Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:12

Πρόσφερε μύρο και αγάπη, και έλαβε τη συγχώρηση των οφλημάτων της. Διότι ο Σωτήρας, όντας Θεός προγνώστης, φανέρωσε τον πόθο της ψυχής της, καθιστώντας φανερά τα οφλήματα που προηγουμένως είχε διαπράξει η θαυμαστή αυτή γυναίκα. Αλλά πρώτα διακήρυξε τα οφλήματα, και έπειτα επεσήμανε την αγάπη, λέγοντας στους μαθητές: Γιατί ενοχλείτε τη γυναίκα; Διότι καλό έργο έπραξε σε εμένα. Τους φτωχούς τους έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν με έχετε πάντοτε. Διότι, χύνοντας αυτή το μύρο στο κεφάλι μου, το έκανε για τον ενταφιασμό μου. Αλήθεια σας λέω, όπου και αν κηρυχθεί το ευαγγέλιο αυτό σε όλο τον κόσμο, θα αναφερθεί και αυτό που έπραξε η ίδια, εις μνημόσυνόν της.

Αντιλαμβανόμενος το όμως ο Ιησούς, είπε: Γιατί ενοχλείτε τη γυναίκα; Διότι έκανε ένα καλό έργο σε εμένα. Τους φτωχούς άλλωστε τους έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν με έχετε πάντοτε. Διότι αυτή, χύνοντας τούτο το μύρο πάνω στο σώμα μου, το έπραξε για τον ενταφιασμό μου.

Και όμως, πόσοι βασιλιάδες έπραξαν πολλά και μεγάλα αγαθά στις πόλεις, και πέτυχαν νίκες σε πολέμους, και έστησαν πολλά τρόπαια, και διέσωσαν έθνη, και ανοικοδόμησαν πόλεις, και απέκτησαν αμέτρητα έσοδα· αλλά παρόλα αυτά, έχουν παραδοθεί στη σιωπή μαζί με τα δικά τους κατορθώματα. Και πολλές βασίλισσες και σπουδαίες γυναίκες, αν και ευεργέτησαν με αμέτρητους τρόπους τους υπηκόους τους, ούτε καν ονομαστικά δεν είναι γνωστές σε κανέναν. Αυτή όμως η ασήμαντη γυναίκα, που απλώς άδειασε λίγο έλαιο, δοξάζεται παντού στην οικουμένη, και τόσο μεγάλο πλήθος χρόνου δεν έσβησε τη μνήμη της, ούτε πρόκειται να τη σβήσει ποτέ· αν και ούτε το έργο της ήταν περιφανές· διότι τι σπουδαίο ήταν το να χύσει το έλαιο; Ούτε το πρόσωπό της ήταν επίσημο· διότι ήταν μια γυναίκα περιφρονημένη· ούτε οι μάρτυρες ήταν πολλοί· διότι το έπραξε ανάμεσα στους μαθητές· ούτε ο τόπος ήταν περίοπτος· διότι δεν εμφανίστηκε σε κάποιο θέατρο για να το πράξει αυτό, αλλά σε μια οικία, παρουσία μόνο δέκα ανθρώπων. Αλλά παρόλα αυτά, ούτε η ασημαντότητα του προσώπου, ούτε ο μικρός αριθμός των μαρτύρων, ούτε το αφανές του τόπου, ούτε τίποτε άλλο δεν μπόρεσε να εξαφανίσει τη μνήμη της· απεναντίας, η γυναίκα αυτή είναι τώρα πιο λαμπρή από όλες τις βασίλισσες και όλους τους βασιλιάδες, και κανένας χρόνος δεν παρέδωσε στη λήθη αυτό που συνέβη. Από πού προήλθε αυτό; Πες μου· ποιος το κατόρθωσε αυτό; Δεν ήταν ο Θεός, που δέχθηκε τότε την περιποίησή της, ο οποίος διέσπειρε παντού αυτή τη φήμη; Είναι λοιπόν αυτά τα πράγματα έργο ανθρώπινης δύναμης, πες μου, το να προαναγγέλλει κανείς τέτοια γεγονότα; Και ποιος λογικός άνθρωπος θα το έλεγε αυτό;

Ματθ. 26, 6-13 Αποδεικνύεται ότι η γυναίκα προσέρχεται στον Χριστό με πολλή και ανείπωτη πίστη, τόσο από το γεγονός ότι τον πλησίασε με απόλυτη ευλάβεια, όσο και από το ότι του προσέφερε το μύρο, από το ότι προσήλθε για τις αμαρτίες της και από το ότι ήλπιζε να λάβει την άφεση, θεωρώντας τον όχι ως απλό άνθρωπο, αλλά ως πολύ ανώτερο από την ανθρώπινη φύση.

