὶ ἐτάφη. Καὶ αὐτὸς ὁμοίως διὰ τοῦτο ὡς ἐν ἐρωτήσεως τάξει καὶ συλλογισμοῦ τὸ δόγμα εἰσάγει, λέγων· Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ, λέγων· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; καὶ πάλιν· Εἰ οὖν Δαυῒδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστιν; οὐκ ἀναιρῶν τὸ εἶναι αὐτοῦ υἱὸς, ἄπαγε· οὐ γὰρ ἂν Πέτρῳ ἐπετίμησε διὰ τοῦτο· ἀλλὰ τὴν ἐκείνων ὑπόνοιαν διορθούμενος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και δεν σταματά μέχρι εδώ· αλλά, για να τους προκαλέσει και φόβο, προσθέτει και τα εξής, λέγοντας: «Έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου», ώστε έστω και με αυτόν τον τρόπο να τους προσελκύσει. Και για να μην πουν ότι τον ονόμασε έτσι κολακεύοντάς τον και ότι η κρίση αυτή είναι ανθρώπινη, δες τι λέει: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον ονομάζει Κύριο;» Δες πώς διακριτικά εισάγει την περί αυτού κρίση και δόξα. Προηγουμένως είπε: «Ποια είναι η γνώμη σας; Τίνος υιός είναι;», ώστε μέσω της ερώτησης να τους οδηγήσει σε απάντηση. Έπειτα, επειδή είπαν «Του Δαβίδ», δεν είπε: «Κι όμως ο Δαβίδ λέει αυτά», αλλά πάλι υπό μορφή ερώτησης: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον ονομάζει Κύριο;», ώστε να μην τους προκαλέσουν δυσαρέσκεια τα λεγόμενα. Γι' αυτό και δεν είπε: «Ποια είναι η γνώμη σας για εμένα;», αλλά, «Για τον Χριστό». Για τον ίδιο λόγο και οι απόστολοι μιλούσαν με διακριτικότητα, λέγοντας: «Μας επιτρέπεται να μιλήσουμε με παρρησία για τον πατριάρχη Δαβίδ, ότι και πέθανε και ετάφη». Και ο ίδιος ομοίως γι' αυτόν τον λόγο εισάγει το δόγμα υπό μορφή ερώτησης και συλλογισμού, λέγοντας: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον ονομάζει Κύριο, λέγοντας: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου;» Και πάλι: «Αν λοιπόν ο Δαβίδ τον ονομάζει Κύριο, πώς είναι υιός του;» Αυτό δεν το λέει αναιρώντας το ότι είναι υιός του, μη γένοιτο· διότι τότε δεν θα είχε επιτιμήσει τον Πέτρο γι' αυτό τον λόγο· αλλά το λέει για να διορθώσει τη δική τους εσφαλμένη αντίληψη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιον
γʹ. Τὰ μὲν οὖν ἄλλα μέχρι τῆς ἐκείνων κατηγορίας ἔστησεν, ὡς μικρὰ καὶ εὐτελῆ, καὶ μὴ δεομένων τῶν μαθητῶν καὶ ὑπὲρ τούτων διορθωθῆναι· ὃ δὲ πάντων αἴτιον ἦν τῶν κακῶν, ἡ φιλαρχία, καὶ τὸ τὸν θρόνον ἁρπάζειν τὸν διδασκαλικὸν, τοῦτο εἰς μέσον ἀγαγὼν διορθοῦται σπουδαίως, ὑπὲρ τούτου σφόδρα καὶ αὐτοῖς εὐτόνως ἐπισκήπτων. Τί γάρ φησιν; Ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε Ῥαββί. Εἶτα καὶ ἡ αἰτία· Εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ Διδάσκαλος· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε· καὶ οὐδὲν ἕτερος ἑτέρου πλέον ἔχει, κατὰ τὸ μηδὲν εἰδέναι παρ᾽ ἑαυτοῦ. Διὸ καὶ Παῦλος λέγει· Τίς γάρ ἐστι Παῦλος, τίς δὲ Ἀπολλὼς, τίς δὲ Κηφᾶς, ἀλλ᾽ ἢ διάκονοι; Οὐκ εἶπε, Διδάσκαλοι. Καὶ πάλιν· Μὴ καλέσητε πατέρα· οὐχ ἵνα μὴ καλέσωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα εἰδῶσιν ὃν κυρίως πατέρα καλεῖν χρή. Καθάπερ γὰρ ὁ διδάσκαλος οὐκ ἔστι διδάσκαλος προηγουμένως· οὕτως οὐδὲ ὁ πατήρ. Ἐκεῖνος γὰρ πάντων αἴτιος, καὶ τῶν διδασκάλων, καὶ τῶν πατέρων. Καὶ πάλιν ἐπάγει· Μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστι καθηγητὴς, ὁ Χριστός· καὶ οὐκ εἶπεν, Ἐγώ. Ὥσπερ ἀνωτέρω εἶπε, Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; καὶ οὐκ εἶπε, Περὶ ἐμοῦ· οὕτω καὶ ἐνταῦθα. Ἀλλ᾽ ἡδέως ἂν ἐροίμην ἐνταῦθα, τί ἂν εἴποιεν οἱ τὸ Εἷς καὶ Εἷς πολλάκις ἁρμόζοντες τῷ Πατρὶ μόνῳ, ἐπὶ ἀθετήσει τοῦ Μονογενοῦς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
γ΄. Τα άλλα, λοιπόν, τα σταμάτησε μέχρι την κατηγορία εναντίον εκείνων, επειδή ήταν μικρά και ευτελή, και επειδή οι μαθητές δεν είχαν ανάγκη να διορθωθούν ως προς αυτά. Εκείνο όμως που αποτελούσε την αιτία όλων των κακών, δηλαδή τη φιλαρχία και την αρπαγή του διδασκαλικού θρόνου, το φέρνει στο μέσον και το διορθώνει με ζήλο, δίνοντάς τους γι' αυτό αυστηρές και έντονες παραγγελίες. Διότι τι λέει; «Εσείς όμως μην ονομαστείτε Ραββί». Έπειτα παραθέτει και την αιτία: «Διότι ένας είναι ο Διδάσκαλός σας· ενώ όλοι εσείς είστε αδελφοί»· και κανένας δεν υπερέχει του άλλου, καθόσον κανένας δεν γνωρίζει τίποτα από τον εαυτό του. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει: «Ποιος είναι, λοιπόν, ο Παύλος, και ποιος ο Απολλώς, και ποιος ο Κηφάς, παρά μόνο διάκονοι;» Δεν είπε: Διδάσκαλοι. Και πάλι: «Μην ονομάσετε κανέναν πατέρα σας»· όχι για να μην ονομάζουν, αλλά για να γνωρίζουν ποιον πρέπει κυρίως να ονομάζουν πατέρα. Διότι, όπως ακριβώς ο διδάσκαλος δεν είναι διδάσκαλος με την πρωταρχική έννοια, έτσι ούτε και ο πατέρας. Επειδή Εκείνος είναι η αιτία των πάντων, και των διδασκάλων και των πατέρων. Και πάλι προσθέτει: «Μήτε να ονομαστείτε καθηγητές· διότι ένας είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός»· και δεν είπε: «Εγώ». Όπως ακριβώς ανέφερε πιο πάνω: «Τι γνώμη έχετε για τον Χριστό;» και δεν είπε: «Για εμένα», έτσι κάνει και εδώ. Θα ρωτούσα, όμως, ευχαρίστως εδώ: τι θα είχαν να πουν όσοι αποδίδουν πολλές φορές το «Ένας» και «Ένας» μόνο στον Πατέρα, με σκοπό την αθέτηση του Μονογενούς;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Ἐπειδὴ γὰρ πάντα εἰργάσατο, θάλατταν ἐχαλίνωσε, λεπροὺς ἐκάθηρε, δαίμονας ἐφυγάδευσε, κακίαν ἀπήλασε, παραλυτικὸν ἔσφιγξε, φωνὴ ἄνωθεν κατέβαινεν· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς, ἐν ᾧ εὐδόκησα, αὐτοῦ ἀκούετε· ὁ Κύριος αὐτῷ ἐμαρτύρησε, τὰ πράγματα ἐβόα, τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς ἦλθεν ἐπ᾽ αὐτὸν, Ἰωάννης ἐμαρτύρησεν αὐτῷ· Ἰδὲ ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου· λοιπὸν ὡς ἔμελλεν ἐπὶ τὸν σταυρὸν ἀναβαίνειν, καλέσας αὐτοὺς, λέγει αὐτοῖς· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; Οὐκ ἠρώτησα ὑμᾶς ἐν ἀρχῇ· οὐκ ἐμαρτύρησα ἐν ἀρχῇ ὑμᾶς, ὅτι οὐδέπω ἀπόδειξιν ὑμῖν θεότητος παρέσχον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, αφού έπραξε τα πάντα, χαλιναγώγησε τη θάλασσα, καθάρισε λεπρούς, φυγάδευσε δαίμονες, απέλασε την κακία, στερέωσε τον παραλυτικό, και φωνή κατέβαινε από άνω: «Αυτός είναι ο αγαπητός μου Υιός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε»· ο Κύριος έδωσε μαρτυρία για αυτόν, τα γεγονότα βροντοφώναζαν, το Πνεύμα κατήλθε επάνω του με μορφή περιστεράς, και ο Ιωάννης έδωσε μαρτυρία για αυτόν: «Ίδε ο αμνός του Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία του κόσμου»· τέλος, καθώς επρόκειτο πλέον να ανέλθει στον σταυρό, αφού τους κάλεσε, τους λέει: «Τι πιστεύετε για τον Χριστό; Δεν σας ρώτησα στην αρχή· δεν ζήτησα τη μαρτυρία σας στην αρχή, διότι δεν σας είχα παράσχει ακόμη απόδειξη της θεότητας».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Ὅτε δὲ καὶ στοιχεῖα πάντα ἔδειξάν μου τὴν θεότητα, ὅτε ὁ Πατὴρ, ὅτε ἡ πρὸς αὐτὸν ὁμόνοια, ὅτε ἡ ἐμὴ διδασκαλία πάντας ἐκεῖ ἐχειραγώγησεν, ὅτε οὐδὲ σκιὰν ἔχετε ἀντιλογίας, Τί νῦν ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος ἐστὶν υἱός; Λέγουσιν ἐκεῖνοι οἱ ἀγνώμονες καὶ ἀναίσχυντοι, Τοῦ Δαυῒδ, ἀρνούμενοι τὴν θεότητα, καὶ οὐ θέλοντες εἰπεῖν, ὅτι τοῦ Θεοῦ ἐστι. Τί οὖν αὐτός; Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι ἁγίῳ Κύριόν με καλεῖ, λέγων· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου; Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; Εἰ δὲ Πνεῦμα εἶχεν ὁ Δαυῒδ, ἐλύθη ἡ ἁμαρτία· εἰ δὲ ἐλύθη ἡ ἁμαρτία, καὶ τὴν αἴτησιν ἔλαβε. Λέγει γὰρ ὁ Δαυΐδ· Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ, ὁ Θεὸς, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Ὁρᾷς ὅτι πάλιν ἐπὶ τὸ ἀξίωμα τὸ ἑαυτοῦ ἐπανῆλθε; Πάλιν προφήτης ἐγένετο, πάλιν περὶ Χριστοῦ διαλέγεται, πάλιν ἀπέλαβεν ἑαυτοῦ τὴν παῤῥησίαν, καὶ οὐδὲν ἐλυμήνατο αὐτὸν ἡ ἁμαρτία. Εἶδες πόση τῆς μετανοίας ἡ δύναμις;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όταν δε και όλα τα στοιχεία έδειξαν τη θεότητά μου, όταν ο Πατέρας, όταν η ομόνοια προς αυτόν, όταν η διδασκαλία μου καθοδήγησαν τους πάντες εκεί, όταν δεν έχετε πλέον ούτε σκιά αντιλογίας, «Τι γνώμη έχετε τώρα για τον Χριστό; Τίνος είναι υιός;» Λέγουν εκείνοι οι αγνώμονες και αναίσχυντοι: «Του Δαβίδ», αρνούμενοι τη θεότητα και μη θέλοντας να πουν ότι είναι του Θεού. Τι λέει λοιπόν ο ίδιος; «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Αγίω Πνεύματι με ονομάζει Κύριο, λέγοντας: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου· Κάθισε στα δεξιά μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου;» Εάν δε ο Δαβίδ είχε Πνεύμα, συγχωρήθηκε η αμαρτία του· εάν δε συγχωρήθηκε η αμαρτία, τότε έλαβε και αυτό που ζήτησε. Διότι λέει ο Δαβίδ: «Καρδιά καθαρή κτίσε μέσα μου, Θεέ, και πνεύμα ευθές εγκαίνισε στα έγκατά μου». Βλέπεις ότι επανήλθε πάλι στο αξίωμά του; Πάλι έγινε προφήτης, πάλι ομιλεί περί του Χριστού, πάλι ανέκτησε την παρρησία του, και σε τίποτα δεν τον έβλαψε η αμαρτία. Είδες πόση είναι η δύναμη της μετάνοιας;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν ψαλμὸν ρμεʹ
Λέγοντος γὰρ ἐκείνου, Πέμψον Λάζαρον, ἵνα οἱ ἀδελφοί μου, μαθόντες τὰ ἐν ᾅδου, διορθώσωνται τὰ καθ᾽ ἑαυτούς· λέγει πρὸς αὐτόν· Ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας. Καὶ μὴν Μωϋσῆς καὶ οἱ προφῆται πάντες πάλαι τεθνήκεσαν τῷ σώματι, διὰ τῶν γραμμάτων δὲ εἶχον αὐτούς. Εἰ γὰρ εἰκόνα τις ἄψυχον ἀναθεὶς παιδὸς ἢ φίλου, νομίζει παρεῖναι ἐκεῖνον τὸν ἀπελθόντα, καὶ διὰ τῆς εἰκόνος αὐτὸν φαντάζεται τῆς ἀψύχου· πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς διὰ τῶν θείων Γραφῶν τῆς τῶν ἁγίων ἀπολαύομεν συνουσίας. οὐχὶ τῶν σωμάτων αὐτῶν, ἀλλὰ τῶν ψυχῶν τὰς εἰκόνας ἔχοντες. Τὰ γὰρ παρ᾽ αὐτῶν εἰρημένα τῶν ψυχῶν αὐτῶν εἰκόνες εἰσί. Βούλει μαθεῖν, ὅτι ζῶσιν οἱ δίκαιοι καὶ πάρεισιν; Οὐδεὶς τοὺς τεθνεῶτας μάρτυρας καλεῖ· ὁ δὲ Χριστὸς μάρτυρας αὐτοὺς ἐκάλεσε τῆς οἰκείας θεότητος, καὶ πρὸ τούτων αὐτὸν τὸν Δαυῒδ, ἵνα σε διδάξῃ ὅτι ζῇ. Τῶν γὰρ Ἰουδαίων ἀμφισβητούντων περὶ αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτούς· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος ἐστὶν υἱός; Λέγουσιν αὐτῷ, Τοῦ Δαυΐδ. Λέγει αὐτοῖς· Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, Κάθου ἐκ δεξιῶν μου; Εἶδες πῶς ζῇ ὁ Δαυΐδ; Εἰ γὰρ μὴ ἔζη, οὐκ ἂν ἐκάλεσεν αὐτὸν μάρτυρα τῆς θεότητος αὐτοῦ. Καὶ οὐκ εἶπε, Πῶς οὖν ὁ Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν ἐκάλεσεν; ἀλλὰ, Κύριον αὐτὸν καλεῖ; ἵνα δείξῃ ὅτι πάρεστιν ἔτι, καὶ διὰ τῶν γραμμάτων φθέγγεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όταν εκείνος έλεγε: «Στείλε τον Λάζαρο, ώστε τα αδέλφια μου, μαθαίνοντας τα όσα συμβαίνουν στον άδη, να διορθώσουν τη ζωή τους», του λέει: «Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες». Και όμως, ο Μωυσής και όλοι οι προφήτες είχαν προ πολλού πεθάνει ως προς το σώμα, τους είχαν όμως κοντά τους μέσω των Γραφών. Διότι, εάν κάποιος, όταν τοποθετεί την άψυχη εικόνα