Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:47

Ματθ. 26, 47-50 Ίσως βέβαια ο Ιούδας νόμισε ότι θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος, προσφέροντας φιλί ως δείγμα αγάπης, ενώ είχε την καρδιά του γεμάτη από ανόσιες σκέψεις. Έτσι λοιπόν, σαν να βρισκόταν σε μέθη, πλησιάζει τον Χριστό, προσδοκώντας να καταστήσει την εξαιρετική αρετή όργανο δόλου και αγάπης, και πρόσθεσε μάλιστα και το «χαίρε, ραββί». «Χαίρε» λες σε αυτόν που παγιδεύτηκε στον θάνατο εξαιτίας σου; Δεν ντρέπεσαι ούτε για το σχήμα της προδοσίας; Αλλά από αυτό μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι, έχοντας μέσα του τον ψεύστη, δηλαδή τον σατανά, ακόμη και όταν έλεγε «χαίρε», ψευδόταν. Και ο Χριστός καταδέχτηκε να φιληθεί — και παρά την ημερότητα αυτή, εκείνος έγινε αγριότερος από κάθε θηρίο.

Δόλιο βέβαια είναι το στόμα, μέσω του οποίου έδινε το σημάδι σε αυτούς που επιβουλεύονταν τον Σωτήρα μας, λέγοντας: «Όποιον φιλήσω, αυτός είναι, πιάστε τον». Λέγοντάς το αυτό, ολοκλήρωσε τον δόλο με έργο, όταν «αφού πλησίασε τον Ιησού, του είπε: Χαίρε, Ραββί, και τον καταφίλησε. Ο δε Ιησούς του είπε: Φίλε, για ποιο σκοπό ήρθες;» Και πάλι: «Ιούδα, με φίλημα παραδίδεις τον Υιό του Ανθρώπου;» Εξαιτίας λοιπόν αυτών, προλαμβάνοντας μέσα από τον ψαλμό, λέει: «Διότι στόμα αμαρτωλού και στόμα δόλιου άνοιξε εναντίον μου, μίλησαν εναντίον μου με γλώσσα δόλια· και με λόγια μίσους με περικύκλωσαν, και με πολέμησαν χωρίς αιτία», όπου μαζί με τον Ιούδα μνημονεύει και τους υπολοίπους που τον επιβουλεύτηκαν. Λέει λοιπόν το Ευαγγέλιο, ότι καθώς ο Σωτήρας μας «ακόμη μιλούσε» στους μαθητές του, «ιδού ο Ιούδας, ένας από τους δώδεκα, ήλθε, και μαζί του πολύς όχλος με μαχαίρια και ξύλα από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού». Προς αυτούς είπε ο Κύριος: «Σαν εναντίον ληστή βγήκατε με μαχαίρια και ξύλα για να με συλλάβετε; Κάθε ημέρα καθόμουν μαζί σας στο ιερό διδάσκοντας, και δεν με πιάσατε. Όλο αυτό όμως έγινε, για να εκπληρωθούν οι γραφές των προφητών».

Ακόμη δε, αναφέρει στον ψαλμό: «Αντί να με αγαπούν, με διέβαλαν, εγώ όμως προσευχόμουν». Τότε εκπληρώθηκε και αυτό, όταν ο Σωτήρας μας προσευχόταν στο χωρίο που ονομάζεται Γεθσημανή μαζί με τους έντεκα αποστόλους, και αφού απομακρύνθηκε λίγο από αυτούς, έπεσε μπροστά στον Πατέρα και προσευχήθηκε για δεύτερη και τρίτη φορά, ενώ ο Ιούδας μαζί με τους άρχοντες των Ιουδαίων προετοίμαζε τη συνωμοσία εναντίον του, συγκεντρώνοντας και οδηγώντας το πλήθος εκείνων που ήταν προετοιμασμένοι να τον συλλάβουν με μαχαίρια και ξύλα. Και «ανταπέδωσαν» σε αυτόν «κακά αντί για αγαθά και μίσος αντί για την αγάπη του», όταν στράφηκαν με πονηρία εναντίον του Σωτήρα, ευεργέτη και δασκάλου, ο οποίος τους είχε προσφέρει αμέτρητες ιάσεις και θεραπείες, διδασκαλία λόγων και κάθε είδους ωφέλεια. Εξαιτίας αυτών, επειδή ακριβώς «ανταπέδωσαν κακά αντί για αγαθά» εναντίον του «και μίσος αντί για την αγάπη του», εύλογα προσθέτει: «Κατάστησε πάνω του έναν αμαρτωλό, και ο διάβολος ας σταθεί στα δεξιά του· όταν κριθεί, ας εξέλθει καταδικασμένος, και η προσευχή του ας γίνει αμαρτία. Ας γίνουν οι ημέρες του λίγες, και την επισκοπή του ας τη λάβει άλλος». Το ποια ακριβώς έκβαση έλαβαν όλα αυτά, ο ιερός απόστολος Πέτρος έσπευσε να το διασαφηνίσει, εφαρμόζοντας τη Γραφή στον ίδιο τον προδότη.

