Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 24:47

Κεφάλαιο ΚΔ'. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Ποιος άραγε είναι ο πιστός και συνετός δούλος, τον οποίο ο κύριος κατέστησε υπεύθυνο στην οικία του, για να τους δίνει την τροφή στον κατάλληλο καιρό; Μακάριος είναι ο δούλος εκείνος, τον οποίο ο κύριός του, όταν έλθει, θα τον βρει να πράττει έτσι. Αλήθεια σας λέω, ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του. Εάν όμως ο κακός εκείνος δούλος πει μέσα στην καρδιά του: Ο κύριός μου αργεί να έλθει, και αρχίσει να χτυπά τους συνδούλους του, και να τρώει και να πίνει μαζί με τους μέθυσους· θα έλθει ο κύριος του δούλου εκείνου σε ημέρα που δεν το περιμένει και σε ώρα που δεν γνωρίζει· και θα τον διχοτομήσει, και θα ορίσει το μερίδιό του μαζί με τους υποκριτές. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εσείς με αποκαλείτε, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, και ορθά λέτε· διότι είμαι. Εάν λοιπόν εγώ, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, έπλυνα τα πόδια σας, οφείλετε και εσείς να πλένετε τα πόδια ο ένας του άλλου. ΛΟΥΚΑΣ.

Μτ 24, 45-47 «Πιστός» μεν στις διδασκαλίες, «φρόνιμος» δε στο έργο και επιεικέστατος διαχειριστής των ομοδούλων· διότι ένας τέτοιος θα καταστεί μέτοχος ολόκληρης της βασιλείας του δεσπότη· διότι αυτό δηλώνει το «θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του». Δεν αναφέρει ποιος είναι αυτός, αλλά ομιλεί αόριστα, για να δείξει το σπάνιο και το πολύτιμο των ορθών διδασκάλων. Και ορθώς απαιτεί και τα δύο — διότι εάν απουσιάζει το ένα, το άλλο χωλαίνει.

«Αλήθεια σας λέω: μακάριος είναι ο δούλος εκείνος, τον οποίο ο Κύριός του, όταν έλθει, θα τον βρει να πράττει έτσι. Αλήθεια σας λέω, ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του.» Αυτό θα βρούμε να πράττουν οι διδάσκαλοι των Εκκλησιών, και προφανώς πριν από αυτούς οι άγιοι απόστολοι. Γράφει λοιπόν ο μακάριος Παύλος σε κάποιους: «Διότι επιθυμώ πολύ να σας δω, για να σας μεταδώσω κάποιο πνευματικό χάρισμα ώστε να στηριχθείτε.» Και οι ίδιοι αναφέρουν ότι έχουν λάβει παρηγοριά από τον Θεό, ο οποίος προφανώς τους αναπληρώνει με τα άνωθεν αγαθά και τους τρέφει πλουσιοπάροχα με τις χορηγίες του Πνεύματος. Επομένως, Ασήρ είναι ο Χριστός, ή όσοι πλούτισαν με τον Χριστό, των οποίων ο άρτος νοείται πλούσιος.

Μακάριος είναι εκείνος ο δούλος, τον οποίο, όταν έλθει ο κύριός του, θα τον βρει να πράττει έτσι. Αλήθεια σας λέγω, ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του. Εάν όμως πει ο οκνηρός δούλος στην καρδιά του, ότι ο κύριός μου καθυστερεί, και αρχίσει να χτυπά τους συνδούλους του, και να τρώει και να πίνει με τους μεθύσους, θα έλθει ο κύριος του δούλου εκείνου σε ημέρα που δεν τον περιμένει και σε ώρα που δεν γνωρίζει, και θα τον διχοτομήσει και θα ορίσει τη θέση του μαζί με τους υποκριτές. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των δοντιών. Ας τα αφήσουμε λοιπόν εμείς στον Κύριο και ας μην κρίνουμε τον σύνδουλό μας, τον οποίο έταξε ο κοινός Δεσπότης να διαχειρίζεται τις υποθέσεις. Διότι όλοι μας θα δώσουμε λόγο σε Αυτόν, και θα ανταποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τις πράξεις του.

Αλήθεια σας λέγω, ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του· διότι οικονόμησε επάξια τις υποθέσεις του με κρίση, γι' αυτό και δεν θα κλονιστεί ποτέ. Διότι λέγει το Άγιο Πνεύμα: αγαθός είναι ο άνθρωπος που σπλαχνίζεται και δανείζει· θα οικονομήσει τις υποθέσεις του με δίκαιη κρίση, διότι ποτέ δεν θα κλονιστεί· ο δίκαιος θα παραμείνει σε αιώνια μνήμη. Δεν θα φοβηθεί από κακή είδηση· η καρδιά του είναι έτοιμη να ελπίζει στον Κύριο. Η καρδιά του έχει στηριχθεί, δεν πρόκειται να φοβηθεί, μέχρις ότου δει την καταστροφή των εχθρών του. Σκόρπισε, έδωσε στους φτωχούς· η δικαιοσύνη του μένει στον αιώνα του αιώνος· η δύναμή του θα υψωθεί με δόξα. Ο αμαρτωλός θα το δει και θα οργιστεί· θα τρίξει τα δόντια του και θα λιώσει· η επιθυμία του αμαρτωλού θα χαθεί. Ο δίκαιος όμως θα μείνει σε αιώνια μνήμη, και δεν θα φοβηθεί από κακή είδηση. Και ποια είναι αυτή η κακή είδηση; Εγώ νομίζω ότι είναι το «ας απομακρυνθεί ο ασεβής, για να μη δει τη δόξα του Κυρίου», και το «αφού του δέσετε τα χέρια και τα πόδια, βγάλτε τον άχρηστο δούλο στο εξώτερο σκοτάδι», και το «φύγετε από εμένα οι καταραμένοι στο αιώνιο πυρ που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους αγγέλους του». Αντί γι' αυτά όμως ο δίκαιος θα ακούσει: «εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ, σε λίγα στάθηκες πιστός, σε πολλά θα σε καταστήσω κύριο· είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου».

Αλλά θα πει κάποιος: «Και πότε θα γίνουν αυτά; Σε ποιον καιρό ή χρόνο πρόκειται να αποκαλυφθεί ο πλάνος; Και ποια θα είναι η ημέρα της επιφανείας του Κυρίου;» Ζήτησαν να μάθουν αυτά από τον Κύριο ομοίως και οι μαθητές, αλλά απέκρυψε από αυτούς την ημέρα, για να καταστήσει και αυτούς και όλους σε εγρήγορση ενόψει των μελλόντων, ώστε πάντοτε να μεριμνούν και να προσδοκούν καθημερινά τον επουράνιο Νυμφίο, μήπως τυχόν, εξαιτίας της παρέλευσης μεγάλου χρόνου, αμελήσουν όσα έχουν προσταχθεί από αυτόν, και, επειδή αυτός «καθυστερεί», νυστάξουν οι άνθρωποι και εκπέσουν από την επουράνια ζωή. Διότι λέγει: «Γρηγορείτε, γιατί δεν γνωρίζετε ποια ημέρα ή ώρα έρχεται ο Κύριός σας, είτε αργά το βράδυ, είτε τα μεσάνυχτα, είτε το πρωί». Γι' αυτό λέγει: «Μακάριος είναι ο δούλος εκείνος, τον οποίο, όταν έλθει ο κύριός του, θα τον βρει να γρηγορεί. Αλήθεια σας λέω, ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του. Εάν όμως πει ο κακός δούλος στην καρδιά του: “Καθυστερεί να έλθει ο κύριός μου”, και αρχίσει να χτυπά τους υπηρέτες και τις υπηρέτριες, και να τρώει και να πίνει με τους μεθυσμένους, θα έλθει ο κύριός του σε ημέρα που δεν το περιμένει και σε ώρα που δεν γνωρίζει, και θα τον διχοτομήσει και θα ορίσει τη θέση του μαζί με τους απίστους. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων». «Γι' αυτό σας λέγω: Γρηγορείτε». Αυτά λοιπόν τα διακήρυξε στο Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Κύριός μας, διδάσκοντας τους μαθητές.

Διότι όσοι αγαπούν τη συντομία στα λόγια, όταν με συναντούσαν, με παρακαλούσαν να λυπηθώ την αδυναμία τους και να περιορίσω το μήκος των λεγομένων. Όταν, λοιπόν, σας βλέπω να δυσφορείτε, οδηγώ τον λόγο προς τη σιωπή· όταν όμως σας βλέπω να δυσφορείτε μεν, αλλά να μην αποχωρείτε, παρά να μένετε προσηλωμένοι επιθυμώντας μεγαλύτερη συνέχεια, επιθυμώ να διεγείρω τη γλώσσα μου. Βρίσκομαι σε αδιέξοδο από παντού. Τι να κάνω; Διότι εκείνος που υπηρετεί έναν κύριο και αναγκάζεται να υπακούει σε μία θέληση, μπορεί με ευκολία να αρέσει στον δεσπότη του και να μην αποτυγχάνει· εγώ όμως έχω πολλούς δεσπότες, καθώς αναγκάζομαι να υπηρετώ ένα τόσο μεγάλο πλήθος το οποίο έχει διαφορετικές απόψεις. Αυτά όμως τα είπα όχι επειδή δυσανασχετώ με τη δουλεία, μη γένοιτο, ούτε επειδή προσπαθώ να δραπετεύσω από την εξουσία σας. Διότι τίποτα δεν είναι για εμένα πιο τιμητικό από αυτήν τη δουλεία. Δεν υπερηφανεύεται τόσο ένας βασιλιάς για το διάδημα και την πορφύρα του, όσο εγώ τώρα καμαρώνω για τη δουλεία στη δική σας αγάπη. Διότι εκείνη μεν τη βασιλεία τη διαδέχεται ο θάνατος· αυτήν δε τη δουλεία, εάν εκπληρωθεί καλώς, την αναμένει η βασιλεία των ουρανών. Διότι μακάριος είναι ο πιστός και φρόνιμος δούλος, τον οποίο ο κύριός του κατέστησε υπεύθυνο να δίνει το σιτηρέσιο στους συνδούλους του. Αλήθεια σας λέω, θα τον καταστήσει κύριο σε όλα τα υπάρχοντά του.

Γι' αυτό, λοιπόν, πρώτα λέει το εξής: «Ποιος άραγε είναι ο πιστός και φρόνιμος δούλος, τον οποίο ο κύριός του θα καταστήσει υπεύθυνο στην οικία του, για να τους δίνει την τροφή στον κατάλληλο καιρό; Μακάριος είναι ο δούλος εκείνος, τον οποίο, όταν έλθει ο Κύριος, θα τον βρει να πράττει έτσι. Αλήθεια σας λέω, ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του». Μήπως και αυτό το λέει επειδή έχει άγνοια; Πες μου. Διότι αν, επειδή είπε: «Ούτε ο Υιός γνωρίζει», ισχυρίζεσαι ότι έχει άγνοια, τώρα που είπε: «Ποιος άραγε», τι θα μπορούσες να πεις; Ή μήπως θα πεις ότι αγνοεί και αυτό; Μη γένοιτο. Διότι ούτε κάποιος από τους παράφρονες δεν θα το έλεγε αυτό· αν και στη μία περίπτωση θα μπορούσε να υπάρχει κάποια δικαιολογία για να το πει κανείς, εδώ όμως δεν υπάρχει ούτε καν αυτό. Και τι γίνεται όταν λέει ρωτώντας: «Πέτρε, με αγαπάς;», ούτε αυτό το γνώριζε; Ή όταν λέει: «Πού τον έχετε βάλει;». Αλλά και ο Πατέρας θα βρεθεί να προφέρει τέτοια λόγια. Διότι και ο ίδιος λέει: «Αδάμ, πού είσαι;» και «Η κραυγή των Σοδόμων και της Γομόρρας πλήθυνε ενώπιόν μου. Θα κατέβω, λοιπόν, να δω, αν οι πράξεις τους ανταποκρίνονται στην κραυγή τους που φτάνει σε μένα· και αν όχι, για να το μάθω». Και αλλού λέει: «Ίσως άραγε να ακούσουν, ίσως άραγε να κατανοήσουν». Και στο Ευαγγέλιο λέει: «Ίσως θα σεβαστούν τον υιό μου»· τα οποία ήταν όλα λόγια άγνοιας.