ενός παιδιού ή ενός φίλου, νομίζει ότι είναι παρών εκείνος που έχει φύγει, και τον φαντάζεται μέσω της άψυχης εικόνας, πόσο μάλλον εμείς μέσω των θείων Γραφών απολαμβάνουμε την αναστροφή με τους αγίους, έχοντας όχι τις εικόνες των σωμάτων τους, αλλά των ψυχών τους. Διότι τα όσα έχουν ειπωθεί από αυτούς είναι εικόνες των ψυχών τους. Θέλεις να μάθεις ότι οι δίκαιοι ζουν και είναι παρόντες; Κανείς δεν καλεί τους νεκρούς ως μάρτυρες· ο Χριστός όμως τους κάλεσε ως μάρτυρες της δικής Του θεότητας, και προπάντων τον ίδιο τον Δαβίδ, για να σε διδάξει ότι ζει. Διότι, όταν οι Ιουδαίοι αμφισβητούσαν γι' Αυτόν, τους λέει: «Τι γνώμη έχετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;» Του λένε: «Του Δαβίδ». Τους λέει: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, εν Πνεύματι, τον αποκαλεί Κύριο, λέγοντας: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου;» Είδες πώς ζει ο Δαβίδ; Διότι, αν δεν ζούσε, δεν θα τον καλούσε ως μάρτυρα της θεότητάς Του. Και δεν είπε: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον αποκάλεσε Κύριο;» αλλά: «Τον αποκαλεί Κύριο», για να δείξει ότι είναι ακόμη παρών και ομιλεί μέσω των Γραφών.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ὥσπερ οὖν ἕτερον τὸ, Πρὸ ἡλίου, καὶ ἕτερον τὸ, Πρὸ ἀνατολῆς ἡλίου· τὸ μὲν γὰρ τὴν ἐνέργειαν τοῦ ἡλίου, καὶ τὸν ὄρθρον δηλοῖ, τὸ δὲ τὴν φύσιν· οὕτω δὴ καὶ ἐνταῦθα εἰ ἐβούλετο τὴν νύκτα δηλῶσαι, οὐκ ἂν εἶπε, Πρὸ ἑωσφόρου, ἀλλὰ, Πρὸ ἀνατολῆς ἑωσφόρου. Ἄλλως δὲ καὶ ὁ Χριστὸς τὸν ψαλμὸν τοῦτον οὐκ εἰς τὴν κατὰ σάρκα οἰκονομίαν, ἀλλ᾽ εἰς τὴν κατὰ Πνεῦμα γέννησιν ἔλαβεν. Εἰπὼν γὰρ τοῖς Ἰουδαίοις, Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ, τίνος υἱός ἐστιν; ἐπειδὴ εἶπον, Τοῦ Δαυῒδ, ἐπήγαγε τὸν ψαλμὸν, λέγων· Πῶς οὖν Δαυΐδ φησιν, Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου; Εἰ οὖν Κύριος αὐτοῦ ἐστι, πῶς ὑμεῖς λέγετε, ὅτι υἱὸς αὐτοῦ ἐστι; Τί οὖν ἐστι τὸ λεγόμενον; Τὸ γνήσιον τῆς γεννήσεως παρέστησεν ἐνταῦθα. Τί οὖν; πρὸ τοῦ ἑωσφόρου μόνον ἐστίν; Οὐδαμῶς. Ἐπεὶ καὶ ἀλλαχοῦ φησι· Πρὸ τῆς σελήνης ὁ θρόνος αὐτοῦ. Καὶ οὐ πρὸ τῆς σελήνης μόνον, ἐπεὶ καὶ περὶ τοῦ Πατρὸς λέγει· Πρὸ τοῦ ὄρη γενηθῆναι, καὶ πλασθῆναι τὴν γῆν, καὶ τὴν οἰκουμένην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος σὺ εἶ. Οὐκ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος μόνον, ἀλλὰ καὶ πρὸ τοῦ αἰῶνος· οὐδὲ γὰρ ἕως τοῦ αἰῶνος, ἀλλ᾽ ἀπείρως ἐστί. Μὴ δὴ πρόσπταιε ταῖς λέξεσιν, ἀλλὰ θεοπρεπῶς δέχου τὴν ἔννοιαν. Καὶ ὅρα Προφήτου σοφίαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όπως λοιπόν είναι διαφορετικό το «Πριν από τον ήλιο» και διαφορετικό το «Πριν από την ανατολή του ηλίου»· διότι το ένα δηλώνει την ενέργεια του ηλίου και τον όρθρο, ενώ το άλλο τη φύση· έτσι ακριβώς και εδώ, αν ήθελε να δηλώσει τη νύχτα, δεν θα έλεγε «Πριν από τον εωσφόρο», αλλά «Πριν από την ανατολή του εωσφόρου». Εξάλλου, και ο Χριστός αυτόν τον ψαλμό δεν τον εξέλαβε αναφορικά με την κατά σάρκα οικονομία, αλλά με την κατά Πνεύμα γέννηση. Διότι, αφού ρώτησε τους Ιουδαίους: «Τι νομίζετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;», επειδή εκείνοι απάντησαν «Του Δαβίδ», παρέθεσε τον ψαλμό, λέγοντας: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ λέει: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου· Κάθισε στα δεξιά μου; Αν λοιπόν είναι Κύριός του, πώς εσείς λέτε ότι είναι υιός του;» Τι σημαίνουν λοιπόν αυτά τα λόγια; Εδώ κατέδειξε τη γνησιότητα της γεννήσεως. Τι λοιπόν; Μόνο πριν από τον εωσφόρο υπάρχει; Σε καμία περίπτωση. Επειδή και αλλού λέει: «Πριν από τη σελήνη είναι ο θρόνος του». Και όχι μόνο πριν από τη σελήνη, επειδή και για τον Πατέρα λέει: «Πριν δημιουργηθούν τα όρη και πλασθεί η γη και η οικουμένη, και από τον αιώνα και έως τον αιώνα, εσύ υπάρχεις». Όχι μόνο από τον αιώνα, αλλά και πριν από τον αιώνα· διότι δεν υπάρχει μόνο έως τον αιώνα, αλλά απείρως. Μην προσκόπτεις λοιπόν στις λέξεις, αλλά να αποδέχεσαι το νόημά τους θεοπρεπώς. Και πρόσεξε τη σοφία του Προφήτη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Περὶ ἀκαταλήπτου
Ἐγὼ δὲ οὐ τοῦτο δείκνυμι μόνον, ἀλλ᾽ ὅτι καὶ Κύριον τὸν Πατέρα καλεῖ καὶ Κύριον τὸν Υἱὸν καὶ ὅτι Θεὸν τὸν Πατέρα καλεῖ καὶ ὅτι Θεὸν τὸν Υἱόν, ὁμοῦ τιθεὶς ἑκάτερα τὰ ὀνόματα. Ποῦ οὖν τοῦτό ἐστιν εὑρεῖν; Διαλεγόμενός ποτε τοῖς Ἰουδαίοις ὁ Χριστός φησι· «Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστιν;» Οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· «τοῦ Δαυίδ». Λέγει αὐτοῖς· «Πῶς οὖν Δαυὶδ ἐν πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων· Εἶπε ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· κάθου ἐκ δεξιῶν μου;» Ἰδοὺ «Κύριος» καὶ «Κύριος».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εγώ όμως δεν αποδεικνύω μόνο αυτό, αλλά ότι και τον Πατέρα ονομάζει Κύριο και τον Υιό Κύριο, και ότι τον Πατέρα ονομάζει Θεό και τον Υιό Θεό, θέτοντας ομού και τα δύο ονόματα. Πού, λοιπόν, μπορεί να το βρει κανείς αυτό; Συνομιλώντας κάποτε με τους Ιουδαίους, ο Χριστός λέει: «Ποια είναι η γνώμη σας για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι;». Εκείνοι του λένε: «Του Δαβίδ». Τους απαντά: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον ονομάζει Κύριο, λέγοντας: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου;». Ιδού «Κύριος» και «Κύριος».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικηφόρος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως Ἔλεγχος καὶ ἀνατροπὴ τῆς συνοδικῆς ὁρισμοῦ τοῦ ἔτους 815
