Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 24:40

Διότι φοβάμαι εκείνον που είπε: «Δύο θα βρίσκονται στο χωράφι, ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος αφήνεται. Δύο θα βρίσκονται στον μύλο, η μία παραλαμβάνεται και η άλλη αφήνεται.» Και επειδή από κτίσεως κόσμου κοιμούνται οι άνθρωποι, και βρίσκονται πολλές φορές τα σώματα των αγίων και των αμαρτωλών μαζί σε ένα μνήμα, άραγε και κατά την ανάσταση θα αναστηθούν μαζί, όταν έλθουν οι εκλεκτοί σου άγγελοι για να αναστήσουν όλους τους δικαίους, ή όχι; Ή μήπως μόνο οι εκλεκτοί; Και γι' αυτό τον λόγο εγώ, επειδή φοβάμαι, παρακαλώ μέσω του θεράποντός σου, όπως έδειξες ότι κοιμόμαστε μαζί σε μία θήκη, έτσι να δείξεις ότι και θα μας αναστήσεις μαζί.

Ματθ. 24, 40 Δες ότι ο λόγος χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο τάγματα, σε εκείνους που σώζονται και σε εκείνους που χάνονται. Και για όσους μεν σώζονται λέει ότι «παραλαμβάνονται», για όσους δε χάνονται ότι «αφήνονται», δηλαδή αποδοκιμάζονται. Ως «αγρό» εδώ πρέπει να εννοήσουμε τον κόσμο, όπου «εκείνος μεν που σπέρνει στο πνεύμα θερίζει ζωή αιώνια, εκείνος δε που σπέρνει στη σάρκα, φθορά». Με αυτές δε που «αλέθουν» παρομοιάζει τους δασκάλους, οι οποίοι, αναλύοντας κατά κάποιον τρόπο τις γραφικές έννοιες, προσφέρουν τα θεία λόγια ώστε να γίνονται εύκολα αποδεκτά και κατανοητά στους ανθρώπους· διότι και ο νόμος που προστάζει να μην λαμβάνεται ως ενέχυρο ο μύλος ή η μυλόπετρα, για να μην εμποδίσει κάποιος, παίρνοντας τα εργαλεία της τροφής, όσους τρέφονται μέσω αυτών, αινιγματωδώς υποδηλώνει τους δασκάλους.

Σχετικά με το «δύο θα βρίσκονται στο χωράφι». Άκουσες ότι δύο θα βρίσκονται στο χωράφι, ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος αφήνεται· δύο γυναίκες θα αλέθουν στον μύλο, η μία παραλαμβάνεται και η άλλη αφήνεται· και δύο πάνω στη στέγη, και τα λοιπά. Και αυτοί μεν που βρίσκονται πάνω στη στέγη είναι εκείνοι που κατέχουν υψηλά αξιώματα, κριτές και άρχοντες και βασιλείς και δυνάστες. Διότι υπάρχει δίκαιος κριτής, υπάρχει και άδικος. Ο μεν δίκαιος παραλαμβάνεται μακριά από τη φωτιά, ενώ ο άδικος αφήνεται. Εκείνοι δε που βρίσκονται στο χωράφι, δηλαδή σε αυτόν τον κόσμο, είναι οι αγρότες και οι απλοί άνθρωποι και οι ελάχιστοι ως προς την καταγωγή και τον πλούτο. Ένδοξοι και άδοξοι. Οι μεν δίκαιοι, οι δε άδικοι. Και οι μεν δίκαιοι παραλαμβάνονται, ενώ οι άδικοι αφήνονται στη φωτιά. Αυτές δε που αλέθουν είναι το πλήθος των γυναικών, αλλά εν μέρει και οι ψυχές που δέχθηκαν δουλικό ζυγό και ολοκλήρωσαν τη ζωή τους μέσα σε αδυναμία.

βʹ. Όταν, λοιπόν, γίνουν αυτά, τότε θα ακουστεί και η φωνή του αρχαγγέλου, ο οποίος θα προστάζει και θα φωνάζει στους αγγέλους, και οι σάλπιγγες, ή μάλλον ο ήχος των σαλπίγγων. Ποιος τρόμος άραγε, ποιος φόβος θα κυριεύσει εκείνους που θα απομένουν πάνω στη γη; Διότι μία αρπάζεται και μία εγκαταλείπεται· και ένας παραλαμβάνεται και ένας αφήνεται. Ποια θα είναι η κατάσταση της ψυχής εκείνων, όταν θα βλέπουν άλλους μεν να αναλαμβάνονται, τους εαυτούς τους δε να εγκαταλείπονται; Άραγε δεν θα μπορέσουν αυτά να τους συγκλονίσουν πιο φοβερά από κάθε κόλαση; Ας υποθέσουμε, λοιπόν, τώρα νοερά ότι αυτό είναι ήδη παρόν. Διότι, αν ένας αιφνίδιος θάνατος, ή οι σεισμοί των πόλεων και οι απειλές ταράζουν τόσο τις ψυχές μας· όταν δούμε τη γη να σχίζεται και να γεμίζει από όλα εκείνα, όταν ακούσουμε τις σάλπιγγες, όταν ακούσουμε τη φωνή του αρχαγγέλου να είναι πιο ηχηρή από κάθε σάλπιγγα, όταν δούμε τον ουρανό να αναδιπλώνεται, όταν δούμε να έρχεται ο ίδιος ο Βασιλιάς των πάντων, ο Θεός, ποια άραγε θα είναι η κατάσταση της ψυχής μας; Ας φρίξουμε, παρακαλώ, και ας φοβηθούμε, σαν να γίνονται ήδη αυτά· ας μην παρηγορούμε τους εαυτούς μας με την αναβολή· διότι, όταν κάτι πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, η αναβολή δεν ωφελεί σε τίποτα. Πόσος τρόμος; Πόσος φόβος θα υπάρχει τότε; Είδατε ποτέ αυτούς που οδηγούνται στον θάνατο; Ποια νομίζετε ότι είναι η κατάσταση της ψυχής τους, καθώς βαδίζουν τον δρόμο μέχρι την πύλη; Πόσων θανάτων δεν είναι χειρότερη; Τι δεν θα επέλεγαν και να πράξουν και να πάθουν, ώστε να απαλλαγούν από εκείνη την καταχνιά και το σκοτεινό νέφος;

Μετά τα όσα ελέχθησαν, αποδεικνύει και το εξής, ότι δηλαδή και τα προηγούμενα ο ίδιος τα έχει κάνει. Έπειτα παραθέτει πάλι άλλο σημείο, με όλα δε αυτά καθιστά ολοφάνερο ότι δεν αγνοεί την ημέρα εκείνη. Ποιο είναι λοιπόν το σημείο; «Τότε δύο θα βρίσκονται στον αγρό· ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος αφήνεται. Δύο γυναίκες θα αλέθουν στον μύλο· η μία παραλαμβάνεται και η άλλη αφήνεται. Γρηγορείτε λοιπόν, διότι δεν γνωρίζετε ποια ώρα έρχεται ο Κύριός σας». Όλα δε αυτά αποτελούν και αποδείξεις της δικής του γνώσης, αλλά και σκοπό έχουν να τους αποτρέψουν από την ερώτηση. Διότι γι' αυτό ανέφερε και τις ημέρες του Νώε· γι' αυτό είπε και ότι δύο θα βρίσκονται στο κρεβάτι, φανερώνοντας με αυτό ότι τόσο απροσδόκητα θα έλθει, ενώ εκείνοι θα είναι εντελώς αμέριμνοι· το ίδιο ισχύει και με το «δύο γυναίκες θα αλέθουν», το οποίο και αυτό αφορά ανθρώπους που δεν ανησυχούν. Επιπλέον, φανερώνει ότι και δούλοι και κύριοι παραλαμβάνονται και αφήνονται, και όσοι ζουν με ανέσεις και όσοι μοχθούν, και από τούτο το αξίωμα και από εκείνο· όπως ακριβώς λέει στην Παλαιά Διαθήκη: «Από αυτόν που κάθεται στον θρόνο μέχρι την αιχμάλωτη που βρίσκεται στον μύλο». Επειδή δηλαδή είχε πει ότι οι πλούσιοι σώζονται δύσκολα, αποδεικνύει ότι ούτε αυτοί χάνονται πάντοτε, ούτε όλοι ανεξαιρέτως οι φτωχοί σώζονται, αλλά και από τους μεν και από τους δε, άλλοι σώζονται και άλλοι χάνονται. Μου φαίνεται δε ότι υποδηλώνει πως η Παρουσία του θα γίνει μέσα στη νύχτα. Διότι αυτό αναφέρει και ο Λουκάς.

Άραγε δεν ντραπήκατε; Άραγε δεν φρίξατε; Άραγε δεν προτιμούμε πολλές φορές να πεθάνουμε, παρά να φανερωθεί ένα κρυφό μας σφάλμα ενώπιον σεβαστών φίλων; Πώς, λοιπόν, θα αισθανθούμε τότε, όταν ενώπιον όλων των αγγέλων και όλων των ανθρώπων φανερωθούν οι αμαρτίες μας και σταθούν μπροστά στα μάτια μας; Διότι λέγει: «Θα σε ελέγξω και θα παρατάξω μπροστά στο πρόσωπό σου τις αμαρτίες σου». Εάν όμως, ενώ το γεγονός δεν είναι ακόμη παρόν, αλλά απλώς παρουσιάζεται υποθετικά και περιγράφεται με λόγια, καταστρεφόμαστε από τη συνείδησή μας, τι θα κάνουμε όταν αυτό έλθει, όταν όλη η οικουμένη θα είναι παρούσα, όταν άγγελοι και αρχάγγελοι, όταν αρχές και εξουσίες, όταν οι σάλπιγγες θα ηχούν συνεχώς και αλλεπάλληλα, και θα λαμβάνει χώρα η αρπαγή των δικαίων πάνω στις νεφέλες, και ο μεγάλος κλαυθμός όσων αμάρτησαν; Ποιος, άραγε, φόβος θα κυριεύσει τότε όσους θα απομείνουν πάνω στη γη; Διότι, λέγει, η μία αρπάζεται και η άλλη αφήνεται· και ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος εγκαταλείπεται.

Διότι, μόλις αστράψει επάνω στις νεφέλες, θα συγκεντρώσει από παντού τα δικά Του μέλη, ως Θεός ανάμεσα σε θεούς, ωραίος κορυφαίος ενός ωραίου χορού. Και όπως ακριβώς τα αιωρούμενα βάρη, όταν κοπούν τα δεσμά που τα συγκρατούν, πέφτουν προς τη γη και αμέσως αναζητούν τον κεντρικό τόπο τους, έτσι και τα σώματα των αγίων είναι μεν προσηλωμένα στη γη, παραμένοντας δεμένα και τυραννισμένα από τη φθορά, και γι' αυτό λέει «στενάζουμε μέσα στο σκήνωμά μας», όμως όταν φανερωθεί η ελευθερία, με ακατάσχετη ορμή κατευθύνονται προς τον Χριστό, αποκτώντας τον οικείο τους τόπο. Γι' αυτό ο Παύλος, δείχνοντας ότι η πορεία εκείνη είναι ασταμάτητη, ονομάζει το γεγονός αρπαγή: «Διότι θα αρπαγούμε», λέει, «μέσα σε νεφέλες σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα». Και ο Σωτήρας λέει ότι αυτοί θα παραληφθούν: «Διότι τότε», λέει, «δύο θα είναι στο χωράφι, ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος αφήνεται», υποδηλώνοντας με αυτό ότι τίποτα το ανθρώπινο δεν θα παρέμβει, ούτε καν από τους ίδιους, ώστε να υπάρξει περιθώριο για βραδύτητα, αλλά Εκείνος θα τους ελκύσει, Εκείνος θα τους αρπάξει, Αυτός που δεν είναι δυνατόν να υποδουλωθεί στον χρόνο.

Διότι όλα όσα έχει ο Πατέρας, ανήκουν στον Υιό. Και αφού ο Πατέρας έχει τη γνώση της ημέρας, άρα και ο Υιός την έχει. Αυτό δε γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο από το εξής: Πώς είναι δυνατόν να αγνοεί την ημέρα ο Υιός, στον οποίο είναι τόσο καλά γνωστά τα όσα θα προηγηθούν εκείνης της ημέρας; Διότι αυτός που μας οδήγησε μέχρι τα πρόθυρα, είναι ολοφάνερο ότι γνώριζε και τη θύρα, αλλά για το συμφέρον μας δεν την άνοιξε. Διότι δεν μας συμφέρει να γνωρίζουμε πότε θα έρθει η συντέλεια, ώστε να μην πέσουμε σε ραθυμία. Επειδή η άγνοια μας κρατά σε εγρήγορση. «Όπως ακριβώς ήταν οι ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Διότι, όπως ακριβώς στις ημέρες πριν από τον κατακλυσμό έτρωγαν και έπιναν, νυμφεύονταν και πάντρευαν, μέχρι την ημέρα που ο Νώε εισήλθε στην κιβωτό, και δεν κατάλαβαν τίποτα μέχρι που ήρθε ο κατακλυσμός και τους παρέσυρε όλους, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου». Προς επιβεβαίωση των αψευδών λόγων του, χρησιμοποιεί τα γεγονότα της εποχής του Νώε. Διότι όπως τότε κάποιοι χλεύαζαν την κατασκευή της κιβωτού, μέχρι που ήρθε η συμφορά και τους αφάνισε όλους, έτσι και τώρα κάποιοι χλευάζουν τα όσα λέγονται περί της συντέλειας. Αλλά ξαφνικά, λέγει, θα επέλθει ο όλεθρος. Και δείχνει ότι, όταν έρθει ο Αντίχριστος, η ηδονή θα κυριεύσει τους ανθρώπους, και θα ρέπουν προς γάμους και απολαύσεις με ακόμη μεγαλύτερη αυθάδεια, όπως ακριβώς και οι γίγαντες την εποχή του Νώε. «Τότε δύο θα βρίσκονται στον αγρό. Ο ένας παραλαμβάνεται, και ο άλλος εγκαταλείπεται».