Τον ονομάζει λοιπόν πιστό, διότι τίποτα δεν ιδιοποιήθηκε, ούτε σπατάλησε από τα αγαθά του Κυρίου άσκοπα και μάταια· και φρόνιμο, διότι γνώριζε να διαχειριστεί όπως πρέπει αυτά που του δόθηκαν. Διότι και από τα δύο έχουμε ανάγκη, και από το να μην ιδιοποιούμαστε τα αγαθά του Κυρίου, και από το να τα διαχειριζόμαστε ορθά. Εάν όμως το ένα λείπει, το άλλο χωλαίνει. Διότι, εάν μεν είναι κανείς πιστός και δεν κλέβει, αλλά τα καταστρέφει και τα δαπανά σε πράγματα ακατάλληλα, το έγκλημα είναι μεγάλο· εάν πάλι γνωρίζει να τα διαχειρίζεται καλά, αλλά τα ιδιοποιείται, πάλι η κατηγορία δεν είναι τυχαία. Ας τα ακούσουμε αυτά και εμείς που κατέχουμε χρήματα. Διότι δεν απευθύνεται μόνο στους διδασκάλους, αλλά και στους πλουσίους. Διότι και στους δύο εμπιστεύθηκε πλούτο· τον μεν αναγκαιότερο, στους διδασκάλους, τον δε μικρότερο, σε εσάς. Όταν λοιπόν οι διδάσκαλοι μοιράζουν απλόχερα τα μεγαλύτερα αγαθά, και εσείς δεν θέλετε ούτε στα μικρότερα να επιδείξετε μεγαλοψυχία, ή μάλλον ούτε καν μεγαλοψυχία, αλλά ευγνωμοσύνη (διότι δίνετε ξένα πράγματα), ποια θα είναι η απολογία σας; Αλλά προς το παρόν, πριν από την τιμωρία εκείνων που πράττουν τα αντίθετα, ας ακούσουμε την τιμή εκείνου που αποδεικνύεται άξιος. Διότι «αλήθεια σας λέω, θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα του τα υπάρχοντα». Τι θα μπορούσε να ισοδυναμεί με αυτήν την τιμή; Ποιος λόγος θα μπορέσει να παραστήσει την αξία, τη μακαριότητα, όταν ο Βασιλεύς των ουρανών, που κατέχει τα πάντα, πρόκειται να εγκαταστήσει έναν άνθρωπο υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά Του;

Ο Θεός λοιπόν και οι άγγελοι ήλθαν για τη δική σου σωτηρία. Διότι ο Βασιλεύς, ο Υιός του Βασιλέως, έκανε συμβούλιο με τον Πατέρα του, και απεστάλη ο Λόγος και, αφού ενδύθηκε σάρκα και απέκρυψε τη δική του θεότητα, ώστε μέσω του ομοίου να σώσει το όμοιο, παρέδωσε τη ζωή του επάνω στον σταυρό. Τόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο· επέλεξε ο αθάνατος να σταυρωθεί για εσένα. Βλέπε λοιπόν πώς «ο Θεός αγάπησε τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή του Υιό υπέρ αυτών»· «πώς δεν θα μας χαρίσει τα πάντα μαζί με αυτόν;» Και πάλι αλλού λέγει: «αλήθεια σας λέγω, θα τον καταστήσει κύριο επί πάντων των υπαρχόντων του». Δείχνει δε και αλλού ότι οι άγγελοι είναι λειτουργοί των αγίων. Διότι και ο Ηλίας, όταν ήταν στο όρος και ήλθαν εναντίον του οι αλλόφυλοι, ο υπηρέτης έλεγε: «πολλοί έρχονται εναντίον μας και εμείς είμαστε μόνοι»· τότε αποκρίνεται ο Ηλίας: «δεν βλέπεις στρατόπεδα και πλήθη αγγέλων μαζί μας ολόγυρα να μας βοηθούν;» Βλέπεις ότι ο Δεσπότης και τα πλήθη των αγγέλων συμπαρίστανται στους δούλους του. Πόση αξία λοιπόν έχει η ψυχή και πώς έχει τιμηθεί από τον Θεό, αφού ο Θεός και οι άγγελοι την επιζητούν για τη δική τους κοινωνία και για τη βασιλεία. Ο δε σατανάς και οι δυνάμεις του την επιζητούν για το δικό τους μέρος.

