Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:35

Δ΄. Το ζήτημα δε του πώς, ενώ σύμφωνα με τον Ιωάννη ήλθαν στο μνημείο δύο μαθητές, ο Πέτρος και ο Ιωάννης, ο Λουκάς αναφέρει ότι μετέβη μόνο ένας, θα μπορούσε να επιλυθεί ως εξής. Ο Πέτρος διακρινόταν πάντοτε για τη μεγάλη του προθυμία, ώστε μόνος αυτός από τους αποστόλους να πει στον Σωτήρα: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ»· και πάλι μόνος αυτός να ζητήσει να βαδίσει πάνω στα κύματα· και μόνος αυτός να αποκριθεί και να του πει: «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος»· γι' αυτό και μόνος αυτός από τους μαθητές ακούει: «Μακάριος είσαι, Σίμων Βαρ Ιωνά». Γι' αυτό και πρώτος τολμά να εισέλθει στο μνημείο, έχοντας έλθει μαζί με τον άλλο μαθητή, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, σύμφωνα με τον Ιωάννη· αλλά τότε, έχοντας πληροφορηθεί από τη Μαγδαληνή ότι το σώμα του Κυρίου είχε αφαιρεθεί από το μνημείο, έσπευσε εκεί μαζί με τον άλλο μαθητή· έπειτα αναχώρησε μαζί του, έχοντας δει τα οθόνια μέσα στο μνήμα και έχοντας πιστέψει.

Διότι έπρεπε να γνωρίζει ότι ένας θνητός δεν δίνει την ψυχή του υπέρ της αθανασίας. Και πάλι: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ». Ενώ μπορούσε να πει: «Εάν με ενισχύσεις, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ. Εάν με ασφαλίσεις, εγώ ο αδύναμος δεν φοβάμαι το ναυάγιο».

Ω των πραγμάτων! Εκείνος που έλεγε: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου», τώρα απαρνείται. Αφού λοιπόν έγινε αυτή η πρώτη άρνηση, ο Πέτρος, θορυβημένος, πετάχτηκε έξω από την αυλή σαν από φωτιά, τρέχοντας έξω από την πύλη. Και τι συνέβη; Πάλι μια άλλη υπηρέτρια τον συνάντησε. Ω των πραγμάτων! Πουθενά στρατιώτης, πουθενά ξίφος, αλλά ένα ταπεινό κοράσιο συνάντησε τον Πέτρο· και του απευθύνθηκε λέγοντας: «Γιατί ταράζεσαι, άνθρωπε; Πού βιάζεσαι; Γιατί αγωνιάς; Δεν σε έβλεπα πάντοτε να περπατάς μαζί με τον Γαλιλαίο; Πώς λοιπόν, βγαίνοντας από την πύλη, τρέχεις;»

Κλάψε για την αμαρτία σου και διδάξου το αυτό από τα θεία Ευαγγέλια. Εκείνος ο Πέτρος, η κορυφή των αποστόλων, ο πρώτος στην Εκκλησία, ο φίλος του Χριστού, αυτός που δεν δέχθηκε την αποκάλυψη από ανθρώπους, αλλά από τον Πατέρα, όπως του μαρτυρεί ο ίδιος ο Δεσπότης λέγοντας: «Μακάριος είσαι, Σίμων, γιε του Ιωνά, διότι δεν σου το αποκάλυψε σάρκα και αίμα, αλλά ο Πατέρας μου ο ουράνιος»· αυτός ο Πέτρος (και όταν λέω Πέτρο, εννοώ την άρρηκτη πέτρα, το ασάλευτο θεμέλιο, τον μέγα απόστολο, τον πρώτο από τους μαθητές, τον πρώτο που κλήθηκε, και τον πρώτο που υπάκουσε)· εκείνος δεν έπραξε κάτι μικρό, αλλά πάρα πολύ μεγάλο, εφόσον αρνήθηκε τον ίδιο τον Δεσπότη. Και το λέω αυτό, όχι για να κατηγορήσω τον δίκαιο, αλλά για να δώσω σε σένα αφορμή μετανοίας· αρνήθηκε τον ίδιο τον Δεσπότη της οικουμένης, τον κηδεμόνα, τον Σωτήρα των πάντων. Για να πιάσουμε όμως την υπόθεση από την αρχή, κατά την παράδοσή του, ο Σωτήρας είδε κάποιους να αναχωρούν, και λέει στον Πέτρο: «Μήπως θέλεις και εσύ να φύγεις;». Και ο Πέτρος είπε: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν θα σε απαρνηθώ». Τι λες, Πέτρε; Ο Θεός είναι αυτός που αποφαίνεται, και εσύ αντιμάχεσαι; Εντούτοις, η μεν προαίρεση έδειξε τη δική της πρόθεση, της δε φύσεως η ασθένεια αποκαλύφθηκε. Και πότε συνέβησαν αυτά;

Βλέπεις πώς έγινε καλύτερος και πιο συνετός, χωρίς πλέον να αυθαδιάζει και να αντιλέγει; Γι' αυτόν τον λόγο ταράχθηκε, σκεπτόμενος: «Μήπως εγώ νομίζω ότι αγαπώ, αλλά τελικά δεν αγαπώ; Όπως ακριβώς και πρωτύτερα, ενώ νόμιζα και διαβεβαίωνα με σιγουριά πολλά, αργότερα διαψεύστηκα». Τον ρωτά λοιπόν για τρίτη φορά, και για τρίτη φορά του παραγγέλλει τα ίδια, δείχνοντας πόσο πολύ εκτιμά την προστασία των δικών Του προβάτων, και ότι αυτό είναι κατεξοχήν το σημάδι της αγάπης προς Αυτόν. Αφού του μίλησε για την αγάπη του προς Αυτόν, του προαναγγέλλει και το μαρτύριο το οποίο επρόκειτο να υπομείνει, φανερώνοντας ότι δεν του έλεγε όσα του έλεγε επειδή δυσπιστούσε σε αυτόν, αλλά, μολονότι τον πίστευε απόλυτα, επιθυμούσε να αναδείξει την απόδειξη της αγάπης του προς Αυτόν και να διδάξει εμάς με ποιον τρόπο πρέπει κυρίως να Τον αγαπούμε. Γι' αυτό λέει: «Όταν ήσουν νεότερος, ζωνόσουν μόνος σου και περιπατούσες όπου ήθελες· όταν όμως γεράσεις, άλλοι θα σε ζώσουν και θα σε πάνε εκεί που δεν θέλεις». Και όμως, αυτό το ήθελε και το επιθυμούσε· γι' αυτό άλλωστε και του το κατέστησε φανερό. Διότι, επειδή συνεχώς έλεγε: «Τη ζωή μου θα θυσιάσω για σένα», και, «Ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ», του εκπλήρωσε την επιθυμία. Τι σημαίνει λοιπόν το «εκεί που δεν θέλεις»; Αναφέρεται στο έμφυτο συναίσθημα της φύσης και στην αναγκαιότητα της σάρκας, καθώς και στο ότι η ψυχή αποχωρίζεται ακούσια από το σώμα.

γʹ. Είδες τον θερμό εραστή του Χριστού; Διότι μην αναζητάς βέβαια τούτο, ότι δηλαδή ο τρόπος της παρακλήσεως δεν ήταν καλά μελετημένος, αλλά πόσο θερμός ήταν, πώς φλεγόταν για τον Χριστό. Γιατί, για να πεισθείς ότι τα έλεγε αυτά όχι επειδή έτρεμε τόσο για τον εαυτό του, όταν Εκείνος προανήγγειλε τον μελλοντικό Του θάνατο και την επιβουλή εναντίον Του, άκου τι λέει: «Την ψυχή μου υπέρ σου θα θυσιάσω»· και «αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ». Δες δε πώς και μέσα στους ίδιους τους κινδύνους ριψοκινδύνευε. Ενώ λοιπόν τους είχε περικυκλώσει τόσο μεγάλο πλήθος, όχι μόνο δεν ετράπηκε σε φυγή, αλλά, αφού τράβηξε και το μαχαίρι, απέκοψε το αυτί του δούλου του αρχιερέα. Τόσο πολύ δεν υπολόγιζε τον εαυτό του, αλλά έτρεμε για τον Διδάσκαλο. Έπειτα, επειδή μίλησε κατηγορηματικά, συγκρατεί τον εαυτό του, και σκεπτόμενος μήπως τυχόν επιτιμηθεί ξανά, λέει: «Αν θέλεις, ας στήσουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία».

