Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 22:46

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο αὐτῷ ἀποκριθῆναι λόγον, οὐδὲ ἐτόλμησέ τις ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐπερωτῆσαι αὐτὸν οὐκέτι.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιον (ἐν ταῖς σειραῖς)
Mt 22, 43—46 〈Πῶς οὖν Δαυὶδ ἐν πνεύματι κύριον αὐτὸν καλεῖ〉; δέον γάρ φησιν τοὺς πατέρας τῶν υἱῶν κυρίους ὀνομάζεσθαι διὰ τὸ ἔχειν αὐτοὺς ὑπὸ τὴν αὐτῶν ἐξουσίαν τοὺς υἱούς, τοὐναντίον ὁ Δαυὶδ τὸν ἐκ σπέρματος ἑαυτοῦ 〈κύριον〉 αὐτοῦ καλεῖ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Μτ 22, 43—46 〈Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον ονομάζει Κύριο〉; Διότι, λέει, το ορθό είναι οι πατέρες να ονομάζονται κύριοι των υιών επειδή έχουν τους υιούς υπό την εξουσία τους, ενώ αντίθετα ο Δαβίδ ονομάζει εκείνον που προέρχεται από το σπέρμα του 〈Κύριό〉 του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιον
Διὸ καὶ νῦν ἐν τάξει μὲν πεύσεως καὶ ἀποκρίσεως δογματίζει· αἰνίττεται δὲ καὶ οὕτω τὴν ἀξίαν αὐτοῦ. Οὐ γὰρ ἦν ἴσον ἀκοῦσαι Ἰουδαίων Κύριον, καὶ τοῦ Δαυΐδ. Σὺ δέ μοι σκόπει καὶ τὸ εὔκαιρον. Ὅτε γὰρ εἶπεν, Εἷς ἐστι Κύριος, τότε καὶ περὶ αὐτοῦ εἶπεν, ὅτι Κύριός ἐστι, καὶ ἀπὸ προφητείας, οὐκέτι ἀπὸ ἔργων μόνον. Καὶ δείκνυσιν αὐτὸν ὑπὲρ αὐτοῦ ἀμυνόμενον αὐτοὺς τὸν Πατέρα· Ἕως ἂν θῶ γὰρ, φησὶ, τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου· καὶ πολλὴν κἀντεῦθεν ὁμόνοιαν τοῦ γεγεννηκότος πρὸς αὐτὸν καὶ τιμήν. Καὶ τοῦτο τὸ τέλος ἐπιτίθησι τῶν πρὸς αὐτοὺς διαλέξεων, ὑψηλὸν καὶ μέγα καὶ ἱκανὸν αὐῶν ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα. Καὶ γὰρ ἐσίγησαν ἐξ ἐκείνου, οὐχ ἑκόντες, ἀλλὰ τῷ μηδὲν ἔχειν εἰπεῖν· καὶ οὕτω καιρίαν ἐδέξαντο πληγὴν, ὡς μηκέτι τολμῆσαι τοῖς αὑτοῖς ἐπιχειρῆσαι λοιπόν. Οὐδεὶς γὰρ, φησὶν, ἐτόλμησεν ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐπερωτῆσαι αὐτόν. Οὐ μικρὸν δὲ τοῦτο τοὺς ὄχλους ὠφέλει. Διὸ καὶ πρὸς αὐτοὺς λοιπὸν τρέπει τὸν λόγον, ἀποστήσας τοὺς λύκους, καὶ ἀποκρουσάμενος αὐτῶν τὰς ἐπιβουλάς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γι' αυτό και τώρα με τη μορφή ερώτησης και απόκρισης διδάσκει δογματικά· και με αυτόν τον τρόπο υπαινίσσεται την αξία του. Διότι δεν ήταν το ίδιο πράγμα να ακούσουν ότι είναι Κύριος των Ιουδαίων και ότι είναι Κύριος του Δαβίδ. Εσύ όμως πρόσεξέ μου και την καταλληλότητα της στιγμής. Διότι, όταν είπε: «Ένας είναι ο Κύριος», τότε και για τον εαυτό του είπε ότι είναι Κύριος, και μάλιστα μέσα από προφητεία, όχι πλέον μόνο από τα έργα του. Και παρουσιάζει τον Πατέρα να τον υπερασπίζεται απέναντί τους· διότι λέει: «Έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου»· αποδεικνύοντας και από αυτό τη μεγάλη ομόνοια του Γεννήτορα προς αυτόν, καθώς και την τιμή. Και αυτό το τέλος θέτει στις συζητήσεις του μαζί τους, ένα τέλος υψηλό και μέγα, ικανό να τους κλείσει τα στόματα. Διότι από εκείνη τη στιγμή σιώπησαν, όχι με τη θέλησή