Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 24:28

«Εκείνος όμως που θα υπομείνει μέχρι τέλους, αυτός θα σωθεί. Και θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιο της βασιλείας σε ολόκληρο τον κόσμο, ως μαρτυρία σε όλα τα έθνη, και τότε θα έλθει το τέλος.» Και μετά από λίγο λέει: «Διότι θα υπάρξει μεγάλη θλίψη, τέτοια που δεν έχει συμβεί από την αρχή του κόσμου μέχρι σήμερα, ούτε και πρόκειται να συμβεί. Και αν δεν συντομεύονταν εκείνες οι ημέρες, δεν θα σωζόταν καμία σάρκα. Τότε εάν κάποιος σας πει: Ιδού, εδώ είναι ο Χριστός, ιδού εκεί, μην πιστέψετε»· και έπειτα από άλλα προσθέτει: «Διότι όπως η αστραπή εξέρχεται από την ανατολή και φαίνεται μέχρι τη δύση, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Όπου βρίσκεται το πτώμα, εκεί θα συγκεντρωθούν οι αετοί. Αμέσως δε μετά τη θλίψη εκείνων των ημερών, ο ήλιος θα σκοτεινιάσει και η σελήνη δεν θα δώσει το φως της, και οι αστέρες του ουρανού θα πέσουν, και οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν· και τότε θα φανεί το σημείο του Υιού του ανθρώπου στον ουρανό.» Και μετά από λίγο λέει: «Αλήθεια σας λέω, ότι δεν πρόκειται να παρέλθει αυτή η γενεά, μέχρις ότου συμβούν όλα αυτά.»

Αλλά ίσως πει κάποιος: Πώς λοιπόν, πες μου, και ο ίδιος ο Σωτήρας αποκαλεί το δικό του σώμα πτώμα; «Διότι όπου», λέει, «είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί». Σε αυτό λοιπόν απαντούμε, ότι ο Χριστός δεν τα είπε αυτά για το δικό του σώμα, αλλά με παραβολικό και σχηματικό τρόπο υποδηλώνει τη μελλοντική συγκέντρωση των αγίων προς αυτόν κατά τον καιρό εκείνο, όταν και πάλι θα εμφανιστεί σε εμάς από τους ουρανούς μαζί με τους αγίους αγγέλους «μέσα στη δόξα του Πατέρα του». Διότι, όπως λέει, με τον ίδιο τρόπο που τα σμήνη των σαρκοφάγων πτηνών ορμούν με οξεία ταχύτητα πάνω στα σώματα που πέφτουν, έτσι και εσείς θα συγκεντρωθείτε κοντά μου. Αυτό ακριβώς μας αποκάλυψε και ο Παύλος λέγοντας: «Διότι θα ηχήσει η σάλπιγγα, και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι»· και βέβαια σε άλλο σημείο: «εμείς θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Επομένως, σε τίποτα δεν βλάπτει τη δύναμη της αλήθειας αυτό που χρησιμοποιήθηκε ως εικόνα μέσω παρομοίωσης. <Ενώ δε βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα κατά το Πάσχα, στη γιορτή, πολλοί πίστεψαν στο όνομά του, βλέποντας τα σημεία που έκανε.> Ο Χριστός δεν παύει να διασώζει και να ωφελεί.

Μτ 24, 28 Όπως ακριβώς όταν κείτεται ένα νεκρό σώμα τα σαρκοβόρα πτηνά συρρέουν σε αυτό, έτσι, όταν παρουσιαστεί ο Υιός του Ανθρώπου, τότε λοιπόν όλοι <οι αετοί>, δηλαδή εκείνοι που πετούν στα ύψη και έχουν υψωθεί πολύ ψηλά πάνω από τα επίγεια και τα κοσμικά, θα συντρέξουν προς αυτόν.

Δίνει δε την άδεια και σε γυναίκες να τελούν το βάπτισμα. Διότι σε αυτούς τα πάντα είναι γεμάτα εμπαιγμό και τίποτε άλλο, εφόσον τολμούν να τελούν τα μυστήρια ακόμη και ενώπιον των κατηχουμένων. Όσο για την ανάσταση, όπως είπα, αυτός διδάσκει ότι δεν είναι των σωμάτων, αλλά των ψυχών, και ορίζει τη σωτηρία για αυτές και όχι για τα σώματα. Ομοίως δε ισχυρίζεται ότι γίνονται μεταγγίσεις ψυχών και μετενσωματώσεις από σώμα σε σώμα. 5. Από παντού όμως καταρρέει η μάταιη κενοφωνία του, όπως ήδη έχω πραγματευθεί και σε άλλες αιρέσεις. Διότι πώς θα αναστηθεί η ψυχή, εφόσον δεν έχει πέσει; Και πώς θα ονομαστεί ανάστασή της, αφού η ψυχή δεν έχει πέσει; Επειδή καθετί που πέφτει έχει ανάγκη αναστάσεως· όμως δεν πέφτει η ψυχή, αλλά το σώμα. Εξού και δικαίως η καθομιλουμένη συνηθίζει να το αποκαλεί «πτώμα», αλλά και ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας ότι «όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί». Και πράγματι, στα μνήματα δεν εγκλείουμε ψυχές, αλλά σώματα καταθέτουμε θάβοντάς τα στη γη, την ανάσταση των οποίων το κήρυγμα διατηρεί ως ελπίδα, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον κόκκο του σίτου· όπως άλλωστε και ο άγιος Απόστολος προσκόμισε τη μαρτυρία περί του κόκκου του σίτου και των άλλων σπερμάτων, αλλά και ο ίδιος ο Κύριος στο Ευαγγέλιο [είπε] ότι «εάν ο κόκκος του σίτου, αφού πέσει [στη γη], δεν πεθάνει, μένει μόνος του». Ο δε άγιος Απόστολος λέει «άφρον» (διότι άφρονα αποκαλεί τον άπιστο, αυτόν που αμφιβάλλει παντελώς και λέει «πώς γίνεται η ανάσταση; και με ποιο σώμα έρχονται;»).

Εάν όμως δεν ήταν έτσι, ω εσύ που έχεις υποστεί βλάβη στον νου από τη φλύαρη επινόησή σου, τότε άραγε ο Σωτήρας μας και Κύριος, ο Υιός του Θεού, ο οποίος ήλθε για να παράσχει κάθε ασφάλεια στη δική μας ζωή, αποτυπώνοντας τα μέγιστα στον εαυτό του τη δική μας ελπίδα για τη σύσταση της αλήθειάς του προς εμάς, θα είχε αποθέσει ένα μέρος του εαυτού του, και ένα άλλο μέρος θα είχε εγείρει, σύμφωνα με τη μυθώδη σου ανασκευή και τη συλλογή πλήθους μάταιων λογισμών, ω φιλόνεικε; Διότι ο Ίδιος αμέσως, ελέγχοντας τον τρόπο της σκέψης σου, αναφέρει λέγοντας: «εάν ο κόκκος του σιταριού, πέφτοντας στη γη, δεν πεθάνει, μένει μόνος του· εάν όμως πέσει και πεθάνει, φέρει πολλούς κόκκους». Και για ποιον κόκκο άραγε μιλούσε; Σε όλους είναι σαφές και έχει ομολογηθεί σε όλο τον κόσμο ότι μιλούσε για τον εαυτό του, δηλαδή για το σώμα της αγίας του σάρκας, την οποία έλαβε από τη Μαρία, και για ολόκληρη την ενανθρώπησή του. Και το να πέσει και να πεθάνει, όπως λέει «όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί», το έλεγε για την τριήμερη κοίμηση του σώματός του, όπως και εσύ ο ίδιος θα ομολογήσεις· διότι η θεότητά του είναι ακοίμητη, άπτωτη, ακράτητη και άτρεπτη. Πέθανε, λοιπόν, ο κόκκος του σιταριού και αναστήθηκε. Ολόκληρος λοιπόν ο κόκκος αναστήθηκε ή κάποιο υπόλειμμά του; Αναστήθηκε άλλος κόκκος από αυτόν που υπήρχε ή ο ίδιος ο υπάρχων στην ύπαρξή του; Αυτό που κηδεύτηκε από τον Ιωσήφ με σινδόνη και τέθηκε σε καινό μνήμα αναστήθηκε, γεγονός που οπωσδήποτε δεν πρόκειται να αρνηθείς.

Του λέγουν: «Πού, Κύριε;» Και εκείνος τους είπε: «Όπου είναι το σώμα, εκεί θα συγκεντρωθούν και οι αετοί». Όταν οι μαθητές ρώτησαν: «Κύριε, πού;» και θέλησαν να μάθουν πού θα εγκαταλειφθεί ο άλλος, αυτός που (δεν) θα παραληφθεί, είπε: «Όπου είναι το σώμα, ή το πτώμα κατά τον Ματθαίο, εκεί θα συγκεντρωθούν και οι αετοί»· υπονοώντας, σαν κάποια νεκροφάγα όρνεα, τους άρχοντες του αιώνος τούτου, οι οποίοι τότε καταδίωκαν τους αγίους του Θεού. Όταν αυτοί συγκεντρωθούν στο ίδιο μέρος, εκεί και ανάμεσά τους θα βρεθεί ο ανάξιος να παραληφθεί. Αυτός ήταν ο ένας από τους δύο που κοιμούνταν στο κρεβάτι, ή η μία από τις δύο που άλεθαν, οι οποίοι και θα παραδοθούν στους αετούς που θα συγκεντρωθούν εναντίον τους. Αετούς, εξάλλου, ο προφητικός λόγος ονόμασε και τους πολιορκητές της Ιερουσαλήμ, όπως όταν λέει για τον Ναβουχοδονόσορα: «Ο αετός ο μέγας, ο μεγαλοπτέρυγος». Μήπως, λοιπόν, κατά μία άλλη έννοια, υποδηλώθηκαν μέσω των αετών που αναφέρονται εδώ οι τιμωρητικές και κολαστικές δυνάμεις, οι οποίες πρόκειται να στραφούν εναντίον των ασεβών; Και για να μην παραδοθούμε σε αυτές, ο Σωτήρας προτρέπει στη συνέχεια να αφιερωνόμαστε στην προσευχή.

Και πάλι, όταν οι μαθητές τού παρέθεταν γεύμα, απαντώντας ότι «Εγώ έχω τροφή να φάω, την οποία εσείς δεν γνωρίζετε», επειδή εκείνοι υπέθεσαν ότι μιλούσε για σωματική τροφή, σαν να του είχε προσφερθεί από αλλού, ερμηνεύει τον λόγο του λέγοντας ότι η πρέπουσα και κατάλληλη τροφή για αυτόν είναι η εκπλήρωση του σωτηριώδους θελήματος. Και μύρια τέτοια παραδείγματα μπορεί κανείς να σταχυολογήσει από τις ευαγγελικές ρήσεις, στις οποίες άλλο είναι αυτό που νοείται εκ πρώτης όψεως και άλλο εκείνο στο οποίο αποβλέπει το νόημα των λεγομένων· όπως, για παράδειγμα, το ύδωρ που υποσχέθηκε σε όσους διψούν, μέσω του οποίου οι πιστοί γίνονται πηγές ποταμών, τον άρτο που κατεβαίνει από τους ουρανούς, τον ναό που καταλύεται και μέσα σε τρεις ημέρες εγείρεται, την οδό, τη θύρα, τον λίθο που απορρίφθηκε από τους οικοδόμους και προσαρμόστηκε ως ακρογωνιαίος, τους δύο που βρίσκονται στην ίδια κλίνη, τον μύλο, τις γυναίκες που αλέθουν, αυτήν που παραλαμβάνεται και αυτήν που αφήνεται, το πτώμα, τους αετούς, τη συκιά που βγάζει τρυφερά φύλλα και αναπτύσσει κλάδους. Όλα αυτά και όσα άλλα παρόμοια υπάρχουν, θα μπορούσαν να αποτελέσουν προτροπή για εμάς στο ότι πρέπει να διερευνούμε τα θεία λόγια, να προσέχουμε κατά την ανάγνωση και να ανιχνεύουμε με κάθε τρόπο, μήπως τυχόν βρεθεί κάποιο νόημα υψηλότερο από την πρόχειρη κατανόηση, το οποίο να καθοδηγεί τη διάνοια προς τα θειότερα και ασώματα.

Διότι λέγει ο Κύριος: «Όταν αρχίσουν να γίνονται αυτά, ανασηκωθείτε και υψώστε τα κεφάλια σας, διότι πλησιάζει η απολύτρωσή σας». «Και ούτε τρίχα από το κεφάλι σας δεν πρόκειται να χαθεί». «Διότι, όπως η αστραπή βγαίνει από την ανατολή και φαίνεται μέχρι τη δύση, έτσι θα είναι η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Όπου βρίσκεται το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί». Το πτώμα, βέβαια, δημιουργήθηκε στον παράδεισο· διότι εκεί ο Αδάμ εξαπατήθηκε και έπεσε. Όπως και πάλι λέγει: «Τότε θα αποστείλει ο Υιός του ανθρώπου τους αγγέλους του και θα επισυνάξει τους εκλεκτούς του από τους τέσσερις ανέμους του ουρανού». Και ο Δαβίδ, προαναγγέλλοντας την κρίση και την επιφάνεια του Κυρίου, λέγει: «Από την άκρη του ουρανού είναι η έξοδός του και η κατάληξή του έως την άκρη του ουρανού· και δεν υπάρχει κανείς που θα κρυφτεί από τη θέρμη του». Και ως θέρμη εννοεί την εκπύρωση.

Αλλά με ταχύτητα θα παρέλθουν αυτές οι ημέρες και θα καταλυθεί γρήγορα η βασιλεία του πλάνου και αντίχριστου και πλέον «εν ριπή οφθαλμού» «θα παρέλθει το σχήμα τούτου του κόσμου» και η εξουσία των ανθρώπων θα καταργηθεί και όλα αυτά τα ορώμενα θα αφανιστούν. Εφόσον λοιπόν πρόκειται να συμβούν αυτά, αγαπητοί, τα οποία προείπαμε, και η μία εβδομάδα θα χωριστεί στα δύο και το βδέλυγμα της ερημώσεως τότε θα αναφανεί και οι πρόδρομοι του Κυρίου θα έχουν ολοκληρώσει τη δική τους πορεία και σύμπας ο κόσμος πλέον θα φτάνει στη συντέλειά του· τι άλλο απομένει παρά η επιφάνεια του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού, από τους ουρανούς, στον Οποίο ελπίσαμε; Ο Οποίος θα επιφέρει την πύρωση και την πλήρη δικαιοκρισία σε εκείνους που Τον απείθησαν. Διότι λέει ο Κύριος: «Όπως ακριβώς η αστραπή εξέρχεται από την ανατολή και φαίνεται έως τη δύση, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του Ανθρώπου. Διότι όπου βρίσκεται το πτώμα, εκεί θα συναχθούν και οι αετοί»· διότι το σημείο του σταυρού θα ανατείλει από την ανατολή έως τη δύση, υπέρτερο από τη λαμπρότητα του ήλιου, και θα προαναγγείλει την έλευση του Κριτή και την εμφάνισή Του, προκειμένου να αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του.

ΣΠΒ'. ΣΤΟΝ ΣΕΡΗΝΟ. Τι σημαίνει: «Όπου το πτώμα, εκεί και οι αετοί θα συναχθούν;» Επειδή ο Δημιουργός και Δεσπότης μάς παρείχε ως τόπο ευζωίας την κατοικία στην Εδέμ, αλλά εξαιτίας της επιπολαιότητας της γνώμης μας και της πονηριάς του πλάνου εξοριστήκαμε από αυτήν, και ριχτήκαμε σε γη κοπιαστική και σε θλιβερή παροικία, εκείνους από εμάς που έβγαλαν ξανά φτερά, και εγκατέλειψαν τη χαμερπή ζωή, και πλησίασαν προς το ύψος της ουράνιας πολιτείας, ο αγαθός Χριστός υποσχέθηκε να τους συγκεντρώσει σε εκείνον τον τόπο. Και αυτό σημαίνει αυτό που ρώτησες: «Όπου το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί.» Όπου, λέει, συνέβη η ήττα εξαιτίας της άκρατης γεύσης, εκεί κατορθώθηκε και η νίκη μέσω της νηστείας και της εγκράτειας, την οποία καλλιέργησε η ανθρώπινη φύση.

Διότι προς αυτό μας παρακινεί εκείνη η φοβερή και φρικώδης θυσία, η οποία μας προστάζει να προσερχόμαστε σε αυτήν προπαντός με ομόνοια και θερμή αγάπη, και, αφού γίνουμε από εδώ αετοί, να πετάμε έτσι προς τον ίδιο τον ουρανό. Διότι «όπου είναι το πτώμα», λέγει, «εκεί βρίσκονται και οι αετοί»· ονομάζοντας πτώμα το σώμα εξαιτίας του θανάτου. Επειδή, εάν Εκείνος δεν είχε πέσει νεκρός, εμείς δεν θα είχαμε αναστηθεί. Και τους ονομάζει αετούς, για να δείξει ότι αυτός που προσέρχεται στο σώμα αυτό πρέπει να είναι ανυψωμένος πνευματικά, και να μην έχει τίποτα το κοινό με τη γη, ούτε να σύρεται και να έρπει κάτω, αλλά να πετάει συνεχώς προς τα άνω, να ατενίζει τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, και να έχει οξυδερκές το βλέμμα της διανοίας του· διότι η τράπεζα αυτή ανήκει σε αετούς, και όχι σε καλιακούδες.