Δεν είπε: «Για να μην αρνηθείς», αλλά: «Ώστε να μην εκλείψει η πίστη σου», ώστε να μην χαθείς εντελώς. Διότι αυτό συνέβη λόγω της δικής Του πρόνοιας. Επειδή ο φόβος τα απέβαλε όλα από τον νου του· διότι ήταν άμετρος· και έγινε άμετρος, επειδή ο Θεός τον αποστέρησε σφόδρα από τη δική Του στήριξη. Τον αποστέρησε δε σφόδρα, επειδή και το πάθος της αυθάδειας και της αντιλογίας ήταν σφοδρό μέσα του. Για να το ξεριζώσει λοιπόν, γι' αυτό επέτρεψε να τον κυριεύσει τόσο πολύ η αγωνία. Διότι το γεγονός ότι το πάθος αυτό ήταν βαρύ μέσα του αποδεικνύεται από το ότι δεν αρκέστηκε στα προηγούμενα, όταν αντιμίλησε και στον προφήτη και στον Χριστό, αλλά και μετά από αυτά, όταν του είπε ο Χριστός: «Αλήθεια σου λέω, ότι αυτή τη νύχτα, πριν λαλήσει ο πετεινός, θα με απαρνηθείς τρεις φορές», εκείνος λέει: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ». Ο δε Λουκάς επισημαίνει ότι, όσο πιο κατηγορηματικός ήταν ο Χριστός, τόσο υπερβολικότερα αντιτασσόταν ο Πέτρος. Τι είναι αυτά, ω Πέτρε; Όταν μεν έλεγε: «Ένας από εσάς θα με παραδώσει», φοβόσουν μήπως είσαι εσύ ο προδότης και παρακινούσες τον μαθητή να ρωτήσει, καίτοι η συνείδησή σου δεν σε έλεγχε για τίποτε τέτοιο· τώρα όμως που Εκείνος διακηρύσσει ρητώς και λέει ότι: «Όλοι θα σκανδαλισθείτε», αντιλέγεις; Και όχι μόνο μία φορά, αλλά και δύο και πολλές φορές;

Δ΄. Όλα αυτά όμως τα προκάλεσε εκείνη η πτώση. Και πριν μεν από αυτήν, απέδιδε τα πάντα στον εαυτό του, λέγοντας: «Ακόμη και αν όλοι σκανδαλισθούν, εγώ δεν θα σκανδαλισθώ· και αν χρειαστεί να πεθάνω, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ»· ενώ θα έπρεπε να πει: «Εάν λάβω τη δική σου βοήθεια». Μετά από αυτά, όμως, λέει το εντελώς αντίθετο: «Τι μας κοιτάζετε επίμονα, σαν να έχουμε κάνει αυτόν να περπατά με τη δική μας δύναμη ή ευσέβεια;». Από αυτό μαθαίνουμε ένα μεγάλο δόγμα: ότι δεν αρκεί η προθυμία του ανθρώπου, εάν δεν λάβει την άνωθεν βοήθεια· και ότι, πάλι, δεν κερδίζουμε τίποτα από την άνωθεν βοήθεια, όταν δεν υπάρχει η προθυμία. Και αυτά τα δύο τα αποδεικνύουν ο Ιούδας και ο Πέτρος. Διότι ο μεν πρώτος, αν και έλαβε πολλή βοήθεια, δεν ωφελήθηκε καθόλου, επειδή δεν το θέλησε, ούτε συνεισέφερε τη δική του προσπάθεια· ο δε δεύτερος, αν και επέδειξε προθυμία, επειδή δεν έλαβε καμία άνωθεν βοήθεια, έπεσε. Διότι από αυτά τα δύο υφαίνεται η αρετή.

Για να μην καταπέσουν· αλλά παίρνει αυτούς, εκείνους που είχαν γίνει θεατές της δόξας Του. Κι όμως και αυτούς τους αφήνει· και, αφού προχώρησε λίγο, προσεύχεται λέγοντας: «Πατέρα, αν είναι δυνατόν, ας περάσει από εμένα το ποτήριο αυτό· πλην όμως όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις Εσύ». Και έρχεται προς αυτούς, και τους βρίσκει να κοιμούνται, και λέγει στον Πέτρο: «Έτσι, δεν μπορέσατε ούτε μία ώρα να αγρυπνήσετε μαζί μου; Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, για να μην εισέλθετε σε πειρασμό. Το πνεύμα είναι πρόθυμο, αλλά η σάρκα ασθενής». Δεν απευθύνεται κυρίως στον Πέτρο απλώς και τυχαία, μολονότι και οι άλλοι είχαν κοιμηθεί· αλλά και από αυτό το σημείο τον αγγίζει ιδιαίτερα, για την αιτία που είπα προηγουμένως. Έπειτα, επειδή και οι άλλοι είπαν το ίδιο —διότι, αφού είπε ο Πέτρος: «Κι αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί Σου, δεν θα Σε αρνηθώ», το ίδιο, λέγει, είπαν και όλοι οι μαθητές— γι’ αυτό απευθύνεται σε όλους, ελέγχοντας την ασθένειά τους. Διότι εκείνοι που διάλεγαν να πεθάνουν μαζί Του, δεν μπόρεσαν τότε ούτε να συμπονέσουν μαζί Του, ενώ Εκείνος λυπόταν, μένοντας άγρυπνοι· αλλά τους κατέβαλε ο ύπνος. Εκείνος όμως προσεύχεται με ένταση, για να μη φανεί ότι το πράγμα ήταν υποκρισία.

Σε ασπάζομαι, Ιούδα, όχι για να σου δωρίσω αγάπη, την οποία απέρριψες, αλλά για να κενώσω τη χάρη, την οποία σου έδωσα· διότι ένα ανάξιο δοχείο δεν δύναται να βαστάξει επουράνιο μύρο. Τι όμως να πω για τον Ιούδα; Ο Πέτρος, ο οποίος έλαβε το κλειδί της βασιλείας, βλέποντας τον Βασιλέα της δόξης να σταυρώνεται, έριξε τα κλειδιά και έφυγε· και ο ληστής, ο οποίος παραβίαζε τις θύρες των ανθρώπων, αυτός άρπαξε τα κλειδιά του παραδείσου. Ο Πέτρος, ο οποίος έλεγε: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ», τον απαρνήθηκε τρεις φορές· και ο ληστής, ο οποίος δεν έδωσε υποσχέσεις με λόγια, αλλά με έργα πεθαίνοντας μαζί του για την ανάσταση, έλεγε: «Κύριε, μνήσθητί μου, όταν έλθεις στη βασιλεία σου». Ο ληστής δεν πτοήθηκε από αρχές και εξουσίες, και ο Πέτρος δεν άντεξε την απειλή μιας υπηρέτριας· ο ληστής έκραξε: «Κύριε», και ο Πέτρος: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο αυτόν», τον οποίο προ ολίγου αποκαλούσε Υιό του Θεού. Ο Πέτρος, που περπάτησε πάνω στη θάλασσα, απαρνήθηκε Εκείνον που βάδισε πάνω στην υγρή φύση· και ο ληστής, που δεν βάδισε πάνω στα νώτα της θάλασσας, αλλά επιβουλευόταν τις πύλες των πλουσίων, έκραζε: «Κύριε». Οι υιοί του Ζεβεδαίου, οι οποίοι έλεγαν: «Δυνάμεθα να πιούμε το ποτήριο, το οποίο πρόκειται να πιείς» (διότι περί αυτού επρόκειτο), την ώρα του ποτηρίου έφυγαν· και ο ληστής άρπαξε από τα χέρια των υιών του Ζεβεδαίου το ποτήριο της σωτηρίας, λέγοντας: «Ποτήριο σωτηρίου θα λάβω, και το όνομα του Κυρίου θα επικαλεστώ».