τῶν γὰρ Ἰουδαίων ἀμφισβητούντων περὶ αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτούς· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος ἐστὶν υἱός; λέγουσιν αὐτῷ· Τοῦ Δαυΐδ. λέγει αὐτοῖς· Πῶς οὖν ὁ Δαυῒδ ἐν πνεύματι κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων· Εἶπεν ὁ κύριος τῷ κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου. εἶδες πῶς ζῇ ὁ Δαυΐδ; εἰ γὰρ μὴ ἔζη, οὐκ ἂν ἐκάλεσεν αὐτὸν μάρτυρα τῆς θεότητος αὐτοῦ· καὶ οὐκ εἶπεν· πῶς ἐκάλεσεν, ἀλλὰ καλεῖ, ἵνα διδάξῃ ὅτι πάρεστιν ἔτι διὰ τῶν γραμμάτων καὶ φθέγγεται. τὰ τοῦ πατρὸς τοιαῦτα· ἐκ τούτων δὲ καὶ τῶν προρρηθέντων εὐχερῶς τις τὸν τρόπον οὗ εἵνεκεν ἔφη μὴ ἔχειν εἰκόνας τῶν ἁγίων σωματικὰς καταλήψεται. κατοκνήσειέν τις τάχα τοῖς προσαπαντῶσιν ἑξῆς ἐπιβάλλειν· θρήνων γὰρ καὶ ὀδυρμῶν καὶ δακρύων πολλῶν, οὐκ ἐλέγχων ἄξια. καί μοι τὸν λόγον ἡ ἔκπληξις ἐπικόπτει καὶ σύγχυσίς πως καὶ ἀκηδία πνεύματος ἀλύοντι ἔπεισιν. ἀπορήσειεν γὰρ ἀνθρώπων γλῶσσα ἐκτραγῳδοῦσα οἷα τοῖς ἀθλίοις συνήνεκται. πότερον γάρ τις τὴν ἀλογίαν κατοικτειρήσειεν ἢ καταπλαγείη τὴν ἀσέβειαν; πρὸς δὲ τῆς ἀναισχυντίας τὸ μέγεθος πῶς οὐκ ἄν τις ἀπαυδήσειεν; τριάκοντα γάρ που σχεδὸν διαγεγόνασιν ἐνιαυτοὶ ἐξ οὗ ἡ πονηρὰ ταύτη ἐπίνοια ἡ κατὰ τῶν ὀρθῶν λόγων ἐξευρεθεῖσα πεφώραται δημοσιευομένη καὶ θριαμβευομένη. καὶ πᾶς τις, ᾧ λόγου ποσῶς μετῆν, ἀνὰ στόμα ἔχων ἠγόρευεν, ἵνα καὶ τῶν οὐχ’ ἡμετέρων τι φθέγξωμαι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όταν οι Ιουδαίοι αμφισβητούσαν γι' αυτόν, τους λέει: Τι νομίζετε για τον Χριστό; Τίνος γιος είναι; Του λένε: Του Δαβίδ. Τους λέει: Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, εν Πνεύματι, τον ονομάζει κύριο λέγοντας: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου. Είδες πώς ζει ο Δαβίδ; Διότι αν δεν ζούσε, δεν θα τον είχε καλέσει ως μάρτυρα της θεότητάς του. Και δεν είπε: πώς τον ονόμασε, αλλά «ονομάζει», για να διδάξει ότι είναι ακόμη παρών μέσω των Γραφών και ομιλεί. Τέτοια είναι τα λόγια του Πατέρα. Και από αυτά και από τα προαναφερθέντα μπορεί κανείς εύκολα να κατανοήσει τον λόγο για τον οποίο είπε ότι δεν έχουν σωματικές εικόνες των αγίων. Θα δίσταζε ίσως κανείς να ασχοληθεί με όσα συναντά στη συνέχεια. Διότι είναι άξια θρήνων και οδυρμών και πολλών δακρύων, και όχι ελέγχων. Και η έκπληξη διακόπτει τον λόγο μου, και μια κάποια σύγχυση και ακηδία πνεύματος με κυριεύει καθώς θλίβομαι. Διότι κάθε ανθρώπινη γλώσσα θα αδυνατούσε να περιγράψει τραγικά τα όσα έχουν συμβεί στους άθλιους. Διότι τι να πρωτοκάνει κανείς: να σπλαχνιστεί την αλογία τους ή να εκπλαγεί με την ασέβεια; Και μπροστά