Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:20

Όταν βράδιασε, παρακάθισε σε δείπνο μαζί με τους δώδεκα μαθητές· και ενώ έτρωγαν, τους είπε: «Σας λέω ότι ένας από εσάς θα με παραδώσει». Και επειδή λυπήθηκαν πάρα πολύ, άρχισε ο καθένας τους να του λέει: «Μήπως είμαι εγώ, Κύριε;» ΠΡΑΞΕΙΣ. Και ακούστηκε φωνή προς αυτόν: «Σήκω, Πέτρε, σφάξε και φάε». Ο δε Πέτρος είπε: «Σε καμία περίπτωση, Κύριε· διότι ποτέ δεν έφαγα τίποτα το κοινό ή ακάθαρτο».

Αφού εκτελέστηκαν αυτά με αυτόν τον τρόπο, θα ήταν λογικό να θεωρήσουμε ότι το πρόσωπο που ομιλεί στον ψαλμό δεν είναι άλλο από τον Σωτήρα μας, ο οποίος προνοώντας καταξίωσε η προσευχή που ανέπεμψε προς τον Πατέρα κατά τον καιρό του πάθους να καταγραφεί μέσω του Αγίου Πνεύματος, προφητεύοντας όσα επρόκειτο να συμβούν στον ίδιο. Λέει λοιπόν: «Θεέ, μην αποσιωπήσεις την αίνεσή μου», παρακαλώντας να μην κατασιγαστεί η διδασκαλία που παραδόθηκε από αυτόν στους μαθητές του και η αίνεση της Καινής Διαθήκης, αλλά να παραμείνει στη ζωή για ολόκληρο τον μετέπειτα αιώνα. «Στόμα αμαρτωλού και στόμα δόλιου» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κυρίως αυτό του Ιούδα, ο οποίος, αφού πήγε στους αρχιερείς, τους είπε: «Τι θέλετε να μου δώσετε, και εγώ θα σας τον παραδώσω; Εκείνοι δε του μέτρησαν τριάντα στατήρες. Και από τότε αναζητούσε ευκαιρία για να τους τον παραδώσει». Έχοντας λοιπόν συμφωνήσει τέτοια εναντίον του, ήταν ένας από εκείνους που αργότερα παρακάθονταν μαζί του στο συμπόσιο του Πάσχα, όταν και ο ίδιος ο Σωτήρας μας «καθόταν στο τραπέζι μαζί με τους δώδεκα, και ενώ έτρωγαν είπε: αλήθεια, αλήθεια σας λέω, ότι ένας από εσάς θα με παραδώσει. Και λυπούμενοι σφόδρα άρχισε να λέει ο καθένας τους, μήπως είμαι εγώ, Κύριε;» Μεταξύ αυτών ήταν και ο Ιούδας, ο οποίος, ανοίγοντας το γεμάτο από κάθε δόλο και ειρωνεία στόμα του, αποκρίθηκε και «είπε, μήπως είμαι εγώ, Ραββί;»

Διότι, όταν βράδιασε, αναφέρει, παρακάθησε στο δείπνο ο Ιησούς μαζί με τους δώδεκα μαθητές του, και ενώ έτρωγαν είπε: «Αληθινά, αληθινά σας λέω, ότι ένας από εσάς θα με παραδώσει». Προείπε την προδοσία, για να αποτρέψει το παράπτωμα· διατύπωσε την προαναγγελία απρόσωπα, ώστε να μην διαπομπεύσει την παρανομία του μαθητή, κρατώντας την κρυφή από τους συνδαιτυμόνες. Ποιος αντίκρισε ποτέ τέτοια φιλανθρωπία Δεσπότου; Και προδίδεται και αγαπά τον προδότη. Ποιος περιφρονείται και ταυτόχρονα ελεεί; Πωλείται και δέχεται τον κακό έμπορο ως ομοτράπεζο, και σπλαχνίζεται εκείνον που τον επιβουλεύθηκε;