τους, αλλά επειδή δεν είχαν τίποτα να πουν· και δέχθηκαν τόσο καίριο πλήγμα, ώστε να μην τολμήσουν πλέον στο εξής να επιχειρήσουν τα ίδια. Διότι κανείς, λέει, δεν τόλμησε από εκείνη την ημέρα να τον επερωτήσει. Και αυτό δεν ωφέλησε και λίγο τα πλήθη. Γι' αυτό, λοιπόν, στρέφει τον λόγο του πλέον προς αυτούς, αφού απομάκρυνε τους λύκους και απέκρουσε τις επιβουλές τους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Λέγει αὐτοῖς· Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ, λέγων· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; Εἰ οὖν Δαυῒδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστι; Καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο ἀποκριθῆναι αὐτῷ λόγον, οὐδὲ ἐτόλμησέ τις ἀπ’ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐπερωτῆσαι αὐτὸν οὐκ ἔτι.» Ἐπειδὴ ψιλὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ἐνόμιζον εἶναι, ἀνατρέπει αὐτῶν τὴν δόξαν, καὶ διδάσκει τὸ ἀληθὲς διὰ τῆς τοῦ Δαυῒδ προφητείας, ὅτι καὶ Κύριός ἐστι, τὴν θεότητα τὴν ἑαυτοῦ ἀνακηρύττων. Εἰπόντων γὰρ τῶν Φαρισαίων ὅτι Υἱός ἐστι τοῦ Δαυῒδ ὁ Χριστός, τουτέστιν, ἄνθρωπος ψιλός, φησί· Πῶς οὖν ὁ Δαυῒδ Κύριον αὐτὸν ὀνομάζει; καὶ οὐχ ἀπλῶς Κύριον, ἀλλ’ ἐν πνεύματι. τουτέστι διὰ τῆς τοῦ Πνεύματος χάριτος ἀποκαλυφθεὶς αὐτόν; Οὐκ ἀρνούμενος δὲ τὸ εἶναι υἱὸς Δαυῒδ ταῦτα λέγει, ἀλλὰ τοῦτο δεικνύων, ὅτι οὐκ ἔστι ψιλὸς ἄνθρωπος, ἐκ μόνου τοῦ Δαυϊδικοῦ σπέρματος καταγόμενος. Ταῦτα δὲ ἐρωτᾷ ὁ Κύριος, ὡς ἂν ἢ εἰπόντες, ὅτι, Οὐκ οἴδαμεν, ἐρωτήσωσι καὶ μάθωσιν, ἢ εἰπόντες τὸ ἀληθές, πιστεύσωσιν, ἢ μηδὲν ἔχοντες εἰπεῖν, καταισχυνθῶσι καὶ ἀναχωρήσωσι, μηκέτι τολμῶντες ἐρωτῆσαι αὐτόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τους λέγει: Πώς λοιπόν ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον ονομάζει Κύριο, λέγοντας: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου; Αν λοιπόν ο Δαβίδ τον ονομάζει Κύριο, πώς είναι υιός του; Και κανείς δεν μπορούσε να του αποκριθεί λόγο, ούτε τόλμησε κανείς από εκείνη την ημέρα να τον επερωτήσει πλέον.» Επειδή νόμιζαν ότι αυτός είναι ένας απλός άνθρωπος, ανατρέπει την άποψή τους και διδάσκει το αληθές μέσω της προφητείας του Δαβίδ, ότι είναι και Κύριος, διακηρύσσοντας τη δική του θεότητα. Διότι, όταν οι Φαρισαίοι είπαν ότι ο Χριστός είναι Υιός του Δαβίδ, δηλαδή απλός άνθρωπος, λέγει: Πώς λοιπόν ο Δαβίδ τον ονομάζει Κύριο; Και όχι απλώς Κύριο, αλλά εν Πνεύματι, δηλαδή έχοντας λάβει αποκάλυψη για αυτόν μέσω της χάριτος του Πνεύματος; Και δεν τα λέει αυτά αρνούμενος ότι είναι υιός του Δαβίδ, αλλά για να αποδείξει τούτο, ότι δεν είναι απλός άνθρωπος που κατάγεται μόνο από το σπέρμα του Δαβίδ. Και αυτά τα ρωτάει ο Κύριος, έτσι ώστε, είτε λέγοντας ότι «Δεν γνωρίζουμε», να ρωτήσουν και να μάθουν, είτε λέγοντας την αλήθεια, να πιστέψουν, είτε μη έχοντας τίποτα να πουν, να ντροπιαστούν και να αναχωρήσουν, μη τολμώντας πλέον να τον ρωτήσουν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες