Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 24:3

Ο Αρ. είπε: Έτσι έχουν τα λεγόμενα. Ο Αθ. είπε: Εάν, λοιπόν, ο αρχιτέκτονας γνωρίζει πότε θα ολοκληρώσει την οικοδομή, και ο επιστήμονας άνθρωπος γνωρίζει από τον υπολογισμό των αριθμών πότε ολοκληρώνεται ο μήνας, και από την εμπειρία της κυκλικής τροχιάς γνωρίζει πότε γεμίζει η σελήνη και πότε φθίνει και χάνεται, και γνωρίζει σε ποιον καιρό συμπληρώνεται το έτος· πώς, λοιπόν, εμείς δεν θα λέγαμε ότι ο Κύριος Ιησούς, ο Οποίος δημιούργησε τον κόσμο και πρόκειται να τον φέρει στη συντέλειά του, γνωρίζει την ημέρα εκείνη; Διότι, εάν αγνοούσε, πώς, όταν ρωτήθηκε για τη συντέλεια τούτου του αιώνος και για τη δευτέρα παρουσία Του, θα μπορούσε να απαντήσει λέγοντας την αλήθεια; Διότι αποκλειστικό γνώρισμα όσων κατέχουν την αμιγή γνώση για όσα υπάρχουν ή συμβαίνουν, είναι να εκφράζουν την αλήθεια. Γι' αυτό και ο Σωτήρας, επειδή γνώριζε, φανέρωσε την αλήθεια όταν ρωτήθηκε. Διότι, όταν οι μαθητές τον ρώτησαν ποιο είναι το σημείο της παρουσίας του Κυρίου Ιησού και της συντέλειας τούτου του αιώνος, εκείνος αποκρίθηκε και είπε τα εξής: «Προσέχετε μήπως σας πλανήσει κανείς. Διότι πολλοί θα έλθουν στο όνομά μου, λέγοντας: Εγώ είμαι ο Χριστός, και θα πλανήσουν πολλούς».

Διότι φοβόταν μήπως, εκλαμβάνοντας επιφανειακά το ανάγνωσμα, πλανηθεί από την ορθή έννοια. Αλλά και οι μαθητές, θέλοντας να μάθουν τον χρόνο των λεγομένων, παρακαλούσαν τον Κύριο λέγοντας: Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά; Και ποιο θα είναι το σημείο της παρουσίας σου;

Διότι είναι γεγραμμένο: «έχοντας γίνει τόσο ανώτερος από τους αγγέλους»· διότι αυτό είναι αναγκαίο να εξετάσουμε πρώτα. Πρέπει δε, όπως αρμόζει και είναι αναγκαίο να πράττουμε σε όλη τη Θεία Γραφή, έτσι και εδώ, να κατανοούμε με πιστότητα τον χρόνο κατά τον οποίο μίλησε ο απόστολος, το πρόσωπο και το ζήτημα για το οποίο έγραψε, ώστε ο αναγνώστης, αγνοώντας αυτά ή κάποιο από αυτά, να μη βρεθεί εκτός του αληθινού νοήματος. Διότι, γνωρίζοντας το αυτό και εκείνος ο φιλομαθής ευνούχος, παρακαλούσε τον Φίλιππο λέγοντας: «Σε παρακαλώ, για ποιον μιλάει ο προφήτης; Για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλον;» Επειδή φοβόταν μήπως, αποδίδοντας το ανάγνωσμα σε λάθος πρόσωπο, απομακρυνθεί πλανημένος από το ορθό νόημα. Αλλά και οι μαθητές, θέλοντας να μάθουν τον χρόνο των όσων ελέχθησαν, παρακαλούσαν τον Κύριο λέγοντας: «Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά; Και ποιο θα είναι το σημείο της δικής σου παρουσίας;» Διότι και αυτοί, ακούγοντας από τον Σωτήρα τα περί του τέλους, ήθελαν να μάθουν και τον χρόνο, ώστε ούτε οι ίδιοι να πλανηθούν, αλλά να μπορέσουν να διδάξουν και τους άλλους. Έτσι λοιπόν, αφού έμαθαν, διόρθωσαν τους Θεσσαλονικείς που επρόκειτο να πλανηθούν. Όταν, λοιπόν, κάποιος κατέχει καλά τη γνώση αυτών των ζητημάτων, διατηρεί ορθή και υγιή την κατανόηση της πίστεως· εάν όμως κάποιος εκλάβει κάτι από αυτά λανθασμένα, τότε αμέσως εκπίπτει σε αίρεση.

Ματθ. 24, 1-3. Κάποιοι επεδείκνυαν στον Χριστό τα μεγαλοπρεπή έργα του ναού και τον στολισμό των αναθημάτων. Διότι νόμισαν ότι θα θαυμάσει μαζί τους τα όσα έβλεπαν, αν και ήταν Θεός και είχε ως θρόνο Του τον ουρανό. Εκείνος, όμως, παραβλέπει τον λόγο για αυτά και προανήγγειλε ότι εν καιρώ ο ναός θα καταρρεύσει εκ θεμελίων, καθώς η στρατιά των Ρωμαίων θα τον κατακρημνίσει και θα απαιτήσει από τον Ισραήλ την ποινή για την κυριοκτονία σε ολόκληρη την Ιερουσαλήμ. Διότι, βεβαίως, μετά τον σταυρό του Σωτήρος συνέβη να τα υποστούν αυτά, όμως εκείνοι δεν κατανοούσαν τη δύναμη των λεγομένων. Νόμισαν, λοιπόν, ότι Εκείνος διατύπωνε λόγους περί της συντελείας του αιώνος. Τον ρώτησαν, συνεπώς: «Πότε θα γίνουν αυτά, και ποιο θα είναι το σημείο» όταν πρόκειται να συμβούν;

Θα κατανοήσουμε λοιπόν τη χρησιμότητα της γνώσης του χρόνου, ακούγοντας τους αγίους αποστόλους να λένε στον Χριστό: «Πότε θα γίνουν αυτά, και ποιο είναι το σημείο της δικής σου παρουσίας;» Από την άλλη, επειδή αγνοούσαν τον χρόνο, ζημιώθηκαν ο Υμέναιος, ο Αλέξανδρος και οι οπαδοί τους, νομίζοντας ότι η ανάσταση είχε ήδη γίνει, και διαδίδοντας αυτό. Και το ότι η γνώση των προσώπων είναι αναγκαία και ωφέλιμη, θα το καταλάβουμε πάλι, όταν ο ευνούχος λέει στον Φίλιππο: «Σε παρακαλώ, για ποιον τα λέει αυτά ο προφήτης; Για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλον;» ή όπως όταν ο μακάριος Παύλος, θέλοντας να εισαγάγει το πρόσωπο του Σωτήρα, λέει: «Διότι εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκει σε άλλη φυλή. Επειδή είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριος ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα.» Το ότι επίσης είναι αναγκαίο να μην αγνοούμε το ίδιο το γεγονός, θα γίνει φανερό από το εξής. Διότι όταν οι προφήτες προαναγγέλλουν τα σχετικά με τον Σωτήρα, και ο ένας λέει: «Ιδού η παρθένος θα συλλάβει», και κάπου αλλού πάλι: «Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή», εάν αυτά δεν νοηθούν κυριολεκτικά ότι αφορούν τον Χριστό, ο νους θα απομακρυνθεί πολύ μακριά από την αλήθεια και θα εκπέσει από τα ευσεβή νοήματα. Είναι αναγκαία επομένως η προσεκτική εξέταση των όσων έχουν ειπωθεί.

Αλλά επειδή έπρεπε να γνωρίζουμε τα σημεία της συντέλειας και επειδή προσδοκούμε τον Χριστό, για να μην πεθάνουμε εξαπατημένοι και πλανηθούμε από τον ψευδή Αντίχριστο, κινούμενοι από θεία προαίρεση και κατ' οικονομίαν οι απόστολοι προσέρχονται στον αληθινό διδάσκαλο και λένε: πες μας, πότε θα γίνουν αυτά, και ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου και της συντέλειας του αιώνος. Προσδοκούμε να έρθεις πάλι, αλλά ο σατανάς μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός. Ασφάλισέ μας, λοιπόν, για να μην προσκυνήσουμε άλλον αντί για εσένα.

Σε αυτόν που υψώθηκε στον σταυρό προσήλθαν οι Απόστολοι λέγοντας: Ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου και της συντέλειας αυτού του αιώνα; Και αποκριθείς ο Ιησούς, τους είπε: Προσέχετε μήπως σας πλανήσει κανείς· διότι πολλοί θα έρθουν στο όνομά μου λέγοντας ότι εγώ είμαι ο Χριστός, και θα πλανήσουν πολλούς.

ΟΜΙΛΙΑ Θ΄. Σχετικά δε με τους χρόνους και τους καιρούς, αδελφοί, δεν έχετε ανάγκη να σας γράφουμε. Διότι οι ίδιοι γνωρίζετε με ακρίβεια ότι η ημέρα του Κυρίου, όπως ακριβώς ο κλέφτης τη νύχτα, έτσι έρχεται. Α΄. Τίποτα, καθώς φαίνεται, δεν είναι τόσο περίεργο και άπληστο για τη γνώση των αόρατων και των κρυμμένων, όσο η φύση των ανθρώπων. Αυτό δε συνηθίζει να της συμβαίνει, όταν έχει τη διάνοια ατελή και όχι ακόμη καταρτισμένη. Διότι και τα πιο ανώριμα από τα παιδιά δεν σταματούν να εξαντλούν και τους τροφούς και τους παιδαγωγούς και τους πατέρες με την πληθώρα των ερωτήσεων, στις οποίες δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά: «Πότε θα γίνει αυτό;» και «Πότε εκείνο;». Αυτό βέβαια συμβαίνει και από την καλομάθηση, και από το ότι δεν έχουν τίποτα να κάνουν. Πολλά λοιπόν βιάζεται από τώρα να μάθει και να κατανοήσει η διάνοιά μας, και μάλιστα τον καιρό της συντελείας. Και τι το θαυμαστό, αν εμείς παθαίνουμε κάτι τέτοιο; Αφού και οι ίδιοι εκείνοι οι άγιοι απόστολοι, περισσότερο από όλους, το έπαθαν αυτό, και πριν από το πάθος πλησίασαν τον Χριστό και του είπαν: «Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά και ποιο θα είναι το σημείο της δικής σου παρουσίας και της συντελείας του αιώνος;». Μετά δε το πάθος και την εκ νεκρών ανάσταση τού έλεγαν: «Πες μας, μήπως σε τούτο τον χρόνο θα αποκαταστήσεις τη βασιλεία στον Ισραήλ;»· και για τίποτα άλλο πριν από αυτό δεν τον ρωτούσαν.

Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να είναι μαζί με όλους σας. Δεν εννοεί τούτο, ότι δηλαδή αυτό είναι το σημάδι· διότι αυτό είναι επόμενο να το μιμηθούν και άλλοι, αλλά ότι γράφω τον χαιρετισμό με το δικό μου χέρι· όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα στην εποχή μας· διότι από την υπογραφή αποδεικνύεται η γνησιότητα των επιστολών εκείνων που τις στέλνουν. Τους παρηγορεί, επειδή ήταν σφόδρα καταπονημένοι από τα δεινά, εγκωμιάζοντάς τους τόσο από τα παρόντα όσο και από τα μελλοντικά· και προτρέποντάς τους τόσο με την κόλαση (των διωκτών τους) όσο και με την ανταπόδοση των αγαθών που έχουν ετοιμαστεί για αυτούς, αναπτύσσει το θέμα με μεγαλύτερη σαφήνεια, χωρίς μεν να αποκαλύπτει τον ίδιο τον καιρό, αλλά φανερώνοντας το σημείο του καιρού, δηλαδή τον αντίχριστο. Διότι τότε κυρίως αναπαύεται μια αδύναμη ψυχή, όχι εάν απλώς ακούσει, αλλά εάν μάθει κάτι περισσότερο. Και ο ίδιος ο Χριστός έδειξε πολλή φροντίδα για αυτό, όταν, καθισμένος στο όρος, εξηγούσε με ακρίβεια στους μαθητές όλα όσα αφορούσαν τη συντέλεια. Γιατί; Για να μην βρουν έδαφος εκείνοι που εισάγουν τους αντιχρίστους και τους ψευδοχρίστους.

4. Θέλετε να σας αποδείξω πάλι και από αλλού ότι οι άγιοι δεν μεριμνούν για τον εαυτό τους, ούτε φοβούνται μόνο για τα παρόντα, αλλά και για όσα πρόκειται να συμβούν στο μέλλον; Τον πλησίασαν, λέγει, οι μαθητές ενώ καθόταν στο όρος, άνθρωποι πλέον γερασμένοι και που μετά από λίγο χρόνο επρόκειτο να αναχωρήσουν από την παρούσα ζωή. Τι λοιπόν ρωτούν; Για τι αγωνιούν; Τι φοβούνται; Για ποια θέματα απευθύνουν την ερώτηση στον Διδάσκαλο; Άραγε για όσα αφορούν τη ζωή τους, ή για όσα αφορούν εκείνα τα χρόνια; Σε καμία περίπτωση. Αλλά, αφού τα προσπέρασαν όλα εκείνα, τι λένε; «Ποιο θα είναι το σημείο της παρουσίας σου και της συντέλειας του αιώνος;» Είδες και εκείνους να ρωτούν για τη συντέλεια του αιώνος και να φροντίζουν για τους μελλοντικούς ανθρώπους; Διότι οι απόστολοι δεν βλέπουν το δικό τους συμφέρον, αλλά των άλλων, και όλοι μαζί από κοινού και ο καθένας ξεχωριστά. Ο Πέτρος, λοιπόν, ο κορυφαίος του χορού, το στόμα όλων των αποστόλων, η κεφαλή εκείνης της ομήγυρης, ο προστάτης ολόκληρης της οικουμένης, το θεμέλιο της Εκκλησίας, ο θερμός εραστής του Χριστού· διότι λέγει [ο Κύριος], «Πέτρε, με αγαπάς περισσότερο από αυτούς;»

Αλλά να γνωρίζεις, ώστε να μάθεις ότι και ο μαθητής, όμοια με τον δάσκαλο, μεριμνά για τα μελλοντικά. Διότι, εάν δεν μεριμνούσε, δεν θα είχε επιδείξει φροντίδα παρόμοια με εκείνον. Έτσι πράττει και ο Χριστός· διότι, όταν προσήλθαν οι μαθητές, θέλοντας να μάθουν τα περί της συντελείας, τους λέει: «Πρόκειται να ακούσετε για πολέμους».

ΟΜΙΛΙΑ Ι΄. Εκείνες τις ημέρες έρχεται ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, κηρύττοντας στην έρημο της Ιουδαίας και λέγοντας: Μετανοείτε, γιατί πλησίασε η βασιλεία των ουρανών. α΄. Σε ποιες «ημέρες εκείνες» αναφέρεται; Διότι δεν εμφανίζεται τότε, όταν ο Ιησούς ήταν παιδί και ήλθε στη Ναζαρέτ, αλλά έπειτα από τριάντα χρόνια έρχεται ο Ιωάννης, όπως ακριβώς μαρτυρεί και ο Λουκάς. Πώς λοιπόν λέει, «Εκείνες τις ημέρες»; Είναι πάντοτε συνήθεια της Γραφής να χρησιμοποιεί αυτόν τον τρόπο· όχι μόνο όταν αναφέρει τα γεγονότα που συμβαίνουν στον αμέσως επόμενο χρόνο, αλλά και όταν πρόκειται για εκείνα που θα πραγματοποιηθούν πολλά χρόνια αργότερα. Έτσι βέβαια συνέβη και όταν, ενώ εκείνος καθόταν στο όρος των Ελαιών, τον πλησίασαν οι μαθητές και ζητούσαν να μάθουν για την παρουσία του και για την άλωση των Ιεροσολύμων· καίτοι γνωρίζετε πόσο μεγάλο είναι το χρονικό διάστημα ανάμεσα στις δύο αυτές εποχές. Αφού δηλαδή μίλησε για την καταστροφή της μητρόπολης και ολοκλήρωσε τον σχετικό λόγο, και ενώ επρόκειτο να μεταβεί στον λόγο περί της συντέλειας, πρόσθεσε: «Τότε θα γίνουν και αυτά»· χωρίς να ταυτίζει χρονικά τα γεγονότα με τη λέξη «τότε», αλλά δηλώνοντας μόνο εκείνον τον καιρό κατά τον οποίο επρόκειτο να συμβούν αυτά. Αυτό ακριβώς κάνει και τώρα λέγοντας: «Εκείνες τις ημέρες». Διότι δεν έγραψε αυτή τη φράση για να δηλώσει τις αμέσως επόμενες ημέρες, αλλά εκείνες κατά τις οποίες επρόκειτο να συμβούν όσα ετοιμαζόταν να διηγηθεί. Και για ποιον λόγο, ρωτάει κάποιος, έπειτα από τριάντα χρόνια προσήλθε ο Ιησούς στο βάπτισμα;

«Δεν θα μείνει λίθος επί λίθου». Πώς λοιπόν, λέει κάποιος, έμεινε; Και τι σημαίνει αυτό; Διότι ούτε έτσι διαψεύστηκε η απόφαση. Είτε τα έλεγε αυτά για να υποδείξει την απόλυτη ερήμωση, είτε αναφερόταν ακριβώς σε εκείνον τον τόπο όπου βρισκόταν. Διότι υπάρχουν μέρη του τα οποία έχουν εξαφανιστεί μέχρι τα θεμέλια. Εκτός από αυτά, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και τούτο: ότι, με βάση όσα έχουν ήδη συμβεί, ακόμη και οι πιο φιλόνεικοι πρέπει να πειστούν και για τα υπολείμματα του ναού, ότι δηλαδή πρόκειται να καταστραφούν ολοκληρωτικά. Καθώς δε αυτός καθόταν στο όρος των Ελαιών, τον πλησίασαν οι μαθητές ιδιαιτέρως και του είπαν: «Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά; Και ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου και της συντέλειας του αιώνος;». Γι' αυτό τον πλησίασαν ιδιαιτέρως, επειδή επρόκειτο να ρωτήσουν για τέτοια ζητήματα. Διότι λαχταρούσαν να μάθουν την ημέρα της παρουσίας του, επειδή επιθυμούσαν σφόδρα να δουν εκείνη τη δόξα, η οποία αποτελεί την αιτία αναρίθμητων αγαθών. Και τον ρωτούν για δύο πράγματα: «Πότε θα γίνουν αυτά;», δηλαδή η καταστροφή του ναού, και «Ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου;». Ο Λουκάς, βέβαια, αναφέρει ότι το ερώτημα ήταν ένα, το σχετικό με τα Ιεροσόλυμα, επειδή οι μαθητές νόμιζαν ότι τότε θα συνέβαινε και η παρουσία του. Ο Μάρκος πάλι αναφέρει ότι δεν τον ρώτησαν όλοι για την καταστροφή των Ιεροσολύμων, αλλά ο Πέτρος και ο Ιωάννης, καθώς είχαν μεγαλύτερη παρρησία. Τι απαντά λοιπόν εκείνος; «Προσέχετε μήπως σας πλανήσει κανείς. Διότι πολλοί θα έρθουν στο όνομά μου, λέγοντας: Εγώ είμαι ο Χριστός, και θα πλανήσουν πολλούς».

Μεγάλος δε ήταν ο αγώνας και πολύς ο πόθος των μαθητών να ακούσουν από τον διδάσκαλο τα σημεία περί της συντελείας. Διότι, όπως πολλές φορές ακούσατε το Ευαγγέλιο να λέει, ενώ ο Ιησούς καθόταν στο όρος των Ελαιών, τον πλησίασαν οι μαθητές του ιδιαιτέρως λέγοντας: Πες μας, ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος. Παρατήρησε τη σοφία και τη σύνεση των μαθητών. Όταν ήθελαν να ρωτήσουν κάτι σπουδαίο, δεν τον πλησιάζουν όλοι, αλλά κατ' ιδίαν, και λένε: Πες μας, Δέσποτα, και πες μας, αγαθέ· πες μας, καρδιογνώστα· πες μας, εσύ που γνωρίζεις τα έσχατα και τα αρχαία· πες μας, εσύ που γνωρίζεις τα πάντα πριν από τη δημιουργία τους· πες μας, εσύ ο Δημιουργός των αιώνων· πες μας, εσύ ο Πατέρας του μέλλοντος αιώνος· πες μας, ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος, όταν πρόκειται να έλθεις για να κρίνεις ζωντανούς και νεκρούς όλης της οικουμένης· όταν θα καταργήσεις κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη· όταν θα γονατίσει ενώπιόν σου κάθε γόνυ επουρανίων, και επιγείων και καταχθονίων· Πες μας, ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου, ώστε και εμείς να διδάξουμε σε όλα τα έθνη την παράδοξη παρουσία σου. Ο δε Κύριος τους είπε: Προσέχετε μην πλανηθείτε· διότι πολλοί θα έλθουν στο όνομά μου, λέγοντας, ότι εγώ είμαι ο Χριστός.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΔ'. Περί της συντελείας, της ημέρας και της ώρας. «Και εξερχόμενος ο Ιησούς, αναχωρούσε από το ιερό, και τον πλησίασαν οι μαθητές του για να του δείξουν τα οικοδομήματα του ιερού. Ο δε Ιησούς τους είπε: Τα βλέπετε όλα αυτά; Αλήθεια σας λέω, δεν θα αφεθεί εδώ λίθος επί λίθου, που να μην καταστραφεί.» Εξερχόμενος από το ιερό, έδειξε ότι θα απομακρυνθεί από τους Ιουδαίους. Και όπως ακριβώς είπε ότι «Αφήνεται σε εσάς ο οίκος σας έρημος», έτσι ακριβώς και πράττει. Και προλέγει την κατάλυση του ναού στους μαθητές· διότι επειδή εκείνοι είχαν γήινο φρόνημα, είχαν εντυπωσιαστεί από την ομορφιά των οικοδομημάτων και ήταν σαν να έδειχναν στον Χριστό λέγοντας: Δες ποιου οίκου την ομορφιά αφήνεις έρημη. Τους απομακρύνει λοιπόν από το να προσηλώνονται στα επίγεια και τους παραπέμπει στην άνω Ιερουσαλήμ, λέγοντας: «Δεν θα μείνει εδώ λίθος επί λίθου»· και το είπε αυτό, υποδηλώνοντας την παντελή καταστροφή της οικοδομής, και χρησιμοποιώντας υπερβολή στον λόγο. «Ενώ δε αυτός καθόταν στο όρος των Ελαιών, τον πλησίασαν οι μαθητές του ιδιαιτέρως, λέγοντας:

«Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά, και ποιο είναι το σημείο της δικής σου παρουσίας, και της συντέλειας του αιώνος;» Τον πλησιάζουν ιδιαιτέρως, επειδή επρόκειτο να τον ρωτήσουν για σπουδαία ζητήματα. Διότι ρωτούν για δύο πράγματα: Πότε θα γίνουν αυτά, δηλαδή η καταστροφή του ναού και η άλωση της Ιερουσαλήμ, και το άλλο, Ποιο είναι το σημείο της παρουσίας σου; «Και αποκρινόμενος ο Ιησούς τούς είπε: Προσέχετε μήπως σας πλανήσει κανείς. Διότι πολλοί θα έρθουν στο όνομά μου λέγοντας: Εγώ είμαι ο Χριστός, και θα πλανήσουν πολλούς.» Πολλοί, λέει, θα έρθουν ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους Χριστούς· διότι και ο Δοσίθεος ο Σαμαρείτης έλεγε ότι, Εγώ είμαι ο προφήτης που προαναγγέλθηκε από τον Μωυσή· και ο Σίμων επίσης ο Σαμαρείτης ονόμαζε τον εαυτό του μεγάλη δύναμη του Θεού. «Πρόκειται δε να ακούσετε για πολέμους και φήμες πολέμων· προσέχετε να μην ταράζεστε, διότι πρέπει να γίνουν όλα αυτά, αλλά δεν είναι ακόμη το τέλος· διότι θα εγερθεί έθνος εναντίον έθνους και βασίλειο εναντίον βασιλείου, και θα υπάρξουν πείνες και λοιμοί, και σεισμοί κατά τόπους· όλα δε αυτά είναι αρχή ωδίνων.» Ως πολέμους εννοεί αυτούς των Ρωμαίων στα Ιεροσόλυμα. Και δεν λέει μόνο ότι θα γίνουν πόλεμοι, αλλά και πείνες και λοιμοί, αποδεικνύοντας ότι η οργή εναντίον των Ιουδαίων θα είναι θεόσταλτη. Διότι τους μεν πολέμους θα μπορούσε κάποιος να πει ότι γίνονται από την κακία των ανθρώπων· τις πείνες όμως και τους λοιμούς από πουθενά αλλού παρά εξάπαντος από τον Θεό.

Εξάλλου, έχει καταγραφεί ιστορικά ότι ο Αίλιος Αδριανός κατέσκαψε την πόλη και τον ναό εκ θεμελίων, ώστε να εκπληρωθεί επί των ημερών του και τούτο, το να μην μείνει λίθος επί λίθου. Και ενώ Εκείνος καθόταν στο όρος των Ελαιών, τον πλησίασαν ρωτώντας τον: Πότε θα γίνουν αυτά; Δηλαδή, πότε θα συντελεστούν τα γεγονότα που αφορούν την Ιερουσαλήμ;