Ό,τι δέσεις πάνω στη γη, θα είναι δεμένο στους ουρανούς, και ό,τι λύσεις πάνω στη γη, θα είναι λυμένο στους ουρανούς. Ο Πέτρος, λοιπόν, ήταν κατά κάποιον τρόπο ορμητικός και απότομος· αν, όμως, ήταν και αναμάρτητος, ποια συγχώρηση θα λάμβαναν αυτοί που διδάσκονταν από αυτόν; Αλλά για τον λόγο αυτόν η θεία χάρη οικονόμησε να περιπέσει σε κάποιο αμάρτημα, ώστε μέσα από όσα ο ίδιος έπαθε, να γίνει φιλάνθρωπος απέναντι στους άλλους. Και πρόσεξε σε ποιον παραχωρεί να περιπέσει σε αμαρτία· στον Πέτρο εκείνον, την κορυφή των αποστόλων, το ασάλευτο θεμέλιο, τον άρρηκτο βράχο, τον πρώτο της Εκκλησίας, το ακαταμάχητο λιμάνι, τον ασάλευτο πύργο. Εκείνος ο Πέτρος που έλεγε στον Χριστό: «Ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ»· ο Πέτρος που ομολόγησε την αλήθεια από θεία αποκάλυψη: «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος»· αυτός, αφού μπήκε μέσα εκείνη τη νύχτα κατά την οποία παραδόθηκε ο Χριστός και στάθηκε κοντά στη φωτιά για να ζεσταθεί, όταν τον πλησίασε, λέει, κάποια υπηρέτρια και του είπε, «Και εσύ χθες ήσουν με τον άνθρωπο αυτόν», ο Πέτρος απάντησε: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο αυτόν». Μόλις πριν από λίγο έλεγες: «Ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου»· τώρα αρνείσαι και λες, «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο αυτόν»; Ω Πέτρε, αυτό είναι όλο που υποσχέθηκες; Χωρίς να αντικρίσεις ακόμη βασανιστήρια, χωρίς μαστιγώσεις, αλλά ακούγοντας απλώς τον λόγο μιας μικρής υπηρέτριας, έφτασες στην άρνηση. Αρνείσαι, Πέτρε;

Και πρόσεξε ποιον επιτρέπει να περιπέσει σε αμάρτημα· τον Πέτρο, εκείνον τον κορυφαίο των αποστόλων, την ασάλευτη κρηπίδα, την αραγή πέτρα, τον περίβολο της Εκκλησίας, το αχείμαστο λιμάνι, τον ασάλευτο πύργο· τον Πέτρο εκείνο, που έλεγε στον Χριστό: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε εγκαταλείψω»· τον Πέτρο, ο οποίος εκ θείας αποκαλύψεως ομολόγησε την αλήθεια: «Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος»· αυτός, όταν ήλθε τη νύχτα εκείνη κατά την οποία παραδόθηκε ο Χριστός, και στάθηκε κοντά στην ανθρακιά, ζεσταινόταν· και αφού τον πλησίασε η υπηρέτρια, του λέει: «Και εσύ χθες ήσουν μαζί με τον άνθρωπο». Ο δε Πέτρος απάντησε: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο αυτόν». Ω Πέτρε, αυτό είναι όλο που υποσχέθηκες; Δεν έλεγες προ ολίγου: «Ακόμη και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ»;

