Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:7

Κεφάλαιο Αʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Και όποιος δώσει να πιει σε έναν από αυτούς τους μικρούς έστω και ένα ποτήρι κρύο νερό μόνο, στο όνομα του μαθητού, αληθινά σας λέγω, δεν θα χάσει τον μισθό του. ΛΟΥΚΑΣ. Σηκώνοντας δε το βλέμμα του, είδε τους πλουσίους που έριχναν τα δώρα τους στο γαζοφυλάκιο. Είδε και κάποια φτωχή χήρα να ρίχνει εκεί δύο λεπτά, και είπε: Αληθινά σας λέγω, ότι αυτή η φτωχή χήρα έριξε περισσότερα από όλους. Διότι όλοι αυτοί έριξαν στα δώρα του Θεού από το περίσσευμά τους· αυτή όμως, από το υστέρημά της, έριξε όλο το βιος που είχε. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όταν δε ο Ιησούς βρέθηκε στη Βηθανία, στην οικία του Σίμωνος του λεπρού, τον πλησίασε μια γυναίκα έχοντας ένα αλάβαστρο με βαρύτιμο μύρο, και το έχυσε στο κεφάλι του καθώς παρακαθόταν στο δείπνο. Όταν το είδαν οι μαθητές του, αγανάκτησαν και έλεγαν: Προς τι αυτή η σπατάλη του μύρου; Διότι θα μπορούσε αυτό να πουληθεί για πολλά χρήματα και να δοθούν στους φτωχούς. Αντιλαμβανόμενος το ο Ιησούς, τους είπε: Γιατί ενοχλείτε τη γυναίκα;

Τι σημαίνει λοιπόν το «Τότε»; Πριν από αυτόν τον χρόνο, πριν από αυτήν την ώρα, προσήλθε μία πόρνη, η οποία είχε ένα αλάβαστρο με μύρο, και έχυσε εκείνο το έλαιο στο κεφάλι του Κυρίου. Επέδειξε μεγάλη περιποίηση, επέδειξε πολλή πίστη, πολλή υπακοή και ευλάβεια· μεταστράφηκε από τον προηγούμενο βίο της, έγινε καλύτερη και πιο σώφρων. Και όταν η πόρνη μετανόησε, όταν προσέλκυσε τον Δεσπότη, τότε ο μαθητής πρόδωσε τον διδάσκαλο. Γι' αυτό είπε, «Τότε», για να μην κατηγορήσεις τον διδάσκαλο για αδυναμία, όταν δεις τον μαθητή να προδίδει τον διδάσκαλο.

ΟΜΙΛΙΑ Π΄. «Όταν ο Ιησούς βρισκόταν στη Βηθανία, στην οικία του Σίμωνα του λεπρού, τον πλησίασε μία γυναίκα που κρατούσε αλάβαστρο με πολύτιμο μύρο και το έχυσε στο κεφάλι του, ενώ εκείνος καθόταν στο τραπέζι». α΄. Η γυναίκα αυτή φαίνεται μεν να είναι η ίδια σε όλους τους ευαγγελιστές, αλλά δεν είναι. Στους τρεις πρώτους μου φαίνεται ότι είναι μία συγκεκριμένη και η αυτή· στον Ιωάννη όμως δεν είναι πλέον η ίδια, αλλά κάποια άλλη αξιοθαύμαστη γυναίκα, η αδελφή του Λαζάρου. Δεν αναφέρει τυχαία τη λέπρα του Σίμωνα ο ευαγγελιστής, αλλά για να δείξει από πού πήρε το θάρρος και πλησίασε η γυναίκα. Επειδή δηλαδή η λέπρα θεωρούνταν πάθηση εξαιρετικά ακάθαρτη και βδελυρή, και εκείνη είδε ότι ο Ιησούς θεράπευσε τον άνθρωπο (διότι διαφορετικά δεν θα καταδεχόταν να παραμείνει στο σπίτι ενός λεπρού) και ότι κατέλυσε σε αυτόν, πήρε το θάρρος ότι θα αποπλύνει εύκολα και την ακαθαρσία της δικής της ψυχής. Και δεν αναφέρει τυχαία την πόλη, τη Βηθανία, αλλά για να μάθεις ότι προσέρχεται στο Πάθος εκουσίως. Διότι αυτός που πριν από αυτά τους απέφευγε, τώρα που έχει εξάψει για τα καλά ο φθόνος τους, τους πλησιάζει σε απόσταση περίπου δεκαπέντε σταδίων· συνεπώς, έργο της θείας οικονομίας αποτελούσε και η προηγούμενη αποχώρησή του. Αφού λοιπόν τον είδε η γυναίκα και έλαβε θάρρος από αυτό το γεγονός, τον πλησίασε.

β'. Εμπρός, λοιπόν, ας δούμε ποιο ήταν το ήθος του Χριστού και ποιος ο τρόπος του. Διότι δεν προείπε και δεν προανήγγειλε μόνο αυτό, αλλά και πολλά άλλα από εκείνα που επρόκειτο να συμβούν έπειτα από μακρύ χρόνο προανήγγειλε τότε. Ας φέρουμε, λοιπόν, εκείνες τις προρρήσεις στο μέσο, και αν δεις ότι σε αυτές ψεύδεται, μην αποδεχθείς ούτε τούτην και μην τη θεωρήσεις αξιόπιστη· αν όμως δεις ότι σε όλα λέει την αλήθεια, και ότι η πρόρρηση αυτή έχει εκπληρωθεί, και ότι ο απέραντος χρόνος μαρτυρεί για την αλήθεια των όσων έχει προείπει, μη δείχνεις περαιτέρω αναίδεια και μη φιλονικείς για πράγματα πιο φανερά και από τον ήλιο. Ας δούμε, λοιπόν, τι άλλο προείπε. Τον πλησίασε μία γυναίκα, η οποία κρατούσε ένα αλάβαστρο με πολύτιμο μύρο, και έχυσε το έλαιο. Οι μαθητές αποδοκίμασαν το γεγονός, λέγοντας: Γιατί δεν πουλήθηκε αυτό αντί τριακοσίων δηναρίων, και να δοθούν στους φτωχούς; Ελέγχοντάς τους, λοιπόν, λέει περίπου τα εξής: Γιατί ενοχλείτε τη γυναίκα; Διότι έκανε ένα καλό έργο.

Και όμως, πόσοι βασιλιάδες έπραξαν πολλά και μεγάλα αγαθά στις πόλεις, και πέτυχαν νίκες σε πολέμους, και έστησαν πολλά τρόπαια, και διέσωσαν έθνη, και ανοικοδόμησαν πόλεις, και απέκτησαν αμέτρητα έσοδα· αλλά παρόλα αυτά, έχουν παραδοθεί στη σιωπή μαζί με τα δικά τους κατορθώματα. Και πολλές βασίλισσες και σπουδαίες γυναίκες, αν και ευεργέτησαν με αμέτρητους τρόπους τους υπηκόους τους, ούτε καν ονομαστικά δεν είναι γνωστές σε κανέναν. Αυτή όμως η ασήμαντη γυναίκα, που απλώς άδειασε λίγο έλαιο, δοξάζεται παντού στην οικουμένη, και τόσο μεγάλο πλήθος χρόνου δεν έσβησε τη μνήμη της, ούτε πρόκειται να τη σβήσει ποτέ· αν και ούτε το έργο της ήταν περιφανές· διότι τι σπουδαίο ήταν το να χύσει το έλαιο; Ούτε το πρόσωπό της ήταν επίσημο· διότι ήταν μια γυναίκα περιφρονημένη· ούτε οι μάρτυρες ήταν πολλοί· διότι το έπραξε ανάμεσα στους μαθητές· ούτε ο τόπος ήταν περίοπτος· διότι δεν εμφανίστηκε σε κάποιο θέατρο για να το πράξει αυτό, αλλά σε μια οικία, παρουσία μόνο δέκα ανθρώπων. Αλλά παρόλα αυτά, ούτε η ασημαντότητα του προσώπου, ούτε ο μικρός αριθμός των μαρτύρων, ούτε το αφανές του τόπου, ούτε τίποτε άλλο δεν μπόρεσε να εξαφανίσει τη μνήμη της· απεναντίας, η γυναίκα αυτή είναι τώρα πιο λαμπρή από όλες τις βασίλισσες και όλους τους βασιλιάδες, και κανένας χρόνος δεν παρέδωσε στη λήθη αυτό που συνέβη. Από πού προήλθε αυτό; Πες μου· ποιος το κατόρθωσε αυτό; Δεν ήταν ο Θεός, που δέχθηκε τότε την περιποίησή της, ο οποίος διέσπειρε παντού αυτή τη φήμη; Είναι λοιπόν αυτά τα πράγματα έργο ανθρώπινης δύναμης, πες μου, το να προαναγγέλλει κανείς τέτοια γεγονότα; Και ποιος λογικός άνθρωπος θα το έλεγε αυτό;

Ματθ. 26, 6-13 Αποδεικνύεται ότι η γυναίκα προσέρχεται στον Χριστό με πολλή και ανείπωτη πίστη, τόσο από το γεγονός ότι τον πλησίασε με απόλυτη ευλάβεια, όσο και από το ότι του προσέφερε το μύρο, από το ότι προσήλθε για τις αμαρτίες της και από το ότι ήλπιζε να λάβει την άφεση, θεωρώντας τον όχι ως απλό άνθρωπο, αλλά ως πολύ ανώτερο από την ανθρώπινη φύση.