Εκείνος που εμβάπτισε μαζί μου το χέρι στο τρυβλίο, αυτός θα με παραδώσει. Ακούσια υποδεικνύει τον εαυτό του, πριν από το δράμα μιλάει έστω και μη θέλοντας. Το όνομά του, προς το παρόν, συγκρατείται από εμένα, μέχρι να αποκαλύψει ενώπιόν σας όσα απεργάζεται εναντίον μου. Και αποκριθείς ο Ιούδας που τον παρέδιδε, λέει, είπε: «Μήπως είμαι εγώ, Ραββί;». Του λέει: «Εσύ το είπες». Απάλλαξες τους έντεκα, καθιστώντας τους αθώους από όσα εσύ πράττεις. Δέξου και άλλη καταδίκη για όσα πρόκειται να πράξεις από φιλαργυρία. «Ενώ δε αυτοί έτρωγαν», αναφέρει, «αφού έλαβε ο Ιησούς τον άρτο και ευχαρίστησε, τον έκοψε, τον έδινε στους μαθητές του και είπε: Λάβετε, φάγετε, τούτο είναι το σώμα μου. Και λαμβάνοντας το ποτήριο, αφού ευχαρίστησε, το έδωσε λέγοντας: Λάβετε, πιείτε από αυτό όλοι· διότι τούτο είναι το αίμα μου, το αίμα της καινής διαθήκης, το οποίο εκχέεται υπέρ πολλών για άφεση αμαρτιών». Λάβετε από αυτό όλοι. Και εσύ, λέει, προδότη, γίνε μέτοχος της αιώνιας ζωής· και εάν μεν παραμείνεις σε αυτήν, τα όσα συμφώνησες με τους Ιουδαίους σου συγχωρούνται· εάν όμως δεν ανακόψεις την ορμή σου, να γνωρίζεις καλά ποιον φιλάνθρωπο Δεσπότη πουλάς. Εκείνος όμως, μη ανεχόμενος τη Δεσποτική ευσπλαχνία, έτρεξε στους Ιουδαίους και βιαζόταν να κάνει πράξη όσα είχε σχεδιάσει. «Και ιδού», αναφέρει, «ήλθε ο Ιούδας, ένας από τους δώδεκα, και μαζί του πολύς όχλος με μαχαίρια και ξύλα από μέρους των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων του λαού».

Αποδεικνύει πάλι ότι αυτό που συνέβαινε ήταν έργο της θείας οικονομίας. Β΄. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και με το να πει, «Στα χέρια αμαρτωλών», ανορθώνει το φρόνημά τους, φανερώνοντας ότι η πράξη αυτή οφειλόταν στη δική τους πονηρία, και όχι στο ότι ο ίδιος ήταν ένοχος για κάποιο παράπτωμα. «Σηκωθείτε, ας φύγουμε από εδώ· ιδού, πλησίασε αυτός που με παραδίδει». Διότι μέσα από όλα αυτά τους δίδασκε ότι το γεγονός δεν ήταν αποτέλεσμα ανάγκης ούτε αδυναμίας, αλλά μιας άρρητης θείας οικονομίας. Επειδή, μάλιστα, γνώριζε από πριν ότι θα ερχόταν, όχι μόνο δεν τράπηκε σε φυγή, αλλά προχώρησε ευθέως να τον αντιμετωπίσει. Ενώ, λοιπόν, αυτός ακόμη μιλούσε, ιδού, ήλθε ο Ιούδας, ένας από τους δώδεκα, και μαζί του όχλος με μαχαίρια και ρόπαλα, σταλμένοι από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού.

«Ιδού, έφτασε η ώρα, και ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται στα χέρια αμαρτωλών. Εγερθείτε, ας πάμε, ιδού, πλησίασε αυτός που με παραδίδει.» Δείχνοντας ότι δεν έχει ανάγκη την από μέρους τους βοήθεια, όταν πρόκειται να παραδοθεί, τους λέει: Κοιμηθείτε στο εξής· ή το λέει αυτό ειρωνικά, σαν να λέει το εξής: Ιδού, έφτασε ο προδότης, και αν σας αρέσει, και το επιτρέπει ο καιρός, κοιμηθείτε. Τους σηκώνει λοιπόν από τον τόπο εκείνο όπου προσευχόταν, και προχωρεί προς αυτούς που επρόκειτο να τον συλλάβουν, και τους προϋπαντά, σαν να επρόκειτο να του δώσουν κάτι το χαρμόσυνο. Έτσι και εκείνα για τα οποία προσευχόταν, προσευχόταν για να επιβεβαιώσει την θεία οικονομία, και μη θέλοντας να πάθει, ώστε να προφυλαχθούν οι Εβραίοι από την απώλεια που επρόκειτο να τους καταλάβει εξαιτίας της αμαρτίας τους απέναντί του. «Και ενώ αυτός μιλούσε ακόμη, ιδού ο Ιούδας, ένας από τους δώδεκα, ήρθε, και μαζί του πολύς όχλος με μαχαίρια και ξύλα, από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού. Και αυτός που τον παρέδιδε τους έδωσε σημάδι, λέγοντας: Όποιον φιλήσω, αυτός είναι, κρατήστε τον. Και αμέσως, αφού πλησίασε τον Ιησού, είπε: Χαίρε, Ραββί· και τον καταφίλησε. Ο δε Ιησούς του είπε: Εταίρε, για ποιον σκοπό είσαι εδώ; Τότε πλησίασαν, άπλωσαν τα χέρια τους πάνω στον Ιησού και τον συνέλαβαν.» Βλέπεις τα όργανα των αρχιερέων; Ξύλα και μαχαίρια.