Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 23:19

Ακούστε τι λέει ο Κύριος: «Μωροί και τυφλοί, όποιος ορκιστεί στον ναό, ορκίζεται σε αυτόν και σε Εκείνον που κατοικεί μέσα σε αυτόν, και όποιος ορκιστεί στον ουρανό, ορκίζεται στον θρόνο του Θεού και σε Εκείνον που κάθεται πάνω σε αυτόν». Και όποιος ορκίζεται στην εικόνα, ορκίζεται στην εικόνα και σε εκείνον που εικονίζεται από αυτήν.

Ποια είναι λοιπόν αυτά που μπορούν να μεσιτεύουν και να αγιάζουν; Ο ιερέας, το ιερείο και το θυσιαστήριο. Διότι και το θυσιαστήριο αγιάζει, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, αυτό που θυσιάζεται: «Διότι το θυσιαστήριο», λέει, «είναι αυτό που αγιάζει το δώρο». Επομένως, επειδή μόνο Αυτός είναι εκείνος που αγιάζει, μόνο Αυτός θα μπορούσε να είναι και ιερέας, και ιερείο, και θυσιαστήριο.

Ακόμη, ο Χριστός είναι μύρο και χρίσμα εξαιτίας του Αγίου Πνεύματος, μέσω του οποίου μπορούσε μεν να τελέσει τα πιο ιερά από όλα και να αγιάσει, δεν είχε όμως καμία απολύτως ανάγκη να αγιαστεί ή να πάθει κάτι. Αυτά τα ιδιώματα ανήκαν στο θυσιαστήριο, σε εκείνον που θυσιάζει και προσφέρει, και όχι σε εκείνον που προσφέρεται και θυσιάζεται. Διότι λέγεται ότι και το θυσιαστήριο αγιάζει: «Επειδή το θυσιαστήριο», λέει, «είναι εκείνο που αγιάζει το δώρο». Ονομάζεται δε άρτος εξαιτίας της σάρκας που αγιάστηκε και θεώθηκε, η οποία δέχθηκε και τα δύο, δηλαδή και το χρίσμα και την πληγή. «Διότι ο άρτος», λέει, «που εγώ θα δώσω, είναι η σάρκα μου». «Την οποία εγώ θα δώσω», δηλαδή θυσιάζοντάς την, «υπέρ της ζωής του κόσμου». Γι' αυτόν τον λόγο, προσφέρεται μεν ως άρτος, αλλά προσφέρει ως μύρο, έχοντας θεώσει τη σάρκα Του και καθιστώντας εμάς κοινωνούς του χρίσματος.

Διότι ο λαός συνηθίζει να εξομοιώνεται με τους άρχοντες, και μάλιστα περισσότερο αν τους βλέπει να ρέπουν προς το κακό. Κάθε πονηρός δάσκαλος και άρχοντας, λοιπόν, ας βλέπει τι κερδίζει: το «ουαί», επειδή με τον ίδιο του τον βίο δεν αφήνει κάποιους να προκόψουν στο αγαθό. «Αλίμονό σας, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, διότι περιφέρεστε στη θάλασσα και στην ξηρά για να κάνετε έναν προσήλυτο· και όταν γίνει, τον κάνετε υιό της γέεννας διπλάσιο από εσάς.» Όχι μόνο, λέει, διαφθείρετε τους Ιουδαίους, αλλά και εκείνους που από ειδωλολάτρες προσήλθαν στην ιουδαϊκή θρησκεία· διότι αυτούς τους ονόμαζαν προσηλύτους. Επειδή φροντίζετε μεν να φέρετε κάποιον προς την ιουδαϊκή αγωγή και την περιτομή· όταν όμως ιουδαΐσει, τότε χάνεται, διαφθειρόμενος από τη δική σας κακία· και «υιός της γέεννας» είναι εκείνος που είναι άξιος για αυτήν, και έχει κάποια οικειότητα προς αυτήν, ώστε να κατακαεί από αυτήν. «Αλίμονό σας, τυφλοί οδηγοί, που λέτε: Όποιος ορκιστεί στον ναό, δεν είναι τίποτα· όποιος όμως ορκιστεί στον χρυσό του ναού, δεσμεύεται. Μωροί και τυφλοί, διότι τι είναι μεγαλύτερο, ο χρυσός, ή ο ναός που αγιάζει τον χρυσό; Και όποιος ορκιστεί στο θυσιαστήριο, δεν είναι τίποτα· όποιος όμως ορκιστεί στο δώρο που είναι πάνω του, δεσμεύεται. Μωροί και τυφλοί, διότι τι είναι μεγαλύτερο, το δώρο, ή το θυσιαστήριο που αγιάζει το δώρο;»