Κατήχηση ΝΘ'. Επί τη ευδοκία και κατά την απελευθέρωση, προς τους αδελφούς στα Τριπυλιανά. Αδελφέ και τέκνο Αθανάσιε, επειδή ευδόκησε ο Θεός να λάβουμε τη λύση του περιορισμού μας, όπως ήμασταν προετοιμασμένοι, αναχωρούμε για τον Σακκουδίωνα. Και πρώτον μεν δεόμαστε για τις προσευχές σας, ώστε να διασωθούμε κατά την ψυχή και το σώμα στην ξηρά και στη θάλασσα και σε όλα όσα πράττουμε και λέμε, να βρεθούμε να ενεργούμε σύμφωνα με την ευαρέσκεια του Κυρίου. Δεύτερον, σας υπενθυμίζουμε ότι δεν διακείμεθα απαθώς ούτε αμερίμνως για εσάς, αλλά στην ταπεινή μας ψυχή σας έχουμε διαρκώς στη σκέψη μας κάθε καιρό, και μάλιστα τώρα, διότι βρίσκεστε σε πολύ κόπο και σωματικό μόχθο εξαιτίας του παρόντος θέρους. Είθε λοιπόν να σας δυναμώσει ο Κύριος και Θεός, με την ευχή του πατέρα μου και πατέρα σας, και ως προς τον έσω και ως προς τον έξω άνθρωπο, ώστε να υπομείνετε γενναία αυτά που σας συμβαίνουν αοράτως και ορατώς. Και είναι πολλά αυτά. διότι ποιος θα μπορέσει να κατανοήσει τις πανουργίες του διαβόλου, τις παγίδες και τα σκάνδαλα; Να επαγρυπνείς λοιπόν με νήψη, τέκνο Αθανάσιε, και εσύ τέκνο Εφραίμ, ώστε να καθοδηγείτε συνετά και να κυβερνάτε θεοπρεπώς τους αδελφούς σας. Διότι το έργο δεν είναι μικρό, ούτε κατόρθωμα πολλών, αλλά λίαν σπάνιων ανθρώπων. «Διότι ποιος είναι», λέει, «εκείνος ο πιστός δούλος, τον οποίο, όταν τον βρει ο κύριός του, θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλο τον οίκο του;»