στο μέγεθος της αναισχυντίας πώς να μην απηυδήσει κανείς; Διότι έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από τότε που αυτή η πονηρή επινόηση, η οποία εφευρέθηκε εναντίον των ορθών δογμάτων, έχει αποκαλυφθεί, δημοσιευθεί και διαπομπευθεί. Και ο καθένας, που είχε έστω και ελάχιστη μόρφωση, την είχε στο στόμα του και τη συζητούσε, για να χρησιμοποιήσω και κάτι από τους εκτός της πίστεώς μας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Δύο γάρ εἰσι τὰ εἰς ἀπώλειαν φέροντα, δόγματα πονηρά, καὶ βίος διεφθαρμένος. Ἵνα μὲν οὖν μὴ ἐμπέσωμεν εἰς δόγματα ἀσεβῆ, δεῖ ἀγαπᾷν τὸν Θεόν· ἵνα δὲ μὴ ἔχωμεν βίον διεφθαρμένον, δεῖ ἀγαπᾷν τὸν πλησίον· ὁ γὰρ ἀγαπῶν τὸν πλησίον, πάσας τὰς ἐντολὰς πληροῖ· καὶ ὁ πληρῶν τὰς ἐντολάς, ἀγαπᾷ τὸν Θεόν· ὥστε δι’ ἀλλήλων συγκροτοῦνται καὶ συνίστανται αἱ δύο αὗται ἐντολαί, καὶ περιέχουσι πάσας τὰς ἄλλας ἐντολάς. Τίς γὰρ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, ἢ κλέψει, ἢ μνησικακήσει, ἢ μοιχεύσει, ἢ φονεύσει, ἢ πορνεύσει; Οὗτος δὲ ὁ Νομικὸς ἐξ ἀρχῆς μὲν πειράζων ἦλθεν, εἶτα ἀπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀποκρίσεως βελτιωθεὶς ἐπῃνέθη, ὡς καὶ ὁ Μάρκος φησίν, ὅτι ἐμβλέψας αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, ἠσπάσατο αὐτόν, καὶ εἶπεν αὐτῷ· Οὐ μακρὰν εἶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. «Συνηγμένων δὲ τῶν Φαρισαίων, ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, λέγων· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστι; Λέγουσιν αὐτῷ· Τοῦ Δαυΐδ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι δύο είναι αυτά που οδηγούν στην απώλεια: τα πονηρά δόγματα και ο διεφθαρμένος βίος. Για να μην πέσουμε λοιπόν σε ασεβή δόγματα, πρέπει να αγαπάμε τον Θεό. Και για να μην έχουμε διεφθαρμένο βίο, πρέπει να αγαπάμε τον πλησίον. Διότι αυτός που αγαπά τον πλησίον εκπληρώνει όλες τις εντολές, και αυτός που εκπληρώνει τις εντολές αγαπά τον Θεό. Ώστε οι δύο αυτές εντολές στηρίζουν η μία την άλλη και συνδέονται μεταξύ τους, και εμπεριέχουν όλες τις άλλες εντολές. Διότι ποιος, εφόσον αγαπά τον Θεό και τον πλησίον, θα κλέψει ή θα κρατήσει κακία ή θα μοιχεύσει ή θα φονεύσει ή θα πορνεύσει; Αυτός δε ο νομικός στην αρχή μεν ήλθε με σκοπό να τον πειράξει, έπειτα όμως, έχοντας ωφεληθεί από την απόκριση του Χριστού, επαινέθηκε, όπως ακριβώς λέει και ο Μάρκος, ότι ο Ιησούς τον κοίταξε, τον ασπάσθηκε και του είπε: Δεν είσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού. «Ενώ δε ήταν συγκεντρωμένοι οι Φαρισαίοι, τους ρώτησε ο Ιησούς, λέγοντας: Τι γνώμη έχετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι; Του λέγουν: Του Δαυίδ».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες