Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 23:28

Επομένως, για κάθε λόγο είναι αναγκαία η επιμέλεια του εσωτερικού ανθρώπου, ώστε ο νους να παραμένει απερίσπαστος και απολύτως προσηλωμένος στον σκοπό της δόξας του Θεού, προκειμένου, τηρώντας το πρόσταγμα του Κυρίου που είπε: «Κάντε το δέντρο καλό και τον καρπό του καλό»· και πάλι: «Τυφλέ Φαρισαίε, καθάρισε πρώτα το εσωτερικό του ποτηριού, και τότε και το εξωτερικό του θα είναι όλο καθαρό», να καρποφορούμε από το περίσσευμα της αγαθής καρδιάς, άλλος εκατό, άλλος εξήντα και άλλος τριάντα, είτε με έργα είτε με λόγια, προς δόξαν του Θεού και του Χριστού Του, προσέχοντας παντού να μη λυπούμε το Άγιο Πνεύμα. Και έτσι να αποφύγουμε την καταδίκη του ίδιου του Κυρίου, ο Οποίος είπε: «Αλίμονό σας, διότι μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικά μεν φαίνονται ωραίοι, εσωτερικά όμως είναι γεμάτοι από οστά νεκρών και από κάθε ακαθαρσία· έτσι και εσείς εξωτερικά μεν φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, εσωτερικά όμως είστε γεμάτοι από υποκρισία και ανομία».

Και δεν τους αποκάλεσε απλώς ασβεστωμένους τάφους, αλλά είπε ότι γέμουν από ακαθαρσία και υποκρισία. Αυτά δε τα έλεγε, φανερώνοντας την αιτία για την οποία δεν πίστεψαν, ότι δηλαδή ήταν πλήρεις υποκρισίας και ανομίας. Αυτά δεν τα προσάπτει μόνο ο Χριστός, αλλά και οι προφήτες συνεχώς τους τα εγκαλούν, ότι δηλαδή διαπράττουν αρπαγές και ότι οι άρχοντές τους δεν κρίνουν σύμφωνα με τη δικαιοσύνη· και παντού θα μπορούσε να βρει κανείς τις μεν θυσίες να απορρίπτονται, ενώ αυτά να επιζητούνται.

«Εξωτερικά μεν φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, εσωτερικά όμως είστε γεμάτοι από υποκρισία και ανομία.» «Εάν όμως πει ο κακός εκείνος δούλος μέσα στην καρδιά του: “Καθυστερεί να έλθει ο κύριός μου”, και αρχίσει να χτυπά τους συνδούλους του, και να τρώει και να πίνει μαζί με τους μεθύσους, θα έλθει ο κύριος του δούλου εκείνου σε ημέρα που δεν τον περιμένει, και σε ώρα που δεν γνωρίζει, και θα τον διχοτομήσει, και θα ορίσει τη μερίδα του μαζί με τους υποκριτές.» «Όταν είδε ο Σίμων ότι διά της επιθέσεως των χειρών των αποστόλων δίδεται το Άγιο Πνεύμα, τους πρόσφερε χρήματα λέγοντας: “Δώστε και σε εμένα αυτή την εξουσία, ώστε σε όποιον επιθέτω τα χέρια μου, να λαμβάνει Άγιο Πνεύμα”. Είπε δε προς αυτόν ο Πέτρος: “Το αργύριό σου ας είναι μαζί σου στην απώλεια, διότι νόμισες ότι η δωρεά του Θεού αποκτάται με χρήματα. Δεν υπάρχει για σένα μερίδα ούτε κλήρος σε αυτό το έργο”.» Πόσο μεγάλο κακό είναι, αντί για καθοδήγηση, να γίνεται κανείς αίτιος πλάνης στους υφισταμένους του! Κανείς δεν αδιαφορεί για το παιδί του όταν πρόκειται να πέσει σε λάκκο, ούτε, εάν πέσει, το εγκαταλείπει στην πτώση του. Πόσο δε φοβερότερο είναι να εγκαταλείπει κανείς στην απώλεια μια ψυχή που κατακρημνίζεται στο βάθος των κακών;

Ή μήπως δεν καθαρίζουμε και εμείς «το εξωτερικό του ποτηριού και της παροψίδας», ενώ το «εσωτερικό» μας είναι γεμάτο από «αρπαγή και πλεονεξία», ή μάλλον από «ακράτεια;» Ή μήπως δεν προσφέρουμε και εμείς ως δέκατο τον πήγανο και τον δυόσμο, και κάθε λαχανικό, και παραβλέπουμε την κρίση και την αγάπη του Θεού; Ή μήπως δεν είμαστε και εμείς σαν τα άδηλα μνημεία, που «εξωτερικά μεν φαινόμαστε στους ανθρώπους δίκαιοι, εσωτερικά όμως είμαστε γεμάτοι από υποκρισία και ανομία και κάθε ακαθαρσία;» Ή μήπως δεν οικοδομούμε και εμείς «τους τάφους» των Μαρτύρων, και δεν στολίζουμε τα «μνημεία» των Αποστόλων, και εντούτοις είμαστε όμοιοι με αυτούς που τους φόνευσαν; Ποιος λοιπόν δεν θα μας κλάψει που βρισκόμαστε σε τέτοια κατάσταση; Ποιος δεν θα θρηνήσει για την τόσο μεγάλη μας αιχμαλωσία; Γι' αυτό, «οι πολύτιμοι» υιοί του Θεού λογαριαστήκαμε σαν «πήλινα σκεύη». Γι' αυτό αμαυρώθηκε το «χρυσάφι»· αλλοιώθηκε το «αγαθό» ασήμι. Γι' αυτό οι Ναζωραίοι της Σιών, που έλαμψαν «περισσότερο από το χιόνι», γίναμε σαν Αιθίοπες· αυτοί που λευκάνθηκαν «περισσότερο από το γάλα», σκοτείνιασαν περισσότερο από το μαύρο. Γι' αυτό «η όψη μας σκοτείνιασε περισσότερο από την καπνιά». Εμείς που ανατραφήκαμε «στα πορφυρά», ντυθήκαμε «την κοπριά· και μεγάλωσε η ανομία μας περισσότερο από» τις ανομίες «των Σοδόμων.» Γι' αυτό, από «υιοί της ημέρας και» του «φωτός», γίναμε «υιοί της νύχτας και του σκότους». Γι' αυτό, από υιοί της βασιλείας, γίναμε υιοί της γέεννας.

Πρέπει δε να πλένουμε τα εσωτερικά, δηλαδή την ψυχή, ώστε με την καθαρότητα της ψυχής να λάμψει μαζί και η εξωτερική σεμνοπρέπεια. «Αλίμονο σε σας, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, διότι μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι από έξω μεν φαίνονται ωραίοι, από μέσα δε είναι γεμάτοι από οστά νεκρών και από κάθε ακαθαρσία· έτσι και εσείς, από έξω μεν φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, από μέσα δε είστε γεμάτοι από υποκρισία και ανομία.» Και αυτή η παραβολή κατανοείται παρόμοια με την προηγούμενη· διότι φρόντιζαν ως προς την εξωτερική τους κατάσταση να φαίνονται σεμνοί, όπως οι ασβεστωμένοι τάφοι, δηλαδή αυτοί που έχουν λευκανθεί με γύψο και ασβέστη· τα εσωτερικά τους όμως ήταν γεμάτα από κάθε ακαθαρσία και από νεκρά και σαπισμένα έργα. «Αλίμονο σε σας, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, διότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων, και λέτε: Αν ζούσαμε στις ημέρες των πατέρων μας, δεν θα ήμασταν συμμετέχοντες μαζί τους στο αίμα των προφητών.»