Ότι, εξίσου με εκείνον που δέχεται τη διακονία, και εκείνος που διακονεί οφείλει να έχει ένθερμο ζήλο κατά τη διακονία του. Εννοώ δηλαδή τον οικονόμο, τον βοηθό του οικονόμου, τον κελλάρη, τον μάγειρα, τον τραπεζοποιό και οποιονδήποτε άλλον έχει αναλάβει διακονία, ώστε να μην υποπέσει στην κατάρα Εκείνου που είπε: «Κατηραμένος είναι όποιος κάνει τα έργα του Κυρίου με αμέλεια», αλλά για να γίνει περισσότερο άξιος της επιδοκιμασίας του Κυρίου, ο οποίος έχει πει: «Ποιος άραγε είναι ο πιστός και φρόνιμος δούλος, τον οποίο ο κύριός του κατέστησε υπεύθυνο στους υπηρέτες του, για να τους δίνει την τροφή στον κατάλληλο καιρό; Μακάριος είναι ο δούλος εκείνος, που όταν επιστρέψει ο κύριός του, θα τον βρει να ενεργεί κατ' αυτόν τον τρόπο. Αλήθεια σας λέω, ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του». Είδες πόση και πόσο μεγάλη τιμή δίνει σε εκείνον που διακονεί σωστά; Επομένως, σε εκείνον που διακονεί κακώς θα εκδώσει την αντίθετη απόφαση. Γι' αυτό, σας παρακαλώ, αδελφοί, ο καθένας ας ασκεί με ευσυνειδησία τη διακονία που του έχει εμπιστευθεί, και μέσα από αυτήν ας δοξάζει τον Θεό και ας κατακτά τη δική του σωτηρία. Ο οικονόμος ας διευθετεί τις σωματικές ανάγκες δίνοντας στον καθένα αυτό που του αρμόζει, χωρίς να πράττει τίποτα με προσωποληψία ή με μεροληψία, αλλά με συμπάθεια και φιλαδελφία.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΡΛΒ΄ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ Αδελφοί και πατέρες, πληθαίνουν οι ειδήσεις του θανάτου που ακούμε από μακριά και από κοντά στον παρόντα καιρό, και μάλιστα για τους πνευματικούς μας αδελφούς και πατέρες. Έτσι λοιπόν, μας άφησε, μαζί με τους άλλους, και ο αδελφός Γρηγόριος, του οποίου και ο βίος ήταν αξιέπαινος και το τέλος μακάριο, εφόσον τελειώθηκε μέσα στον διωγμό υπέρ του Χριστού. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Πρέπει οπωσδήποτε να αναχωρήσουμε και εμείς από εδώ, μικροί και μεγάλοι, γέροντες και νέοι· διότι κοινό για όλους είναι το επιτίμιο του θανάτου, και άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα θα πεθάνει. Έπειτα, δεν αναλογιζόμαστε τι πρόκειται να υποστούμε, όταν θα χωρίζεται η ψυχή από το σώμα; Πώς λοιπόν θα αντέξουμε την παρουσία των αγγέλων, εάν δεν έχουμε ενδυθεί τα όπλα του φωτός; Πώς θα πορευθούμε εκείνη την οδό, εάν δεν παίρνουμε μαζί μας τα εφόδια της αιώνιας ζωής; Πώς θα υπερβούμε τον άρχοντα αυτού του κόσμου, για τον οποίο ο Κύριος έχει πει: «Έρχεται ο άρχοντας του κόσμου τούτου, και σε εμένα δεν έχει τίποτα»· εάν δεν έχουμε καταστεί ελεύθεροι από τα πάθη που μας υποδουλώνουν; «Μακάριος», λέει, «ο δούλος εκείνος, τον οποίο ο κύριός του, όταν έλθει, θα τον βρει να ενεργεί έτσι· αληθινά σας λέω, ότι θα τον ορίσει επιστάτη σε όλα τα υπάρχοντά του». Ιδού, η πιο επιθυμητή φωνή. «

«Μακάριος είναι εκείνος ο δούλος, τον οποίο, όταν έλθει ο κύριός του, θα τον βρει να πράττει με αυτόν τον τρόπο. Αλήθεια σας λέω ότι θα τον καταστήσει υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του.» Αναρωτιέται ο Κύριος ποιος θα είναι ο πιστός και φρόνιμος δούλος, τον οποίο κατέστησε ο κύριός του υπεύθυνο για την υπηρεσία του, για να δείξει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι σπάνιος και δυσεύρετος. Δύο πράγματα απαιτούνται από κάθε οικονόμο: πίστη και φρόνηση. Διότι, είτε είναι μεν πιστός και δεν κλέβει τίποτα, αλλά δεν είναι φρόνιμος, και σπαταλά μάταια τα χρήματα, είτε, ενώ τάχα είναι φρόνιμος, κλέβει ο ίδιος, δεν υπάρχει κανένα όφελος. Εκείνος, λοιπόν, που θα βρεθεί τότε πιστός και φρόνιμος, αυτός θα επιτύχει και τα τελειότερα, εννοώ δηλαδή τη βασιλεία των ουρανών. Διότι οι άγιοι θα γίνουν κληρονόμοι όλων των υπαρχόντων του Θεού. Πιστός και φρόνιμος δούλος είναι και κάθε δάσκαλος, ο οποίος στην κατάλληλη στιγμή δίνει την τροφή σε καθέναν από όσους διδάσκονται από αυτόν, όπως ο Παύλος, που άλλοτε τους πότιζε γάλα και άλλοτε τους δίδασκε σοφία, όντας και πιστός διάκονος, αυτός που προηγουμένως ήταν βλάσφημος, και φρόνιμος, επειδή δεν αγνοούσε τα σχέδια του εχθρού· αλλά και καθένας που έχει λάβει οτιδήποτε από τον Θεό, είτε χρήματα, είτε εξουσία, είτε αρχή, οφείλει να τα διοικεί και με πίστη και με φρόνηση, επειδή θα δώσει λόγο. «