Μτ 26, 6-13 Και επειδή ο καρδιογνώστης Θεός μας γνώριζε τη διάθεσή της, ανέχεται να περιχυθεί η κεφαλή Του με το μύρο που προσφέρθηκε και αποδέχεται την πράξη της γυναίκας, η οποία προήλθε από μια τέτοια διάθεση· διότι «καλό έργο», λέει, «έκανε»· διότι το έπραξε με καλή και θαυμαστή πρόθεση, έχοντας ως παραδείγματα τη «στήλη» την οποία άλειψε ο Ιακώβ για τον Θεό, καθώς και τα έλαια που προσφέρονταν στις θυσίες προς τον Θεό. Όμως, ο μεν Δεσπότης, ως παντογνώστης, αποδέχθηκε με αυτόν τον τρόπο την πράξη της γυναίκας. Οι μαθητές, από την άλλη, επειδή ως άνθρωποι έβλεπαν μόνο το φαινόμενο, δηλαδή την κένωση του μύρου, κατέκριναν αυτό που γινόταν, και μάλιστα όχι απλώς, αλλά λέγοντας ότι θα έπρεπε να πωληθεί και να δοθεί για την ευεργεσία των φτωχών· διότι αυτό είχαν διδαχθεί από τον Διδάσκαλο, ότι δηλαδή η ελεημοσύνη προς τους ενδεείς είναι κάτι που επιθυμεί διακαώς ο Θεός· διότι, λέει, «έλεος θέλω και όχι θυσία», και είχαν πρόσφατα ακούσει ότι για όσους ελεούν έχει ετοιμαστεί ως κληρονομιά η ουράνια βασιλεία, καθώς και μύρια άλλα.

Εκείνοι, λοιπόν, αφού έτσι αποφάσισαν πριν από την εορτή να τον θανατώσουν ίσως μετά την εορτή· εκείνος όμως, δείχνοντας ότι δεν πάσχει όταν το ήθελαν εκείνοι, αλλά όταν το θέλησε ο ίδιος, τους επέτρεψε να τον συλλάβουν κατά τον καιρό του Πάσχα, ώστε, όταν γινόταν το τυπικό Πάσχα, τότε να εκπληρωθεί και το αληθινό Πάσχα. Μπορεί δε κανείς να κατανοήσει και τη φονική τους διάθεση. Διότι, ενώ δεν ήθελαν να τον φονεύσουν κατά τη διάρκεια της εορτής, όταν βρήκαν αυτόν που θα τον πρόδιδε, τότε τον φονεύουν, περιφρονώντας και το πλήθος, μόνο και μόνο για να γίνει το θέλημά τους. «Ενώ δε ο Ιησούς βρισκόταν στη Βηθανία, στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού, τον πλησίασε μια γυναίκα που είχε ένα αλάβαστρο με πολύτιμο μύρο, και το έχυσε στο κεφάλι του την ώρα που καθόταν στο δείπνο.» Κάποιοι λένε ότι ήταν τρεις οι γυναίκες που άλειψαν τον Κύριο, τις οποίες μνημονεύουν και οι τέσσερις ευαγγελιστές· άλλοι όμως λένε ότι αυτές ήταν δύο, η μία που αναφέρεται από τον Ιωάννη, η οποία είναι η Μαρία η αδελφή του Λαζάρου, και αυτή που μνημονεύεται τώρα από τον Ματθαίο, η οποία είναι η ίδια με αυτήν που αναφέρουν ο Λουκάς και ο Μάρκος. Για αυτόν τον Σίμωνα τον λεπρό, κάποιοι λένε ότι ήταν και πατέρας του Λαζάρου, τον οποίο, αφού ο Κύριος τον θεράπευσε από τη λέπρα, φιλοξενούνταν σε δείπνο στο σπίτι του. Λέγεται επίσης ότι και ο Κύριος, όταν είπε στους μαθητές, Πηγαίνετε στον τάδε, και θα σας δείξει ένα ανώγι στρωμένο, προς αυτόν τους έστειλε· εξάλλου, αυτός υποδέχτηκε, όπως λένε, τον Κύριο, και στο σπίτι του τέλεσε το Πάσχα.