Μτ 26, 6-13 Και επειδή ο καρδιογνώστης Θεός μας γνώριζε τη διάθεσή της, ανέχεται να περιχυθεί η κεφαλή Του με το μύρο που προσφέρθηκε και αποδέχεται την πράξη της γυναίκας, η οποία προήλθε από μια τέτοια διάθεση· διότι «καλό έργο», λέει, «έκανε»· διότι το έπραξε με καλή και θαυμαστή πρόθεση, έχοντας ως παραδείγματα τη «στήλη» την οποία άλειψε ο Ιακώβ για τον Θεό, καθώς και τα έλαια που προσφέρονταν στις θυσίες προς τον Θεό. Όμως, ο μεν Δεσπότης, ως παντογνώστης, αποδέχθηκε με αυτόν τον τρόπο την πράξη της γυναίκας. Οι μαθητές, από την άλλη, επειδή ως άνθρωποι έβλεπαν μόνο το φαινόμενο, δηλαδή την κένωση του μύρου, κατέκριναν αυτό που γινόταν, και μάλιστα όχι απλώς, αλλά λέγοντας ότι θα έπρεπε να πωληθεί και να δοθεί για την ευεργεσία των φτωχών· διότι αυτό είχαν διδαχθεί από τον Διδάσκαλο, ότι δηλαδή η ελεημοσύνη προς τους ενδεείς είναι κάτι που επιθυμεί διακαώς ο Θεός· διότι, λέει, «έλεος θέλω και όχι θυσία», και είχαν πρόσφατα ακούσει ότι για όσους ελεούν έχει ετοιμαστεί ως κληρονομιά η ουράνια βασιλεία, καθώς και μύρια άλλα.

Η αγανάκτηση, όμως, που προκλήθηκε με διάφορους τρόπους, δεν υποδαυλιζόταν από την ίδια σκέψη, αλλά του μεν Σίμωνα επειδή δεν φανταζόταν τίποτα το υψηλό για τον θεραπευτή και σωτήρα, του δε Ιούδα επειδή κυριευόταν από το πάθος της φιλαργυρίας, και των μαθητών επειδή είχαν κυριευθεί από το έλεος για τους φτωχούς, όχι σε βαθμό που να θέσουν την αγάπη και τον σεβασμό προς τον Δεσπότη σε δεύτερη μοίρα, αλλά επειδή γνώριζαν ότι και Εκείνος προτιμούσε το έλεος ακόμη και από τη θυσία· διότι λέει «έλεος θέλω και όχι θυσία». Εξάλλου, λόγω του σεβασμού τους προς τον δάσκαλο, θεωρούσαν φρικτό το ότι η γυναίκα τόλμησε να χύσει το μύρο στο κεφάλι του. Γι' αυτό και ο Ιησούς, αποτρέποντας τους μαθητές από την αγανάκτηση εναντίον της, λέει: «δεν έπραξε τίποτα το αυθάδες, αλλά έκανε ένα καλό έργο». Και αυτά μεν τα είπε προς τους καλοπροαίρετους από τους μαθητές, ενώ προς τον Ιούδα, φέρνοντας και πάλι στο μέσο με αινιγματικό τρόπο τη μελετώμενη προδοσία, λέει: «ρίχνοντας αυτό το μύρο στο σώμα μου, το έκανε για να με ενταφιάσει». Αγανακτείς, λέει, επειδή σπαταλήθηκε το μύρο; Πόσης αγανάκτησης θα έπρεπε να θεωρείς άξιο τον εαυτό σου, εσύ που μελετάς προδοσία και θάνατο και τάφο εναντίον του Δεσπότη και δασκάλου; Έχεις φροντίδα για τους φτωχούς; Και πώς επιδιώκεις τη σφαγή του άστεγου που δεν έχει ούτε πού να γείρει το κεφάλι του; Αυτόν για τον οποίο δεν προσφέρεις τίποτα από τα δικά σου, θεωρείς βαριά και ανυπόφορη τη συναναστροφή μαζί του;

Διότι, όταν κάποιος προσφέρει δώρο στον Θεό, μην τον αποτρέπεις, ούτε να κατακόπτεις την προθυμία του, αποπέμποντάς τον για να το μοιράσει στους φτωχούς, αλλά άφησέ τον να ολοκληρώσει την προσφορά του. Εάν, βεβαίως, κάποιος που το σκέφτεται σε χρησιμοποιήσει ως σύμβουλο για το εάν πρέπει να το δώσει στους φτωχούς ή να το προσφέρει στον Θεό, συμβούλευσέ τον να το δώσει στους φτωχούς· αφού, όμως, το έχει ήδη προσφέρει, είναι περιττό να τον αποτρέψεις· διότι πρέπει η τιμή προς τον Θεό να προκρίνεται απολύτως όλων, ακόμη και της ίδιας της ελεημοσύνης. Και να μη νομίσεις, επειδή ο Χριστός από φιλανθρωπία αναδέχεται στο πρόσωπό Του το έλεος, ότι πρέπει να καταφρονείς τον Θεό και να ασκείς μόνο την ελεημοσύνη· επειδή, αν ήταν έτσι, θα έπρεπε λοιπόν και να ιεροσυλούμε και με τα κλοπιμαία να κάνουμε ελεημοσύνη. Αλλά δεν ισχύει αυτό· για να καταλάβεις ότι δεν είναι το ίδιο το να ελεείς τους φτωχούς με το να τιμάς και να υπηρετείς τον ίδιο τον Χριστό, άκου: «Διότι τους φτωχούς», λέει, «τους έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν με έχετε πάντοτε». Βλέπεις, λοιπόν, πώς άλλο είναι το να υπηρετείς τον Χριστό, και άλλο το να ελεείς τους φτωχούς, έστω κι αν από φιλανθρωπία ο Χριστός αναδέχεται στο πρόσωπό Του αυτά που γίνονται για τους πένητες. «Διότι αυτή, χύνοντας αυτό το μύρο στο σώμα μου, το έκανε για τον ενταφιασμό μου. Αλήθεια σας λέω, όπου κι αν κηρυχθεί αυτό το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο, θα αναφερθεί και αυτό που έκανε αυτή, εις ανάμνησίν της».