Και πώς δεν αποτελούν αυτά δείγμα πέτρινης διάνοιας, το να νομίζεις δηλαδή ότι εκείνη την ώρα στέκεσαι πάνω στη γη, και ότι δεν συμμετέχεις στη χορεία των αγγέλων, μαζί με τους οποίους ανέπεμψες εκείνο το μυστικό μέλος, μαζί με τους οποίους προσέφερες την επινίκια εκείνη ωδή στον Θεό; Γι' αυτόν τον λόγο και ο Χριστός μάς αποκάλεσε αετούς, λέγοντας: «Όπου βρίσκεται το πτώμα, εκεί θα συναχθούν και οι αετοί», προκειμένου να βαδίζουμε στους ουρανούς, προκειμένου να πετάμε ψηλά, υψούμενοι από τα φτερά του Πνεύματος. Εμείς όμως, σαν τα φίδια, σερνόμαστε καταγής και τρώμε χώμα. Θέλετε να σας πω από πού προέρχεται ο θόρυβος και η κραυγή; Από το γεγονός ότι δεν σας κλείνουμε πάντοτε τις θύρες, αλλά σας επιτρέπουμε, πριν από την τελική ευχαριστία, να αποχωρείτε βιαστικά και να επιστρέφετε στα σπίτια σας· πράγμα που και αυτό καθαυτό αποτελεί δείγμα μεγάλης περιφρόνησης. Τι κάνεις, άνθρωπε;

Διότι όπου βρίσκεται το πτώμα, εκεί θα συγκεντρωθούν και οι αετοί. Αφού ολοκλήρωσε τα όσα αφορούσαν τα Ιεροσόλυμα, μεταβαίνει πλέον στη δική του Παρουσία, και αναφέρει τα σημεία της, τα οποία δεν είναι ωφέλιμα μόνο για εκείνους, αλλά και για εμάς και για όλους όσοι θα υπάρξουν μετά από εμάς. «Τότε»· πότε; Εδώ, όπως πολλές φορές έχω πει, το «Τότε» δεν δηλώνει χρονική ακολουθία με τα προηγουμένως λεχθέντα. Όπου, πράγματι, ήθελε να δηλώσει χρονική συνέχεια, πρόσθεσε: «Αμέσως μετά τη θλίψη των ημερών εκείνων». Εδώ, όμως, δεν λέει κάτι τέτοιο, αλλά «Τότε», δηλώνοντας όχι αυτά που ακολουθούν αμέσως μετά, αλλά τα όσα πρόκειται να συμβούν στον καιρό που θα γίνουν αυτά που επρόκειτο να πει. Έτσι και όταν λέει: «Εκείνες τις ημέρες παρουσιάζεται ο Ιωάννης ο Βαπτιστής», δεν εννοεί την αμέσως επόμενη χρονική περίοδο, αλλά εκείνη μετά από πολλά έτη, και τον καιρό κατά τον οποίο συνέβαιναν αυτά που επρόκειτο να πει.

Μην εξέλθετε, λέγει, στην έρημο, μην εισέλθετε στα ταμεία. Δεν είπε, «Πηγαίνετε και μην πιστέψετε», αλλά, «Μην εξέλθετε, ούτε να πάτε». Διότι πολλή θα είναι τότε η πλάνη, επειδή θα γίνονται και σημεία απάτης. Αφού λοιπόν είπε πώς θα έλθει εκείνος, ότι δηλαδή θα βρίσκεται σε συγκεκριμένο τόπο, λέγει πώς θα έλθει και ο Ίδιος. Πώς λοιπόν ο Ίδιος; Όπως η αστραπή εξέρχεται από την ανατολή και φαίνεται έως τη δύση, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Διότι όπου βρίσκεται το πτώμα, εκεί θα συγκεντρωθούν και οι αετοί. Πώς λοιπόν φαίνεται η αστραπή; Δεν έχει ανάγκη από κάποιον να την αναγγείλει, δεν έχει ανάγκη από κήρυκα, αλλά μέσα σε μια στιγμή φανερώνεται σε ολόκληρη την οικουμένη, ακόμη και σε εκείνους που κάθονται στα σπίτια τους και στα εσωτερικά τους δωμάτια.

Γι' αυτό και αναζήτησα την αιτία, και με τη χάρη του Θεού διαπίστωσα ότι είναι δίκαιη και εύλογη, και αρμόζει στην παρούσα εορτή. Ποια είναι λοιπόν η αιτία; Τελούμε ανάμνηση του Σταυρού· και Εκείνος που σταυρώθηκε, σταυρώθηκε έξω από την πόλη· γι' αυτό και μας οδήγησαν έξω από την πόλη. Διότι, όπως λέει, τα πρόβατα ακολουθούν τον ποιμένα· όπου βρίσκεται ο βασιλιάς, εκεί είναι και οι στρατιώτες· και όπου είναι το πτώμα, εκεί μαζεύονται και οι αετοί. Βρισκόμαστε έξω από την πόλη για αυτόν τον λόγο· μάλλον όμως ας αποδείξουμε πρώτα ότι αυτός είναι ο λόγος, μέσα από τις θείες Γραφές. Διότι, για να μη νομίσετε ότι αυτό αποτελεί δικό μας στοχασμό, σας παρουσιάζω ως μάρτυρα τον Παύλο. Τι λέει λοιπόν εκείνος περί των θυσιών;

Έχοντας, λοιπόν, αυτά υπόψη, αγαπητοί, ας ρυθμίσουμε τον βίο μας, ας επιδεικνύουμε πολλή φροντίδα για τους αδελφούς μας και ας διατηρούμε την ενότητά μας με αυτούς. Σε αυτό άλλωστε μας παρακινεί εκείνη η φοβερή και φρικτή θυσία, η οποία μας προστάζει να την προσεγγίζουμε προπαντός με ομόνοια και θερμή αγάπη, και, αφού γίνουμε από τώρα αετοί, να πετάξουμε έτσι προς τον ίδιο τον ουρανό. Διότι, όπως λέει, «όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν και οι αετοί»· και ονομάζει «πτώμα» το σώμα, εξαιτίας του θανάτου. Επειδή, εάν δεν είχε πέσει Εκείνος νεκρός, εμείς δεν θα είχαμε αναστηθεί. Κάνει δε λόγο για αετούς, για να δείξει ότι όποιος προσέρχεται σε αυτό το σώμα πρέπει να έχει υψηλό φρόνημα, να μην έχει κανέναν δεσμό με τη γη, ούτε να σύρεται και να έρπει κάτω, αλλά να πετάει διαρκώς προς τα άνω, να ατενίζει τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, και να διαθέτει οξυδερκές το βλέμμα της διανοίας. Διότι αυτή η τράπεζα προορίζεται για αετούς, και όχι για κολοιούς. Αυτοί, λοιπόν, που τώρα μεταλαμβάνουν επαξίως, θα Τον προϋπαντήσουν και τότε που θα κατεβαίνει από τους ουρανούς, όπως ακριβώς εκείνοι που προσέρχονται αναξίως θα υποστούν τα έσχατα δεινά. Διότι, εάν δεν θα υποδεχόταν κανείς με προχειρότητα τον βασιλιά —και τι λέω τον βασιλιά;— ένα βασιλικό ένδυμα δεν θα το άγγιζε κανείς επιπόλαια με ακάθαρτα χέρια, έστω και αν βρισκόταν στην έρημο, έστω και αν ήταν μόνος, έστω και αν δεν ήταν κανένας παρών. Καίτοι το ένδυμα αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά νήματα σκωλήκων και σκόρων· και αν πάλι θαυμάζεις τη βαφή του, και αυτή δεν είναι παρά το αίμα ενός νεκρού ιχθύος· και όμως, παρά ταύτα, κανείς δεν θα τολμούσε να το αγγίξει με ρυπαρά χέρια.

Σε καλεί οπωσδήποτε η ανάγκη των υποθέσεών σου. Διότι, άραγε, γνωρίζεις καθόλου ότι έχεις υποθέσεις εκείνη την ώρα; Και θυμάσαι καθόλου ότι βρίσκεσαι πάνω στη γη; Και πώς δεν είναι αυτό γνώρισμα πέτρινης διάνοιας, το να νομίζεις εκείνη την ώρα ότι βρίσκεσαι στη γη, και όχι ότι πανηγυρίζεις μαζί με τους αγγέλους, μαζί με τους οποίους ανέπεμψες στον Θεό εκείνο το μυστικό μέλος, την επινίκια ωδή, «Άγιος, άγιος, άγιος»; Γι' αυτόν τον λόγο ο Χριστός μάς ονόμασε αετούς, λέγοντας: «Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν και οι αετοί», ώστε να βαδίζουμε στους ουρανούς, ώστε να πετάμε ψηλά, ανυψούμενοι με τα φτερά του πνεύματος. Εμείς όμως σαν τα φίδια σερνόμαστε χάμω και τρώμε χώμα. Θέλετε να σας πω από πού δημιουργείται ο θόρυβος; Από το ότι δεν σας κλείνουμε πάντοτε τις θύρες, αλλά σας επιτρέπουμε να αναχωρείτε πριν από την τελική ευχαριστία· αυτό είναι δείγμα μεγάλης περιφρόνησης. Τι κάνεις, άνθρωπε; Ενώ είναι παρών ο Χριστός, ενώ παρίστανται οι άγγελοι, ενώ παρατίθεται η τράπεζα, εσύ τα εγκαταλείπεις και αναχωρείς; Όταν είσαι καλεσμένος σε δείπνο, δεν τολμάς να αναχωρήσεις πριν από τους φίλους σου. Θέλετε να σας πω τίνος το έργο πράττουν εκείνοι που αναχωρούν πριν από την ευχαριστία; Όταν κοινώνησε στο έσχατο δείπνο ο Ιούδας εκείνη την τελευταία νύχτα, ενώ όλοι οι άλλοι κάθονταν στο τραπέζι, αυτός σηκώθηκε βιαστικά και βγήκε έξω.

Ποιες ήταν λοιπόν οι τιμές που της αποδόθηκαν τότε από Εκείνον που νομοθέτησε να τιμώνται οι γονείς; Ένα θείο πρόσταγμα ωθούσε ταχύτατα προς την Ιερουσαλήμ –σαν ένα δίχτυ η νεφέλη– εκείνους που είχαν διασκορπιστεί σε ολόκληρη τη γη για την αλιεία των ανθρώπων με τις πολυαρμόνιες και ποικίλες γλώσσες του Πνεύματος, και οι οποίοι με το δίχτυ του Λόγου αλίευαν ζωντανούς τους ανθρώπους από τον βυθό της πλάνης προς την πνευματική και επουράνια τράπεζα του μυστικού δείπνου της ιερής πανδαισίας των πνευματικών γάμων του ουράνιου Νυμφίου, τους οποίους ο Πατέρας παραθέτει λαμπρά και κατεξοχήν βασιλικά για τον ισοδύναμο και ομοούσιο Υιό του· συγκεντρώνοντας και συναθροίζοντάς τους από τα πέρατα της γης σαν αετούς. Διότι, όπου υπάρχει το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί, όπως είπε η ίδια η Αλήθεια. Διότι, αν και αυτή η ρήση έχει ήδη ειπωθεί για τη δεύτερη, μεγάλη και επιφανή από τον ουρανό κάθοδο Εκείνου που τα είπε αυτά, εντούτοις δεν είναι άτοπο να παραληφθεί και εδώ, σαν άρτυμα του λόγου. Παραβρέθηκαν, λοιπόν, οι αυτόπτες μάρτυρες και υπηρέτες του Λόγου, έχοντας χρέος να υπηρετήσουν και τη μητέρα Του, και για να αντλήσουν από αυτήν την ευλογία σαν μια πολυτελή και υπερπολύτιμη κληρονομιά. Διότι σε ποιον άραγε υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, ότι αυτή είναι η πηγή της ευλογίας και η ανάβλυση όλων των αγαθών;

Όταν δε έλθει μέσα στη δόξα του, και όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί του, και κενωθεί ο ουρανός από τις χίλιες χιλιάδες και τις μύριες μυριάδες των αγγελικών στρατευμάτων, τα οποία θα προπορεύονται ως δορυφόροι του Βασιλέως της δόξης και θα τον συνοδεύουν και θα τον ακολουθούν και θα σαλπίζουν και θα ξυπνούν τους νεκρούς, και θα τους συγκεντρώνουν «εκ των τεσσάρων ανέμων, απ' άκρων ουρανών έως άκρων» της γης, και το σημείο του Υιού του Ανθρώπου θα αναφανεί ψηλά στον ουρανό προδηλώνοντας την έλευση του Βασιλέως, και ο ήλιος και η σελήνη μαζί με τα άστρα και όλα τα στοιχεία θα παύσουν, και το σκότος θα απωθηθεί, και θα φανεί ανέσπερο φως, και θα γίνει καινός ουρανός και καινή γη, «τότε θα καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού». Διότι τότε θα καθίσει όχι τοπικώς και φαινόμενος μόνο στον τόπο εκείνο, αλλά «όπως η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, έτσι θα είναι», λέγει, «και η παρουσία του Υιού του Ανθρώπου»· διότι η ταχύτητα της αστραπής, η λαμπρότητά της και το ότι δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη, φαίνονται σε όλα τα πέρατα της γης, με την οποία (αστραπή) παρομοιάστηκε και η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού· και «όπου βρίσκεται το σώμα», δηλαδή η θεία σάρκα Του, «εκεί θα συναχθούν οι αετοί», δηλαδή τα τάγματα των αγγέλων. Και θα καθίσει επί του θρόνου της δόξης Του ως περίβλεπτος και πολύφωτος ήλιος καταυγάζοντας τα πέρατα. «

Γι' αυτόν τον λόγο τους ονόμασε αετούς που συγκεντρώνονται γύρω από το πτώμα· «Διότι όπου είναι το πτώμα», λέει, «εκεί θα συγκεντρωθούν οι αετοί». Και πράγματι, θα μεταβούν από τη μία τράπεζα στην άλλη, από αυτήν που είναι ακόμη καλυμμένη προς εκείνη που είναι ήδη φανερωμένη, από τον άρτο στο πτώμα. Διότι τώρα, καθώς ζουν ακόμη την ανθρώπινη ζωή, ο Χριστός είναι γι' αυτούς άρτος· και πάσχα, επειδή διαβαίνουν από εδώ προς την επουράνια πόλη. Όταν όμως «ανανεώσουν τη δύναμή τους και βγάλουν φτερά σαν τους αετούς», όπως λέει ο θαυμαστός Ησαΐας, τότε θα καθίσουν πάνω στο ίδιο το πτώμα, το οποίο θα είναι απαλλαγμένο από καταπετάσματα.

Ματθ. 24, 28 Όπως ακριβώς τα σαρκοβόρα πτηνά σπεύδουν στα πεπτωκότα σώματα, έτσι και κατά την έλευση του Υιού του Ανθρώπου όλοι οι αετοί θα συναχθούν κοντά του, δηλαδή αυτοί που πετούν στα υψηλά και υπεράνω των επίγειων πραγμάτων.

Όλα αυτά είναι τύποι των πνευματικών και νοερών πραγμάτων. Διότι εξαιτίας της φοβερής καταχνιάς και των πικρών ανέμων ο νους είναι δεμένος, δεσμευμένος και άκαρπος, και όλοι οι λογισμοί είναι υποδουλωμένοι σε πολλή λύπη. Επειδή εκεί αναδύονται πολλοί διαλογισμοί ξένοι προς τη φύση, και κάθε κακός διαλογισμός προέρχεται από τον σατανά. Στον «καιρό» όμως της «επισκέψεως» του Αγίου Πνεύματος συντελείται μεγάλη μεταβολή και αλλαγή. Διότι ο νους αρχίζει να ανθίζει και να καρποφορεί πνευματικούς καρπούς από τη γη της καρδιάς, οι τρίβολοι, οι φραγμοί και οι πονηροί δαίμονες συντρίβονται από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Αρχίζει δε και η ίδια η καρδιά να κινείται, να δέχεται τον ουράνιο σπόρο και να καλλιεργείται από τον αληθινό γεωργό. Υπάρχει πολλή γαλήνη εκεί, πολλή ειρήνη, και μακάριοι είναι όσοι δέχθηκαν την επίσκεψη και καλλιεργήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα. Και όπως οι περιστερές, πετώντας γρήγορα προς τις θυρίδες, βρίσκουν τη φωλιά τους, έτσι και οι δίκαιοι τρέχουν προς τη δόξα του σώματος του Χριστού για την ανάπαυσή τους («διότι όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν και οι αετοί»). Σε Αυτόν ανήκει η δόξα.

«Διότι, όπως η αστραπή βγαίνει από την ανατολή και φαίνεται έως τη δύση, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου· διότι όπου βρίσκεται το πτώμα, εκεί θα συγκεντρωθούν οι αετοί.» Εάν έλθουν, λέει, οι απατεώνες, λέγοντας ότι, ήλθε ο Χριστός, αλλά είναι κρυμμένος στην έρημο, ή σε κάποια οικία, και στα απόκρυφα δωμάτια και στους εσωτερικούς χώρους αυτής, μην εξαπατηθείτε· διότι η παρουσία του Χριστού δεν έχει ανάγκη από κάποιον που θα την υποδείξει, αλλά θα είναι καταφανής σε όλους, όπως ακριβώς και η αστραπή. Διότι και αυτή είναι αιφνίδια, και σε όλους ολοφάνερη· έτσι λοιπόν και εκείνη θα είναι έκδηλη σε όλους όσους βρίσκονται μέσα στον κόσμο· διότι, δεν θα συμβεί όπως στην πρώτη παρουσία που μετέβαινε από τόπο σε τόπο, έτσι και στη δεύτερη, αλλά θα παρουσιαστεί εν ριπή οφθαλμού.