Έχοντας, λοιπόν, αυτά κατά νου ο μέγας Πέτρος την ώρα της προδοσίας, έφερνε αντίρρηση στον Δεσπότη. Διότι, όταν Εκείνος έλεγε ότι «όλοι εσείς θα σκανδαλιστείτε εξαιτίας μου αυτή τη νύχτα», αυτός έφερε αντίρρηση λέγοντας ότι «ακόμη κι αν όλοι σκανδαλιστούν εξαιτίας σου, εγώ ποτέ δεν θα σκανδαλιστώ». Όταν δε άκουσε ότι «αυτή τη νύχτα, προτού λαλήσει ο πετεινός, τρεις φορές θα με απαρνηθείς», πάλι έφερνε αντίρρηση, λέγοντας ότι «ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν πρόκειται να σε απαρνηθώ». Αυτά είπαν παρομοίως και οι άλλοι μαθητές. Και ίσως βέβαια τέτοια να ήταν η πρόθεσή τους, ούτε να σκανδαλιστούν ούτε να απαρνηθούν τον δάσκαλο· ξεχνούσαν όμως τούτο, το ότι «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε». Γι' αυτό, ούτε είπαν, δώσε μας βοήθεια, Κύριε, για να μη σε απαρνηθούμε, και καυχιούνταν από δική τους δύναμη ότι ούτε θα σκανδαλιστούν ούτε θα τον απαρνηθούν, έχοντας μόνο να αντηχεί στα αυτιά τους, όπως είπαμε, το «όποιος με ομολογήσει ή με απαρνηθεί, θα τον ομολογήσω ή θα τον απαρνηθώ κι εγώ». Όταν όμως είδαν να συλλαμβάνεται ο Κύριος με μαχαίρια και ξύλα, ξεχνώντας σε μια στιγμή όλα όσα έλεγαν, τον εγκατέλειψαν και έφυγαν. Και έμαθαν στην πράξη τι σημαίνει «το μεν πνεύμα είναι πρόθυμο, η δε σάρκα ασθενής», ώστε, όταν αργότερα θα μιλούσαν με παρρησία ενώπιον βασιλέων και τυράννων, να μην υποθέσουν ότι κατορθώνουν κάτι από τον εαυτό τους. Γι' αυτό και όλοι μεν οι μαθητές εγκατέλειψαν τον Διδάσκαλο και έφυγαν, ο δε πιο κορυφαίος από αυτούς επιχείρησε και κάτι περισσότερο από τους υπόλοιπους μαθητές.

Του είπε ο Ιησούς: «Αλήθεια σου λέω ότι αυτή τη νύχτα, προτού λαλήσει ο πετεινός, θα με απαρνηθείς τρεις φορές». Από πολλή αυθάδεια ο Πέτρος μόνος του υπόσχεται ότι δεν θα σκανδαλιστεί· γι' αυτό τον άφησε ο Χριστός να πέσει, για να τον πείσει να μην έχει θάρρος στον εαυτό του, αλλά στον Θεό, και να θεωρεί πιο αξιόπιστους τους λόγους του Χριστού από τη δική του συνείδηση. Επειδή είναι γεμάτο υπεροψία το να λέει: «Ακόμη κι αν όλοι σκανδαλιστούν»· διότι αυτό τον δείχνει αλαζόνα και ότι δεν αναγνωρίζει τη δική του αδυναμία. Του προλέγει λοιπόν ο Κύριος και την ώρα, ότι «αυτή τη νύχτα», και «προτού λαλήσει ο πετεινός», και τον αριθμό των αρνήσεων, ότι θα αρνηθεί τρεις φορές. «Του λέει ο Πέτρος: Ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν θα σε απαρνηθώ. Το ίδιο ακριβώς είπαν και όλοι οι μαθητές. Τότε έρχεται μαζί τους ο Ιησούς σε ένα χωράφι που λέγεται Γεθσημανή, και λέει στους μαθητές: Καθίστε εδώ, μέχρι να πάω εκεί να προσευχηθώ». Ο Πέτρος, θέλοντας να δείξει ότι έχει γνήσια διάθεση, αντιλέγει στον Σωτήρα· διότι, έχοντας απαλλαγεί από τον φόβο της προδοσίας, από πολλή αγάπη και φιλοτιμία άρχισε και εναντίον των άλλων να εξανίσταται, και στον Χριστό να αντιστέκεται· αλλά και οι υπόλοιποι μαθητές από άγνοια υπόσχονταν, πριν από την εμπειρία των πειρασμών, πράγματα που δεν επρόκειτο να εκπληρώσουν.