Εκείνοι δε του όρισαν τριάντα αργύρια. Και από τότε αναζητούσε ευκαιρία για να τον παραδώσει. Τι πράττεις, Ιούδα, που συμφώνησες να λάβεις τριάντα αργύρια για την πώληση του ατίμητου μαργαρίτη; Καταμέτρησε πρώτα τα άστρα που εκείνος δημιούργησε μόνο με τον λόγο του, και τότε σκέψου πώς με έναν λόγο θα παραδώσεις τον Λόγο. Αναζητούσε ευκαιρία για να τον παραδώσει. Αυτός δημιούργησε τους χρόνους και τους αιώνες, και εναντίον εκείνου αυτός αναζητούσε την κατάλληλη στιγμή για την προδοσία του. Όταν δε βράδιασε, παρακαθόταν στο δείπνο μαζί με τους δώδεκα μαθητές, και ενώ αυτοί έτρωγαν, είπε: «Αμήν, αμήν σας λέω, ένας από εσάς θα με παραδώσει· εκείνος που εισήλθε εναντίον εμού και υμών και έμαθε όσα δεν στάθηκε ικανός να διαφυλάξει». Και επειδή λυπήθηκαν πάρα πολύ, άρχισε ο καθένας τους να του λέει: «Μήπως είμαι εγώ, Κύριε;» Αυτό που ειπώθηκε τους παρακινούσε όλους σε ακριβή εξέταση της συνειδήσεώς τους, αυτούς των οποίων τα κρύφια της καρδιάς ήταν καθαρά. Αποκρίθηκε ο Ιησούς λέγοντας: «Γιατί όλοι συκοφαντείτε τους εαυτούς σας για το εγχείρημα του προδότη;»

Διότι λέγει, όταν βράδιασε, παρακάθησε στο δείπνο με τους δώδεκα μαθητές. Και μετά από λίγα: Ενώ δε αυτοί έτρωγαν, έλαβε ο Ιησούς τον άρτο και αφού ευχαρίστησε, τον έκοψε και τον έδινε στους μαθητές και είπε: λάβετε, φάγετε· αυτό είναι το σώμα μου. Αυτά αναφέρουν ο Ματθαίος και ο Μάρκος. Αλλά και ο Λουκάς, λέγει, όταν ήλθε η ώρα, παρακάθησε στο δείπνο, και οι δώδεκα απόστολοι μαζί του, και είπε: επιθύμησα να φάω αυτό το πάσχα μαζί σας προτού να πάθω. Και μετά από λίγο: Και αφού έλαβε άρτο και ευχαρίστησε, τον έκοψε και τους έδωσε λέγοντας: αυτό είναι το σώμα μου, το οποίο δίδεται για εσάς· αυτό να κάνετε εις ανάμνησίν μου.

«Πού θέλεις να σου ετοιμάσουμε να φας το Πάσχα;» Διότι ούτε εκείνοι είχαν, ούτε ο ίδιος δική του κατοικία· τους αποστέλλει δε σε άνθρωπο άγνωστο που δεν τον γνώριζε, όπως ακριβώς έκανε και στην περίπτωση της όνου, δείχνοντάς τους ότι μπορεί και μόνο με απλά λόγια να πείσει ακόμη και εκείνους που δεν τον γνώριζαν καθόλου να τον υποδεχθούν. Διότι ήθελε να τελέσει το Πάσχα, για να μη φανεί ότι εναντιώνεται στον νόμο· και ως καιρό του ονομάζει τη σφαγή, ώστε να μάθουμε ότι σφαγιάζεται όχι από άγνοια, ούτε χωρίς τη θέλησή του· προσθέτει δε στη φράση, ότι «Σε εσένα θα κάνω το Πάσχα», το «μαζί με τους μαθητές μου» αντί του «στην οικία σου», για να γίνει επαρκής η προετοιμασία, επειδή επρόκειτο να φάνε πολλοί. «Όταν δε έπεσε το βράδυ, κάθισε στο δείπνο με τους δώδεκα, και ενώ έτρωγαν, είπε: Αλήθεια σας λέω, ότι ένας από εσάς θα με παραδώσει. Και καθώς λυπήθηκαν πάρα πολύ, άρχισαν να του λένε ο καθένας από αυτούς:»